IV SA 2831/03

IV SA 2831/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-06-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-07-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wilczewska-Rzepecka
Bogusław Moraczewski
Mirosława Kowalska /przewodniczący sprawozdawca/
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
art. 31, 37
Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
Dz.U. 1980 nr 17 poz 62
par. 12
Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.
Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
art. 43
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, 77, 80, 107
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
art. 97
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145, 152, 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr), sędzia NSA Bogusław Moraczewski,, asesor WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Anna Kuklińska, po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2004 sprawy ze skargi G.P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003 Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego 500 zł. (pięćset złotych) na rzecz G. P. tytułem zawrotu kosztów postępowania sądowego
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], nakazującą G.P. rozbiórkę istniejącego na nieruchomości przy ul. B. w W., przy granicy z nieruchomością przy ul. B. obiektu budowlanego tj. budynku garażowego wymiarach 3m x 7,6m i wysokości 2m – wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W toku postępowania administracyjnego ustalono, że w/w obiekt został wybudowany samowolnie w 1992 roku. Usytuowany jest w odległości 0,5m od granicy działki z sąsiednią nieruchomością.
Organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że podstawą prawną nakazu rozbiórki obiektu jest przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego – ustawy z dnia 24 października 1974 r.
Usytuowanie obiektu 0,5m od granicy stanowi naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z przepisu § 12 w/w rozporządzenia wynika potrzeba usytuowania przedmiotowego budynku z zachowaniem odległości 3m od granicy. Usytuowanie budynku w odległości 1,8m od drogi lokalnej narusza art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2000 r. nr 71, poz. 838 z późn. zm.), który wymaga zachowania odległości 6m od zewnętrznej krawędzi jezdni.
Ponadto zdaniem organu, tak bliskie usytuowanie obiektu od granicy sąsiedniej działki powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla użytkowników działki sąsiedniej, uniemożliwia swobodny dostęp do ścian w/w budynku, ogrodzenia celem konserwacji, czy wymiany.
Wreszcie zdaniem organu, inwestor zabudowując swoją nieruchomość w/w budynkiem mieszkalnym i garażowo-gospodarczym znacznie przekroczył wskaźniki 15% powierzchni działki pod zabudowę, 75% powierzchni działki czynnej biologicznie przewidziane w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] września 1992 r.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji podtrzymał powyższą argumentację podkreślając, że w niniejszym przypadku nie jest możliwa legalizacja samowolnie wybudowanego budynku garażowego.
W skardze. do Naczelnego Sądu Administracyjnego G.P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji.
W piśmie procesowym z dnia 22 czerwca 2004 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz przepisów prawa procesowego – art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa.
Zdaniem pełnomocnika skarżącego nie zostały wykazane przesłanki z w/w art. 37, a uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogu art. 107 § 3 kpa.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).
Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje kontrolę decyzji pod względem ich zgodności z prawem.
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie wykazano, ze spełnione zostały przesłanki opisane w art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. tj. przepisu stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia.
Zgodnie z dyspozycją wyżej powołanego przepisu podlegają przymusowej rozbiórce obiekty, gdy organ stwierdzi, że
➢ - art. 37.1.1 – znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę.
Co do tej przesłanki organ błędnie odniósł przekroczenie wskaźnika powierzchni zabudowy na działkach zgodnie z planem ogólnego zagospodarowania terenu. Okoliczność przekroczenia owego dopuszczalnego "zagęszczenia" nie stanowi przesłanki z art. 31.1.1. Organ ponadto nie ustalił czy powołany plan obowiązywał w dacie budowy obiektu. Organ nie uzasadnił precyzyjnie jak duże jest to przekroczenie oraz czy i dlaczego ewentualnie upatruje w tym przesłankę z art. 37.2 tj. na czym polega ważna przyczyna z tego tytułu decydująca o nakazie rozbiórki.
➢ - art. 37.2 mówi, że podlegają rozbiórce obiekty, które spowodowałyby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.
Organ w uzasadnieniu decyzji powołuje się na te przesłanki. Nie odnosi ich jednak w zindywidualizowany sposób do konkretnego budynku. Organ podaje "bliskie usytuowanie tego obiektu (0,5m) od granicy sąsiedniej nieruchomości powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla działki sąsiedniej" – nie wskazuje na czym ma ono polegać.
Podnoszona kwestia dostępu do ściany nie jest obciążeniem dla właściciela sąsiedniej działki, podobnie konserwacja ogrodzenia w pasie 0,5m od ściany jest też możliwa a na pewno nie stanowi pogorszenia warunków użytkowych sąsiedniej działki.
Podkreślenia wymaga, że realizacja obiektu budowlanego naruszającego warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki stanowi okoliczność uzasadniającą nakazanie przymusowej rozbiórki tego obiektu na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. wówczas gdy chodzi o niedopuszczalne (a więc nie zwykłe a kwalifikowane) pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (porównaj wyrok NSA SA 790/91, OSP 1982/7/108).
Organ II instancji nie wypowiedział się w kwestii odległości budynku od drogi mimo, że w odwołaniu skarżący kwestionuje tę okoliczność jako przesłankę uzasadniającą rozbiórkę.
Zdaniem Sądu, z powyższych ustaleń wynika, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z naruszeniem przepisu prawa materialnego – art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. i procesowego (art. 7 i 77 kpa). W sprawie doszło bowiem do naruszenia zasady postępowania administracyjnego nakładającej obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Zdaniem Sądu naruszenia te mają wpływ na wynik sprawy.
Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 a, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).
W trybie art. 152 w/w ustawy Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
O kosztach orzekł zgodnie z art. 200 wyżej wymienionej ustawy.