IV SA 4625/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w WarszawieWarszawa2004-03-23
NSAAdministracyjneWysokawsa
nieruchomościprzejęcie mieniaKodeks postępowania administracyjnegostwierdzenie nieważnościzasada dwuinstancyjnościzasada trwałości decyzji

WSA w Warszawie stwierdził nieważność decyzji Ministra Zdrowia dotyczącej przejęcia nieruchomości, uznając, że organ naruszył zasady postępowania administracyjnego.

Skarżący domagali się stwierdzenia nieważności decyzji z 1959 r. o przejęciu nieruchomości. Minister Zdrowia początkowo utrzymał decyzję w mocy, następnie uchylił własną decyzję z lipca 2002 r. i odmówił stwierdzenia nieważności pierwotnej decyzji. WSA uznał, że obie decyzje Ministra Zdrowia są wadliwe, ponieważ sprawę rozpatrzono w niewłaściwym trybie (odwoławczym zamiast nieważnościowym) i naruszono zasadę dwuinstancyjności.

Sprawa dotyczyła wniosku skarżących Z.B. i A.H. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Zdrowia z 1959 r. o przejęciu nieruchomości na własność Państwa. Minister Zdrowia początkowo decyzją z lipca 2002 r. utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję, uznając brak dowodów podważających jej zasadność. Następnie, w trybie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, Minister uchylił swoją decyzję z lipca 2002 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z 1959 r. W uzasadnieniu przyznał, że decyzja z lipca 2002 r. została wydana w trybie odwoławczym zamiast w trybie stwierdzenia nieważności, co stanowiło rażące naruszenie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zarówno decyzji Ministra z lipca 2002 r., jak i decyzji z października 2002 r. Sąd uznał, że organ naruszył zasadę trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 KPA) oraz zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 KPA), rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności w trybie odwoławczym i jednoinstancyjnie. Sąd podkreślił, że wniosek o stwierdzenie nieważności powinien być rozpatrzony w odrębnym trybie, a po ewentualnym uchyleniu decyzji, sprawa powinna zostać przekazana do ponownego rozpoznania.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Tak, rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej w trybie odwoławczym stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 KPA.

Uzasadnienie

Organ administracji publicznej nie może uruchomić trybu odwoławczego w odniesieniu do decyzji ostatecznej. Wniosek o stwierdzenie nieważności powinien być rozpatrzony w odrębnym trybie nieważnościowym.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

stwierdzono_nieważność

Przepisy (11)

Główne

k.p.a. art. 156 § 1 pkt 2

Kodeks postępowania administracyjnego

Rażące naruszenie prawa, które może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji.

k.p.a. art. 16

Kodeks postępowania administracyjnego

Zasada trwałości decyzji ostatecznych, która może być uchylona lub zmieniona tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.

k.p.a. art. 15

Kodeks postępowania administracyjnego

Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

p.p.s.a. art. 145 § 1 pkt 2

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia.

p.p.s.a. art. 135

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Sąd stosuje środki przewidziane w ustawie dla istoty sprawy.

p.p.s.a. art. 200

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Zwrot kosztów postępowania.

p.p.s.a. art. 205 § 1

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Zwrot kosztów postępowania.

Pomocnicze

k.p.a. art. 138 § 1 pkt 2

Kodeks postępowania administracyjnego

Utrzymanie w mocy decyzji organu niższej instancji.

k.p.a. art. 138 § 2

Kodeks postępowania administracyjnego

Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

k.p.a. art. 127 § 3

Kodeks postępowania administracyjnego

Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

Ustawa o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym art. 17 § pkt 2 lit. b

Przesłanka przejęcia nieruchomości na rzecz Państwa.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej w trybie odwoławczym stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 KPA). Organ naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, orzekając jednoinstancyjnie w sprawie stwierdzenia nieważności.

Godne uwagi sformułowania

wnioskodawca nie przedstawił żadnych dokumentów podważających zasadność wydania wymienionej na wstępie decyzji zgromadzona przez Ministerstwo Zdrowia dokumentacja potwierdza zasadność wydania orzeczenia została wydana w trybie odwoławczym zamiast w trybie art. 156 Kpa nie jest dopuszczalne uruchomienie trybu odwoławczego i wydanie orzeczenia w tym trybie w odniesieniu do decyzji ostatecznej rażące naruszenie tej zasady powoduje wadliwość decyzji z dnia [...] lipca 2002 r. określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa

Skład orzekający

A.Plucińska-Filipowicz

sprawozdawca

O.Wierzbicka

przewodniczący

T.Wykowski

członek

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Wysoka

Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów KPA dotyczących trybu stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych, zasady dwuinstancyjności i trwałości decyzji administracyjnych."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji przejęcia mienia państwowego na podstawie ustawy z 1958 r., ale zasady proceduralne są uniwersalne.

Wartość merytoryczna

Ocena: 7/10

Sprawa pokazuje, jak błędy proceduralne organu administracji mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji, nawet po wielu latach. Jest to przykład kluczowy dla zrozumienia zasad KPA.

Błąd proceduralny sprzed lat doprowadził do unieważnienia decyzji o przejęciu nieruchomości.

Sektor

nieruchomości

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
IV SA 4625/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-03-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-11-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Alicja Plucińska-Filipowicz /sprawozdawca/
Otylia Wierzbicka /przewodniczący/
Tomasz Wykowski
Skarżony organ
Minister Zdrowia
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność postanowienia I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA O.Wierzbicka Sędzia NSA A.Plucińska-Filipowicz (spr.) asesor WSA T.Wykowski Protokolant D.Gorzelak-Maciak po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2004 r. sprawy ze skargi Z.B. i A. H. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie przejęcia mienia 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Zdrowia z dnia [...] lipca 2002r Nr [...] 2. zasądza od Ministra Zdrowia na rzecz skarżących Z.B. i A. H. po 10 ( dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
IV SA 4625-4626/02
Uzasadnianie
Skarżący A.H. i Z.B. wnieśli do Ministra Zdrowia o stwierdzanie nieważności orzeczenia Ministra Zdrowia z dnia [...] kwietnia 1959 r, w przedmiocie przejścia na własność Państwa nieruchomości położonej w K. /[...]/.
Minister Zdrowia po rozpoznaniu powyższego wniosku decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...] działając na podstawie art, 138 § 1 ust, i Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o utrzymaniu w mocy kwestionowanej przez skarżących, decyzji, stwierdzając w uzasadnieniu, iż "wnioskodawca nie przedstawił żadnych dokumentów podważających zasadność wydania wymienionej na wstępie decyzji", zaś "zgromadzona przez Ministerstwo Zdrowia dokumentacja potwierdza zasadność wydania orzeczenia,"
Strona skarżąca wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy przez Ministra Zdrowia, który działając w trybie art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 i art. 158 § 1 Kpa:
1/ uchylił w całości swoją poprzednią decyzje z dnia [...] lipca 2002 r.,
2/ odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanego orzeczenia Ministra Zdrowia z dnia [...] kwietnia 1959 r.,
W uzasadnieniu tej decyzji Minister Zdrowia przyznał, iż zaskarżona decyzja z dnia [...] lipca 2002 r. "została wydana w trybie odwoławczym zamiast w trybie art. 156" Kpa, Z tego względu oraz wobec braku wymaganych elementów decyzji stosownie do art. 107 kpa takich jak uzasadnienie faktyczne i prawne Minister Zdrowia uznał za konieczne uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Jednocześnie organ orzekający podając przyjętą interpretacje przepisu art. 17 pkt 2 lit, b ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym /Dz., U, Nr 11, poz. 37 ze zm./ stwierdził, że została spełniona przesłanka określona w tym przepisie do przejęcia na rzecz Państwa przedmiotowej nieruchomości.
W skardze wniesionej na powyższą decyzje strona skarżąca zarzuciła wadliwość rozstrzygnięcia o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji kwestionowanej, powołując się na wskazane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego /wyroki NSA z dnia 21.12.1992 r. IV SA 1054/92 ONSA 1/1994, poz. 30 i z dnia i 5.02.1999 r. IV SA 2222/96 niepubl./,
W odpowiedzi na skargę wnosi się o jej oddalenie,
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn od podanych przez stronę skarżącą.
Nie jest w sprawie sporne, iż postępowanie administracyjne w sprawie zostało zapoczątkowane wnioskiem strony skarżącej kwestionującym wydana w 1995 roku, ostateczną decyzje w przedmiocie przejęcia nieruchomości na rzecz Państwa. Taki wniosek mógł prowadzić wyłącznie do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji, a wiec do wydania przez właściwy organ /Ministra Zdrowia/ decyzji rozstrzygającej sprawę w trybie nieważnościowym.
Jak to natomiast przyznaje sam organ orzekający w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosek strony został rozpatrzony w trybie odwoławczym, co stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Nie jest bowiem dopuszczalne uruchomienie trybu odwoławczego i wydanie orzeczenia w tym trybie w odniesieniu do decyzji ostatecznej. Przepis art. 16 kpa zawierający zasadę trwałości decyzji ostatecznych stanowi, iż decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji aa ostateczne, zaś uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Rażące naruszenie tej zasady powoduje wadliwość decyzji z dnia [...] lipca 2002 r. określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa określaną jako przesłanka stwierdzenia nieważności.
Rozpatrując wniosek strony skarżącej w trybie art. 127 § 3 kpa Minister Zdrowia powinien był nie tylko uchylić zaskarżoną decyzje z dnia [...] lipca 2002 r. /jak to uczynił/, lecz miał przy tym obowiązek wskazać, że sprawa z wniosku strony skarżącej zostanie ponownie rozpatrzona przez ten organ /odpowiednio stosując art. 138 § 2 kpa/, Umożliwiłoby to rozpoznanie tego wniosku z zachowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określonej w art. 15 kpa.
Wniosek strony skarżącej o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji z dnia [...] kwietnia 1959 r. powinien bowiem być rozstrzygnięty nie decyzją wydaną w trybie art. 127 § 3 kpa, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie /decyzją z dnia [...] października 2002 r./, a więc jednoinstancyjnie, lecz dopiero po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania /art. 138 § 2 kpa/, we właściwym trybie /nieważnościowym/, decyzją wydaną w tym właśnie trybie, którą strona mogłaby zaskarżyć stosownie do art. 127 § 3 kpa, wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. Tylko takie postępowanie organu gwarantowałoby zachowanie zarówno zasady trwałości decyzji administracyjnych /art. 16 kpa/ oraz zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego /art. 15 kpa/,
Naruszenie przez Ministra Zdrowia zasady trwałości decyzji administracyjnych decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. oraz zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego /wobec orzeczenia jednoinstancyjnie w trybie nieważnościowym/ decyzją z dnia [...] października 2002 r. powoduje konieczność stwierdzenia nieważności obu tych decyzji.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art, 145 § 1 pkt 2 oraz art, 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz, U, Nr. 153, poz. 1270/, w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 ww ustawy, z zastrzeżeniem § 2 art, 97 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI