IV SA 2256/03

IV SA 2256/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-09-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-06-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Gliniecki /przewodniczący sprawozdawca/
Bogusław Cieśla
Grzegorz Czerwiński
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr), Sędziowie asesor WSA Bogusław Cieśla, asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Aldona Kieler-Kowalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2004 r. sprawy ze skargi D.M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych skargę oddala
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r., wydaną na podstawie art. 66 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, nakazał D.M. właścicielce działki nr ewid. [...] położonej w S. przy ul. B., na której znajduje się komórka murowana na węgiel dobudowana do budynku mieszkalnego w latach 1968-1970, usytuowana w granicy z działką nr ewid. [...], będącą własnością M. B.oraz z działką nr ewid. [...], będącą własnością P.K., usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości przez: odprowadzenie wód opadowych z dachu w/w komórki na teren własnej działki poprzez montaż odpowiednich urządzeń (rynny, rury spustowe), wykonanie ogniomuru na ścianach obiektu usytuowanych w granicach działek sąsiednich. Powyższe roboty należy poprzedzić opracowaniem projektowym, w którym będzie wskazany sposób przeprowadzenia robót. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, opisane powyżej nieprawidłowości zostały ujawnione w trakcie wizji lokalnej, przeprowadzonej w dniu 01.08.2001 r. na wniosek M. B.. Stan ten narusza przepisy obowiązujące w dacie budowy spornej komórki tj. § 54 ust. 2 i 4 oraz § 78 ust. 9 zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. U. nr 10, poz. 44). Obecnie obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2000 r. – w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690) w tym zakresie, nie różnią się od tych wcześniej powołanych, tym samym przedmiotowa komórka nie spełnia wymogów stawianych obecnie tego typu obiektom budowlanym.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła D. M. podnosząc, iż od daty wybudowania komórki upłynęło już 40 lat i że na budowę komórki w tym kształcie wyrazili zgodę ówcześni właściciele sąsiednich nieruchomości. Zdaniem skarżącej, komórka została wybudowana w 1960 r. Skarżąca jest właścicielką tej nieruchomości od 1999 r. ale mieszka tam od urodzenia. Przez tyle lat służby nadzoru budowlanego nie miały żadnych pretensji do tego obiektu, a teraz podjęły działania na wniosek sąsiada – M. B. Sąsiad P. K. nie zgłasza żadnych pretensji o to, że wody opadowe z dachu komórki spływają na jego działkę. Skarżąca jest wdową na emeryturze, mającą na utrzymaniu studiującego syna i wykonanie prac nakazanych decyzją przekracza jej możliwości finansowe.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy po przeanalizowaniu ustaleń stanu faktycznego sporawy i powołanych przepisów obowiązujących w dacie budowy, stwierdził, iż postępowanie przed organem pierwszej instancji przebiegało zgodnie z przepisami prawa i w tym stanie należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.
Ponadto organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazuje, że przypuszczalna data budowy obiektu została ustalona w trakcie wizji lokalnej w obecności D. M., która podpisała protokół z tej czynności bez uwag.
Na powyższą decyzję D.M. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie podnosząc podobną argumentację, jak wcześniej w odwołaniu. Ponadto załączono do skargi oświadczenia dwu sąsiadów, z których wynika że sporna komórka była zbudowana w 1960 r., a nie w latach 1968-1970.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podtrzymuje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wnosi o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).
Skarga jest nieuzasadniona.
Sądowa kontrola aktów administracyjnych (decyzji, postanowień) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, należy to wyraźnie podkreślić w niniejszej sprawie, w której większość argumentacji zawartej w skardze, odnosi się do kwestii pozaprawnych.
Bezspornym w sprawie jest, że stan faktyczny stwierdzony w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 01.08.2001 r., odpowiada prawdzie, czego również nie kwestionuje skarżąca. Skarżąca jedynie kwestionuje przyjętą przez organy datę budowy przedmiotowej komórki i ocenę prawną tego stanu. W świetle przedstawionych akt, nie sposób podzielić poglądy skarżącej w obydwu sprawach. Data budowy spornego obiektu została ustalona w trakcie oględzin, z udziałem skarżącej, co wynika z protokołu z tej czynności (k.2), do którego skarżąca nie zgłosiła zastrzeżeń. Dopiero w odwołaniu skarżąca zmieniła swoje stanowisko w kwestii daty budowy spornego obiektu, podając rok 1960, jako prawdopodobną datę budowy. Jak wynika z akt, organy starały się odszukać w zasobach archiwalnych dokumentację mogącą uprawdopodobnić faktyczną datę budowy tego obiektu, jednak bez skutku. W tym stanie rzeczy brak podstaw do przyjęcia, że data budowy w 1960 r. jest bardziej wiarygodna niż data 1968-1970, ustalona w protokole oględzin, w którym skarżąca złożyła swój podpis. Podobne stanowisko w tej kwestii zajął organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stanowisko takie wydaje się racjonalne i uzasadnione tym bardziej, że organy ani strona nie dysponują żadnymi dokumentami, pamięć ludzka jest zawodna. Poza tym można w tym przypadku powiedzieć, że ustalenie dokładnej daty budowy, nie ma aż tak istotnego znaczenia w sprawie, bowiem jak wskazuje analiza i porównanie przepisów obowiązujących w latach 1968-1970 i obecnie, są one podobne i dotyczą podstawowych kwestii technicznych w zakresie budowy obiektów budowlanych. Co jednak ważniejsze, nie ma żadnych przekonywujących i wiarygodnych dowodów na to, że sporna komórka był wybudowana w 1960 r., a nie we latach 1968-1970. W tym stanie rzeczy należało przyjąć ustalenia zawarte w protokole oględzin z dnia 01.08.2001 r., jako najbardziej wiarygodne. Nie można też uznać pozostałej argumentacji skarżącej za uzasadnioną, bowiem fakt, że dany obiekt istnieje od kilkudziesięciu lat i nie interesowały się nim władze nadzoru budowlanego, nie jest argumentem prawnym i nic z tego nie wynika. Okoliczność, że przedmiotowa komórka została zbudowana w kształcie obecnym, za zgodą ówczesnych właścicieli sąsiednich działek, nie może też być przyjęta za uzasadnioną. Bowiem zgoda stron – właścicieli sąsiednich nieruchomości, może być brana pod uwagę tylko w sytuacjach, kiedy przepisy prawa dopuszczają możliwość sankcjonowania pewnych rozwiązań technicznych, uzależniając to od zgody sąsiadów. Zgoda taka jednak, nie może być brana pod uwagę w sytuacjach, kiedy miałaby dotyczyć odstępstw od przepisów bezwzględnie obowiązujących, dotyczących ochrony prawa własności, wynikającej z przepisów rangi konstytucyjnej (art. 21 i 64 Konstytucji RP), czy też opartych na powszechnie obowiązujących normach technicznych w zakresie bezpieczeństwa pożarowego.
W takich kwestiach organy nie mogą uzależniać swoich rozstrzygnięć od zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości, gdyż każda zmiana właścicieli tych nieruchomości, mogłaby powodować kwestionowanie zgody wyrażonej wcześniej przez poprzedników, co powodowałoby ciągły stan niepewności prawnej.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.