IV SA 3691/02

IV SA 3691/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-03-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-09-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Szymańska
Teresa Kobylecka /sprawozdawca/
Zofia Flasińska /przewodniczący/
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Flasińska, Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Asesor WSA Anna Szymańska, Protokolant Agnieszka Foks-Skopińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2004 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu -skargę oddala-
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2002 r. znak: [...] Główny Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 144 kpa utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] kwietnia 2002 r., którym w trybie art. 106 kpa na podstawie art. 3 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) uzgodnione zostały warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej [...], Nr [...]W., którego lokalizacja planowana jest we W. przy ul. [...] (część działki nr [...],[...], obręb [...]), z zastrzeżeniem, że na inwestora powinien być nałożony obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie i zawiadomienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego o zakończeniu budowy obiektu i zamiarze przystąpienia do jego użytkowania oraz przedstawienia pomiarów kontrolnych elekromagnetycznego promieniowania niejonizującego wykonanych przez jednostkę posiadającą upoważnienie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa do prowadzenia takich pomiarów, a nadto że pomiary należy wykonywać każdorazowo w razie zmiany warunków pracy obiektu, urządzenia o ile zmiany będą miały wpływ na zmianę poziomów elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego, którego źródłem jest obiekt.
W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, że planowana inwestycja należy do typowych stacji bazowych lokalizowanych na wolnostojących wieżach. Jak wynika z przedłożonej dokumentacji, w tym "Raportu oddziaływania na środowisko" na wieży antenowej o wysokości 50 m zainstalowane zostaną 3 anteny sektorowe typu [...]o częstotliwości pracy 900 MHz umieszczone na wysokości 31,3 m npt o azymutach 60°, 180° i 300°, oraz 6 anten parabolicznych mikrolinii na wysokościach odpowiednio 42 m npt, 49,5 m npt, 42 m npt, 37 m npt, 49,5 m npt. W bezpośrednim otoczeniu stacji bazowej znajdują się wyłącznie tereny przemysłowo-składowe z budynkami o wysokości do ok. 11 m. W promieniu 100 m od miejsca usytuowania anten nie występuje zabudowa mieszkaniowa. Planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W..
Jak wynika z w/w Raportu pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających wartość dopuszczalną gęstości mocy 0,1 W/m2 wytwarzane przez anteny nadawcze projektowanej sieci, określoną w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 1 lipca 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania (Dz. U. nr 107, poz. 676) wystąpią w wąskich obszarach wzdłuż azymutów anten, na wysokości powyżej 30,1 m npt i maksymalnym zasięgu do 44,7 m od miejsca montażu anten.
Pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających wartość dopuszczalną gęstości mocy 0,1 W/m2 wytwarzane przez anteny nadawcze projektowanej stacji wystąpią więc na znacznych wysokościach, w wolnej przestrzeni, w miejscach nie dostępnych dla ludzi. Na powierzchni ziemi gęstość strumienia pola elekromagnetycznego zbliżona jest do wartości tła pola elektromagnetycznego dla terenów zabudowanych.
Bezpośrednio po pierwszym uruchomieniu stacji i po każdorazowej zmianie warunków jej pracy powinny być wykonywane pomiary kontrolne rzeczywistego rozkładu pól elektromagnetycznych, przedstawiane Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...] celem podjęcia ewentualnych działań.
Mając powyższe na uwadze organ uznał, że obawy związane z negatywnym wpływem powstałego w wyniku uruchomienia przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej na zdrowie ludzi i środowiska są nieuzasadnione.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie złożył M. J., domagając się jej uchylenia. Zarzucił naruszenie art. 7 kpa, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do naruszenia jego słusznego interesu, a także § 11 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem nie wzięto pod uwagę możliwości wybudowania w przyszłości na nieruchomości skarżącego budynków o wysokości przekraczającej 11 m, co radykalnie zmieniłoby uciążliwość oddziaływania planowanej inwestycji na otoczenie poprzez promieniowanie i oddziaływanie pól elekromagnetycznych. Badania uciążliwości, w oparciu o które organ wydał zaskarżone postanowienie są, zdaniem skarżącego aktualne jedynie obecnie. Skarżący podniósł, że wystąpił o wydanie mu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i obawia się, że najemcy pomieszczeń wypowiedzą umowy najmu, przez co poniesie on szkodę materialną. Planowana inwestycja może w przyszłości uniemożliwić skarżącemu rozwój jego działalności gospodarczej.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Przepis art. 48 ust. 2 w zw. z art. 46 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627) stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dotycząca inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska wymaga uzgodnienia z organem ochrony środowiska, tj. ze starostą (art. 378 ust. 1) i państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym (art. 57 ust. 1).
W okresie od 1 stycznia 2002 r. organem właściwym w zakresie higieny radiacyjnej (zgodnie z art. 12 ust. la ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm., dodanym przez art. 1 pkt. 10 lit. b ustawy z dn. 24.VIII.2001 r. o zmianie ustawy o Inspekcji Sanitarnej oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 128, poz. 1407) jest wojewódzki inspektor sanitarny, dla którego organem wyższego stopnia (od 27.IV.2002 r.) jest Główny Inspektor Sanitarny.
W związku z powyższy uznać należy, że w sprawie orzekały właściwe organy.
Obiekt stacji bazowej telefonii cyfrowej na mocy obowiązującego w tym czasie § 2 ust. 8 pkt k rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589 ze zm.) zaliczony został do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Zatem wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wymagało obligatoryjnego uzgodnienia z wymienionymi organami, które powinno być wydane w trybie art. 106 kpa oraz sporządzenia na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Z akt sprawy wynika, że organ inspekcji sanitarnej w granicach swej właściwości i kompetencji ocenił dopuszczalność rozstrzygnięcia sprawy głównej co do jej istoty, mając na uwadze jedynie niektóre występujące w niej okoliczności tj. bezpieczeństwo pod względem wymagań zdrowotnych. Przedmiot tego postępowania ani też rozstrzygnięcie w nim podejmowane nie mają samodzielnego bytu prawnego. Postępowanie to miało charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Sprawa usytuowania w przyszłości innych inwestycji oraz straty finansowe skarżącego wynikające z możliwości wypowiedzenia umów najmu dotyczących budynków, które mogą być realizowane w przyszłości nie należy do zakresu tego postępowania.
Uzgodnienie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji mogącej pogorszyć stan środowiska dokonane zostało na podstawie "Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" sporządzonego przez biegłego z listy wojewody, który zawiera omówienie uciążliwości projektowanej inwestycji na środowisko oraz zalecenia rozwiązań minimalizujących ujemny wpływ Stacji na środowisko. Spełnia on wymogi określone w art. 52 cyt. ustawy Prawo ochrony środowiska.
Wynika z niego, że pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających wartość dopuszczalną gęstości mocy 0,1 W/m2 wytwarzane przez anteny nadawcze projektowanej sieci, określoną w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 1 LVIII. 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania (Dz. U. nr 107, poz. 676) wystąpią w wąskich obszarach wzdłuż azymutów anten, na wysokości powyżej 30,1 m npt i maksymalnym zasięgu do 44,7 m od miejsca montażu anten. Pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających wartość dopuszczalną gęstości mocy 0,1 W/m2 wytwarzane przez anteny nadawcze projektowanej stacji wystąpią więc na znacznych wysokościach, w wolnej przestrzeni, w miejscach niedostępnych dla ludzi.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) orzekł jak w wyroku