IV SA 5090/02

IV SA 5090/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-05-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-12-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Gliniecki /przewodniczący sprawozdawca/
Anna Żak
Mariola Kowalska.
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.), Sędziowie NSA Anna Żak, asesor Mariola Kowalska, Protokolant Aldona Kieler – Kowalska, po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M.M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych oddala skargę
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2002 r. ([...]) odmówił M.M. nadania uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności: konstrukcyjno-budowlanej – bez przeprowadzenia egzaminu.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że powodem odmowy nadania uprawnień było to, że udokumentowana praktyka zawodowa została przez wnioskodawcę odbyta w latach 1992-1994 tj. przed rozpoczęciem zawodowych zaocznych studiów na Politechnice [...] na kierunku "budownictwo", co nie spełnia dyspozycji § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r., nr 8, poz. 38), dalej zwanego rozporządzeniem.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. M., wnosząc o jej uchylenie. Składający odwołanie, nie zgadza się z interpretacją § 6 ust. 1 rozporządzenia. Jego zdaniem w przepisie tym używając określenia "po uzyskaniu dyplomu" nie precyzuje się, że dyplom ma dotyczyć ukończenia studiów odpowiednich lub pokrewnych. Przed odbyciem praktyki, odwołujący się legitymował się już dyplomem ukończenia wyższych studiów technicznych (Politechnika [...] Wydział Mechaniczny). W przepisie tym używa się również określenia "studia techniczne", należy zatem przyjąć, że interpretacja rozszerzająca przepisu nakładającego obowiązki jest niedopuszczalna.
Mając na uwadze art. 7 kpa organ I instancji powinien tu uwzględnić celowościową wykładnię przepisu § 6 rozporządzenia.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. ([...]), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wyraźnie stwierdził, że wnioskodawca posiada odpowiednie wykształcenie, budzi jednak zastrzeżenia praktyka zawodowa odbyta przed uzyskaniem dyplomu ukończenia szkoły. Tymczasem zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia praktyka zawodowa powinna być odbyta po uzyskaniu dyplomu albo w czasie zaocznych lub wieczorowych studiów technicznych. Z ust. 3 tego przepisu, zaś wynika, że cały okres praktyki zawodowej powinien być zgodny ze specjalnością uprawnień budowlanych. "W rozumieniu przytoczonych przepisów "praktyką zawodową" jest zatem praca wykonywana przez osobę, która posiada już odpowiednie wykształcenie techniczne lub osobę będącą w trakcie studiów technicznych. Wykształcenie to powinno być zgodne z daną specjalnością uprawnień. Trudno bowiem przyjąć, że funkcje techniczne przy sporządzaniu projektów bądź na budowie mogą pełnić osoby nie posiadające przygotowania teoretycznego we wnioskowanej specjalności uprawnień. Wykazana przez M.M. praktyka odbyta w latach 1992-1994, a więc przed rozpoczęciem studiów na kierunku: Budownictwo, nie może być zatem zaliczona".
Na powyższą decyzję M. M. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zarzuca naruszenie art. 7 i art. 77 kpa w związku z art. 14 ust. 4 Prawa budowlanego oraz § 6 rozporządzenia przez błędną wykładnię w/w przepisów i niewłaściwe ich stosowanie.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji, wnosi o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).
Skarga jest nieuzasadniona podobnie, jak zarzut w niej zawarty o zastosowaniu przez organy wykładni rozszerzającej przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia.
Stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. M. M. w 1993 r. ukończył studia wyższe zawodowe na Politechnice [...] Wydziale Mechanicznym na kierunku: [...] w zakresie specjalności: [...] i uzyskał tytuł inżyniera. Dwa lata później w tej samej uczelni i na tym samym kierunku ukończył 2-letnie studia uzupełniające magisterskie i uzyskał tytuł (dyplom) magistra inżyniera w zakresie specjalności: [...]. W 2000 zaś roku w/w ukończył na Politechnice [...] im. [...], na Wydziale Inżynierii Lądowej studia wyższe zawodowe, na kierunku Budownictwo w zakresie specjalności: [...], i uzyskał tytuł (dyplom) inżyniera.
Z wnioskiem do Wojewody [...] o nadanie "uprawnień budowlanych do projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej" wystąpił M. M. w dniu 09.04.2002 r. załączając sprawozdanie z przebiegu praktyki zawodowej odbytej w latach 1992-1994.
Z zestawienia powyższych danych, nie ulega wątpliwości, że skarżący składając w 2002 r. wniosek o nadanie uprawnień budowlanych, wywodził swoje uprawnienia w tym zakresie w oparciu o dyplom uzyskany w 2000 r. na Wydziale Inżynierii Lądowej i praktykę zawodową odbytą w latach 1992-1994, kiedy to legitymował się tytułem inżyniera [...], i kontynuował studia magisterskie na kierunku: Mechanika i Budowa Maszyn. Praktyka zawodowa jest nieodłącznym wymogiem, oprócz posiadania odpowiedniego wykształcenia, do uzyskania uprawnień budowlanych. Wykształcenie skarżącego w dacie złożenia wniosku o nadanie uprawnień budowlanych, nie budziło zastrzeżeń. Nie można jednak tego powiedzieć o praktyce zawodowej w świetle przepisów § 6 rozporządzenia. Przepisy te są adresowane w zasadzie do osoby posiadającej jeden dyplom bądź odbywającej studia na jednym kierunku studiów, gdyż uzyskanie uprawnień budowlanych nie wymaga uzyskania kilku dyplomów. Dlatego też posiadanie przez skarżącego innych dyplomów, tych uzyskanych w 1993 r. i 1995 r., jest w tej sprawie bez znaczenia, gdyż nie dotyczyły one kierunków wykształcenia "odpowiedniego" ani "pokrewnego", branych pod uwagę przy nadawaniu uprawnień budowlanych. Jak wynika z brzmienia § 3 ust. 1 i § 6 ust. 3 rozporządzenia, uzyskanie uprawnień budowlanych w danej specjalności jest ściśle związane z posiadaniem odpowiedniego lub pokrewnego wykształcenia wyższego, a cały okres praktyki zawodowej powinien być zgodny ze specjalnością uprawnień budowlanych, o które się ubiega dana osoba. Nie można więc racjonalnie twierdzić, że zwrot "po uzyskaniu dyplomu" użyty w § 6 ust. 1 rozporządzenia, dotyczy uzyskania dyplomu w ogólności bez związku ukończonego kierunku studiów technicznych ze specjalnością uprawnień budowlanych, o które się ubiega wnioskodawca. Taka wykładnia tego przepisu sprzeczna by była z wcześniejszymi rozważaniami i logiką zawartej tam normy prawnej. To tak jakby twierdzić, że na aplikację adwokacką może być przyjęty każdy kto ukończy studia wyższe na kierunku humanistycznym. Praktyka zawodowa z istoty swej zakłada, najpierw teorię, uzyskanie wykształcenia a później odbycie praktyki w tym kierunku, a nie odwrotnie. Chyba nie do pomyślenia by było, że przed ukończeniem studiów prawniczych można odbywać aplikację adwokacką. Nie można więc się zgodzić z zarzutem pełnomocnika skarżącego, że organy przy interpretacji przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia stosują wykładnię rozszerzającą. Dokonując wykładni konkretnego przepisu, nie można zawężać pola rozważań tylko do tego jednego przepisu, ale należy go widzieć w powiązaniu z innymi przepisami i w kontekście przepisów nadrzędnych, zawartych w ustawie. Poza tym, nie można z kontekstu jednej jednostki redakcyjnej wyrywać poszczególnych zwrotów, czy pojęć tam zawartych i interpretować ich dowolnie, nie zważając na ratio legis całej regulacji prawnej. Jeżeli z wcześniej powołanych przepisów wynika, że pomiędzy wnioskowaną specjalnością uprawnień budowlanych a kierunkiem ukończonych studiów technicznych i odbytą praktyką zawodową musi zachodzić zgodność, to z brzmienia § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia wynika zasada, że praktyka zawodowa może być odbyta po uzyskaniu dyplomu ewentualnie w czasie studiów, nigdy zaś przed tymi zdarzeniami. Niewykluczone, że w języku potocznym pojęcie "praktyki zawodowej" jest szersze, mniej precyzyjne i dotyczy wszelkiej praktyki w danym zawodzie, niezależnie od czasu, miejsca odbywania i posiadanego wykształcenia, nie o takie jednak tu rozumienie chodzi. Fakt, że skarżący odbywał praktykę pod rządami wcześniej obowiązującej ustawy Prawo budowlane nie ma dla sprawy znaczenia, gdyż wtedy nie posiadał odpowiedniego wykształcenia i nie składał wniosku o wydanie uprawnień budowlanych.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.