IV SA 3632/03
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWSA w Warszawie uchylił decyzję GINB stwierdzającą nieważność pozwolenia na budowę, uznając, że naruszenie prawa nie było rażące, a decyzja dotyczyła również osoby, dla której warunki zabudowy były prawomocne.
Sąd uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB), która stwierdziła nieważność pozwolenia na budowę wydanego Z. i M. S. WSA uznał, że choć projekt budowlany nie zawierał wymaganych uzgodnień dotyczących mediów, nie stanowiło to rażącego naruszenia prawa, zwłaszcza że późniejsze umowy z dostawcami mediów zostały zawarte. Sąd podkreślił również, że pozwolenie było błędnie skierowane do M. S., który nie posiadał decyzji o warunkach zabudowy, jednakże Z. S. już taką decyzję posiadała, co mogło uzasadniać częściowe stwierdzenie nieważności, a nie całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB), która stwierdziła nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z 1997 r. dotyczącej pozwolenia na budowę dla Z. i M. S. Sąd uznał, że GINB błędnie zakwalifikował naruszenie prawa jako rażące. Chociaż projekt budowlany nie zawierał wymaganych oświadczeń i uzgodnień dotyczących dostaw energii, gazu oraz przyłączenia do sieci wodociągowej, gazowej i telekomunikacyjnej, co było niezgodne z art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego oraz decyzją o warunkach zabudowy, późniejsze zawarcie umów z dostawcami mediów przez inwestorkę mogło sugerować, że warunki te zostały zaakceptowane. Sąd podkreślił, że rażące naruszenie prawa wymaga oceny skutków społeczno-gospodarczych i nie każde naruszenie jest rażące. Niemniej jednak, Sąd przyznał rację GINB co do tego, że pozwolenie na budowę zostało błędnie skierowane do M. S., który nie legitymował się decyzją o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie może być wydane tylko osobie posiadającej taką decyzję. Sąd wskazał jednak, że w takiej sytuacji możliwe jest stwierdzenie nieważności decyzji tylko w części dotkniętej wadą, zwłaszcza gdy druga strona (Z. S.) posiadała wymaganą decyzję, a stwierdzenie nieważności całości naruszałoby jej prawa. W związku z tym, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję GINB.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, nie zawsze stanowi rażące naruszenie prawa, zwłaszcza jeśli późniejsze umowy z dostawcami mediów zostały zawarte, co może sugerować akceptację warunków.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że rażące naruszenie prawa wymaga oceny skutków społeczno-gospodarczych. Fakt zawarcia umów z dostawcami mediów po wydaniu pozwolenia na budowę może osłabiać argument o rażącym naruszeniu przepisów dotyczących uzgodnień.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylono_decyzję
Przepisy (7)
Główne
k.p.a. art. 156 § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Określa przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. W kontekście sprawy kluczowe było ustalenie, czy naruszenie prawa było 'rażące'.
P. budowlane art. 34 § 3
Ustawa Prawo budowlane
Określa zawartość projektu budowlanego, w tym wymóg oświadczeń o zapewnieniu dostaw mediów i warunkach przyłączenia.
P. budowlane art. 32 § 4
Ustawa Prawo budowlane
Stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane osobie legitymującej się decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
P.p.s.a. art. 145 § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Określa podstawę prawną uchylenia zaskarżonej decyzji przez WSA.
Pomocnicze
k.p.a. art. 145 § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Dotyczy przesłanek wznowienia postępowania, w tym braku udziału strony w postępowaniu.
k.p.a. art. 156 § 2
Kodeks postępowania administracyjnego
Wspomniany w kontekście zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy, który miał podjąć decyzję z naruszeniem tego przepisu, gdyż decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.
P. budowlane art. 33 § 2
Ustawa Prawo budowlane
Dotyczy wymagań projektu budowlanego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez skierowanie pozwolenia na budowę do osoby nieposiadającej decyzji o warunkach zabudowy. Możliwość stwierdzenia nieważności decyzji tylko w części, gdy wada dotyczy tylko jednego z inwestorów.
Odrzucone argumenty
Argument skarżących, że brak uzgodnień mediów nie stanowił rażącego naruszenia prawa, został przez sąd uznany za zasadny w kontekście późniejszych umów z dostawcami. Argument skarżących, że decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne i nie powinna być stwierdzana jej nieważność.
Godne uwagi sformułowania
O tym, że naruszenie prawa jest "rażące" decydować powinna ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać mianowicie takie naruszenie prawa w wyniku, którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W takiej zaś sytuacji istnieje możliwość stwierdzenia nieważności decyzji tylko w części dotkniętej wadą.
Skład orzekający
Halina Kuśmirek
przewodniczący sprawozdawca
Bogusław Cieśla
członek
Mirosława Kowalska
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja pojęcia 'rażącego naruszenia prawa' w kontekście Prawa budowlanego oraz możliwość częściowego stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji braku uzgodnień mediów i błędnego adresata pozwolenia na budowę.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnych kwestii proceduralnych w prawie budowlanym, takich jak rażące naruszenie prawa i możliwość częściowego stwierdzenia nieważności decyzji, co jest istotne dla praktyków.
“Kiedy brak uzgodnień mediów nie oznacza końca pozwolenia na budowę? WSA wyjaśnia pojęcie 'rażącego naruszenia prawa'.”
Sektor
budownictwo
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyIV SA 3632/03 - Wyrok WSA w Warszawie Data orzeczenia 2005-02-02 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2003-09-29 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sędziowie Bogusław Cieśla Halina Kuśmirek /przewodniczący sprawozdawca/ Mirosława Kowalska Symbol z opisem 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz Skarżony organ Inspektor Nadzoru Budowlanego Treść wyniku Uchylono zaskarżoną decyzję Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), , Asesor WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Sylwia Mackiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2005 r. sprawy ze skargi Z. i M. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących Z. i M. S. kwotę 10 zł (dziesięć złotych )tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadnienie 7/IV SA 3632/03 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].06.2003r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] grudnia 1997r. nr [...]dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Z. i M. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażem, osadnika ścieków z przyłączem kanalizacyjnym oraz studni kopanej z przyłączem wodociągowym na działce nr ew. [...], położonej w L. gm. R., uznając brak przesłanek z art. 156 § 1 kpa. Okoliczności podane we wniosku o stwierdzenie nieważności nie mogą być uwzględnione w tym postępowaniu. Brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym może stanowić przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Brak ustalenia zaś ścisłych granic między nieruchomościami nr ew. [...] i [...] nie miało wpływu na decyzję o pozwoleniu na budowę, gdyż odległość od granicy planowanej inwestycji wynosi 8 m i jest znacznie większa od wymaganych 4m. Odwołanie od tej decyzji wniosły J. M. i M. M.. Zdaniem odwołujących wydanie pozwolenia na budowę wymaga dokładnego określenia stron postępowania. Ograniczenie praw strony, poprzez brak udziału w postępowaniu, jest rażącym naruszeniem prawa skutkującym stwierdzeniem nieważności takiego rozstrzygnięcia. Ponadto naruszone zostały warunki jakie spełniać musiał inwestor ubiegający się o pozwolenie na budowę, z art. 33 ust. 2 i 34 ust. 3 Prawa budowlanego. Projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki sporządzony na aktualnej mapie obejmującej granice działek sąsiednich. Pozwolenie na budowę nie powinno zostać wydane do czasu prawnego ustalenia przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...] i [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...].08.2003r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z [...].12.1997 roku. Organ odwoławczy podkreślił, że adresatem decyzji Burmistrza Gminy R. z [...].09.1997r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu była wyłącznie Z. S., właścicielka nieruchomości nr [...], jako odrębnej jej własności. Zatem skierowanie decyzji o pozwoleniu na budowę również do jej męża M. S. nie legitymującego się decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi naruszenie art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 3 tej ustawy projekt budowlany powinien zawierać m.in. stosownie do potrzeb, oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych. Wymóg ten wynika również z brzmienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wymogi tej decyzji wiązały organ architektoniczno- budowlany wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Z punktu 4 decyzji Burmistrza Gminy R. z [...].09.1997r. wynika obowiązek uzgodnienia z Rejonem Energetycznym w K. warunków zapotrzebowania w energię elektryczną, z Rejonem Gazowniczym w S. warunków zapotrzebowania na gaz, a z telekomunikacją przyłącza telefonu z istniejącej linii napowietrznej. Z akt sprawy wynika, iż inwestor uzgodnień takich nie dokonał. Stanowi to rażące naruszenie art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Skargę na tą decyzję złożyli Z. i M. S. podnosząc, iż wniosek o pozwolenie na budowę został złożony wraz z oświadczeniem Z. S. aby w pozwoleniu na budowę figurowało nazwisko jej męża. Skarżący nie zgadzają się z poglądem, iż kwestionowana decyzja z [...].12.1997r. rażąco naruszyła art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Pozwolenie na budowę obejmowało bowiem budowę urządzeń towarzyszących, a więc przyłącza gazowego, elektrycznego i telefonicznego. Brak więc było podstaw aby projekt zawierał oświadczenie o zapewnieniu dostaw gazu, energii czy przyłącza telefonicznego. Organy administracyjne nie uwzględniły, iż napowietrzne przyłącze elektryczne do tego budynku zostało wykonane na podstawie decyzji z [...].03.2003r. nr [...] -[...], natomiast przyłącze gazowe na podstawie decyzji z [...].07.2003r. nr [...] -[...]. Decyzja organu odwoławczego jest niezgodna z prawem, ponadto podjęta została z naruszeniem art. 156 § 2 kpa, bowiem decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, iż kwestionowana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołał się na rażące naruszenie prawa – art. 156 § 1 pkt 2 kpa. O tym, że naruszenie prawa jest "rażące" decydować powinna ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać mianowicie takie naruszenie prawa w wyniku, którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Rażące naruszenie prawa jest postacią kwalifikowaną. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. W kontekście powyższego wywodu, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organ odwoławczy bez stosownej analizy uznał, iż decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z [...].12.1997r. rażąco narusza art. 34 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Rzeczywiście niezgodnie z powyższym przepisem, jak również z decyzją Burmistrza Gminy R. z [...].09.1997r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji, projekt budowlany nie zawierał oświadczeń i uzgodnień właściwych organów o zapewnieniu energii, gazu oraz warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowej, gazowej i telekomunikacyjnej. Jednakże jak wynika ze skargi, inwestorka zawarła w późniejszym okresie umowy dotyczące dostaw gazu i elektryczności. Fakt zawarcia umów wskazuje, iż organy te zaakceptowały również warunki przyłączenia obiektu do ich sieci. W kontekście takich dowodów należy rozważyć, czy zbyt daleko idący nie jest wniosek o rażącym naruszeniu art. 34 ust. 3 pkt 3 – kwestionowaną decyzją z [...].12.1997 roku. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego miał jednak słuszność uznając, iż decyzja o pozwoleniu na budowę udzielona Z. i M. S. została błędnie skierowana do M. S., na rzecz którego nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 cytowanej ustawy, może być wydane jedynie osobie legitymującej się decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przyjmując jednak zaistnienie przesłanki "nieważnościowej" w decyzji w błędnym uznaniu adresata – inwestora w osobie M. S., organ administracyjny winien rozważyć również okoliczność, że zarzut ten nie dotyczy osoby drugiego inwestora Z. S.. W takiej zaś sytuacji istnieje możliwość stwierdzenia nieważności decyzji tylko w części dotkniętej wadą. Niejednokrotnie wypowiadał się na ten temat Naczelny Sąd Administracyjny i Sąd Najwyższy – patrz wyrok NSA z 20.04.2001r. IV SA 449/99, Sąd Najwyższy wyrok z 23.01.2003r. III RN 3/02. Stwierdzenie nieważności części decyzji może dotyczyć także sytuacji, gdy jest ona nieważna w odniesieniu do niektórych tylko stron, a stwierdzenie nieważności całości decyzji naruszałoby prawa tych stron, co do których rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem (wyrok NSA z 16.03.2001r. sygn. akt IV SA 151/99). Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153, poz. 1270)uchylił zaskarżoną decyzję.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI