IV SA 2925/03

IV SA 2925/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Walentynowicz
Ewa Machlejd /przewodniczący sprawozdawca/
Mariola Kowalska.
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia NSA Bożena Walentynowicz, Asesor WSA Mariola Kowalska, Protokolant Rafał Kubik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi Z. i K. Ł. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...].09.1995 r. działając na podstawie art. 104 Kpa, art. 48 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane, jak również z zawartym porozumieniem pomiędzy Kierownikiem Urzędu Rejonowego w P. a reprezentującym Zarząd Miasta P. – Prezydentem Miasta P. w sprawie powierzenia zadań o kompetencji z zakresu rejonowej administracji rządowej z dnia [...] grudnia 1994 r. nakazał K. Ł. dokonanie rozbiórki samowolnie zamurowanych otworów okiennych I i II pietra poprzez przywrócenie do stanu pierwotnego otworów okiennych od strony klatki schodowej budynku mieszkalnego przy ul. K. w P. do lokali mieszkalnych D. M. ([...]) oraz Z. G. ([...]) zamieszkałych w budynku przy ul. K. w P. w terminie jednego miesiąca od daty gdy decyzja stanie się ostateczna.
W uzasadnieniu organ wskazał, że wyniki oględzin budynku mieszkalnego przy ul. K. i nr [...] jednoznacznie wskazały, że ściana w której zamurowano otwory okienne to ściana konstrukcyjna budynku mieszkalnego K., która jednocześnie jest ścianą wspólną z budynkiem mieszkalnym K.. Na wykonanie robót budowlanych w obiekcie zabytkowym zgodnie z art. 29 ust.2 ustawy Prawo budowlane wymagane jest pozwolenie na budowę, którym to pozwoleniem nie dysponował K. Ł.. Ponadto inwestor dokonując samowolnie zamurowania otworów okiennych naruszył przepis art. 39 w/w ustawy jako, ze powyższe budynki to obiekty wpisane do rejestru zabytków, jak również ciągu zabytkowego ulicy K.. Na powyższe prace wymagane jest zezwolenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P..
Od powyższej decyzji złożył odwołanie K. Ł. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji przy wydaniu decyzji rażące naruszenie prawa, w szczególności przepisów ustawy Prawo budowlane oraz Zarządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. oraz rażącą sprzeczność między stanem faktycznym a dokonanymi przez organ ustaleniami.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że na wykonywanie przedmiotowych prac uzyskał zezwolenie nr [...] z dnia [...].07.1995 r. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. oraz że posiada dokumentację zatwierdzoną przez w/w organ. Ponadto nie zgadza się z dokonaną oceną stanu faktycznego przez organ pierwszej instancji.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].12.1995 r. na podstawie art. 138 par 1 ust 1, art. 127 Kpa, art. 48 Prawa budowlanego po rozpatrzeniu odwołania K. Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że remont budynku objętego ochroną konserwatorską może być prowadzony tylko na podstawie pozwolenia na budowę, a posiadana przez skarżącego dokumentacja uzgodniona z wojewódzkim konserwatorem Zabytków nie stanowi podstawy do rozpoczęcia prac budowlanych, gdyż udzielone skarżącemu zezwolenie nie rodzi skutków prawnych wynikających z ustawy Prawo budowlane, a jest jedynie zgodą na wykonanie prac budowlanych.
W dniu [...].08.1998 r. K. i Z. Ł. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. z [...].09.1995 r. na podstawie art. 156 par 1 pkt 2, 4, 7 Kpa.
Skarżący podnosili, że zamurowanie okien należy ocenić, jako legalne w świetle posiadanego zezwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. na prowadzenie prac konserwatorskich w przedmiotowym budynku.
Główny Inspektor nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].02.2003 r. na podstawie art. 156 par 1 pkt 2 w związku z art. 157 par 1 oraz art. 158 par 1 Kpa po rozpatrzeniu wniosku Z. i K. Ł. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, że zezwolenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków udzielone skarżącemu zezwalające na przeprowadzenie określonego zakresu robót w budynku położonym przy ul. K. w P. nie może być utożsamiane z wymaganym celem przeprowadzenia robót budowlanych pozwoleniem na budowę. W ocenie organu powyższe zezwolenie stanowi bowiem wyłącznie jedno z uzgodnień, które w odniesieniu do obiektów podlegających ochronie konserwatorskiej jest wymagane w celu otrzymania decyzji o pozwoleniu na budowę, jednak go nie zastępuje. Biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny należy uznać argumentacje skarżących za chybioną a przedstawione przez nich zarzuty nie są wystarczające do stwierdzenia, ze zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa co pozostaje warunkiem koniecznym do stwierdzenia jej nieważności.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący złożyli do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].07.2003 r. na podstawie art. 138 par 1 pkt 1 w związku z art. 127 par 3 Kpa po rozpatrzeniu wniosku Z. i K. Ł. utrzymał w mocy własną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że okoliczności skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji w przedmiotowej sprawie nie zachodzą.
Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli Z. i K. Ł. wnosząc o uchylenie decyzji wydanych w niniejszej sprawie. Skarżący zarzucili organowi nadzoru budowlanego naruszenie przepisów prawa administracyjnego i materialnego.
Skarżący wnosili o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzających decyzji Wojewody [...] i Prezydenta Miasta P., jako wydanych niezgodnie z przepisami.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Na mocy art. 97 par 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione przed dniem 1 stycznia 200 3r. a postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów w/w ustawy.
Skarga nie jest zasadna.
Zaskarżona decyzja ostateczna jak i poprzedzająca ją decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. wydana w I instancji zostały wydane w postępowaniu o stwierdzeniu nieważności, którego zakres precyzyjnie określa art. 156 § 1 kpa. Organ administracyjny wszczął na wniosek Państwa Z. i K. małżonków Ł. postępowanie mające na celu ocenę zgodności z prawem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1995 r., w którym to postępowaniu jednakże nie orzekał co do istoty sprawy rozstrzygniętej weryfikowaną decyzją.
Organ badał jedynie czy zachodzą przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 kpa.
Tak więc zarzuty skargi dotyczące meritum sprawy pozostają jako wykraczające poza przedmiot postępowania nieważnościowego poza kontrolą organu i Sądu. Zarzuty skarżących wymienione we wniosku o stwierdzenie nieważności z [...].01.2000 r. dotyczą przesłanek nieważności wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z [...].03.2003 r. skarżący podnoszą, że do zamurowania otworów okiennych winno mieć zastosowanie Prawo budowlane z 1974 r. a nie z 1994 r. W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący ponadto podnoszą, że obecnie zarówno Wojewódzki Konserwator Zabytków, jak i Rzeczoznawca ds. ppoż. stwierdzają jednoznacznie, że okna mogą i powinny być zamurowane.
Jak wynika z uzasadnienia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...].02.2003 r. organ ten badał czy decyzja Wojewody [...] z [...] grudnia 1995 r., w której organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] września 1995 r. nakładającą na Pana K. Ł. obowiązek rozbiórki samowolnie zamurowanych otworów okiennych w lokalach mieszkalnych rażąco narusza prawo.
Decyzja Prezydenta miasta P. z [...].09.1995 r. została wydana na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz. 414 z późn. zm.) po ustaleniu, że właściciel budynku mieszkalnego przy ul. K. w P. dokonał bez pozwolenia zamurowania otworów okiennych od klatki schodowej budynku K. do lokali mieszkalnych P. D. M. i P. Z. G. zamieszkujących w budynku sąsiednim K.w P..
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej nakazu rozbiórki przedmiotowych otworów okiennych po ustaleniu, że inwestor nie posiadał pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych i stwierdzeniu, że dowodem legalności przeprowadzonych prac nie może być zezwolenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. na prowadzenie robót konserwatorskich w budynku przy ul. K. w P.. Zezwolenie to stanowi bowiem wyłącznie wyrażenie zgody organu konserwatorskiego na wykonanie robót w obiekcie objętym ochroną i jest wymagane w celu otrzymania decyzji o pozwoleniu na budowe.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...].07.2003r. utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lutego 2003 r. po zbadaniu, czy decyzja w przedmiocie nakazu rozbiórki rażąco narusza prawo w szczególności wobec zastosowania przez organ nadzoru budowlanego niewłaściwego prawa materialnego.
W tym zakresie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że Prezydent Miasta P. właściwie zastosował przepis art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. wobec ustalenia, że otwory okienne zostały zamurowane w okresie od [...] maja do [...] lipca 1995 r., o czym świadczy korespondencja inwestora skierowana do właścicieli budynku usytuowanego przy ul. K. P. P. S. M..
Jak z powyższego wynika Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego badał i rozważał podniesione przez skarżących we wniosku o stwierdzenie nieważności zarzuty, a ponadto stwierdził w decyzji z [...].02.2003 r., że decyzja Wojewody [...] z [...].12.1995 r. nie wskazuje na jakiekolwiek uchybienia w rezultacie jej podjęcia.
Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.