IV SA 2875/03

IV SA 2875/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-12-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-07-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla
Leszek Kamiński /sprawozdawca/
Wojciech Mazur /przewodniczący/
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia WSA Leszek Kamiński ( spr.), Asesor WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi M. i J. D. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu [...] maja 2003 r. na podstawie art. 117, 119 i 121 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) postanowił nałożyć grzywnę w kwocie 34 900 zł w celu przymuszenia małż. M. i J. D. do rozbiórki samowolnie wybudowanego zaplecza socjalno-biurowego na działce nr ewid. [...] w R.. Wysokość grzywny organ ustalił w oparciu o art. 121 § 5 ww. ustawy.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem [...] z dnia [...] czerwca 2003 r., po rozpoznaniu odwołania zobowiązanych, utrzymał w mocy postanowienie PINB.
M. i J. D. złożyli skargę na to postanowienie, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach oraz podnosząc, że nakaz rozbiórki dotyczył zaplecza socjalno-bytowego składającego się z 5 szt. kontenerów zblokowanych ze sobą i ustawionych na podkładach kolejowych, organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach. Decyzja PINB z dnia [...] grudnia 2000 r. będąca podstawą egzekucji potwierdza ten stan rzeczy.
Sprawa niniejsza na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Warszawie, gdyż zgodnie z treścią tego przepisu sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skargę należało uwzględnić, lecz z przyczyn innych niż w niej podane.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Przepis art. 121 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) stanowi podstawę do ustalenia grzywny w celu wykonania obowiązków wynikających z prawa budowlanego, ustanawiając zasadę ustalania jednorazowej grzywny we wszystkich przypadkach odnoszących się do wykonania obowiązków wynikających z prawa budowlanego. Przepisem szczególnym w stosunku do zasady zawartej w § 4 jest regulacja zawarta w § 5 tego przepisu. Odnosi się ona do sposobu obliczania jednorazowej grzywny ustalanej na podstawie § 4. Jednakże działanie tego przepisu (§ 5) ograniczone jest jedynie do "obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części". Nie można zatem stosować tego przepisu, przez analogię, do obliczania wysokości grzywny w odniesieniu do innych obiektów budowlanych niż wymienione wprost w tym przepisie (tj. budynków i ich części). Ponieważ z
kolei § 4 stanowi uregulowanie szczególne w stosunku do § 1 tego przepisu, z zestawienia wymienionych regulacji należy wyciągnąć wniosek, że w odniesieniu do egzekwowania obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego organ może nałożyć grzywnę jednorazową, a jeśli nie jest ona związana z egzekwowaniem obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, to jej wysokość należy ustalić na podstawie § 2. W tej części skład orzekający nie podziela poglądu wyrażonego w wyroku NSA z dnia 2002.12.17 sygn. akt IV SA 122/01, publ. w ONSA 2004/2/50, iż do ustalenia wysokości grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku przymusowej rozbiórki innego obiektu budowlanego niż budynek należy stosować również przepis art. 121 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, skoro dotyczy on ustalania grzywny wielokrotnej, a jak wywiedziono wyżej, w aktualnie obowiązującym stanie prawnym, organ na podstawie § 4 może ustalić tylko grzywnę jednorazową.
Ponieważ organ, ustalając wysokość grzywny zastosował przepis art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie ulega zaś wątpliwości, że zespół kontenerów ustawionych na powierzchni działki nie odpowiada definicji budynku zawartej w przepisach prawa budowlanego, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, co miało zasadniczy wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) uchylił zarówno decyzję organu II instancji jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.