IV SA 3793/01

IV SA 3793/01 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-11-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Joanna Kabat-Rembelska
Maria Rzążewska /przewodniczący sprawozdawca/
Zygmunt Niewiadomski
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska (spr.) Sędziowie NSA Zygmunt Niewiadomski Joanna Kabat-Rembelska Protokolant Joanna Dziedzic po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2004 r. sprawy ze skargi H. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2001 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala -
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2001 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu odwołania H. O. od decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] sierpnia 2001 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na przebudowie skrzyżowania ul.[...] i [...] z ul.[...] oraz budowie zatok autobusowych z wiatami przystankowymi i przejść dla pieszych utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium ustaliło, że inwestycja jest zgodna z treścią obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta W. Nr [...] z dnia [...] września 1992r., w którym terenowi w objętemu zaskarżoną decyzją przypisano funkcję mieszkaniowo-usługową określoną symbolem MU. Organ odwoławczy podniósł, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie daje inwestorowi prawa do terenu i wobec tego nie są uzasadnione zarzuty odwołania kwestionujące brak po stronie podmiotu, na rzecz którego została wydana decyzja, prawa do gruntu. Wskazano, ze kwestia ta winna być oceniona w postępowaniu o pozwolenie na budowę.
W skardze H. O. zarzuciła rażące naruszenie prawa poprzez uznanie, że zamierzona inwestycja nie narusza obowiązujących przepisów, gdyż jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca podniosła, że planowane zamierzenie przewidziano częściowo na terenie stanowiącym jej własność a budowa zatok przystankowych została zaplanowana zaledwie w odległości 3m od okien jej budynku mieszkalnego. Granice projektowanej inwestycji od strony ul.[...] przebiegają przez budynek mieszkalny, odcinając schody prowadzące do murowanej części budynku. Skarga zarzuca, że realizacja planowanej inwestycji jest niezgodna z § 113ust.7 rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie /Dz.U.Nr43,poz.430/, a usytuowanie zamierzonej inwestycji narazi obiekt skarżącej nie tylko na nadmierny hałas, ale uniemożliwi usytuowanie wjazdu na teren działki. Skarżąca utrzymuje, że linie rozgraniczające teren inwestycji należy przesunąć w kierunku torów kolejowych, gdzie jest niezabudowany pas terenu a realizacja inwestycji we wskazanym miejscu może być dokonana z zachowaniem obowiązujących przepisów. Nadto skarżąca podniosła, że realizacja planowanego zamierzenia komunikacyjnego może spowodować uszkodzenie ponad stuletniego budynku znajdującego się na jej działce.
W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżąca przedłożyła decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 2002r.w sprawie wpisania do rejestru zabytków budynku należącego do skarżącej wraz z działką i drzewostanem znjadujacym się na tej działce.
Konkluzja skargi zawiera wniosek uchylenia decyzji obu instancji.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Pełnomocnik zainteresowanego Samorządu Mieszkańców Osiedla [...] i zainteresowana D. S. podnieśli, że planowana inwestycja jest bardzo potrzebna dla usprawnienia ruchu drogowego i bezpieczeństwa pieszych, wyrażając jednocześnie sugestię, o możliwości zmiany położenie zatok przystankowych, zgodnie z żądaniem skarżącej.
Sąd administracyjny zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona.
Znajdująca się w przedstawionych aktach dokumentacja planistyczna: cześć tekstowa i wyrys z załącznika graficznego potwierdza prawidłowość ustaleń organu odwoławczego co do treści planu zagospodarowania przestrzennego, który obowiązywał dla terenu objętego zaskarżoną decyzją w dacie jej wydawania. Plan ten objęty uchwałą Rady Miasta W. z dnia [...] września 1992r był planem ogólnym wyznaczającym funkcje dla poszczególnych trenów bez wskazywania szczegółowych uregulowań, w tym dla lokalnych rozwiązań drogowych. Wyznaczenie dla terenu objętego zaskarżoną decyzją funkcji mieszkaniowo-usługowej /MU/ oznacza, że na tym terenie dopuszczalna jest realizacja inwestycji mających charakter obiektów mieszkaniowych i usługowych, w tym obiektów towarzyszących niezbędnych do ich prawidłowego wykorzystania takich jak wszelka infrastruktura techniczna i drogi. Zapisy miejscowego planu zagospodarowania obowiązującego dla terenu objętego decyzją nie tylko nie przewidywały szczegółowych uregulowań dla inwestycji drogowych lecz równocześnie nie wprowadzały zakazów dokonywania modernizacji istniejącego układu komunikacyjnego przez poszerzania ulic, przebudowę skrzyżowań, budowę przystanków autobusowych z wiatami, stąd nie można podzielić trafności zarzutu skargi, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym jaki obowiązywał dla tego terenu. Nie jest wobec tego zasadny zarzut skargi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, w tym że dotknięta jest ona wadą nieważności przewidzianą w art.46a ust.1pkt1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz.139/.
W ujęciu uregulowań wymienionej ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu /art. 42/ ma określać warunki realizacji inwestycji w odniesieniu do wymagań znajdujących się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i przepisów szczególnych, a na załączniku graficznym winny zostać wykreślone linie rozgraniczające teren inwestycji od pozostałego obszaru. Natomiast decyzja taka nie wyznacza ściśle położenia inwestycji w terenie, bowiem o usytuowaniu inwestycji i dopuszczalności jej realizacji z uwagi na już istniejącą zabudowę, rozstrzyga decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o pozwoleniu na budowę, na co trafnie zwraca uwagę uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Nie mogły wobec tego odnieść zamierzonego skutku w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją zarzuty skarżącej dotyczące zbyt bliskiego usytuowania planowanych obiektów względem budynku znajdującego się na działce skarżącej, jak i kwestie związane z ewentualnym szkodliwym oddziaływaniem na teren działki skarżącej planowanej inwestycji w przypadku jej realizacji i eksploatacji, bowiem zagadnienia te mogły być tylko przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Również dopiero w postępowaniu o pozwolenie na budowę inwestor miał obowiązek wykazania prawa do dysponowania terenem, natomiast brak tytułu do gruntu nie mógł tamować rozpoznawania wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowani terenu, wobec treści art.46 cytowanej uprzednio ustawy, co słusznie podnosi uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Trafnie również wskazuje organ odwoławczy, że zgodnie z art.43 omawianej ustawy nie można było odmówić wydania decyzji, skoro przedłożony wniosek spełniał wymagania art.41 ustawy, a
planowana inwestycja była zgodna z obowiązującym planem miejscowym.
Wpisanie budynku należącego do skarżącej do rejestru zabytków i objęcie ochroną konserwatorską terenu działki, na której znajduje się ten obiekt nastąpiło, jak wynika z przedłożonych przez skarżącą dokumentów, po wydaniu zaskarżonej decyzji, a zatem w dacie wydania decyzji nie istniał wymóg uzgodnienia inwestycji z konserwatorem zabytków przewidziany w art.40ust.4pkt4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast samo istnienie na terenie działki skarżącej ponad stuletniego obiektu budowlanego, który nie był uprzednio wpisany do rejestru zabytków, nie stanowił przeszkody dla wydania pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji i nie rodził obowiązku uzgodnienia decyzji z konserwatorem zabytków.
Z przyczyn wymienionych, wobec bezzasadności zarzutów skargi i braku podstaw, które należałoby brać pod rozwagę z urzędu niezależnie od zarzutów skargi, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 .sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym / Dz.U. Nr 153, poz.1270/ w związku z art.97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271/ orzeczono o jej oddaleniu.