IV SA 3388/02

IV SA 3388/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-08-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Gorczycka-Muszyńska /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Kabat-Rembelska
Krystyna Napiórkowska
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Barbara Gorczycka-Muszyńska /spr./, Sędziowie sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant Andrzej Malinowski, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2004 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w L. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę -
Uzasadnienie
Główny Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] czerwca 2002 r. utrzymał w mocy zakwestionowane w zażaleniu Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w L. postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego uzgadniające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji nadawczo-odbiorczej systemu GSM 900/1800 062/ "M. " w L..
W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, iż w świetle przedłożonego przez wnioskodawcę "raportu w sprawie oddziaływania na środowisko projektowanej stacji bazowej" pole magnetyczne o wartościach przekraczających wartość dopuszczalną gęstości mocy 0,1 W/m- wytwarzane przez anteny nadawcze projektowanej stacji, wystąpią na znacznych wysokościach (powyżej 35,9 m n.p.t.) i w maksymalnym obszarze ok. 20,5 m od anten, a więc w wolnej przestrzeni, w miejscach niedostępnych dla ludzi. Na powierzchni ziemi zaś gęstość strumienia pola elektromagnetycznego zbliżona jest do "wartości tła elektromagnetycznego dla terenów zabudowanych". Tym samym nie wystąpi zagrożenie dla zdrowia mieszkańców.
Skargę na to postanowienie wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w L.. W skardze zarzucono, że sprawa nie została należycie wyjaśniona, bowiem treść raportu nie daje podstaw do twierdzenia, że promieniowanie emitowane przez nadajniki stacji nie okaże się w przyszłości szkodliwe dla środowiska. Zdaniem skarżącej Spółdzielni "Główny Inspektor Sanitarny winien uznać sprawę za niewyjaśnioną i zlecić ponowną ekspertyzę zakładając, że po ok. 10 latach eksploatacji tego rodzaju urządzeń możliwym jest uzyskanie jednoznacznej opinii w tym zakresie, bądź też uznając, że współczesna wiedza i ok. 10 letnia praktyka funkcjonowania tego typu urządzeń nie dają nadal wystarczających informacji o oddziaływaniu promieniowana na człowieka - rozstrzygnąć wątpliwości na korzyść skarżącego reprezentującego interesy mieszkańców". Z tych względów skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia .
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny właściwy do rozpoznania skargi w związku z reformą sądownictwa administracyjnego zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżone postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę o wznowienie postępowania lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w granicach wyznaczonych przez ww. przepisy Sąd nie stwierdził, aby postanowienie to zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego lub procesowego, uzasadniającym uchylenie tego postanowienia.
Zgodnie z przepisem art. 48 ust. 2 w związku z art. 46 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska wymaga uzgodnienia z organem ochrony środowiska tj. ze starostą (art. 378 ust. 1) i państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym (art. 57 ust. 1). Zgodnie z art. 12 ust. 1a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zmianami) organem właściwym w zakresie higieny radiacyjnej - jest wojewódzki inspektora sanitarny, dla którego organem wyższego stopnia od dnia 27 kwietnia 2002 r. jest Główny Inspektor Sanitarny. W związku z powyższym uznać należy, że w sprawie orzekały właściwe organy.
Stacja bazowa telefonii komórkowej na mocy obowiązującego w tym czasie § 2 ust. 8 pkt k rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska i wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93 poz. 589 ze zmianami) zaliczone zostały do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Zatem wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wymagało uzgodnienia z wymienionymi organami, które powinno być wydane w formie postanowienia (art. 106 kpa) oraz wymagało sporządzenia na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Wnioskodawca w sprawie niniejszej - stosownie do wymogu przewidzianego w art. 50 ust. 1 cyt. ustawy - dołączył do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - raport w sprawie oddziaływania na środowisko projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. Raport ten zawiera treść wymaganą dla takiego opracowania, określoną w art. 52 ustawy. Wprawdzie przepisy ustawy prawo ochrony środowiska nie określają, kto powinien być autorem raportu, niemniej jednak uznać należy, że powinna to być osoba, posiadająca wiadomości specjalne. Przedłożony przez wnioskodawcę raport opracowany został przez biegłego w zakresie ocen oddziaływania na środowisko, posiadającego Świadectwo Wojewody [...] Nr [...], a więc przez osobę, której uprawnienia do opracowania takiego nie mogą być skutecznie kwestionowane.
Skarżący zgłaszając w skardze obawy co do tego, że po 10 latach eksploatacji może okazać się, iż promieniowanie nadajników jest szkodliwe dla ludzi - niczym nie podważył stwierdzeń zawartych w raporcie, że współczesna wiedza nie daje podstaw do przyjęcia, że takie działanie będzie miało miejsce.
Uwzględnienie żądania skarżącego, aby organ zlecił ponownie opracowanie raportu, w którym ta okoliczność byłaby rozważana nie jest zasadne, bowiem żaden rzeczoznawca nie miałby możliwości dokonywania takich ocen na innej podstawie, nie wynikające ze współczesnej wiedzy, ani też z uwzględnienia ewentualnych zmian jakie mogą mieć miejsce po 10 latach eksploatacji urządzeń.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie narusza obowiązujące prawo - działając na podstawie art. 151 pow. ustawy o postępowaniu przed sadami administracyjnymi - skargę oddalił.