IV SA 4147/02

IV SA 4147/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-04-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-10-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Ostrowska /przewodniczący/
Krystyna Borkowska /sprawozdawca/
Mariola Kowalska.
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska (spr.), As. WSA Mariola Kowalska, Protokolant Dorota Zamiela, po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. S. i G. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji pozwalającej na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2002 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania A. S. – od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002 r., stwierdzającej nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia [...] marca 1993 r., udzielającej A. S. pozwolenia na budowę Zakładu krawiectwa lekkiego z częścią mieszkalną na działce położonej w C . przy ul. [...] – w części obejmującej funkcję mieszkalną – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu swego stanowiska podał, że kontrolowana decyzja, w części dotyczącej funkcji mieszkalnej budynku, jest sprzeczna z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego miasta C., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w C. z dnia [...] grudnia 1986 r., który przeznacza ten teren pod zabudowę przemysłowo – składową oraz usługi rzemieślnicze uciążliwe. Ponadto działka, na której udzielono pozwolenia na budowę, położona jest w strefie ochronnej 300m istniejącego wysypiska śmieci, w której zabroniono budowy domów mieszkalnych.
Od powyższej decyzji ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpili A.S. i G. S.
Domagając się uchylenia w/w decyzji podnieśli, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż naruszenie prawa ma rażący charakter.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.)– niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Rozpoznając skargę A. S. i G. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2002 r., Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 156 § 1 pkt 2 kpa – stosownie do jego brzmienia organ administracji państwowej stwierdza nieważność decyzji, która (...) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Podstawowym, zatem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zagadnieniem jest ustalenie, czy badana w trybie nadzoru decyzja naruszyła przepisy prawa i czy naruszenie to ma rażący charakter.
Zgodzić należy się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia [...] marca 1993 r., udzielająca inwestorom pozwolenia na budowę zakładu krawiectwa lekkiego z częścią mieszkalną w części obejmującej funkcję mieszkalną, wydana została z naruszeniem prawa i że naruszenie to ma rażący charakter.
Stosownie do art. 140 Kodeksu cywilnego, właściciel nieruchomości może z niej korzystać oraz rozporządzać nią według własnej woli lecz w granicach wyznaczonych przepisami prawa, zasadami współżycia społecznego oraz społeczno-gospodarczym przeznaczeniem.
W rozpatrywanej sprawie przepisami, zakreślającymi granice korzystania z nieruchomości były art. 3 – Prawa budowlanego z 1974 r. oraz uregulowania planu zagospodarowania przestrzennego miasta C., mające rangę prawa miejscowego. Stosownie do treści art. 3 – Prawa budowlanego z 1974 r. obiekty budowlane mogą być realizowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel, zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. Również przepisy obowiązującej wówczas ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. – o planowaniu przestrzennym stanowiły, że działalność wpływająca na sposób zagospodarowania oraz wykorzystania gruntów, może być podjęta tylko wówczas, gdy jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Z artykułu 33 cytowanej ustawy wyraźnie wynika, że postanowienia planu miejscowego stanowią podstawę m.in. do wydawania decyzji w sprawie wykorzystania gruntów na cele inwestycyjne.
Skoro zatem z postanowień obowiązującego wówczas planu zagospodarowania przestrzennego miasta C. wynikało w wyraźny sposób ograniczenie możliwości realizacji na przedmiotowym terenie obiektów o charakterze mieszkalnym, niedopuszczalnym było wydanie pozwolenia na wybudowanie części mieszkalnej w obiekcie przeznaczonym na zakład krawiectwa lekkiego. Podkreślić również należy, że z decyzji z dnia [...] lipca 1992 r. – o ustaleniu lokalizacji, wyraźnie wynika, iż wskazana lokalizacja dotyczyła inwestycji sprowadzającej się wyłącznie do budowy zakładu krawieckiego.
Uwzględniając powyższe należy podzielić stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja w części, w której zezwala na budowę obiektu o charakterze mieszkalnym, wydana została z naruszeniem art. 3 – Prawa budowlanego z 1974 r. Wydanie decyzji naruszającej w oczywisty sposób postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego, w ocenie Sądu, uznać należy za takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Ustanowione w miejscowym planie zagospodarowania terenu, zasady jego zagospodarowania mają bowiem fundamentalne znaczenie dla zachowania ładu przestrzennego.
Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.