IV Pa 30/20

Sprawa dotyczyła roszczenia pracownika P. G. o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, dochodzonego od (...) Bank S.A. w W. Powód domagał się 49.000 zł tytułem dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych w okresie od maja 2013 r. do kwietnia 2014 r. Sąd Rejonowy w Siedlcach uwzględnił powództwo do kwoty 12.426,27 zł, oddalając je w pozostałej części. Sąd ustalił, że powód, zatrudniony na stanowisku starszego specjalisty ds. windykacji terenowej w zadaniowym systemie czasu pracy, rozpoczynał pracę w domu, logując się do systemu, planując wizyty u klientów, a następnie odbywając te wizyty i sporządzając raporty. Praca przy komputerze i telefonie zajmowała mu średnio 2 godziny dziennie, a łączny czas pracy przekraczał 8 godzin dziennie i 40 godzin tygodniowo. Sąd Rejonowy uznał, że rozmiar zadań nie pozwalał na ich wykonanie w ustawowym czasie pracy i zasądził dodatek, oddalając zarzut przedawnienia ze względu na przerwanie biegu terminu przez wezwanie do ugody. Pozwany bank złożył apelację, zarzucając naruszenie przepisów proceduralnych (art. 233 § 1 kpc, art. 322 kpc, art. 253 zd. 2 kpc, art. 278 i nast. Kpc, art. 102 kpc) oraz materialnych (art. 65 § 1 i 2 kc, art. 123 § 1 pkt. 1 kc, art. 291 § 1 kp). Sąd Okręgowy w Siedlcach oddalił apelację, w całości podzielając ustalenia faktyczne i ocenę prawną Sądu Rejonowego. Sąd Okręgowy uznał, że Sąd Rejonowy dokonał wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i prawidłowo zastosował prawo materialne, w tym art. 322 kpc do ustalenia wysokości zasądzonej kwoty, a także art. 102 kpc w kwestii kosztów. Sąd podkreślił, że zarzuty apelacji nie podważyły prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający