IV SA 4607/02

IV SA 4607/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-06-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-11-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla
Elżbieta Zielińska-Śpiewak /sprawozdawca/
Halina Kuśmirek /przewodniczący/
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, Sędziowie WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), As. WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Małgorzata Kuskowska, po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi L.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 10 zł (dziesięć) z tytułu zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] września 1998r. wydaną z up. Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane – nakazano E.K. przymusową rozbiórkę stalowej konstrukcji krat balkonowych wykonanych w 1981r. bez wymaganego pozwolenia na budowę, zabezpieczających balkon parteru lokalu nr [...] przy ulicy W. w O.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż w związku z wyrokiem NSA postanowieniem z dnia [...] listopada 1997r. wydanym z up. Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] E. K. zobowiązany został do dostarczenia w terminie trzech miesięcy opinii ekspertów określającej sposób zamontowania krat, który eliminowałby zagrożenie przed włamaniem do lokalu na I piętrze oraz nie naruszał zasad ochrony przeciwpożarowej.
Ponieważ zobowiązany nie wykonał nałożonego na niego obowiązku orzeczono nakaz rozbiórki, gdyż spełnione zostały przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył E. K. zarzucając naruszenie art. 7 kpa oraz L. K., który zarzucił błędne ustalenie przez organ daty zamontowania kraty, co jego zdaniem nastąpiło w 1985r, a nie w 1981r., nie ustosunkowanie się w decyzji do sprawy zadaszenia nad kratami oraz celowego przedłużania postępowania administracyjnego.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] października 2002r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa po rozpatrzeniu wniesionych odwołań – uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie administracyjne wszczęte na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane.
W uzasadnieniu podał, iż zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 37 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Zgodnie zaś z art. 103 § 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy ustawy z tym, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy.
Ponieważ kraty są urządzeniem technicznym w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane z 1994r., a nie obiektem budowlanym, w sprawie należy stosować przepisy nowego prawa budowlanego.
Zgodnie z tymi przepisami, roboty budowlane polegające na instalowaniu krat wymagają dokonania zgłoszenia właściwemu organowi.
Uzasadniając swoje stanowisko organ powołał wyrok NSA z 13.02.1997r. wydany w rozpatrywanej sprawie, na podstawie którego organ uznał, że w sprawie należy zastosować dla oceny prawnej stanu faktycznego przepisy ustawy z 1994r.
Nadto zdaniem organu odwoławczego organ I instancji powinien przeanalizować materiał dowodowy pod kątem możliwości zastosowania art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane z 1994r.
W związku z powyższym decyzja I instancji, jako wydana z zastosowaniem niewłaściwej podstawy prawnej powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego a postępowanie, jako bezprzedmiotowe, bo prowadzone w oparciu o przepisy ustawy z 1974r. – umorzone.
Skargę na powyższą decyzję wniósł L.K. podnosząc, że założenie krat na zewnątrz okien jest wykonywaniem robót budowlanych.
Do robót tych należy stosować przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r.
Zgodnie z tymi przepisami roboty takie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, którego E. K. nigdy nie otrzymał.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed dniem 1.01.2004r. i postępowanie sądowe nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Do rozpoznania skargi właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Zgodnie z art. 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie jest związany granicami skargi.
Zaskarżoną decyzja organ odwoławczy uchylił decyzję nakazującą na podstawie art. 37 ust 1 pkr 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974r. rozbiórkę krat balkonowych wykonanych w 1981r. przez E. K. bez wymaganego pozwolenia na budowę i jednocześnie umorzył postępowanie administracyjne uznając, że do rozpoznawanej sprawy stosować należy przepisy Prawa budowlanego z 1994r. – zgodnie z wydanym już w tej sprawie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Przede wszystkim wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 1997r. (sygn. akt IV SA 1169/95) wypowiedział się w sposób wiążący, iż E. K. zamontował kraty na balkonie swojego mieszkania bez pozwolenia na budowę, czym naruszył art. 28 ustawy z 1974r. – Prawo budowlane.
Ponieważ działaniem tym stworzył zagrożenie dla mieszkania skarżącego znajdującego się na I piętrze, Sąd we wskazanym wyroku zawarł wytyczne zobowiązujące organ, przed wydaniem decyzji administracyjnej, do uzupełnienia materiału dowodowego o opinie ekspertów z dziedziny prewencji przeciwpożarowej lub organów Policji w przedmiocie sposobu zamontowania krat, który eliminowałby potencjalne zagrożenie pożarowe i zagrożenie włamaniem.
Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji postanowieniem z dnia [...] listopada 1997r. nałożył na E. K. obowiązek przedstawienia stosownych ekspertyz. Ponieważ, w wyznaczonym terminie inwestor nie przedstawił wymaganych dokumentów, na podstawie art. 37 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r. orzeczono nakaz rozbiórki spornych krat balkonowych.
Z niezrozumiałych powodów organ odwoławczy uchylił decyzję I instancji i umorzył postępowanie administracyjne wskazując na konieczność stosowania w rozpatrywanej sprawie przepisów Prawa budowlanego z 7 lipca 1994r., co w sposób niczym nieuzasadniony i zupełnie dowolny wywiódł z przywołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wskazać należy, iż zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995r. (Dz.U. z 1995r, nr 74, poz. 368 ze zm.) oraz obecnych art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie sąd oraz organ. Wbrew tej ocenie organ II instancji uznał, że w sprawie należy stosować przepisy Prawa budowlanego z 1994r., uzasadniając swoje stanowisko tym, że kraty są "urządzeniem technicznym" w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane z 1994r., a nie obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 103 § 1 i 2 tejże ustawy.
Naruszenie art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (obecnie wskazany wyżej art. 153) powoduje, iż rozstrzygnięcie jest wadliwe i musi być wyeliminowane poprzez jego uchylenie już chociażby z tego powodu, że wcześniej wyrażona oceną prawną związany jest także Sąd (por. T. Woś "Postępowanie sądowo – administracyjne" Warszawa 1996r., str. 258).
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 152 i 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.