IV SA 5188/02

IV SA 5188/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-09-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-12-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Gliniecki /przewodniczący/
Grzegorz Czerwiński
Mirosława Kowalska /sprawozdawca/
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
art. 97
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 58
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Gliniecki, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Aldona Kieler-Kowalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2004 r. sprawy ze skargi I.K. (obecnie G.) na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego skargę oddala
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2002 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 58, 59 § 2 kpa, po rozpatrzeniu prośby radcy prawnego E.O. pełnomocnika I. i W. K. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. znak [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku – odmówił przywrócenia terminu.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że radca prawny E.O. nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 29002 r. wyżej opisana została doręczona pełnomocnikowi w dniu 2 września 2002 r. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 16 września 2002 r. Pełnomocnik złożyła zaś odwołanie 20 września 2002 r.
Wnosząc o przywrócenie terminu pełnomocnik złożyła zwolnienie lekarskie za okres od 16 września 2002 r. do 20 września 2002 r.
Organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 1999 r. sygn. akt II SA 45/99, gdzie wyrażono pogląd, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną sobą, powódź, pożar, natomiast zwolnienie od pracy nie jest potwierdzeniem braku winy strony w uchybieniu terminu, nie wyklucza ono bowiem możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę sporządzenia zażalenia i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez domownika. Zdaniem organu pełnomocnik nie uprawdopodobniła swojej staranności dla dochowania terminu.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 grudnia 2002 r. wniosła pełnomocnika I. i W. K.
Przed rozpoznaniem sprawy, skarżący cofnęli pełnomocnikowi pełnomocnictwo. Skargę W. K. Sąd odrzucił postanowieniem z dnia 28 czerwca 2004 r.
Skargę pełnomocnika poparła I. G. (dawniej K.). Zdaniem skarżącej pełnomocnik składając zwolnienie lekarskie potwierdziła brak winy w uchybieniu terminu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniej prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, a w takim właśnie zakresie możliwa jest sądowa kontrola (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. nr 153, poz. 1269).
Zgodnie z przepisem art. 58 kpa, warunkiem przywrócenia uchybienia terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie się łącznie trzech przesłanek, a mianowicie:
1) wniesienie przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiała mu dochowania terminu,
2) dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano,
3) uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego.
W ocenie Sądu, pełnomocnik skarżącej zadośćuczynił dwu pierwszym warunkom w/w. Sąd podziela pogląd Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o tym, że pełnomocnik nie spełnił wymogu opisanego w w/w pkt 3.
O tym, że zwolnienie lekarskie nie stanowi uprawdopodobnienia braku winy przy uchybieniu terminu do dokonania czynności, wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, a pogląd prezentuje utrwalone orzecznictwo. Porównaj wyrok NSA z dnia 4.11.1998 r. sygn. akt III SA 1243/97, z dnia 18.07.2001 r. sygn. akt I SA 431/00, z dnia 1.03.1999 r. sygn. akt II SA 45/99, z dnia 22.04.1998 r. sygn. akt SA/Sz 1435/97, poglądy komentatorów – Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, B. Adamiak, J. Borkowski, wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa, 2004 r., str. 329.
O braku winy stanowi bowiem nie sam fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim ale okoliczność, gdy nie można usunąć przeszkody w dochowaniu terminu nawet przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. I tak na przykład w odróżnieniu od nagłej choroby, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, to długotrwała niedyspozycja nie wyklucza dokonania konkretnej czynności procesowej np. sporządzenia odwołania i nadania tego pisma przez pocztę osobiście lub przez domownika.
Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna ona uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas aż do wniesienia wniosku o przewrócenie terminu (patrz Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, B. Adamiak, J. Borkowski, wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa, 2004 r., str. 33).
W okolicznościach przedmiotowej sprawy pełnomocnik mimo, że profesjonalista nie spełnił powyższego wymogu.
Podkreślenia wymaga w niniejszej sprawie to, że wina pełnomocnika w uchybieniu terminu wywołuje negatywne skutki dla reprezentowanego.
Mając na uwadze powyższą argumentację Sad orzekł w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).