II OSK 912/05

II OSK 912/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-11-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Łuczaj /sprawozdawca/
Małgorzata Stahl
Maria Czapska -Górnikiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
IV SA 4035/03 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-02-09
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 103 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Maria Czapska-Górnikiewicz Sędziowie Małgorzata Stahl Anna Łuczaj (spr.) Protokolant Joanna Gołębiewska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt 7/IV SA 4035/03 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy nakazu rozbiórki ogrodzenia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. J. P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz 22% podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 lutego 2005 roku, sygn. akt 7/IV SA 4035/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy nakazu rozbiórki ogrodzenia.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją z dnia [...] marca 2003 roku Nr [...] odmówił wydania decyzji nakazującej A. W. rozbiórkę ogrodzenia murowanego (na długości 14,7 m + 22,0 m) pomiędzy należącą do J. G. działką o nr ew. 66 a działką o nr ew. 67 w obrębie 5 - 10 - 03, położoną w Z. przy ulicy W., będącą własnością A. W. Organ I podniósł, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na skutek wniosku J. G., który domagał się rozbiórki w./w. ogrodzenia wybudowanego przez A. W. między jego działką o nr ew. 66 i działką o nr ew. 67. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 11 września 2001 roku przez pracowników Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. stwierdzono, że pomiędzy działką o nr ew. 66 i działką o nr ew. 67 znajduje się ogrodzenie murowe. Ogrodzenie to na odcinku o długości 14,7 m wykonano w 1994 roku bez pozwolenia na budowę, jako pełne murowane z cegły grubości 25 cm i zmiennej wysokości 2,69 m do 2,76 m (mierząc po stronie działki J. G. ) i od 2,1 do 2,3 m (mierząc po stronie działki A. W.), zaś ogrodzenie na odcinku o długości 22,0 m wykonano w 1995 roku, murowane z cegły grubości 12 cm na słupkach 25/25 cm o zmiennej wysokości od 2,11 do 2,40 m (mierząc po stronie działki J. G.) i od 2,05 do 1,95 m (mierząc po stronie działki A. W.).
Organ I instancji wskazał, iż zgodnie z § 44 ust. 1 pkt 3 lit. c) rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 roku w sprawie nadzoru urbanistyczno - budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 ze zm.) pozwolenia na budowę wymaga wykonanie stałych ogrodzeń z cementu jako pełne, niezależnie od położenia tych ogrodzeń, jednakże inwestorka A. W. na wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę ogrodzenie na odcinku o długości 14,7 m przedłożyła inwentaryzację wraz z ekspertyzą i opinią techniczną. Ekspertyza ta wykazała, że wybudowane ogrodzenie nie ma wpływu przesłaniającego i jest w dobrym stanie technicznym.
W dalszej części uzasadnienia decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. stwierdził, że zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118) na budowę ogrodzeń z wyjątkiem przyległych do dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych, nie było wymagane pozwolenie na budowę ani zgłoszenie zamiaru wykonania robót przy budowie takich ogrodzeń, toteż inwestorka nie dopuściła się samowoli budowlanej.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. G., domagając się wydania nakazu rozbiórki spornego ogrodzenia. Podniósł, iż ogrodzenie zostało wybudowane w warunkach samowoli budowlanej, gdyż inwestorka nie dokonała zgłoszenia budowy ogrodzenia w trybie art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, co powinna była zrobić z uwagi na wysokość ogrodzenia, które przekracza 2,20 m, a ponadto ogrodzenie nie spełnia warunków technicznych, tj. nie jest w części ażurowe.
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2003 roku, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k. p. a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, iż prace budowlane przy przedmiotowym ogrodzeniu prowadzone były zarówno w 1994 roku jak i w 1995 roku, co pozwala na przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego z 1994 roku. Przedmiotowe ogrodzenie należy traktować jako urządzenie budowlane. Podnoszona przez skarżącego kwestia braku ażurowości ogrodzenia pozostaje bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, ponieważ wyrokiem z dnia 6 marca 2000 roku Trybunał Konstytucyjny uznał przepis § 42 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie za niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane( Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm. ) przez to, że regulując materię zastrzeżoną dla ustawy, wykracza poza granice upoważnienia do wydania rozporządzenia.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. G. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił, iż organ administracji nie wyjaśnił przyczyn różnicy w wysokości ogrodzenia po obu jego stronach i nie ustalił rzeczywistej wysokości ogrodzenia. Skarżący podniósł, iż ogrodzenie przekracza granicę jego działki, zacienia działkę skarżącego i jest w złym stanie technicznym. Skarżący stwierdził, iż wybudowanie ogrodzenia wymagało zgłoszenia, ponieważ ogrodzenie ma wysokość ponad 2,20 m - inwestorka zaś tego obowiązku nie wykonała. Okoliczność tę, zdaniem skarżącego, potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2003 roku, sygn. akt IV SA 2828/01. Sporne ogrodzenie, w ocenie skarżącego, narusza także obowiązujące warunki techniczne. W związku z powyższym zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd wskazał, iż tak jak podnosi skarżący, w sprawie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 9 maja 2003 roku, sygn. akt IV SA 2828/01 oddalił skargę A. W. i M. W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 lipca 2001 roku uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 27 czerwca 2000 roku w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wybudowanego między sąsiednimi działkami ogrodzenia z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, iż zgodnie z treścią art. 30 ustawy z dnia 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (obowiązującej do dnia 1 stycznia 2004 roku) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Aktualnie ta zasada została wyrażona w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zdaniem Sądu pierwszej instancji z powołanego wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wynika, iż Sąd ten wyraził pogląd co do konieczności zgłoszenia zamiaru budowy spornego ogrodzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, iż uchylenie decyzji organu I instancji było zasadne, ponieważ zaistniała konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części w celu ustalenia wysokości ogrodzenia oraz przyczyny istotnych różnic w obliczeniu tej wysokości. Jest to istotne, ponieważ w obowiązującym stanie prawnym - art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego - zgłoszenia wymaga zamiar budowy ogrodzenia powyżej 2,20 m niezależnie od usytuowania. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił także, że skrótowość i pobieżność uzasadnienia decyzji organu I instancji nie pozwalały na stwierdzenie do jakiego okresu odnosiły się ustalenia faktyczne.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, organ odwoławczy trafnie przyjął, że budowa przedmiotowego ogrodzenia została rozpoczęta w 1994 roku, a zakończona w 1995 roku - czego nie kwestionuje również skarżący. Słusznie zatem uznał organ II instancji, iż podstawą rozstrzygnięcia w sprawie powinny być przepisy Prawa budowlanego z 1994 roku. Po przytoczeniu treści art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego (Dz. U. Nr 89, 414) w brzmieniu pierwotnym - obowiązującym w dacie budowy spornego ogrodzenia - Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż ustawa ta nie przewidywała obowiązku zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia w żadnym przypadku, niezależnie od jego wysokości. W świetle powołanego wyżej przepisu wybudowanie przez A. W. w 1995 roku ogrodzenia pomiędzy swoją nieruchomością, a nieruchomością skarżącego, nie podlegało ani obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę, ani obowiązkowi zgłoszenia - bez względu na jego wysokość. W stanie faktycznym i prawnym obowiązującym w chwili budowy ogrodzenia były wyłączone spod nadzoru budowlanego. Stan prawny zmienił się w tym zakresie w związku z nowelizacją Prawa budowlanego, dokonaną ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 726). Ustawa ta weszła w życie w dniu 24 grudnia 1997 roku, a więc - jak ustaliły organy administracji - już po wybudowaniu spornego ogrodzenia. Dopiero w następstwie wyżej wymienionej nowelizacji art. 29 ust. 1 pkt 7 stanowi, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń, a art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, że zgłoszeniu właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m.
Sąd pierwszej instancji uznał także za niezasadny zarzut, iż sporne ogrodzenie nie zawiera elementów ażurowych. Paragraf 42 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - w zakresie w jakim dotyczył ogrodzeń między sąsiednimi działkami, dla których budowy nie jest wymagane ani pozwolenie, ani zgłoszenie - z dniem 13 marca 2000 roku uznany został wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2000 roku za niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. Przepis ten nie może być zatem podstawą rozważań Sądu i organów administracji.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego niewyjaśnienia przyczyn występowania różnic w wysokości ogrodzenia po obu jego stronach i nieustalenia rzeczywistej wysokości ogrodzenia, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że kwestia ta została wyjaśniona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 11 września 2001 roku ustalono, iż ogrodzenie ma zmienną wysokość po obu stronach i należy przyjąć, że przekracza ono wysokość 2,20m. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż spory dotyczące zacienienia działki skarżącego i usytuowania przedmiotowego ogrodzenia z przekroczeniem granicy działki są sporami cywilnymi, do których rozstrzygania powolne są sądy powszechne.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. G. , zaskarżając wyrok w całości.
Postanowieniem z dnia 6 lipca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił J. G. termin do wniesienia skargi kasacyjnej.
Skarżący, reprezentowany przez adwokata J. P., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, polegającą na "zastosowaniu przepisów prawa budowlanego - ustawy z 1994 roku (Dz. U. Nr 89, 414) pomimo, iż z art. 103 ust. 1 nowelizacji prawa budowlanego dokonanej ustawą z dnia 22.08.1997 roku (Dz. U. Nr 111, poz. 726) wynika, iż powinna być stosowana ta ustawa."
W oparciu o powyższy zarzut kasacyjny J. G. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania
W uzasadnieniu środka odwoławczego strona podniosła, iż Sąd pierwszej instancji zastosował niewłaściwe przepisy. Zdaniem skarżącego, ogrodzenie wybudowane przez A. i M. W., mające ponad 2,20 m wysokości, wymagało uprzedniego zgłoszenia do stosownych władz budowlanych. Nie można pominąć faktu, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę ze skargi A. i M. W. nakazał poczynienie ustaleń co do wysokości wzniesionego przez nich ogrodzenia i jego stanu technicznego. W ocenie autora skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny, powołując się na "art. 29 ust. pkt 7 ustawy prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. w tekście pierwotnym popełnił błąd, /.../ bowiem winny być stosowane przepisy znowelizowanej ustawy - ustawą z dnia 22.08.1997 r. o zmianie ustawy prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw, według tej nowelizacji wybudowanie ogrodzenia powyżej 2,20 metra wymagało uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1)naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2 ) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko - radcowskim ( art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Z brzmienia art. 176 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wynika, że autor skargi ma przytoczyć podstawy kasacyjne i je uzasadnić. Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie może ograniczyć się do powtórzenia treści przepisu art. 174 p.p.s.a., wymieniającego podstawy kasacji. Konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi kasacyjnej przez wskazanie, które przepisy ustawy - oznaczone numerem artykułu ( paragraf, ustęp) - zostały naruszone, na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96).
Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca Sądowi pierwszej instancji w petitum środka odwoławczego naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, polegającą na "zastosowaniu przepisów prawa budowlanego - ustawy z 1994 roku (Dz.U. Nr 89, 414) pomimo, iż z art. 103 ust. 1 nowelizacji prawa budowlanego dokonanej ustawą z dnia 22.08.1997 roku (Dz. U. Nr 111, poz. 726) wynika, iż powinna być stosowana ta ustawa."
Powyższy zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku, a to z poniższych względów.
Po pierwsze, w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisu art. 103 ust. 1 nowelizacji prawa budowlanego. W tym miejscu wskazać należy, iż ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 111, poz. 726 ) nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej - ustawa ta zawiera jedynie osiem artykułów. Sąd pierwszej instancji nie mógł więc zastosować nieistniejącego przepisu, ani tym bardziej naruszyć w wyniku dokonania błędnej jego wykładni. Nie sposób także uznać, iż autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku ( Dz. U. Nr 89, poz. 414) w brzmieniu nadanym nowelą, albowiem ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 roku nie dokonała zmiany przepisu art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku.
Nadto przepis art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane dotyczy spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną to jest spraw wszczętych przed dniem 1 stycznia 1995 roku a niniejsza sprawa do takich nie należy. Powyższe oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł odnieść się do tak postawionego zarzutu.
Podnosząc ten zarzut pełnomocnik skarżącego ograniczył się wyłącznie do sformułowania zarzutów skargi w sposób opisowy przez użycie sformułowań: "naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, polegającą na "zastosowaniu przepisów prawa budowlanego - ustawy z 1994 roku ( Dz. U. Nr 89, 414)" i "powinna być stosowana ta ustawa."
Pełnomocnik skarżącego nie wskazał jednak żadnego konkretnego przepisu prawa materialnego, który - zdaniem strony - naruszył Sąd pierwszej instancji rozpoznając niniejszą sprawę jak też nie wskazał, który to przepis i jakiej ustawy winien znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie bądź w czym wyraża się błędna wykładnia konkretnego przepisu dokonana przez Sąd pierwszej instancji i jaka winna być prawidłowa wykładnia danego przepisu prawa.
Brak wskazania konkretnego przepisu prawa materialnego, który miałby zostać naruszony przez Sąd pierwszej instancji skutkuje niemożnością rozpatrzenia tego zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z tych względów należało uznać, że kasacja - wobec nie wskazania podstaw - nie odpowiada wymogom z art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a.
Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest bowiem spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie.
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 roku, sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2002 roku, sygn. akt III CKN 760/00, LEX nr 53138; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 roku, sygn. akt OSK 421/04, LEX nr 146732; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2004 roku, sygn. akt FSK 41/04, ONSAiWSA 2004/1/9).
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny, powołując się na "art. 29 ust. / brak podania ustępu / pkt 7 ustawy prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. w tekście pierwotnym popełnił błąd, bowiem winny być stosowane przepisy znowelizowanej ustawy - ustawą z dnia 22.08.1997 r. o zmianie ustawy prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw." Także i w tym przypadku pełnomocnik skarżącego nie skonkretyzował, które to przepisy ustawy winny znaleźć zastosowanie w sprawie i na czym polegało naruszenie tych przepisów przez Sąd pierwszej instancji. Nadto przypomnieć należy, iż art. 29 posiada dwa ustępy i każdy z nich posiada jednostkę redakcyjną oznaczoną jako punkt 7.
W tym stanie rzeczy należy uznać, że podstawa kasacji nie została należycie przytoczona. Autor skargi winien wskazać jaki konkretny przepis prawa materialnego został naruszony przez Sąd i na czym - jego zdaniem - polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd ( por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2004 r., sygn. akt FSK 258/04, Przegląd podatkowy 2004/7/53, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt I OSK 794/05 - niepublikowane).
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi, przy takim oznaczeniu podstawy zaskarżenia, nie pozwala na odniesienie się do tak wskazanych zarzutów.
Należy przy tym zaznaczyć, iż przepis art. 29 Prawa budowlanego w ustępie 1 wymienia budowy, które nie wymagają pozwolenia na budowę zaś w ustępie 2 rodzaje robót budowlanych, których wykonywanie nie wymaga pozwolenia na budowę. Tymczasem autor skargi kasacyjnej zmierzał do wykazania, że budowa przedmiotowego ogrodzenia wymagała zgłoszenia. Instytucję zaś zgłoszenia budowy i wykonywania robót budowlanych reguluje art. 30 Prawa budowlanego - tego przepisu nie powołano w skardze kasacyjnej.
W tym stanie rzeczy poza rozważaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostają kwestie dotyczące oceny, czy budowa spornego ogrodzenia wymagała uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.
-----------------------
9