IV SA 5123/03

IV SA 5123/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-10-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jakub Linkowski /sprawozdawca/
Joanna Kabat-Rembelska /przewodniczący/
Krystyna Napiórkowska
Skarżony organ
Minister Kultury
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska Asesor WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant Andrzej Malinowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2004 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. na postanowienie Ministra Kultury z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2003r. Minister Kultury po rozpatrzeniu zażalenia C. Sp. z o.o. na postanowienie Stołecznego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2003r., którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie urządzenia reklamowego o rozmiarach 4m x 12m na części działki nr [...] z obrębu [...] przy [...] w W.- działając na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury (Dz.U. z 1999r. Nr 98, poz. 1150 ze zm.), art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) i art. 106 § 1 i 5 kpa oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 144 k.p.a.- utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu swego postanowienia organ naczelny wskazał, że zgodnie z art. 85 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe tj. przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.)
W dalszej części uzasadnienia wskazano, że zgodnie z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta W., zatwierdzonego Uchwałą Rady W. nr [...] w dniu [...] września 1992 r. (Dz.U. Woj. [...] Nr [...]) planowana inwestycja ma znajdować się w strefie .,C-1" - centralnych funkcji miasta, w granicach obszaru centralnego zespołu usługowo-rekreacyjnego "C-1.3". Na obszarze tym preferuje się utrzymanie terenów zieleni miejskiej oraz lokalizowanie obiektów stwarzających warunki rekreacji dla użytkowników i mieszkańców strefy centralnych funkcji miasta z zakresu wypoczynku biernego na terenach parkowych, uprawiania kwalifikowanego sportu oraz form rekreacji czynnej, funkcji wychowawczych i oświatowych, prezentacji osiągnięć kultury, rozrywki oraz imprez masowych na terenach otwartych. Na terenie tym dopuszcza się lokalizowanie funkcji usługowych III stopnia obsługi, których program wiąże się z terenami zieleni. Analiza zapisu planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje na sprzeczność planowanej inwestycji z ustaleniami planu. Działka nr [...] z obrębu [...] położona jest w strefie G-2 tj. pośredniej ochrony konserwatorskiej wybranych elementów rozplanowania i zabudowy oraz skali i sposobu kształtowania nowej zabudowy. Ochrona konserwatorska tego terenu polega na utrzymaniu właściwych relacji przestrzennych pomiędzy zabudową już istniejącą a nowymi obiektami.
Z uwagi na wielkość planowanego urządzenia reklamowego Minister Kultury stwierdził, że usytuowanie tego obiektu (kolejnego w pobliżu proponowanej lokalizacji) na działce nr [...] doprowadziłoby do zdeprecjonowania przestrzeni oraz naruszenia walorów architektonicznych i krajobrazowych obszaru podlegającego ochronie konserwatorskiej na podstawie ustaleń planu miejscowego. Z powodu sprzeczności planowanej inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego organ konserwatorski zasadnie odmówił uzgodnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego.
Na powyższe postanowienie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła C. Sp. z o.o.
W skardze podniesiono, że orzekające w sprawie organy obu instancji dopuściły się naruszenia art 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 8 k.p.a. ponieważ organy te wydały pozytywne opinie odnośnie zainstalowania 8 innych urządzeń reklamowych na przedmiotowym terenie.
Zdaniem strony skarżącej takie działanie narusza zasadę równego traktowania wszystkich podmiotów oraz podważa zaufanie do organów administracji z uwagi na to, że organy te działają na podstawie własnego uznania i niejasnych kryteriów.
Skarżąca spółka wskazała również, że jej zdaniem planowana inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację z zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie również z innych przyczyn niż tylko w niej wskazane.
Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (w postępowaniu wszczętym przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) następuje w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i po uzgodnieniu z organami administracji specjalnych wymienionymi w art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Jednym z organów tam wymienionych jest wojewódzki konserwator zabytków, którego zgoda jest wymagana w odniesieniu do obszarów objętych ochroną konserwatorską. Ponadto kompetencje organów ochrony zabytków w zakresie działalności inwestycyjnej zostały określone w przepisach ustawy z dnia 15 lutego 1962r. o ochronie dóbr kultury.
Na terenie, na którym skarżąca planowała realizację inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego, usytuowano już inne nośniki reklamowe należące do podmiotów konkurencyjnych w stosunku do skarżącej. Pomimo, że skarżąca podnosiła tę okoliczność w toku postępowania administracyjnego organy administracji nie ustosunkowały się do tej kwestii, co uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 kpa.
Organy administracji nie powinny przejść do porządku dziennego nad tego rodzaju zarzutem, lecz powinny ustalić, czy na przedmiotowym terenie istotnie pozytywnie zaopiniowano decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla innych inwestycji polegających na budowie urządzeń reklamowych.
Jeżeli takie pozytywne dla innych inwestorów orzeczenia były wydane to orzeczenie o odmowie uzgodnienia proj ektu decy zj i o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla C. Sp. z o.o. bez równoczesnego wyjaśnienia powodów i okoliczności wydania pozytywnych rozstrzygnięć dla innych podmiotów musiałoby być ocenione jako godzące w Konstytucyjną zasadę równości podmiotów wobec prawa (art. 32 Konstytucji).
Ponadto należy wskazać, że orzekające w niniejszej sprawie organy obu instancji w swych postanowieniach powołały się na ustalenia Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta W., zatwierdzonego Uchwałą Rady W. nr [...] w dniu [...] września 1992r. (Dz.U. Woj. [...] Nr [...]), bez zbadania, czy plan ten obowiązywał na przedmiotowym terenie w dacie wydania postanowień.
Zgodnie natomiast z art. 67 ust. 1 ustawy z dn. 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym / t.jedn. Dz.U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm./ - miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życic ustawy, utraciły moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie tj. od dnia 1 stycznia 1995r.
Ustęp la art. 67 ww. ustawy stanowił jednak, że jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1, rada gminy uchwali studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpi do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany, plan zachowuje ważność, w granicach objętych uchwałą, do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż przez 9 lat od dnia wejścia w życie ustawy.
Z przekazanych Sądowi akt sprawy nie wynika, że prowadzące postępowanie organy obu instancji ustaliły czy w dacie wydania postanowień dotyczących warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie urządzenia reklamowego o rozmiarach 4m x 12m na części działki nr [...] z obrębu [...] przy [...] w W. - obowiązywał nadal Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego W., zatwierdzony Uchwałą Rady W. nr [...] w dniu [...] września 1992r. tj. czy Rada W. podjęła do dnia 31 grudnia 2002r. działania określone w art. 67 ust. la ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym powodujące przedłużenie obowiązywania tego planu do dnia 31 grudnia 2003r.
W niniejszej sprawie mogło to mieć ten skutek, że wobec utraty mocy obowiązującej przez dotychczasowy plan zagospodarowania przestrzennego, niemożliwe byłoby wydanie postanowień z powołaniem się na ustalenia tego planu, z którego wynikała konieczność dokonania uzgodnień z organami konserwatorskimi.
Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.