II SA/Gd 550/05

II SA/Gd 550/05 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-04-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Kowalik-Grzanka
Felicja Kajut /sprawozdawca/
Marek Gorski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski Sędziowie: WSA Felicja Kajut (spr.) WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Robert Daduń po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. i W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz adwokata P. B. kwotę [...] ([...]) zł.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 27 września 2004 r. nr [...] Prezydent Miasta, na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz "przepisów odrębnych" po rozpatrzeniu wniosku W. S. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego na działce nr [...], obr[...], położonej w T. przy ul. [...].
W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia wskazano, iż na podstawie analizy stanu faktycznego i formalno – prawnego stwierdzono, iż planowana inwestycja nie jest możliwa z uwagi na brak spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 cytowanej ustawy oraz w innych przepisach - art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 88) oraz § 12 i 13 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) Wskazać bowiem należy, iż z uwagi na charakter ul. [...] jako drogi powiatowej odległość zabudowy od krawędzi jezdni winna wynosić min. 8 m; nadto inwestycja winna uwzględniać odległości od granic z sąsiednimi działkami budowlanymi. W miejscu wskazanym przez wnioskodawcę brak jest uzasadnienia dla lokalizacji pawilonu handlowego z uwagi na fakt, iż przy tej granicy nie znajdują się żadne inne obiekty budowlane.
W odwołaniu od w/w decyzji M. i W. S. wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o zmianę zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż niezrozumiałym jest odmówienie ustalenia warunków zabudowy w sytuacji gdy na działce nr 27 obr. 9 znajduje się już pawilon handlowy o podobnych gabarytach dla którego to stosowne warunki zostały określone. Odwołujący podali nadto, iż na ich działce pawilon handlowy był wybudowany znacznie wcześniej niż w/w. Z uwagi na okoliczność, iż był on konstrukcji drewnianej latem 2004 r. został rozebrany; stąd też zasadnym było złożenie wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
Decyzją z dnia 10 maja 2005 r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. , art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z przywołaniem § 12 ust. 1 i 3 – 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.
W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy powołując się na dyspozycję art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazał, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w odpowiednim zakresie, teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu z uwzględnieniem ust.5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
W świetle przepisów § 12 ust. 4 w/w rozporządzenia nie można nadto zaakceptować lokalizacji budynku odwołujących, gdyż ma on przylegać do ściany budynku istniejącego na granicy działki nr [...] (co wynika z mapy informacyjnej załączonej do wniosku). Co więcej planowany obiekt powoduje kolizję z przepisem art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych; lokalizacja ta nie zachowuje bowiem odległości 8 m od krawędzi drogi powiatowej jaką jest ul. [...].
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. i W. S. wnieśli o uchylenie decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia 27 września 2004 r. oraz całkowitą zmianę zaskarżonych decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Skarżący podnieśli, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest nieobiektywne oraz tendencyjne; na działce nr [...] funkcjonuje bowiem kwiaciarnia, która prawie bezpośrednio przylega do krawędzi chodnika. Nadto wskazali, iż z uwagi na konfliktowy charakter właściciela działki nr [...] nie wybudowaliby pawilonu handlowego bezpośrednio przy granicy tej działki. Ewentualnie pawilon zostałby wybudowany równolegle z budynkiem mieszkalnym i co najmniej w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...]. W świetle opinii biegłego sądowego, załączonej do skargi wraz z innymi dokumentami , planowany pawilon zostałby wybudowany na ogrodzie o powierzchni 477 m2, stanowiącym współwłasność ich oraz syna.
Skarżący wyrazili również zdziwienie, dlaczego odmawia się im wydania stosownej decyzji w sytuacji, gdy dla innych działek wydano pozwolenia na budowę pomimo niespełnienia warunków określonych w przepisach prawa (dotyczących m.in. zachowania odległości od drogi powiatowej); podali nadto, iż pomimo nie korzystania z całej nieruchomości położonej w T. przy ul. [...] opłacają podatek od całej nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę na decyzję administracyjną nie jest związany granicami skargi, a jedynie zakresem rozstrzygnięcia objętego decyzją. W tej sytuacji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, czyli jej zgodności z prawem, władny jest uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnosiła w skardze strona. Taka sytuacja występuje zaś w sprawie niniejszej; podstawę rozstrzygnięcia stanowią więc okoliczności, które Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu.
Wskazać należy, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującego w mocy wydaną przez Prezydenta Miasta w dniu 27 września 2004r. decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego – dla działki nr [...] obr. [...] położonej przy ul. [...] w T.
W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z brzmienia cytowanego wyżej przepisu wynika a contrario, że w przypadku, gdy na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zmiana zagospodarowania terenu nie wymaga ustalenia warunków zabudowy.
Z kolei należy zauważyć, że istota postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, co za tym idzie, organ odwoławczy działając jako organ reformacyjny musi uwzględnić zmiany stanu faktycznego i prawnego, które miały miejsce po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji ( art. 138 w związku z art. 140 k.p.a.). Należy wręcz podkreślić, że zmiana przepisów prawa materialnego w toku postępowania administracyjnego, między wydaniem decyzji w pierwszej instancji a rozpatrzeniem odwołania, zobowiązuje organ odwoławczy – przy zachowaniu tożsamości sprawy administracyjnej - do uwzględnienia nowego stanu prawnego, jeżeli z nowych przepisów nie wynika inny skutek.
Odnosząc powyższe do sprawy będącej przedmiotem rozpatrzenia, należy stwierdzić, że w trakcie postępowania odwoławczego doszło do zmiany przepisów prawa materialnego, co uszło uwadze organu drugiej instancji. W dniu 27 stycznia 2005r. Rada Miasta Tczewa podjęła uchwałę Nr XXVIII/263/2005 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Tczewa ( opubl. Dz. Urz. Woj. Pomorskiego nr 28, poz.569), która weszła w życie w dniu 25 kwietnia 2005r. Jak wynika z treści planu obejmuje on również teren, na którym położona jest działka nr [...] przy ul. [...] w T.
Wynika z tego, że w dacie wydania w dniu 10 maja 2005r. ostatecznej decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla w/w działki, obowiązywał już miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego miasta Tczewa, zatem zmiana zagospodarowania działki nr [...] przy ul. [...] w T. nie wymagała już w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustalenia warunków jej zabudowy. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy wydając decyzję o takiej treści dopuścił się naruszenia cytowanego wcześniej art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając na uwadze, że na skutek uchwalenia w/w planu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy działki nr [...] przy ul. [...] w T. stało się bezprzedmiotowe, organ ten winien był uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie pierwszej instancji ( art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.).
Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem powołanego wyżej przepisu art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również z naruszeniem cytowanych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wskazania co do dalszego toku postępowania wynikają z powyższych rozważań.
Jednocześnie Sąd pominął w wyroku, mając na uwadze dyspozycję art. 152 w/w aktu prawnego, orzeczenie w przedmiocie niemożności wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu wykładnia celowościowa prowadzi do wniosku, że art. 152 w/w ustawy odnosi się do aktów lub czynności które podlegają wykonaniu. Ratio legis powołanego przepisu wskazuje, że jego stosownie ma zabezpieczyć stronę, której skarga została uwzględniona przed ewentualnym wykonaniem przez organ, przed uprawomocnieniem się wyroku, aktu uchylonego przez Sąd. W niniejszej sprawie nie istnieją zaś podstawy przemawiające za odniesieniem się do kwestii wykonalności w/w aktu do czasu uprawomocnienia się orzeczenia.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.