IV SA 2819/03

IV SA 2819/03 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2004-06-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-07-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
A. Beata Jezielska
Hanna Raszkowska /sprawozdawca/
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Sentencja
Svan. akt 2 IV SA 2819/03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Asesor WSA Beata Jezielska Protokolant Romualda Gumińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2004 r., sprawy ze skargi A. Z., Z. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia: I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących – A. Z. i Z. Z. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Uzasadnienie
2 IV SA 2819/03
uzasadnienie
Postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 15 maja 2003 r. "[...]" nałożono na A. i Z. Z. grzywnę w wysokości 7949 zł, w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 24 lutego 2003 r. "[...]" tj. do rozbiórki samowolnie wybudowanego tymczasowego obiektu budowlanego, drewnianego na działce rolnej o nr ew. 87/15 położonej w obrębie wsi S. gm. S.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli A. i Z. Z. zarzucając Organowi zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego : gdyż ich dochody miesięczne to kwota brutto 1800 zł. Dodali też, że kwota l nałożonej grzywny przekracza wartość postawionej przez nich drewnianej szopy, co do której orzeczono nakaz rozbiórki.
Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2003 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. "[...]" utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podał, że postępowanie administracyjne w sprawie zaistniałej samowoli budowlanej zakończone zostało wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2002 r. oddalającym skargę A. i Z. Z. Zatem decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 lipca 2000 r. utrzymująca decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę drewnianego, tymczasowego obiektu budowlanego zlokalizowanego na działce 87/15 położonej w obrębie wsi S. gm. S. stała się ostateczna i podlega wykonaniu. Organ wskazał dalej, że strona nie wykonała nałożonego obowiązku mimo upomnienia z dnia 13 stycznia 2003 r. co było przyczyną wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. i po ponownym rozpatrzeniu sprawy nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Grzywna ta - zdaniem Organu II Instancji - jest zgodna z art. 119 § l i art. 121 § 5 ustawy a dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U.Nr 110, póz. 968 z 2002 r. ze zmianami) bowiem Organ I Instancji prawidłowo wyliczył wymiary obiektu (co wynika z protokołu podpisanego przez stronę w dniu 23 kwietnia 2003 r. ), wskazał podstawę prawną i zasady ustalenia wielkości grzywny. Podsumowując Organ II Instancji stwierdził, że kwestionowane postanowienie zostało wydane w oparciu o przepis art. 26 ust l cyt. wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym podstawą egzekucji jest tytuł wykonawczy. Ponieważ w niniejszej sprawie taki tytuł istnieje i obejmuje nakaz rozbiórki zaskarżone postanowienie jest prawidłowe.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli A. i Z. Z. Podnieśli, że nałożona na nich przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. grzywna jest dla nich krzywdząca i przerasta ich możliwości finansowe. Wysokość nałożonej grzywny przekracza wartość postawionej przez nich w marcu 2000r. szopy. Dodali też, że na sąsiednich działkach postawiono obiekty budowlane bez wymaganego pozwolenia na budowę i sprawy te umorzono. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jej oddalenia podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Powyższa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 ze zm.).
Skarga jest zasadna choć z innych przyczyn niż podane przez strony. Podkreślić należy, że stosownie do art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269), Wojewódzki Sąd Administracyjny ma obowiązek badania legalności zaskarżonych decyzji, tj. ich zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Odnosząc się do zaskarżonej decyzji należy uznać, że nie jest ona zgodna z prawem a konkretnie z art. 121 § 5 cytowanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z tym przepisem wysokość grzywny stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku, iloczyn powierzchni zabudowy budynku, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny lm2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Powierzchnia budynku objętego nakazem rozbiórki jest w niniejszej sprawie bezsporna i wynosi 16m2 (4m x 4m) natomiast nieprawidłowo przyjęta została przez organy obu instancji cena lm2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego. Cena ta ogłaszana jest za poszczególne kwartały roku w formie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Do obliczeń organ winien przyjąć cenę lm2 powierzchni użytkowej z ostatniego kwartału przed wydaniem decyzji lub w wypadku gdy cena ta nie jest jeszcze ogłoszona z ostatniego kwartału poprzedzającego wydanie decyzji, z którego cena została ogłoszona.
W przedmiotowej sprawie postanowienie Organu II Instancji wydane zostało 25 czerwca 2003 r. a do obliczeń uwzględniono w nim cenę powierzchni użytkowej za III kwartał 2002 r., mimo że późniejsze ceny były już opublikowane.
Dodać należy, że inne okoliczności dotyczące postępowania egzekucyjnego i wydania przedmiotowego postanowienia nie były w sprawie kwestionowane a podnoszone przez skarżących argumenty nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Wysokość grzywny musi być naliczona przez organ zgodnie z powołanym wyżej przepisem. Nie ma charakteru uznaniowego w związku z czym organ nie uwzględnia przy jej naliczaniu sytuacji materialnej strony. Z tych samych względów nie ma znaczenia dla sprawy fakt, że grzywna jest wyższa niż wartość budynku (co podali skarżący). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ winien zwrócić szczególną uwagę na sposób wyliczenia grzywny, w wypadku jej naliczania, uwzględniając powyższe wskazówki.
Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 145 § l pkt l a uchylił zaskarżoną decyzję.