IV SA 3155/02

IV SA 3155/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-02-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-07-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla
Elżbieta Zielińska-Śpiewak /przewodniczący/
Halina Kuśmirek /sprawozdawca/
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędziowie NSA Halina Kuśmirek (spr.), As. WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Anna Kuklińska, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi E.i W. M., M. F., K. i P. P., J. i S. J., M. O., T. i Z. S. oraz M. i J. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę skargi oddala
Uzasadnienie
Prezydent miasta K., decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2000r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. i M. W. pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego, [...] z infrastrukturą na działkach nr [...].
W dniu 18.03.2002 r. wpłynął wniosek właścicieli mieszkań i współużytkowników wieczystych nieruchomości przy ul. [...] o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji wobec niezachowania odległości wznoszonego obiektu od ich budynku i brak drogi przeciwpożarowej.
Po wszczęciu w dniu 25 marca 2002 r. postępowania, Wojewoda [...] wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji nr [...] Prezydenta miasta K. z dnia [...].12.2000 r., wobec braku przesłanek z art. 156 § 1 kpa.
Odwołania od tej decyzji wnieśli: M. F., E. i W. M., J. i M. J., P. i K. P., Z. i T. S.
W odwołaniach podniesiono, iż "nowy budynek stojąc w odległości 10,5m od przesłaniającego go naszego budynku o wysokości 17m", w sposób oczywisty narusza przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa
z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W dokumentacji znalazła się tzw. linijka słońca co miało uzasadniać usytuowanie obiektu bez zachowania odległości. Tak linijka słońca, jak i kąt poziomy wykazują, że nowy budynek został usytuowany niezgodnie z przepisami.
Ponadto otrzymana dokumentacja zawiera znaczną ilość skreśleń i poprawek, niektórych istotnych bo zmieniających granice działek.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].06.2002 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].04.2002 r.
Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów podniesionych w odwołaniu. Według załączonej dokumentacji technicznej wysokość projektowanego budynku wynosi 10,40m, zaś odległość tego obiektu od budynku skarżących – 10,50m. Nie znaleziono więc merytorycznych podstaw do dokonania innej oceny materiału dowodowego, aniżeli dokonana przez Wojewodę [...].
Skargi na powyższą decyzję wnieśli E. i W. M., M. F., K. i P. P., J. i S. J., M. O.,
M. i J. J. oraz T. i Z. S.
Skarżący podnieśli, ze zasadnicze znaczenie w sprawie ma nie tyle wysokość projektowanego budynku i odległość między budynkami "co wysokość wyższego budynku przy ul. [...] i jej relacja do tej odległości".
Art. 13 rozporządzenia z dnia 14.12.1994 r. określa obiekt przesłaniający
i przesłaniany. Zgodnie z tym przepisem projektowany budynek jest obiektem przesłaniającym dla budynku skarżących i równocześnie obiekt przy ul. [...] jest obiektem przesłaniającym dla nowoprojektowanego budynku.
Ponieważ obiekt przy ul. [...] ma 17m wysokości, zatem zgodnie z § 13 w/w rozporządzenia odległość pomiędzy budynkami powinna wynosić 17m.
Inne wymienione w § 13 pkt 3 warunki, które mogły zapewnić właściwe oświetlenie obu budynków, też nie są dochowane.
Organ odwoławczy nie ustosunkował się również do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o ich oddalenie, powołując się na argumentacje zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargi nie są zasadne.
W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 kpa), zaś stwierdzenie nieważności decyzji umożliwia wycofanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych najcięższymi wadami wyszczególnionymi w art. 156 § 1 kpa.
Zaznaczyć trzeba, iż uregulowania zawarte w art. 156 kpa obligują organ administracyjny do wszczęcia i prowadzenia postępowania w nowej sprawie, w której nie orzeka on ponownie co do istoty sprawy rozstrzygniętej kwestionowaną decyzją, lecz bada jedynie zaistnienie przesłanek z art. 156 § 1 kpa.
Wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta miasta K. z dnia [...].12.2000 r., jak należy wnosić z jego uzasadnienia, opierał się na przesłance
z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a więc rażącego naruszenia prawa kwestionowanej decyzji.
O tym czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość naruszenia i jego wpływ na załatwienie sprawy.
W tej sytuacji, powoływane w odwołaniu od decyzji organu I Instancji, zarzuty dotyczące braku staranności organu w dokładnym rozpatrzeniu sprawy, jak
i określenia istniejącej dokumentacji, nie mogły mieć wpływu na ocenę kwestionowanej decyzji z punktu widzenia przesłanek z art. 156 § 1 kpa.
Tak skarga, jak i poprzednie wystąpienia skarżących zarzucają decyzji z dnia [...].12.2000 r. o pozwoleniu na budowę, naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. nr 10, poz. 46 ze zm.)
Zdaniem skarżących dotyczy to niezachowania wymaganych tymi przepisami odległości pomiędzy projektowaną inwestycją a ich budynkiem przy ul. [...] w K.
Jak wynika z załączonego projektu budowlanego projektowanej inwestycji, stanowiącego załącznik do kwestionowanej decyzji, odległości od granicy działek
i wysokość budynku są zgodnie z § 12 i § 13 w/w rozporządzenia. Sami skarżący nie podważają podanych w decyzjach wyliczeń, z których wynika, iż odległość inwestycji od ich budynku wynosi 10,5m, gdy projektowana inwestycja ma wysokość 10,4m. Tym samym wbrew zarzutom, w projekcie budowlanym zostały dotrzymane warunki związane z zapewnieniem dopływu światła do nieruchomości sąsiednich, stosownie bowiem do § 13 w/w rozporządzenia, minimalna odległość nowo wznoszonego budynku ograniczającego dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w innym budynku powinna być nie mniejsza niż jego wysokość.
W sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w § 13 ust. 3 i 4 w/w rozporządzenia pozwalające na zmniejszenie tej odległości.
Przedstawiony w skardze wywód, iż odległość pomiędzy budynkami winna wynosić 17m, bo taką wysokość posiada budynek zamieszkały przez skarżących, nie jest prawidłowy. Wymogi wynikające z § 12 i § 13 rozporządzenia dotyczą usytuowania nowych obiektów w stosunku do granic działki i zabudowy istniejącej na sąsiedniej nieruchomości.
Organy administracyjne orzekające w sprawie pozwolenia na budowę mają obowiązek zbadać, czy nowa inwestycja również w zakresie odległości spełnia wymogi § 12 i § 13 rozporządzenia. Takim wymogom winien być poddany, w decyzji o pozwolenie na budowę, również budynek skarżących przy ul. [...] w K., jeżeli
w momencie jego projektowania obowiązywały przepisy ustawy – Prawo budowlane z 1994 roku.
Budynek skarżących o wysokości 17m winien być tak usytuowany by nie utrudniał lub uniemożliwiał zgodnej z przepisami zabudowy na sąsiednich nieruchomościach. Ewentualnie jednak nieprawidłowości związane z budynkiem skarżących nie mogą rzutować na ocenę legalności decyzji o pozwoleniu na budowę realizowanej na sąsiedniej nieruchomości. Również brak drogi pożarowej do budynku skarżących nie dotyczy kwestionowanej decyzji.
W kontekście powyższych wywodów trudno uznać by decyzja Prezydenta miasta K.
z dnia [...].12.2000 r. naruszała art. 5 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.) dotyczący ochrony interesów osób trzecich.
Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich może bowiem oznaczać wyłącznie ochronę ich interesów prawnych, a nie faktycznych. W przeciwnym razie naruszałoby właścicielskie prawa do gruntu – inwestora.
Uznając, iż decyzja Prezydenta miasta K. z dnia [...].12.2000 r. nie jest dotknięta wadą z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) skargi oddalił.