IV SA 1192/03

IV SA 1192/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-11-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-03-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wilczewska-Rzepecka
Bożena Walentynowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Krystyna Tomaszewska
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz( spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Asesor WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2004 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 83 ust. 2 prawa budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] października 2002 r. nakazującej rozbiórkę blaszanego garażu usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] w R., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Z uzasadnienia decyzji odwoławczej wynika, że organ pierwszej instancji nakazał M. M. rozbiórkę garażu opisanego wyżej, którego postawienie zgłosił M. M. w dniu 10 sierpnia 1995 r. w celu zabezpieczenia i przechowywania materiałów budowlanych, niezbędnych do przeprowadzenia remontu kominów w budynku mieszkalnym. Remont ten został nakazany M. M. decyzją nr [...] Prezydenta Miasta R. z dnia [...].06.1995 r. Blaszany garaż miał stanowić tymczasowy obiekt budowlany na czas remontu. Dnia 4 października 2002 r. w czasie oględzin Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na nieruchomości stwierdzono, ze garaż nadal istnieje, mimo iż zakończono remont budynku. Garaż jest użytkowany, choć nie wydano pozwolenia na jego użytkowanie. Organ odwoławczy ustalił samodzielnie, że garaż jest połączony na stałe z gruntem, co wymagało nie zgłoszenia, lecz pozwolenia na budowę.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ze w sytuacji ustalonej należało orzec rozbiórkę garażu. Gdyby nawet był obiektem tymczasowym, to podlegał rozebraniu po zakończeniu remontu, czyli już wcześniej.
W skardze na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożonej do sądu administracyjnego M. M. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący twierdził, że remont jego budynku nie został zakończony. Ustalenie takie przez organ I instancji jest nieprawdziwe i dokonane podczas oględzin, w których skarżący nie brał udziału i nie był o nich zawiadomiony. Remont przedłuża się z powodu postępowania przed sądem dotyczącego zniesienia współwłasności nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko z decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega uwzględnieniu, albowiem zaskarżona decyzja zapadła bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy.
Przede wszystkim brak jest jednoznacznych ustaleń organu, jaki charakter ma postawiony na nieruchomości karzącego blaszany obiekt. Z akt sprawy wynika, że obiekt ten został postawiony przez skarżącego jako zaplecze do składowania materiałów budowlanych do remontu oficyny i lokalu mieszkalnego. Oświadczenie takie zawiera pismo skarżącego z dnia 10.08.1995 r. do organu. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 3 i art. 30 ust. 1 prawa budowlanego nie wymagają pozwolenia na budowę ani zgłoszenia obiekty do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych położonych na terenie budowy.
W takiej sytuacji jakakolwiek ingerencja organów budowlanych i prowadzenie postępowania związanego z faktem ustawienia takiego obiektu jest wyłączona, jak również nakładanie jakichkolwiek obowiązków z tego tytułu nie znajdowałoby podstawy prawnej. z tych względów nader istotne staje się ustalenie jaką rolę spełniał obiekt w momencie jego postawienia i jakiemu celowi służył.
Z decyzji organu pierwszej instancji wynika ustalenie, że sporny garaż był obiektem do magazynowania i zabezpieczenia materiałów budowlanych na czas remontu trzonów kominowych w oficynie mieszkalnej. Obowiązek tych robót budowlanych został nałożony na M. M. decyzją nr [...] Prezydenta Miasta R. z dnia [...].06.1995 r.
Organ ten nakazując rozbiórkę blaszanego garażu, nie wskazał przepisów prawa uzasadniających tę rozbiórkę, a dokładnie nie uzasadnił zastosowani art. 48 i 52 praw budowlanego.
Zaznaczyć trzeba, że z godnie z art. 48 prawa budowlanego orzeka się rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Organ ten wcześniej ustalił, że garaż został postawiony na zabezpieczenie materiałów budowlanych na czas remontu budynku mieszkalnego M. M., co kwalifikowałoby go za obiekt określony w art. 29 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego.
Należy więc stwierdzić, iż zachodzi sprzeczność między ustaleniami faktycznymi a oceną prawną organu I instancji. Organ odwoławczy, który zgodnie z zasadą wynikającą z art. 15 i 138 kpa ma charakter kontrolno-merytoryczny miał obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy. Organ odwoławczy uznał, ze przedmiotowy garaż w myśl zgłoszenia dokonanego na piśmie przez inwestora M. w dniu 10 sierpnia 1995 r. należy zakwalifikować jako "tymczasowy obiekt budowlany" w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. Jak zaznaczył organ odwoławczy w myśl tego przepisu, tymczasowy obiekt budowlany to obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki.
Obiekt ten wymagał więc zgłoszenia zgodnie z wymogiem art. 30 ust. 1 pkt 1 i art. 29 ust. 1 pkt 5a prawa budowlanego.
Organ nie dokonał oceny, czy zgłoszenie przez inwestora w dniu 10 sierpnia 1995 r. postawienia garażu z przeznaczeniem na zaplecze robót budowlanych było skuteczne i stanowiło dopełnienie wymogów wynikających ze wskazanych przepisów prawa budowlanego.
W końcowych rozważaniach organ odwoławczy ustala jednak, że przedmiotowy obiekt (garaż) jest połączony trwale z gruntem, a zatem jego budowa wymagała pozwolenia na budowę. Organ nie podał dowodu na podstawie którego ustalił, że garaż jest związany trwale z gruntem. W ocenie ostatecznej za przyczynę uzasadniającą nakaz rozbiórki garażu organ odwoławczy uznał, że garaż był obiektem tymczasowym, który należało rozebrać po zakończeniu robót budowlanych przez inwestora M. M.. Fakt zakończenia tych robót ustalił na podstawie protokołu kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 04.10.2002 r. Przy czynnościach tych nie był obecny skarżący. Organ odwoławczy pominął milczeniem zarzut podnoszony w odwołaniu, ze w czynnościach kontrolnych nie brał udziału skarżący i nie był nawet o ich terminie zawiadomiony.
Ponadto organ ten nie wskazał przepisów prawa materialnego, na których orzekł obowiązek rozbiórki spornego obiektu, dokonując własnych ustaleń faktycznych.
Wewnętrzna sprzeczność stanowiska organu odwoławczego wynikająca z treści uzasadnienia, a dotycząca kwalifikacji przedmiotowego obiektu w znaczeniu przepisów prawa budowlanego, jak i brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny zgodności z prawem decyzji, a nadto wyklucza możliwość odparcia zarzutów skargi.
Uzasadnia to uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i wadliwej decyzji pierwszoinstancyjnej. Z mocy art. 145 § 1 pkt 1 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.