IV SA 3386/02

IV SA 3386/02 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2004-03-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-08-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
A. Beata Jezielska /sprawozdawca/
Hanna Raszkowska
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia WSA Hanna Raszkowska Asesor WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant Romualda Gumińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2004 r., sprawy ze skargi E. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie wybudowania obiektu budowlanego: I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej 10 złotych (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
2 IV SA 3386/02
UZASADNIENIE
Decyzją nr "[...]" z dnia 14 maja 2002r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. umorzył postępowanie w sprawie obiektu małej architektury - grilla ogrodowego wybudowanego na nieruchomości J. S. przy "[...]" w O. W uzasadnieniu podano, iż na wniosek E. R. wszczęte zostało postępowanie w sprawie wybudowania przedmiotowego obiektu. W wyniku przeprowadzonej wizji lokalnej ustalono, iż J. S. wybudował na swojej posesji grill ogrodowy o konstrukcji stalowej obłożonej kamieniem polnym o wysokości około 1,7 m bez dokonania wymaganego zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Według oświadczenia właściciela nieruchomości grill został wybudowany w latach 1995-1996. W związku z tym powołując się na treść art. 49 ust. l oraz art. 55 ust;. 2 pkt l ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane uznano, iż właściciel obowiązany jest do uzyskania zgody na użytkowanie obiektu, zaś postępowanie prowadzone przez organ jest bezprzedmiotowe.
Od decyzji tej odwołała się E. R. Podniosła, iż przedmiotowy grill stwarza zagrożenie pożarowe, a emitowany z niego dym powoduje zanieczyszczenie środowiska. Ponadto podała, iż został on wybudowany bez jej zgody, w odległości około 80 cm od granicy działki. Zakwestionowała także oświadczenie J. S. co do daty wybudowania obiektu, wskazując iż miało to miejsce w latach 1998-1999.
Decyzją nr "[...]" z dnia 12 lipca 2002r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu podano, iż odwołująca się E. R. nie ma przymiotu strony, gdyż przedmiot postępowania nie narusza żadnego z przepisów materialnych prawa budowlanego, oddziałującego na jej sferę prawną. Wyjaśniono, iż argument dotyczący niezachowania odległości od granicy działki nie jest zasadny, gdyż przepisy rozporządzenia z 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, regulujący kwestie odległości, odnosi się jedynie do budynków, a przedmiotowy grill nie jest budynkiem.
Na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. skargę wniosła E. R. Podała, iż zgadza się z twierdzeniem iż przedmiotowy obiekt stanowi element małej architektury, jednakże posiada on otwarte
l
palenisko i stwarza zagrożenie pożarowe dla należącego do niej budynku, znajdującego się w odległości 2,50 m. Podniosła także, iż obiekt ten pogorszył jej warunki użytkowe poprzez emisję dymów, pyłów i nieprzyjemnych zapachów. Zarzuciła, iż organ nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania i nie odniósł się merytorycznie do podniesionych prze skarżącą argumentów.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W nawiązaniu do odpowiedzi na skargę E. R. podniosła, iż wybudowanie przedmiotowego grilla wymagało zgłoszenia właściwemu organowi, co nie zostało uczynione. Ponownie zarzuciła także organowi, iż nie ustosunkował się do merytorycznych zarzutów skargi, co w jej ocenie potwierdza naruszenie jej praw jako strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Stąd też pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie zapadło w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie.
Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 póz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego.
Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji organu odwoławczego stwierdzić należy, iż została ona wydana z naruszeniem prawa. Przede wszystkim należy zważyć, iż stosownie do art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie lub kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie z powszechnie przyjmowanym w literaturze i orzecznictwie poglądem interes prawny może znajdować oparcie w przepisach szeroko rozumianego prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego, ale także np. prawa
cywilnego). Przy czym jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 3 lutego 1997r. sygn. akt OPS 9/96 (ONSA 1997, z. 3 póz. 102) istnienie interesu prawnego oznacza w istocie związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu a sprawą administracyjną, w której taka konkretyzacja uprawnień lub obowiązków ma nastąpić i - w konsekwencji - decyzją administracyjną, stanowiącą rozstrzygnięcie sprawy, czyli autorytatywne ustalenie tych uprawnień lub obowiązków.
Organ odwoławczy uznał, iż skarżąca nie ma przymiotu strony w niniejszej sprawie, gdyż przedmiot postępowania nie oddziałuje na jej sferę prawną. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. W świetle przytoczonych wyżej poglądów orzecznictwa i doktryny badanie interesu prawnego nie może się bowiem ograniczać - jak to uczynił organ odwoławczy - jedynie do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych. Przy czym nawet badając interes prawny w takim zakresie należy mieć na uwadze art. 5 ust. Prawa budowlanego, zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. W przedmiotowej sprawie zaś niewątpliwie interesu prawnego należy poszukiwać w przepisach kodeksu cywilnego, a zwłaszcza art. 144 kc normującego stosunki sąsiedzkie. Charakter przedmiotowego obiektu budowlanego (grill ogrodowy) wskazuje bowiem na możliwość jego oddziaływania na nieruchomość sąsiednią. W związku z tym umorzenie postępowania odwoławczego z powodu braku przymiotu strony przez skarżącą nie jest zasadne, a jej odwołanie winno być rozpatrzone pod względem merytorycznym.
Wobec powyższego uznać należy, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, zasądzając koszty stosownie do art. 200 tej ustawy. Sąd nie podejmował rozstrzygnięcia w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji (art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) ze względu na jej treść.