IV SA 3998/02

IV SA 3998/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-03-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-10-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Szymańska
Teresa Kobylecka /sprawozdawca/
Zofia Flasińska /przewodniczący/
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Flasińska, Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Asesor WSA Anna Szymańska, Protokolant Agnieszka Foks-Skopińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2004 r. sprawy ze skargi P. K., D. B. i R. M. – wspólników spółki cywilnej pod nazwą Przedsiębiorstwo [...] "[...]" s.c. w W. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie opłat za przesadzone drzewa - skargę oddala -
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 1999 r. Prezydent Miasta W. po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa [...] "[...] " s.c. z siedzibą w W. zezwolił wnioskodawcy na usunięcie 42 sztuk drzew zgodnie z załącznikiem Nr 1, stanowiącym integralną część decyzji oraz ustalił, że usunięcie ich podlega opłacie na rzecz Gminnego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w wysokości 261 981,40 zł, a nadto zezwolił wnioskodawcy na przesadzenie 6 szt. drzew o nr inw. 53, 67, 126, 151, 15 zgodnie z załącznikiem Nr 2, zastrzegając, iż przesadzenia drzew należy dokonać na terenie dzielnicy [...] w miejsce., uzgodnione w Zespole Uzgadniania Dokumentacji Projektowych Powiatu W. i w terminie do dnia 30 listopada 1999 r. przesłać dokumentacje powykonawcza do Wydziału Ochrony Środowiska Dzielnicy [...] w W.; ponadto w decyzji tej organ ustalił opłatę za przesadzenie w/w 6 szt. drzew na rzecz Gminnego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w wysokości 23 304,70 zł, którą odroczył na okres dwóch lat, licząc od daty uprawomocnienia się decyzji i podał, że opłata zostanie umorzona w przypadku zachowania żywotności przesadzonych drzew lub niezachowania żywotności na skutek siły wyższej lub klęski suszy, o czym inwestor zobowiązany był poinformować organ wydający decyzję niezwłocznie po zaistnieniu określonego faktu; przesadzenia, zabezpieczenia i pielęgnacji drzew powinna dokonać firma specjalistyczna.
Powyższą ostateczną decyzję organ oparł na przepisach art. 48 ust. 2, art. 86 ust. 1, 2 pkt 2, art. 86a ust. 2, art. 86c ust. 1, 3, 4, art. 86g ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz. U. Nr 49 z 1994 r., poz. 196 ze zm.) oraz
rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie opłat za
wprowadzanie substancji zanieczyszczających do powietrza oraz za usuwanie drzew i krzewów (Dz. U. Nr 162, poz. 1129), które obowiązywały w dacie wydawania decyzji.
Decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. Burmistrz Gminy W. pobrał opłatę w wysokości 23 304, 70 zł ustaloną w decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 1999 r. za 6 sztuk drzew, które nie zachowały żywotności, oznaczonych nr inw. 52, 67, 127, 151, 152, powołując jako podstawę prawną przepisy art. 47e ust. 2, art. 47f ust. 6, 7 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 99 z 2001 r., poz. 1079 ze zm.).
W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że wnioskodawca nie wywiązał się z nałożonego nań decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 1999 r. obowiązku dostarczenia do Wydziału Ochrony Środowiska Dzielnicy [...]. w W. dokumentacji powykonawczej miejsc przesadzenia drzew, a na podstawie oświadczenia złożonego przez jego przedstawiciela ustalono, że przedmiotowe drzewa zostały przesadzone na teren sąsiedniej posesji położonej przy ul. [...], należącej do PPL Porty Lotnicze. Przeprowadzone w dniu 27 lutego 2002 r. komisyjne postępowanie, mające na celu rozliczenie przedsiębiorstwa z wykonania decyzji, w której wziął udział przedstawiciel wnioskodawcy wykazało, że głogi oznaczone nr inw. 126, 127, 151 znajdują się na wskazanej posesji i są całkowicie obumarłe, zaś obecności pozostałych drzew zakwalifikowanych do przesadzenia nie stwierdzono. Organ nie znalazł podstaw do uznania, że drzewa wskazane przez przedstawiciela wnioskodawcy nie zachowały żywotności wskutek siły wyższej lub klęski suszy. Z przedstawionych przez przedsiębiorstwo pism Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej wynika, że na przełomie lipca i sierpnia 1999 r. sytuacja meteorologiczna miała znamiona suszy, co nie jest podstawą do umorzenia opłaty, gdyż nie był to stan zaistniałej klęski suszy. Organ podniósł także, że w decyzji Nr [...] zostało zastrzeżone, że w przypadku niezachowania żywotności przesadzonych drzew na skutek siły wyższej lub klęski suszy, wnioskodawca obowiązany jest powiadomić o tym niezwłocznie organ. Burmistrz podniósł, że w tym czasie od 15 czerwca do 20 sierpnia 1999 r. wydał zezwolenia na przesadzenie 15 drzew innym wnioskodawcom na terenie [...] i wszystkie te drzewa zachowały żywotność. Deficyt wilgoci w glebie spowodowany brakiem opadów należy rekompensować poprzez systematyczne podlewanie, zwłaszcza przesadzenia drzew o niewielkich rozmiarach.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...] " s.c. w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. nr [...] z dnia [...] marca 2002 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 86c ust. 4 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz. U. Nr 49 z 1994 r. poz. 196 ze zm.).
W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w sprawie niniejszej nadal mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz. U. Nr 49 z 1994 r. poz. 196 ze zm.), w związku z treścią art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085), zgodnie z którym do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej. Jednak, zdaniem organu odwoławczego, jeśli organ pierwszej instancji jako podstawę prawną decyzji wskazał niewłaściwy przepis (art. 47e ust. 2, art. 47f ust. 6, 7 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 99 z 2001 r., poz. 1079 ze zm.), to okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż w obu ustawach podstawą do umorzenia opłaty mogło być jedynie zaistnienie siły wyższej lub klęski suszy.
Ponadto organ odnosząc się do zarzutów odwołania podniósł, że zarówno podmiotem uprawnionym do przesadzenia drzew było wnioskujące o to Przedsiębiorstwo [...] "[...] ", jak również podmiotem zobowiązanym do zapłaty jest to Przedsiębiorstwo. Organ odwoławczy nie podzielił poglądu skarżącego, że to nie na podmiocie uprawnionym spoczywa obowiązek utrzymania żywotności przesadzonych drzew, lecz na podmiocie, na teren którego ów uprawniony dokonał przesadzenia przedmiotowych drzew. Stwierdzenie to świadczy pośrednio, zdaniem organu o tym, że Przedsiębiorstwo nie interesowało się losem przesadzonych drzew, co w efekcie doprowadziło do ich obumarcia w okolicznościach "sytuacji meteorologicznej o znamionach suszy". Zdaniem Kolegium od konieczności uiszczenia opłaty zwolnić mogła jedynie klęska żywiołowa, wielka susza przynosząca spustoszenie pośród roślinności rosnącej na danym terenie, a takiej informacji nie zawierają przedłożone pisma Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej. Regularne podlewanie przesadzonych drzew powinno być wystarczające dla zachowania ich żywotności.
Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli P. K., D. B., R. M. wspólnicy spółki cywilnej Przedsiębiorstwo [...] "[...] " s.c. w W., wnosząc ojej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżący zarzucili rażące naruszenie art. 7, 8, 9, 10 kpa.
Zdaniem strony skarżącej z obu decyzji nie wynika, że w toku postępowania podjęto wszystkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.
Protokół oględzin zawiera liczne nieścisłości, które dyskwalifikują, zdaniem skarżącego jego wartość. Z jego treści nie wynika, kto i kiedy powołał skład tej komisji oraz czy osoby biorące udział były upoważnione do brania udziału na prawach członków komisji. Organ winien był z odpowiednim wyprzedzeniem wezwać zainteresowane strony do wydelegowania upoważnionych przedstawicieli do udziału w komisji. Z.B., obecny przy ustaleniach zawartych w protokole nie posiadał ani upoważnienia skarżącego do udziału w pracach komisji i zajmowania w imieniu firmy stanowiska w sprawie ani wiedzy. Ewentualne powołanie rzeczoznawcy przez skarżącego i włączenie do prac komisji niezależnie od wydelegowania innej osoby umożliwiłoby, zdaniem skarżącego ustalenie dokładnego stanu faktycznego.
Skarżący zarzucił także, że organ nie ustalił rzeczywistej przyczyny obumarcia drzew znajdujących się w miejscu przesadzenia. Nie ustalono również okoliczności "zniknięcia" pozostałych drzew z miejsca ich przesadzenia, jak również nie ustalono czasu tego zdarzenia. Organ I instancji nie ustalił, na jakiej podstawie prawnej drzewa były przesadzone na teren nie będący we władaniu skarżącego, jak również nie ustalił kto jest zobowiązany do zapłacenia za zaginione drzewa, nie wskazano podstawy prawnej uzasadniającej w dalszym ciągu niezmienione obciążenia skarżącego. Organ pominął oświadczenie przedstawiciela skarżącego złożonego do kwestionowanego protokołu, że drzewa były podlewane. Istnieje możliwość ustalenia przez biegłego rzeczywistej przyczyny obumarcia drzew.
Ponadto skarżący podniósł, że spółka wydzierżawiła od PP LOT w W. teren przy ul [...] oraz uzyskała pozwolenie na budowę pawilonów handlowych i wybudowała 67 pawilonów na zlecenie i ze środków finansowych przyszłych ich użytkowników. Dokumentacja kosztorysowa tej inwestycji nie obejmowała kosztów przeniesienia i likwidacji drzew i krzewów. Wykonanie decyzji niewątpliwie doprowadzi do likwidacji działalności handlowej użytkowników pawilonów, zmniejszą się wpływy z tytułu podatków, zwiększy się liczba bezrobotnych. Powyższe, zdaniem skarżącego uzasadnia zarzut o nieuwzględnieniu przez obie instancje interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło ojej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto dodało, że protokół oględzin przeprowadzonych dnia 27 lutego 2002 r. spełnia wymogi art. 68 § 1 kpa. Przepis ten nie wymaga, aby odnotowane w nim były takie informacje jak "kto i kiedy powołał skład tej komisji oraz czy osoby biorące udział były upoważnione do brania udziału na prawach członków komisji". Przepis art. 68 § 2 kpa nie nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązku doręczenia protokołu stronie. Skarżący posiadał wiedzę zarówno o fakcie istnienia takiego protokołu, jak i o jego treści, mógł zatem ustosunkować się do przedstawionych w nim faktów, korzystając np. z przysługujących mu uprawnień wynikających z art. 73 kpa.
Ponadto organ pismem z dnia 31 stycznia 2002 r., doręczonym 5 lutego 2002 r. informował skarżącego o terminie komisji w celu rozliczenia z decyzji z dnia [...] lipca 1999 r. oraz prosił o "delegowanie upoważnionego pracownika". W odpowiedzi na to skarżący w piśmie z dnia 13 lutego 2002 r. wnosił o przesunięcie terminu oględzin z uwagi na pilny wyjazd Z. B., który jest jedyną osobą, która zna historię przesadzonych drzew. Wniosek ten został przez organ I instancji uwzględniony. Skarżący miał zatem odpowiednio długi okres czasu na znalezienie osoby, która dobrze reprezentowałaby go w toczącym się postępowaniu. Jeśli, jak to podnosi skarżący Z. B. takiej wiedzy nie posiadał, to działanie skarżącego uznać należy za lekkomyślne, godzące w swój słusznie pojęty interes i nie może zostać uznane za wadę postępowania, obciążającą organ prowadzący i rozstrzygający sprawę.
Zdaniem organu nie zachodziła potrzeba powołania biegłego, którego to dowodu skarżący nie wnioskował w postępowaniu administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy podnieść, że organ odwoławczy powołał w swym rozstrzygnięciu, utrzymującym w mocy decyzję organu I instancji przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. "o ochronie i kształtowaniu środowiska" (Dz. U. z 1994 r Nr 49, poz. 196 ze zm.), która utraciła moc z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627), tj. z dniem 1 października 2001 r. Oparł się bowiem na treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. "o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw" (Dz. U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.), zgodnie z którym do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy Prawo ochrony środowiska, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej. Jednak postępowanie w sprawie wykonania decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 1999 r. zostało wszczęte w 2002 r., gdy ustawa "o ochronie i kształtowaniu środowiska" już nie obowiązywała, zaś decyzja nr [...] była decyzją ostateczną. Należało zatem stosować przepisy ustawy z dnia 16 października 1991 r. "o ochronie przyrody", gdyż ustawa Prawo ochrony środowiska nie zawiera przepisów dotyczących ochrony drzew, krzewów i zieleni. Zgodnie z przepisem art. 81 ust. 4 tej ustawy szczegółowe zasady ochrony obszarów i obiektów o wartościach przyrodniczych, krajobrazu, zwierząt i roślin zagrożonych wyginięciem oraz drzew, krzewów i zieleni - określają przepisy ustawy "o ochronie przyrody". Prawidłowo zatem organ I instancji zastosował przepisy tej ustawy. Organ odwoławczy, który utrzymał w mocy tę decyzję, uznając ją za słuszną zmienił podstawę prawną rozstrzygnięcia, co jednak nie miało wpływu na słuszność jego rozstrzygnięcia. Organ ten słusznie zauważył w uzasadnieniu decyzji, że zarówno przepis art. 86c pkt 4 ustawy "o ochronie i kształtowaniu środowiska", jak i art. 47f ust. 7 ustawy " o ochronie przyrody" jednakowo regulują podstawy umorzenia przez organ gminy należności z tytułu ustalonej opłaty. W związku z tym powołanie przez organ odwoławczy przepisów niewłaściwej ustawy nie miało znaczenia w sprawie niniejszej, gdyż merytoryczne rozstrzygnięcie było zgodne z obowiązującymi przepisami.
Przesłanką zastosowania art. 47f ustawy z dnia 16 października 1991 r. "o ochronie przyrody" jako materialnoprawnej podstawy decyzji dotyczącej opłaty z tytułu niezachowania żywotności przez przesadzone drzewa (krzewy) jest przesadzenie ich przez stronę na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej, wyrażającej zgodę na dokonanie tych czynności, jak też zawierającej warunek odroczenia terminu pobrania opłaty (czyli odroczenia wykonania decyzji ustalającej opłatę) na okres dwóch lat, a nadto stwierdzenie związku przyczynowego pomiędzy działaniem strony dokonującej przesadzenia drzewa a nie zachowaniem żywotności drzewa po upływie dwóch lat od jego przesadzenia.
Uznać należy, że organ właściwie ocenił obie te przesłanki.
W decyzji nr [...] ustalającej przedmiotową opłatę i odraczającą ją na dwa lata organ określił, że przesadzenia drzew należy dokonać na terenie dzielnicy [...] w miejsce uzgodnione w Zespole Uzgadniania Dokumentacji Projekto W. i w terminie do dnia 30 listopada 1999 r. przesłać dokumentację powykonawcza do Wydziału Ochrony Środowiska Dzielnicy [...] w W. Bezspornym jest, że skarżący nie zastosował się do tego obowiązku i nie przekazał wymienionej dokumentacji, mało tego w toku całego postępowania administracyjnego nie wskazał miejsca, gdzie znajdują się trzy drzewa, których nie stwierdzono w miejscu wskazanym w dniu oględzin dnia 27 lutego 2002 r. przez Z. B. -występującego w imieniu skarżącego, w których brał także udział przedstawiciel PP"LOT". Dopiero przed Sądem skarżący złożył pisma z dnia 22.VII.1999 r. i 30. VII. 1999 r., które mają świadczyć o tym, że drzewa te zostały po raz kolejny "przesadzone w jeszcze inne miejsce" przez inny podmiot (PP "Porty Lotnicze"), za zgodą skarżącego, bez uzyskania uprzedniej decyzji organu na ich przesadzenie (zgodnie z art. 47e ust. 2). Pisma te nawet nie określają tego miejsca. Jednak organ administracji publicznej, zgodnie z art. 80 kpa, ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona i wbrew stanowisku skarżącego uznać należy, że organ słusznie podniósł, iż nie do organu należało ustalenie "okoliczności zniknięcia pozostałych trzech drzew", zaś miejsca ich przesadzenia orzekającemu w sprawie organowi administracyjnemu nie wskazano. Mając to na uwadze Sąd uznał, że organ nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego, co mogłoby powodować wycofanie decyzji z obrotu prawnego.
Z decyzji nr [...] jasno wynikało także i to, że od utrzymania żywotności przesadzonych drzew uzależnione było umorzenie ustalonej opłaty i że to inwestor był zobowiązany poinformować organ wydający decyzje niezwłocznie po zaistnieniu określonego faktu. Skarżący i do tego obowiązku się nie zastosował.
Zwrócić należy uwagę, ze podczas oględzin stwierdzono, że trzy drzewa przesadzone całkowicie obumarły. Organ uznał, że nie były one właściwie pielęgnowane, tzn. przy braku wystarczających opadów atmosferycznych nie były właściwie pielęgnowane i podlewane. Skarżący nie podał czy i jakiej firmie specjalistycznej zlecił przesadzenie, zabezpieczenie i pielęgnacje drzew, do czego także zobowiązywała go decyzja nr [...]. Złożone do akt sprawy pisma Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej w W. nie świadczą, że w okresie przesadzania drzew panowała w W. "klęska suszy", o czym stanowi art. 47f ust. 7 cyt. ustawy, dający podstawę do umorzenia opłaty. Tymbardziej, że skarżący nawet nie wykazał jokoliczności kiedy drzewa były faktycznie przesadzane. Stanowisko organu nie zostało podważone w postępowaniu administracyjnym żadnymi dowodami, skarżący także nie składał wniosku o powołanie dowodu z opinii biegłego, do czego był uprawniony na podstawie art. 78 § 1 kpa i na co miał odpowiednio dużo czasu.
Nie do organu wydającego zaskarżoną decyzję należała ocena, czy wykonanie decyzji doprowadzi do likwidacji działalności handlowej użytkowników pawilonów, zmniejszy wpływy z tytułu podatków i zwiększy liczbę bezrobotnych. Kwestia ta nie leży również w gestii rozstrzygnięcia sądu administracyjnego, który stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprawuje w zakresie swej właściwości wyłącznie kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów, natomiast nie ocenia ich pod względem słuszności i celowości.
Nie jest także uzasadniony zarzut skarżącego, dotyczący uniemożliwienia mu wydelegowania "osoby kompetentnej" do reprezentowania firmy w postępowaniu administracyjnym. Należy podzielić stanowisko organu, że zapewnił on stronie skarżącej możliwość udziału w czynnościach, gdyż pismem z dnia 31 stycznia 2002 r. zawiadomił o zwołaniu komisji na dzień 14 luty 2002 r., prosząc o "delegowanie upoważnionego pracownika". W odpowiedzi na to skarżący pismem z dnia 13 lutego 2002 r. zwrócił się z prośbą o przesunięcie terminu spotkania mającego na celu wskazanie miejsca przesadzenia 6 sztuk drzew na 27 lutego 2002 r. "z uwagi na pilny wyjazd Z. B.". Skarżący określił, że jest on "jedyną osobą, która zna historię przesadzonych drzew". Wniosek ten został przez organ uwzględniony i oględziny zostały wyznaczone na 27 lutego 2002 r., w których wziął udział Z. B., składając oświadczenia w imieniu strony skarżącej. Stąd wymieniony zarzut skargi uznać należy za chybiony.
Protokół z dnia 27 lutego 2002 r. nr [...], wbrew zarzutom skargi spełnia wymogi art. 68 kpa, które nie wymagają wykazania w nim "kto i kiedy powołał skład komisji". Jeżeli skarżący miał zastrzeżenia co do składu komisji, czy niewłaściwej reprezentacji podczas oględzin mógł zgłosić je w czasie postępowania administracyjnego, czego nie uczynił. Przepisy kpa nie nakładają na organ obowiązku doręczania odpisu protokołu stronom.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja prawa nie narusza i zarzuty w tym zakresie podniesione w skardze i innych pismach procesowych są całkowicie bezzasadne.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) skargę oddalił