IV P-upr 2/15

Powód W. F. dochodził od pozwanego (...) S.A. w Z. zapłaty kwoty 2130 zł wraz z ustawowymi odsetkami, tytułem ekwiwalentu pieniężnego za węgiel za rok 2014. Pozwany zakwestionował zasadność roszczenia, jego wysokość oraz właściwość miejscową Sądu Rejonowego w Giżycku. Sąd Rejonowy w Giżycku uznał się za właściwego miejscowo, wskazując, że miejscem wykonywania pracy przez powoda był Ośrodek (...) w R., co uzasadnia jurysdykcję sądu giżyckiego, zgodnie z art. 461 § 1 kpc. W meritum sprawy sąd oparł się na wcześniejszych, prawomocnych orzeczeniach między stronami, które ustaliły, że powód, będąc pracownikiem pozwanej od 1 maja 1994 r. do 31 grudnia 1996 r. (po wcześniejszym zatrudnieniu w KWK (...) i przejściu do pozwanego na mocy art. 23[1] kp), nabył prawo do ekwiwalentu pieniężnego za bezpłatny węgiel w wymiarze 3 ton rocznie. Prawo to, pierwotnie wynikające z Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników (...) Spółki (...), zostało inkorporowane do umowy o pracę powoda z pozwanym. Sąd stwierdził, że pozwany nie wypowiedział skutecznie tych warunków pracy i płacy ani nie doszło do porozumienia stron w tym zakresie, w związku z czym uprawnienie powoda do ekwiwalentu za węgiel pozostaje aktualne. Sąd oddalił argumenty pozwanego dotyczące porozumień i uchwał wewnątrz (...) S.A., wskazując, że pozwany (...) S.A. w Z. nie jest podmiotem powiązanym z (...) S.A. w sposób, który czyniłby te akty prawnymi wobec niego. W konsekwencji, sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2130 zł, oddalając powództwo w pozostałym zakresie (w tym co do odsetek od daty wskazanej przez powoda, zasądzając je od daty doręczenia pozwu).

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający