IV RNS 409/17

Sygn. akt IV RNs 409/17 POSTANOWIENIE Dnia 10 stycznia 2018r. Sąd Rejonowy w Wieliczce IV Wydział Rodzinny i Nieletnich w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Paweł Styrna Protokolant: sekr. sądowy Rita Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 10.01.2018r. w Wieliczce na rozprawie sprawy z wniosku Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w W. przy uczestnictwie G. C. o przymusowe leczenie przeciwalkoholowe postanawia: I. oddalić wniosek, II. kosztami sądowymi obciążyć wnioskodawcę. Sygnatura akt IV RNs 409/17 UZASADNIENIE postanowienia z 10 stycznia 2017r. Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w W. wniosła o orzeczenie wobec G. C. obowiązku leczenia w zakładzie lecznictwa odwykowego, wskazując, że (...) została pisemnie zawiadomiona o konieczności rozważenia podjęcia czynności zmierzających do ustalenia czy zachodzą względem uczestnika podstawy do zastosowania ustawy z 26.10.1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałanie alkoholizmowi . Uczestnik G. C. wniósł o oddalenie wniosku, zaprzeczając jego twierdzeniom. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pismem z dnia 16 czerwca 2017r. skierowanym do Gminnej Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w W. , A. C. wniosła o wszczęcie procedury związanej z leczeniem odwykowym syna G. C. , wskazując, że uczestnik mieszka sam, pomaga matce w bieżących spawach i wówczas jest trzeźwy, jednakże, gdy wraca do domu to pije alkohol, co szkodzi jego zdrowiu. Uczestnik G. C. jest po rozwodzie, mieszka sam, dzieci są już pełnoletnie i mieszkają z matką. Uczestnik leczył się odwykowo w latach 2006 i 2007, w jego miejscu zamieszkania nie interweniowała policja, swoim zachowaniem nie zakłóca spokoju publicznego. W opinii psychologiczno-psychiatrycznej potwierdzono konieczność odwykowego leczenia G. C. , w trybie ambulatoryjnym. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów tj. pismo A. C. z 16.06.2017r., które jest czytelne, podpisane, nikt też nie kwestionował jego wiarygodności ani treści. Podstawa ustaleń faktycznych były też opinia biegłych K. A. i A. K. , która została sporządzona przez specjalistów, odpowiada na postawione biegłym do zaopiniowania pytania i zagadnienie, w końcu też zostały wydane po osobistym badaniu uczestnika i nie były przez niego kwestionowane. Sąd odmówił wiary zeznaniom G. C. w części, w której kwestionował on swoje uzależnienie od alkoholu, gdyż zeznania te pozostają w sprzeczności z wiarygodnym materiałem dowodowym, w szczególności z opiniami biegłych sądowych, w których jednoznacznie potwierdzono uzależnienie alkoholowe uczestnika. W pozostałej części zeznania uczestnika były dla Sądu wiarygodne i stanowiły podstawę ustaleń faktycznych. Sąd zważył, co następuje: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 35, poz. 230, tekst jednolity: Dz. U. 2007 r. Nr 70, poz. 473) ustanawia w przepisie art. 21 ust. 2 zasadę dobrowolności poddania się leczeniu przez osoby uzależnione od alkoholu, a jednocześnie dopuściła określone w niej wyjątki od powyższej zasady. Wyjątki te zostały podyktowane ważnymi względami społecznymi i dotyczą one osób, które w związku z nadużywaniem alkoholu powodują rozkład życia rodzinnego, demoralizację małoletnich, uchylają się od pracy albo systematycznie zakłócają spokój lub porządek publiczny i które nie poddają się dobrowolnemu leczeniu. Stosownie do treści przepisu art. 26 ustawy takie osoby, jeżeli są uzależnione od alkoholu, można zobowiązać do poddania się leczeniu w stacjonarnym lub niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego, a o obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu orzeka sąd (art. 25 ust. 2, art. 29). Nałożenie przez sąd obowiązku poddania się leczeniu stanowi wyjątek od zasady dobrowolności leczenia przewidzianej w art. 21 ust. 2 zdanie drugie ustawy. Postępowanie ma na celu ustalenie, czy w stosunku do osoby, której dotyczy, istnieją ustawowe przesłanki do poddania jej obowiązkowi leczenia, a w wypadku istnienia takich podstaw, czy leczenie to powinno mieć miejsce w stacjonarnym czy niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego. Podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są wiec art. 24 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi , zgodnie, z którymi do poddania się leczeniu odwykowemu w warunkach stacjonarnych lub niestacjonarnych, zobowiązać można te osoby, które w związku z nadużywaniem alkoholu (…) zakłócają spokój porządek publiczny, po zasięgnięciu opinii w przedmiocie uzależnienia od alkoholu i wskazania rodzaju zakładu leczniczego. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy zauważyć należy, że jakkolwiek zrealizowana została medyczna przesłanka, zastosowania obowiązku leczenia odwykowego G. C. , co potwierdza opinia, psychologiczno- psychiatryczna, z której wynika, że uczestnik jest uzależniony od alkoholu, to nie została spełniona tzw. społeczna przesłanka, obowiązkowego leczenia odwykowego. Wnioskodawca nie przedstawił, bowiem żadnych dowodów potwierdzających, że G. C. powoduje swoim zachowaniem rozkład życia rodzinnego, demoralizację małoletnich, lub też systematycznie zakłóca spokój lub porządek publiczny. Z pisma matki uczestnika, A. C. wynika jednoznacznie, że nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające ingerencje w sferę życia rodzinnego uczestnika. Nie można też postawić G. C. zarzutu demoralizacji małoletnich, gdyż nie ma na utrzymaniu dzieci. W konsekwencji powyższego, wniosek Gminnej Komisji R. Problemów Alkoholowych w W. został oddalony. O kosztach postepowania orzeczono na podstawie art. 520 § 2 kpc , mając na uwadze, że wnioski Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych zostały w całości oddalone.