IV SA 3509/03

IV SA 3509/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-01-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-09-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla
Bożena Walentynowicz /sprawozdawca/
Tadeusz Nowak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.), Asesor WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Rafał Kubik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi A. i J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.
Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r. znak [...] na podstawie art. 138§1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003r. stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] października 1993r. znak [...], którą udzielono A. i J. B. pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego pomieszczenia mieszkalnego na istniejącym tarasie budynku jednorodzinnego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] [...] w G.
W uzasadnieniu swej decyzji organ podniósł, że Wojewoda [...] stwierdził nieważność opisanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] października 1993r. bowiem wydana została z rażącym naruszeniem prawa budowlanego z 1974r. i przepisów § 12 Rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. "w sprawie warunków technicznych jakim powinny opowiadać budynki i ich użytkowanie" (Dz. U. nr 17, poz. 62 z 1980r.).
Inwestorzy małżonkowie B. zabudowali samowolnie taras pomieszczeniami mieszkalnymi, w odległości 1,5m od granicy działki umieszczając w ścianie od granicy okna.
Decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego aprobująca powyższe naruszenie przepisów technicznych i pozwalająca na użytkowanie wykonanej samowoli dotknięta jest wadą nieważności w świetle art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego inwestorzy A. i J. B. kwestionując słuszność rozstrzygnięcia. Podnieśli, że budynek, w którym wykonano samowolną zabudowę stoi 2,18m od granicy działki. W dacie zabudowy działka sąsiednia nie była zabudowana, a zatem to obecni jej właściciele winni dostosować się do wymogów prawnych w zakresie odległości od granicy, ponadto właściciele ci nie wykazali by została im utrudniona prawidłowa zabudowa działki nr [...].
Skarżący podnosili też, iż po wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie jest wymagana zgoda sąsiada na usytuowanie obiektu w zbliżeniu do granicy.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko, wnosząc o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji – Wojewody [...] – nie naruszają przepisów prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, z 2002r., poz. 1269) – tylko w takim zakresie jest dopuszczalna ich sądowa kontrola, a ta z kolei ogranicza się do przedmiotu zaskarżonego aktu.
Należy zaznaczyć, że zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu nieważnościowym, którego charakter określa się jako nadzwyczajny. Jego celem jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą nieważności. Wady te enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, który stanowi, że nieważność decyzji stwierdza się gdy: "(...) 1/została ona wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, 2/ została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3/dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4/została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, (...)".
Wbrew zarzutom skargi – organ nie stwierdził bezpodstawnie nieważności decyzji – obowiązek eliminowania rażąco wadliwych decyzji z obrotu prawnego wynika z przepisów prawa.
Ocenę organów w sprawie niniejszej co do podstaw stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] października 1993r. Sąd uznał za prawidłową. Badając legalność decyzji w trybie przepisów art. 156 § 1 kpa dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji, właściwy organ administracji publicznej bierze pod uwagę stan faktyczny i stan prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji.
Przedmiotowa decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w G. wydana została [...] października 1993r., to znaczy pod rządami ustawy "Prawo budowlane" z 1974r. oraz przepisów wykonawczych Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego z 1974r. zawiera wymóg by obiekty budowlane były projektowane i budowane w sposób zapewniający ochronę interesów osób trzecich, zgodnie z przepisami, zwłaszcza techniczno budowlanymi (...)
Zaś § 12 w.w. warunków technicznych jakim powinni odpowiadać budynki i ich usytuowanie wymaga, by budynki mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych były usytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony działki sąsiedniej nie ma otworów okiennych lub drzwiowych.
Zgodnie z § 13 ust 1 przepisów w/w rozporządzenia dopuszcza się sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku ale gospodarczego, jeżeli nie utrudni to zabudowy działki sąsiedniej.
Jak przyznali skarżący zabudowę istniejącego tarasu nad gankiem domu na działce Nr [...] przy ul. [...] [...] w G. wykonali samowolnie to znaczy bez pozwolenia na budowę.
Mając na uwadze treść przepisów prawa budowlanego oraz przepisów techniczno- budowlanych obowiązujących w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie powyższej samowoli, zasadnie organy obu instancji oceniły, że decyzja ta narusza przytoczone wyżej przepisy prawa w stopniu rażącym, skoro pozwala na użytkowanie wykonanej części budynku w zbliżeniu mniejszym niż 3 m od granicy działki, z otworami okiennymi w ścianie od strony granicy z działką sąsiednią.
Uzasadnia to stwierdzenie nieważności decyzji legalizującej samowolę budowlana tj. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] października 1993r. o pozwoleniu na użytkowanie spornego obiektu. Przed doprowadzeniem samowoli budowlanej wyżej opisanej do stanu zgodnego z prawem na podstawie art. 40 prawa budowlanego z 1974r. decyzja taka nie mogła być wydana.
Prawidłowej oceny prawnej organu nadzorczego nie podważają podnoszone w skardze okoliczności dotyczące zabudowy działki sąsiedniej nr 217 i braku utrudnienia tej zabudowy przez obiekt skarżących wykonany samowolnie. Należy bowiem podkreślić, że przepisy techniczno – budowlane to przepisy bezwzględnie obowiązujące i ich przestrzeganie nie jest pozostawione uznaniu ani inwestora ani organów.
Wobec podnoszenia przez skarżących stanowiska Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego kwestii zgody na sytuowanie budynku przy granicy działki, ale regulowanej w § 12 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994r. – należy stwierdzić, iż dotyczy ono przepisów techniczno – budowlanych późniejszych, które nie miały zastosowania w sprawie nieważnościowej, jako że, nie obowiązywały w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie spornego obiektu.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, co uzasadnia jej oddalenie.
Z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.