IV SA 2899/03

IV SA 2899/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-01-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-08-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Szymańska
Otylia Wierzbicka /przewodniczący/
Wanda Zielińska - Baran /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Maria Rzążewska, Sędziowie asesor WSA Anna Szymańska, asesor WSA Wanda Zielińska – Baran /spr./, Protokolant Andrzej Malinowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala -
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2003r., po rozpoznaniu zażalenia P. S. A. w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy postanowienie Starosty Powiatu W. z dnia [...] września 2002r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie dwusystemowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] sieci [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu podano, iż przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami Miejscowego Planu zagospodarowania Przestrzennego W., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady W. z dnia [...] września 1992r. ( opubl. w Dz. Urz. Woj. Warsz. Nr 15 z dnia 15.010.1992r.). Planowane przedsięwzięcie położone jest, według ustaleń planu, w obszarze oznaczonym symbolem MU -19, w którym wyklucza się lokalizowanie obiektów, których uciążliwości i szkodliwości dla środowiska wykraczałyby poza granice terenu inwestycji. Poza tym na tym obszarze preferuje się utrzymanie i rozwój funkcji mieszkaniowych wraz z urządzeniami obsługi ludności o znaczeniu lokalnym, funkcji usługowych dzielnicowych i ponadlokalnych, dopuszcza się utrzymanie i lokalizowanie innych funkcji, nie kolidujących z funkcjami preferowanymi. Organ odwoławczy podniósł, iż z analizy " Raportu oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej... ", sporządzonego w październiku 200lr., wynika, że elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące inwestycji przekroczy dopuszczalne normy ustanowione rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania ( Dz. U. Nr 107, poz. 676), poza granicami terenu inwestycji.
Ponadnormatywne promieniowanie niejonizujące, będące efektem funkcjonowania przedmiotowej inwestycji, zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego musi zamykać się w granicach terenu inwestycji, gdyż plan nie zawiera żadnych ustaleń zezwalających na występowanie w obszarze MU-19 ponadnormatywnych oddziaływań zarówno w przestrzeni nad powierzchnią terenu, jak też w miejscach , gdzie nie przebywają ludzie. Organ odwoławczy powołując się na przepis art. 143 i 144 kc, stwierdził, iż dopuszczalne normy obwiązujące w środowisku powinny być przestrzegane na terenach o symbolu MU-19, począwszy od powierzchni terenu, do " przysłowiowego nieba ". Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, iż nie można uznać za niedostępny dla ludzi teren oznaczony symbolem MU-19, na którym dopuszczona jest zabudowa mieszkaniowa i preferuje się lokalizowanie funkcji mieszkaniowych, bez ograniczenia wysokości zabudowy, z usługami I stopnia obsługi oraz funkcji usługowych II i III stopnia obsługi. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż w świetle art. 7 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska ( Dz. U. z 1994r. NT 49, poz. 196 ze zm.) Starosta Powiatu W., jako organ uzgadniający, uprawniony był do orzekania w kwestiach związanych z naruszeniem postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowienie organu pierwszej instancji pozostaje opinią, tj. stanowiskiem organu nie mającym mocy wiążącej dla organu wydającego decyzję.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego P. S.A. w W. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty Powiatu W. z dnia [...] września 2002r., podnosząc zarzut naruszenia art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 37 ust.l pkt 2 w związku z art. 30 ust.l pkt 1 i art. 26, art. 27 w związku z art. 25 ust.3 ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a także przepisów postępowania w zakresie art. 7 w związku z art. 77 oraz art. art. 8,9,10,11; art. 35, art. 36 kpa. W uzasadnieniu skarżąca Spółka przede wszystkim podniosła, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 109, poz. 1157
ze zm.), Starosta Powiatu W. powinien dokonać uzgodnienia przedmiotowej inwestycji w zakresie określonym w art. 26 cyt. ustawy, przy czym uzgodnienie to stosownie do art. 106 kpa powinno mieć charakter opinii, która nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego decyzję. W ocenie skarżącego, Starosta, jako organ uzgadniający, nie był uprawniony dokonania oceny zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego W. z dnia [...] września 1992r. i stwierdzenia, iż planowana inwestycja jest niezgodna z planem, bowiem na obszarze MU-19, na którym ma być realizowana inwestycja, według ustaleń planu, obowiązuje zakaz lokalizowania inwestycji, których uciążliwości i szkodliwości wykraczałyby poza granice działki. Organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu nie poddał analizie przepisów ustawy z dnia 9 listopada 2000 r., która była podstawą udziału Starosty w postępowaniu. Zdaniem Spółki powołana w postanowieniu pierwszej instancji uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 1992r., w celu wykazania, że Starosta był uprawniony do analizy zgodności przedsięwzięcia z planem zagospodarowania przestrzennego nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż zakres współdziałania organów- decydującego i współdziałającego- został ściśle określony w art. 26 cyt. ustawy z dnia 9 listopada 2000r. Ponadto skarżący podniósł, że postanowienie organu odwoławczego zostało wydane z naruszeniem terminów określonych w art. 35 § 1 i 3 oraz art. 36 § 1 i 2 kpa, a także z obrazą zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 7 w związku z art. 77 § 1, art.art.8,9,10 i 11 kpa. Również podniósł zarzut, iż Kolegium, prawie w tym samym składzie, dokonało na tych samych materiałach dowodowych odmiennej interpretacji, niż w poprzednio wydanym postanowieniu z dnia [...] czerwca 2002r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art.l ustawy z dnia 25 sierpnia 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). zadaniem sądu jest
sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej potj względem zgodności z prawem, obowiązującym w dacie ich wydania. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż w wbrew zarzutom skargi kwestionowane postanowienie nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności.
Na wstępie należy przede wszystkim zauważyć, iż zasadniczy zarzut skargi skierowany jest przeciwko postanowieniu organu pierwszej instancji.
W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, błędne jest stanowisko P. S.A., iż Starosta Powiatu W., jako organ uzgadniający przedmiotową inwestycję pod względem ochrony środowiska, wszedł w kompetencje organu decydującego, dokonując oceny zgodności tej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Zasadnym jest podnieść, że skoro postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania zostało wszczęte przed dniem 1. 10. 2001 r. na wniosek skarżącej Spółki z dnia 6 czerwca 200lr. , to w niniejszej sprawie zastosowanie ma stosownie do treści art. 3 i 4 ustawy z dnia 27 lipca 200lr. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie innych ustaw ( Dz. U. Nr 100, poz. 1085) przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 109, poz. 1157)., stanowiący ,iż starosta jest organem właściwym do uzgodnienia przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania w zakresie ochrony środowiska w stosunku do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( art. 30 ust.l pkt.2 ).
Oznacza to zgodnie z art. 106 kpa, że przepis uzależnił wydanie decyzji od uzgodnienia w sprawie przez określony organ. Uzgodnienie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie zgodnie z art. 106 § 5 kpa. Zgodnie z ukształtowanym poglądem w orzecznictwie, który podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, organ współdziałający powinien ocenie zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego według swojej właściwości. Innymi słowy, orSan współdziałający, prowadząc postępowanie z wniosku o uzgodnienie decyZJ1 °
warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest zobowiązany do zbadania spawy pod względem pod kątem obowiązujących w tym zakresie przepisów i zajęcia stanowiska ( uzgodnienia) . Treść stanowiska zajętego przez organ decydujący może przesądzić o treści decyzji, wydawanej po uzgodnieniu przez organ decydujący ( por. uchwała 5 sędziów NSA z dnia 15 lutego 1999r., OPK 14/98, ONSA 3/1999, poz. 80).
Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy uzgadniające działały w granicach swoich kompetencji. Z akt sprawy wynika, że w przedmiotowej sprawie uzgodnienie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora zostało dokonane w oparciu o obwiązujące wówczas cytowane wyżej ustawy : o zagospodarowaniu przestrzennym , o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko, skoro przepisy tych ustaw wskazały na jakich przesłankach i podstawach uzgodnienie powinno być sporządzone. Chodzi więc też o rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji ( Dz. U. Nr 93, poz. 589), wydanego na podstawie art. 40 ust. 5 cyt. wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 66 także cytowanej wyżej ustawy o dostępie do informacji a także rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi o i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania jakie mogą występować w środowisku oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych ( Dz. U . Nr 107, poz. 676). Oznacza to, że organ do tego typu uzgodnienia przyjął kryteria zawarte w tych przepisach.
Zdaniem Sądu - ocena dokonana przez organy uzgadniające jest prawidłowa, a zatem nie może być mowy o braku kompetencji tychże organów do dokonania uzgodnienia przedmiotowej inwestycji w aspekcie ustaleń miejscowego planu
zagospodarowania przestrzennego W. z dnia [...] września 1992 roku, odnoszących się do terenu objętego wnioskiem inwestora.
Podkreślenia wymaga, iż organowi administracyjnemu nie można skutecznie zarzucić, iż rozpoznając sprawę ponownie dokonał odmiennej od poprzedniej interpretacji i oceny materiału dowodowego sprawy, gdyż zmiana stanowiska nie stanowi naruszenia prawa, na co wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie.
W świetle poczynionych wywodów nie znajdują uzasadnienia zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, a także obrazy art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, w szczególności, iż strona skarżąca nie wskazała na czym miało polegać naruszenie podanych przepisów ustawy zasadniczej, a zwłaszcza zasady równego traktowania obywateli.
Uzasadnione są zarzuty skargi naruszenia przepisów art. 35 i 36 kpa , jednakże uchybienie to, w ocenie Sądu, nie miało wpływu na wynik sprawy.
Z przyczyn wymienionych powyżej, wobec bezzasadności zarzutów skargi i braku podstaw, które należałoby brać pod rozwagę z urzędu niezależnie od zarzutów skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.