IV SA 30/03

IV SA 30/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-04-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-01-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Szymańska /sprawozdawca/
Barbara Gorczycka-Muszyńska /przewodniczący/
Teresa Kobylecka
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Gorczycka - Muszyńska Sędzia WSA Teresa Kobylecka asesor WSA Anna Szymańska Protokolant Agnieszka Foks - Skopińska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz P. w P. kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2002 r. ([...]) Burmistrz Gminy W. po rozpatrzeniu wniosku P.., odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji budowlanej polegającej na rozbudowie stacji paliw płynnych wraz ze sklepem, myjnią oraz wiatą, budowie i przebudowie przyłączy oraz wjazdów przy ul. [...].w W..
W uzasadnieniu organ wskazał, iż teren inwestycji położony jest w strefie pośredniej ochrony konserwatorskiej, w obszarze [...] o funkcjach mieszkaniowo - usługowych.
Wszelka zatem działalność ingerująca w kształt przestrzenny ulicy musi być podporządkowana wymogom konserwatorskim. Natomiast [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w postanowieniu nr [...] z [...].06.2002 r. odmówił uzgodnienia pod względem konserwatorskim tej inwestycji podnosząc, iż funkcja zabudowy jest "sprawą wtórną", ważna jest natomiast forma architektoniczna, a realizacja na tym terenie budynku biurowo - usługowego, nie zaś stacji paliw płynnych , pozwoli na pełniejsze wykorzystanie walorów przestrzennych tegoż terenu.
Wskutek wniesionego przez P.. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2002 r. ([...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza, podkreślając, iż odmowa uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przez konserwatora zabytków oznacza, że nie można ustalić dla zamierzonej inwestycji tych warunków.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, P. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie art. 7 i 77 kpa, poprzez nierozważenie całości materiału dowodowego i wewnętrzną sprzeczność decyzji.
W ocenie skarżącego organ nie uwzględnił treści aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu S., zgodnie z którym przedmiotowy teren przeznaczony jest pod budownictwo mieszkaniowe i usługi, natomiast zmodernizowanie stacji paliw służy wyłącznie poprawieniu funkcji usługowych.
Organ nadto nie rozważył sprzeczności pomiędzy dwoma postanowieniami konserwatora zabytków o diametralnie odmiennej treści. Konserwator bowiem w postanowieniu nr [...] wydanym w dniu [...].05.2002 r. uzgodnił projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania pod względem konserwatorskim, natomiast postanowieniem nr [...] z dn. [...].06.2002 r. odmówił uzgodnienia warunków. W ocenie skarżącego żaden przepis nie dawał uprawnień konserwatorowi zabytków do ponownego opiniowania decyzji w tej samej sprawie, co stanowiło naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest zasadna.
Niewątpliwie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wykonując nadzór orzeczniczy winno dokonać oceny uzasadnienia decyzji Burmistrza z punktu widzenia dyspozycji art. 107 § 3 kpa. W sytuacji zatem istnienia w jednym postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dwóch postanowień wydanych w trybie art. 106 § 1 i 5 kpa, zawierających diametralnie odmienne ustalenie, organy miały obowiązek dokonać oceny obydwu orzeczeń. Przy czym ocena ta nie może ograniczać się do przywołania samego rozstrzygnięcia zawartego w ocenianym postanowieniu, lecz obejmować analizę uzasadnienia faktycznego i prawnego. Organy natomiast ograniczyły się jedynie do przytoczenia treści jednego z postanowień, pomijając wydane poprzednio przez konserwatora zabytków postanowienie nr [...] z dnia [...].05.2002 r., w którym tenże organ stwierdził, iż zamierzona inwestycja nie naruszy wartości przestrzennych chronionych ustawą z dn. 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury ( tj. Dz. U. z 1999 r., Nr 98,poz.ll50zezm.).
Przede wszystkim jednak organy cytując pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 15.02.1999 r. (OPK 14/98, ONSA 1999/3/80), iż odmowa uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przez konserwatora zabytków oznacza, że nie można ustalić dla zamierzonej inwestycji tych warunków, nie dokonały wszechstronnej oceny postanowienia konserwatora, na którym to postanowieniu oparły swoje rozstrzygnięcie. Należy natomiast uznać, iż w istocie postanowienie nr [...] [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, wbrew literalnemu brzmieniu rozstrzygnięcia, nie sprzeciwia się uzgodnieniu zamierzonej inwestycji z punktu widzenia ochrony konserwatorskiej. Pomijając kwestię, iż w postanowieniu konserwator uzgadnia nie projekt decyzji o warunkach zabudowy, lecz zamierzenie inwestycyjne, a w niniejszej sprawie organ ten wyraźnie stwierdził w uzasadnieniu swojego orzeczenia, że "z konserwatorskiego punktu widzenia funkcja zabudowy.... jest sprawą wtórną, ważna jest natomiast forma architektoniczna", co oznacza, że trudno przyjąć, iż nastąpiła odmowa uzgodnienia zamierzenia.
Forma architektoniczna nie jest bowiem przedmiotem postępowania o wydanie decyzji w sprawach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż kwestia ta badana jest na etapie wydawania pozwolenia na budowę.
W konsekwencji zatem bez prawidłowej oceny postanowienia konserwatora zabytków nr [...] nie jest możliwe wydanie decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. A ponieważ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji przedmiotowe postanowienie konserwatora miało decydujący walor, niewątpliwie naruszenie przez organy dyspozycji art. 7, 77 i 107 § 3 kpa miało istotny wpływ na wynik sprawy, co mogło skutkować jedynie uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 c) i 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 2 i 209 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Rozstrzygnięcie zawarte w pkt III sentencji niniejszego wyroku znajduje oparcie w art. 152 cyt. wyżej ustawy.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.