VI P 279/17

Sygn. akt VI P 279/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 października 2024 rok Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Joanna Napiórkowska - Kasa po rozpoznaniu w dniu 22 października 2024 rok w Warszawie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa E. K. (1) przeciwko Przedsiębiorstwo (...) z siedzibą w M. o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych i w porze nocnej 1. zasądza do pozwanej Przedsiębiorstwa (...) z siedzibą w M. na rzecz powódki E. K. (1) kwotę: 35.973,24 zł (trzydzieści pięć tysięcy dziewięćset siedemdziesiąt trzy złote 24/100) tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych i w porze nocnej w okresie od czerwca 2014 roku do czerwca 2016 roku wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od kwot: a. 3.221,40 zł od 11 lipca 2014 roku do dnia zapłaty, b. 1.229,00 zł od 11 sierpnia 2014 roku do dnia zapłaty, c. 451,25 zł od 11 września 2014 roku do dnia zapłaty, d. 684,08 zł od 11 października 2014 roku do dnia zapłaty, e. 1.917,24 zł od 11 grudnia 2014 roku do dnia zapłaty, f. 2.150,16 zł od 11 stycznia 2015 roku do dnia zapłaty, g. 1.966,80 zł od 11 lutego 2015 roku do dnia zapłaty, h. 2.021,77 zł od 11 marca 2015 roku do dnia zapłaty, i. 1.698,13 zł od 11 kwietnia 2015 roku do dnia zapłaty, j. 2.382,04 zł od 11 maja 2015 roku do dnia zapłaty, k. 1.300,66 zł od 11 czerwca 2015 roku do dnia zapłaty, l. 1.024,49 zł od 11 lipca 2015 roku do dnia zapłaty, m. 523,33 zł od 11 sierpnia 2015 roku do dnia zapłaty, n. 2.561,50 zł od 11 września 2015 roku do dnia zapłaty, o. 1.263,54 zł od 11 października 2015 roku do dnia zapłaty, p. 2.016,02 zł od 11 listopada 2015 roku do dnia zapłaty, q. 783,05 zł od 11 grudnia 2015 roku do dnia zapłaty, r. 1.281,66 zł od 11 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty, s. 2.054,30 zł od 11 lutego 2016 roku do dnia zapłaty, t. 647,39 zł od 11 marca 2016 roku do dnia zapłaty, u. 854,08 zł od 11 kwietnia 2016 roku do dnia zapłaty, v. 1.140,64 zł od 11 maja 2016 roku do dnia zapłaty, w. 1.641,52 zł od 11 czerwca 2016 roku do dnia zapłaty, x. 189,18 zł od 11 lipca 2016 roku do dnia zapłaty, 2. oddala powództwo w pozostałym zakresie; 3. zasądza do pozwanej Przedsiębiorstwa (...) z siedzibą w M. na rzecz powódki E. K. (1) kwotę 1.292,35 zł (jeden tysiąc dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote 35/100) tytułem kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia którym je zasądzono do dnia ich zapłaty; 4. nakazuje pobrać od pozwanej Przedsiębiorstwa (...) z siedzibą w M. na rzecz Skarbu Państwa – kasy Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w W. kwotę 4.302,87 zł (cztery tysiące trzysta dwa złote 87/100) tytułem kosztów procesu, w tym kwotę 1.799,00 zł (jeden tysiąc siedemset dziewięćdziesiąt dziewięć złotych 00/100) tytułem opłaty od pozwu oraz kwotę 2.503,87 zł (dwa tysiące pięćset trzy złotych 00/100) tytułem wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa w związku z wynagrodzeniami i wydatkami biegłego; 5. nadaje wyrokowi w pkt 1 rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 2.000,00 zł (dwa tysiące złotych 00/100). Sygn. akt VI P 279/17 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 30 czerwca 2017 roku E. K. (2) (obecnie K. ) wniosła o zasądzenie od Przedsiębiorstwo (...) spółki jawnej z siedzibą w M. (obecnie w likwidacji) kwoty 48656,98 zł wraz z odsetkami ustawowymi od 1 dnia następnego miesiąca za które należne było wynagrodzenie i liczonymi od następujących kwot: ⚫ za 06.2014 r. – 3221,40 zł, ⚫ za 07.2014 r.– 1445,90 zł, ⚫ za 08.2014 r. – 1115,04 zł, ⚫ za 09.2014 r. – 858,60 zł, ⚫ za 10.2014 r. – 3345,12 zł, ⚫ za 11.2014 r. – 3026,76 zł, ⚫ za 12.2014 r. – 2360 zł, ⚫ za 01.2015 r. – 1966,80 zł, ⚫ za 02.2015 r. – 2063,04 zł, ⚫ za 03.2015 r. – 2723,56 zł, ⚫ za 04.2015 r. – 2456,76 zł, ⚫ za 05.2015 r. – 1547,40 zł, ⚫ za 06.2015 r. – 1965,12 zł, ⚫ za 07.2015 r. – 1151,80 zł, ⚫ za 08.2015 r. – 2578,80 zł, ⚫ za 09.2015 r. – 1641,64 zł, ⚫ za 10.2015 r. – 2110,68 zł, ⚫ za 11.2015 r. – 2063,04 zł, ⚫ za 12.2015 r. – 1719,48 zł, ⚫ za 01.2016 r. – 2297,69 zł, ⚫ za 02.2016 r. – 779,50 zł, ⚫ za 03.2016 r. – 1736,25 zł, ⚫ za 04.2016 r. – 1558,80 zł, ⚫ za 05.2016 r. – 1906,60 zł, ⚫ za 06.2016 r. – 1984,00 zł. W uzasadnieniu powódka wskazała, że dochodzi za okres od czerwca 2014 roku do czerwca 2016 roku wynagrodzenia za pracę godzinach nadliczbowych i porze nocnej, podając, że pracowała jako pokojówka, w systemie 24 godziny pracy na 48 godzin wolnego. Okresowo jeśli któraś z koleżanek była nieobecna to pracowała 48 godzin. (pozew – k. 1-4) W odpowiedzi na pozew, strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości, argumentując, że powódka nie sprostała ciężarowi dowodu wykazania, że pracodawca w godzinach nadliczbowych i nocy. Wskazała dodatkowo, że powódka świadczyła pracę w systemie równoważnego czasu pracy, norma czasu pracy została wydłużona do 25 godzin z następującym po nich odpoczynkiem, w wymiarze 48 godzin wolnych od dnia ( art. 137 k.p. ). (odpowiedź na pozew – k. 75-78) Pismem z dnia 25 sierpnia 2022 roku powódka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika cofnęła powództwo co do kwoty 5.211,12 zł brutto, ze zrzeczeniem się roszczenia. Postanowieniem z dnia 5 października 2022 roku, Sąd umorzył postępowanie w części tj. w zakresie kwoty 5211,12 zł. (pismo pełnomocnika powódki – k. 262) Stanowiska stron pozostały niezmienne do zakończenia procesu. Strona powodowa nie zmodyfikowała kwot od których mają być naliczane odsetki ustawowe. Sąd ustalił, co następuje: Powódka była zatrudniona w pozwanej spółce jawnej na stanowisku pokojowej na pełen etat od 15 kwietnia 2000 roku, a od 16 lipca 2000 roku na czas nieokreślony. Umowa o pracę trwała do dnia 28 kwietnia 2017 roku. Powódka pracowała w hotelu Zajazd (...) w M. . W pisemnej umowie o pracę nie było wskazanego, jaki system czasu pracy jest stosowany oraz jaki jest jego okres rozliczeniowy, ale w pozwanej spółce było przyjęte, że pracownicy jak pokojówki/recepcjonistki byli zatrudnieni w równoważnym systemie czasu pracy. Przy zatrudnieniu powódki, pracodawca oświadczył, że dotyczy jej równoważny system czasu pracy. Pozwany nie określił ani pisemnie, ani ustnie jaki dokładnie wymiar czasowy dotyczy jej z równoważnego systemu czasu pracy. Wynagrodzenie powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 2000 zł. (zaświadczenie – k. 84; umowa o pracę – cz. B. ao. powódki; świadectwo pracy z dnia 9 maja 2017 roku – cz. C. ao. powódki) Powódka była zatrudniona jako pracownik – pokojówka/recepcjonistka, ale w rzeczywistości wykonywała wszelkie obowiązki jakie polecili jej właściciele hotelu, w którym pracowała – rejestrowała gości, sprzątała pokoje, dbała o czystość w pokojach, w miarę potrzeb odśnieżała parking, pieliła ogród, czy wyrywała rośliny spomiędzy kostki. Powódka wykonywała polecenia pracodawcy jakie jej polecił, niezależnie od nazwy stanowiska pracy. Powódka miała zapewniony pokój socjalny, w którym w nocy jak hotel był zamknięty mogła odpocząć. W nocy hotel funkcjonował przyjmując gości. Potencjalny gość przyjeżdżając w nocy mógł zadzwonić dzwonkiem i powódka lub inna pokojówka/recepcjonistka otwierała hotel i obsługiwała gościa. Drzwi do hotelu były zamykane około godziny 23 lub 24, zależnie od pory roku. Powódka pracowała jako jedyna osoba na zmianie danego dnia pełniąc funkcję pokojówki/recepcjonistki. Pracowała od 7 rano jednego dnia do 7 następnego dnia lub od 8 do 8 rano dnia następnego , po czym miała 48 godzin wolne. Pracowała około 240 godzin miesięcznie. (10 – 11 „dyżurów” 24 godzinnych). Czasem jak była potrzeba, że inna pokojówka nie mogła przyjść do pracy, powódka zostawała dłużej i wtedy jej czas pracy ulegał wydłużeniu do 48 godzin. Powódka ustalała z innymi pracownicami grafik na dany miesiąc Powódka wraz z innymi pokojówkami prowadziła zeszyt ewidencji czasu pracy. W zeszycie tym pokojówki wpisywały swoje godziny pracy, wskazywani byli klienci którzy korzystali z hotelu. Pozwany pracodawca nie prowadził swojej odrębnej ewidencji czasu pracy – w której wpisywałby rzeczywiście przepracowany czas. Nie prowadzono listy obecności. Hotel prowadzony przez pozwaną przestał funkcjonować w czerwcu 2016 roku. Po tym dniu powódka nie wykonywała obowiązków pracowniczych w hotelu. (zeznania świadka I. T. – k. 102-103, zeznania świadka A. R. – k. 103-105; zeznania świadka B. K. – k. 119; zeznania świadka A. P. – k. 119; zeznania świadka P. C. – k. 119; zeznania świadka R. K. – k. 120; zeznania świadka W. W. – k. 146-147; zeznania świadka Ł. W. – k. 147-148; zeznania świadka H. B. – k. 149-150; zeznania powódki E. K. (1) – k. 208v-209v) W 2014 roku wynagrodzenie powódki wynosiło - 1.770 zł brutto, 2015 roku - 1.770 zł brutto, a w 2016 - 1.850,00 zł. Było równe wynagrodzeniu minimalnemu w danym roku. Powódka otrzymywał tylko wynagrodzenie, jakie miała zapisane na umowie o pracę. Nie miała wypłacanego żadnego ryczałtu za pracę w porze nocnej lub dodatku do wynagrodzenia za pracę w porze nocnej, ani wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. Należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych oraz w nocy wraz z dodatkami wynosiło 35.973,24 zł brutto – przy przyjęciu, że powódka była zatrudniona w równoważnym systemie czasu pracy z wydłużeniem czasu pracy do 12 godzin i uwzględnieniu niezdolności do pracy według świadectwa pracy. W czerwcu 2014 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 3901,97 zł (204 godziny nadliczbowe oraz 104 godziny pracy w porze nocnej). W lipcu 2014 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 1229 zł (72 godziny nadliczbowe oraz 40 godzin pracy w porze nocnej). W sierpniu 2014 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 451,25 zł (36 godziny nadliczbowe oraz 24 godzin pracy w porze nocnej). We wrześniu 2014 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 684,08 zł (60 godzin nadliczbowych oraz 40 godzin pracy w porze nocnej). W październiku 2014 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 0 zł – nie pracowała w godzinach nadliczbowych i porze nocnej. W listopadzie 2014 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 1917,24 zł (88 godzin nadliczbowych oraz 80 godzin pracy w porze nocnej). W grudniu 2014 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 2150,16 zł (120 godzin nadliczbowych oraz 80 godzin pracy w porze nocnej). W styczniu 2015 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 1966,80 zł (120 godzin nadliczbowych oraz 80 godzin pracy w porze nocnej). W lutym 2015 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 2021,77 zł (108 godzin nadliczbowych oraz 64 godzin pracy w porze nocnej). W marcu 2015 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 1698,13 zł (96 godzin nadliczbowych oraz 64 godzin pracy w porze nocnej). W kwietniu 2015 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 2382,04 zł (132 godziny nadliczbowe oraz 80 godzin pracy w porze nocnej). W maju 2015 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 1300,66 zł (72 godziny nadliczbowe oraz 48 godzin pracy w porze nocnej). W czerwcu 2015 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 1024,49 zł (60 godzin nadliczbowych oraz 56 godzin pracy w porze nocnej). W lipcu 2015 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 523,33 zł (48 godzin nadliczbowych oraz 0 godzin pracy w porze nocnej). W sierpniu 2015 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 2561,50 zł (132 godziny nadliczbowe oraz 88 godzin pracy w porze nocnej). We wrześniu 2015 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 1263,54 zł (72 godziny nadliczbowe oraz 48 godzin pracy w porze nocnej). W październiku 2015 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 2016,02 zł (120 godziny nadliczbowe oraz 42 godzin pracy w porze nocnej). W listopadzie 2015 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 783,05 zł (36 godzin nadliczbowych oraz 24 godziny pracy w porze nocnej). W grudniu 2015 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 1281,66 zł (72 godziny nadliczbowe oraz 48 godzin pracy w porze nocnej). W styczniu 2016 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 2054,30 zł (96 godzin nadliczbowych oraz 64 godzin pracy w porze nocnej). W lutym 2016 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 647,39 zł (36 godzin nadliczbowych oraz 24 godziny pracy w porze nocnej). W marcu 2016 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 854,08 zł (36 godzin nadliczbowych oraz 24 godziny pracy w porze nocnej). W kwietniu 2016 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 1140,64 zł (60 godzin nadliczbowych oraz 48 godzin pracy w porze nocnej). W maju 2016 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 1641,52 zł (84 godziny nadliczbowe oraz 40 godzin pracy w porze nocnej). W czerwcu 2016 roku należne, a niewypłacone powódce wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych wynosiło 189,18 zł (12 godzin nadliczbowych oraz 0 godzin pracy w porze nocnej). Łączne należne dla powódki wynagrodzenie za pracę za godziny nadliczbowe i pracę w godzinach nocnych za okres od czerwca 2014 roku do czerwca 2016 roku wynosiło 35.973,24 zł brutto. Powódka zgłaszała pracodawcy, że na jego polecenie wykonuje pracę w godzinach nadliczbowych oraz w nocy. Pracodawca twierdził, że nie wypłaci jej wynagrodzenia ponieważ nie ma pieniędzy. Do zakończenia postępowania powódce nie wypłacono żądanego wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych oraz za pracę w porze nocnej. (kserokopia zeszytów sporządzanego przez powódkę – k. 5-62; zeznania powódki E. K. (1) – k. 208v-209v; oryginał zeszytu – k. 212a; uzupełniająca opinia biegłego z zakresu księgowości E. Z. – k. 219-234; 276-277; 302-311) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgormadzonych w aktach spray, aktach osobowych powódki, które nie były kwestionowane co do autentyczności. Sąd dał wiarę w całości zeznaniom świadków: H. B. , P. C. , I. J. , B. K. , R. K. , A. R. , W. W. oraz Ł. W. . Wiarygodne w całości były zeznania powódki E. K. (1) , które Sąd uznał za spójnie z pozostałym materiałem dowodowym w postaci dokumentów oraz zeznań innych osób w tej sprawie. Sąd w zakresie wyliczeń należnego, a niewypłaconego powódce wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych oraz porze nocnej, zasięgnął opinii biegłego z zakresu rachunkowości E. Z. . Opinia biegłej jako całość, ze szczególnym uwzględnieniem opinii uzupełniającej w wariancie II.A. - stanowiła podstawę do dokonania ustaleń przez Sąd. Biegła w swojej opinii dokonała wyliczeń oraz przedstawiła zestawienie tabelaryczne wyliczenia wynagrodzenia należnego, a niewypłaconego powódce przyjmując, że pracowała w równoważnym systemie czasu pracy z przedłużeniem dobowej normy czasu pracy do 12 godzin. Do opinii uzupełniającej strona pozwana nie składała zastrzeżeń, a strona powodowa wskazała, że zasadnym jest uwzględnienie tego, że powódka pracowała ponad 12 godzinną normę dobową czasu pracy. Żadna ze stron nie wnosiła o uzupełnienie uzupełniającej opinii biegłego, ani nie zachodziła konieczność jej uzupełnienia przez Sąd z urzędu. Strony nie składały dodatkowych wniosków dowodowych. Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie co do zasady w zakresie żądania wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych oraz za pracę w porze nocnej, a w przeważającym zakresie jeśli chodzi o wysokość dochodzonych roszczeń. Strona powodowa w tej sprawie dochodziła wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych i za pracę w porze nocnej w okresie od czerwca 2014 roku do czerwca 2016 roku. Powódka swoje roszczenie wywodziła z tego, że pracowała jako pokojówka / recepcjonistka w systemie 24 godziny pracy na 48 godzin przerwy w pracy. Na wstępie należało poczynić ustalenia co do rzeczywistego czasu pracy powódki i co do systemu czasu pracy ponieważ miało to wpływ na wysokość ewentualnego wynagrodzenia. Sąd ustalił, że powódka była zatrudniona w systemie równoważnego czasu pracy, jednakże nie tak jak twierdziła strona pozwana – z wydłużeniem dobowej normy czasu pracy do 24 godzin, ale z wydłużeniem normy do maksymalnych możliwych 12 godzin. Zgodnie z art. 135 § 1 i 2 k.p. jeżeli jest to uzasadnione rodzajem pracy lub jej organizacją, może być stosowany system równoważnego czasu pracy, w którym jest dopuszczalne przedłużenie dobowego wymiaru czasu pracy, nie więcej jednak niż do 12 godzin, w okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 1 miesiąca. Przedłużony dobowy wymiar czasu pracy jest równoważony krótszym dobowym wymiarem czasu pracy w niektórych dniach lub dniami wolnymi od pracy. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres rozliczeniowy, o którym mowa w § 1 , może być przedłużony, nie więcej jednak niż do 3 miesięcy. Istota równoważnego systemu czasu pracy polega na możliwości przedłużenia dobowego wymiaru czasu pracy, nie więcej jednak niż do 12 godzin, w okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym jednego miesiąca. Przedłużony dobowy wymiar czasu pracy powinien zostać zrównoważony krótszym dobowym wymiarem czasu pracy w niektórych innych dniach lub dniami wolnymi od pracy, tak by nie został przekroczony wymiar czasu pracy obowiązujący pracownika w okresie rozliczeniowym. System czasu pracy może być stosowany w pracy zmianowej (por. art. 146), a jeśli praca jest wykonywana również w niedziele i święta, powinny być dochowane dodatkowe warunki z tym związane (por. art. 151 10 –151 12 ). W systemie równoważnego czasu pracy pracownicy mają prawo do dni wolnych od pracy tak samo jak w innych systemach. Obowiązujące jest więc takie kształtowanie rozkładu (harmonogramu) pracy, aby został dochowany warunek przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy w okresie rozliczeniowym. Oprócz ustawowych dni wolnych oraz dni wolnych od pracy w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy, w systemie tym mogą występować specyficzne dni wolne, które rekompensują zwiększoną pracę w innych dniach. Takie dni są niezależne od innych kategorii dni wolnych od pracy. W systemie równoważnego czasu pracy wymiar czasu pracy przedłużony w poszczególnych dobach zostaje zrównoważony skróconym dobowym wymiarem czasu pracy w innych dniach lub dniami wolnymi od pracy, tak by nie został przekroczony wymiar czasu pracy obowiązujący pracownika w okresie rozliczeniowym. W stosunku do pracujących w tym systemie pracą w godzinach nadliczbowych będzie praca wykonywana ponad obowiązujące pracownika normy czasu pracy, a także ponad przedłużony dobowy wymiar czasu pracy, wynikający z obowiązującego pracownika rozkładu czasu pracy (por. wyr. SN z 10.3.2005 r., II PK 241/04, OSNP 2005, Nr 24, poz. 393; zob. art. 151 § 1). W równoważnym systemie pracę w godzinach nadliczbowych stanowi zatem praca wykonywana: 1)w godzinach przekraczających przedłużony dobowy wymiar czasu pracy, wynikający z obowiązującego pracownika rozkładu czasu pracy; 2)w godzinach przekraczających osiem godzin na dobę, jeżeli obowiązujący pracownika rozkład czasu pracy przewiduje w danej dobie pracę przez osiem godzin lub przez czas krótszy niż osiem godzin; 3)w godzinach przekraczających przeciętną tygodniową normę czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym. W równoważnym czasie pracy, określonym w art. 135 KP , dopuszczalne jest wydłużenie dobowej normy czasu pracy do 12 godzin, przy zachowaniu przeciętnie 40 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym. Natomiast zgodnie z art. 137 k.p. - do pracowników zatrudnionych przy pilnowaniu mienia lub ochronie osób, a także pracowników zakładowych straży pożarnych i zakładowych służb ratowniczych może być stosowany system równoważnego czasu pracy, w którym jest dopuszczalne przedłużenie dobowego wymiaru czasu pracy do 24 godzin, w okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 1 miesiąca. Przepisy art. 135 § 2 i 3 oraz art. 136 § 2 stosuje się odpowiednio. Sąd stwierdził, ze powódka nie była pracownikiem o którym mowa w art. 137 k.p. Tak ekstremalne przedłużenie dobowego wymiaru czasu pracy można tylko tłumaczyć wyjątkowo niską intensywnością czynności wykonywanych w tych rodzajach prac, w których możliwe jest stosowanie omawianego systemu. Do tych rodzajów należą prace: 1) przy pilnowaniu mienia lub ochronie osób; 2) w jednostkach zakładowej straży pożarnej; oraz 3) w zakładowych służbach ratowniczych. Powódka była pracownikiem, którego intensywność pracy była zdecydowanie wyższa niż pracowników o których mowa we wskazanych punktach. Powódka zajmowała się w rzeczywistości wszelkimi czynnościami, które polecił jej pracodawca, w tym rejestrowaniem gości, przygotowywaniem i sprzątaniem pokoi, a nawet pracami ogrodniczymi na terenie wokół hotelu Zajazd (...) . Nie zajmowała się więc pracami, która związane były z określonymi w art. 137 k.p. potrzebami pracodawcy. Ponadto należy wskazać, że zakład pracy w którym była zatrudniona powódka nie spełnia przesłanek z art. 138 § 1 k.p. , albowiem praca powódki nie była pracą w ruchu ciągłym, nie była zatrudniona w zakładzie pracy gdzie z powodu specyfiki zakładu, nie można było być zatrudnionym w czasie krótszym. Jak wynika z ustaleń Sądu, pracodawca narzucił powódce, jak i innym pracownikom zatrudnionym na takim stanowisku jak powódka, że mają pracować po 24 godziny dziennie z 48 godzinami przerwy. Nie było to zgodne z prawem ponieważ, powódka mogła być zatrudniona w rozkładzie pracy o którym mowa w art. 135 § 1 k.p. Należy wskazać również, że czasem powódka musiała pracować dłużej tj. jej dobowy czas pracy ulegał wydłużaniu do 48 godzin, ponieważ musiała zastąpić współpracownika który danego dnia nie mógł wykonywać pracy np. z powodu choroby. Tak więc powódka - co wynika z ustaleń Sądu poczynionych na podstawie opinii biegłego w prawie każdym z miesięcy od czerwca 2014 roku do czerwca 2016 roku (za wyjątkiem października 2014 roku) - pracowała w godzinach nadliczbowych. Odnosząc się do kwestii pracy w porze nocnej, Sąd stwierdził, że ze względu na specyfikę pracy powódki jako pokojówki jej czas pracy - tj. od 7 do 7 lub od 8 do 8 dnia następnego (za wyjątkiem kiedy pracowała 48 godzin) - każdego dnia był pracą w porze nocnej. Zgodnie z art. 151 7 § 1 i 2 k.p. pora nocna obejmuje 8 godzin między godzinami 21 00 a 7 00 . Pracownik, którego rozkład czasu pracy obejmuje w każdej dobie co najmniej 3 godziny pracy w porze nocnej lub którego co najmniej 1/4 czasu pracy w okresie rozliczeniowym przypada na porę nocną, jest pracującym w nocy. Sąd ustalił, że powódkę należy uważać za pracownika, pracującego w porze nocnej ponieważ przepracowała co najmniej 3 godziny pracy każdego dnia pracy w porze nocnej, a także jej ¼ czasu pracy w okresie rozliczeniowym przypadała na porę nocą. Reasumując powódka w całym okresie za jaki żąda stosownego wynagrodzenia za pracę przepracowała łącznie przez okres od czerwca 2014 roku do czerwca 2016 roku – 1.972 godzin nadliczbowych, a także przez 1.210 godzin wykonywała prace w porze nocnej. Sąd ustalił, że pracodawca nie wypłacił powódce wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych i pracę w porze nocnej. Powódka miała stałą stawkę miesięczną wynagrodzenia równą w każdym z lat – 2014, 2015 i 2016 – minimalnemu wynagrodzeniu za pracę, czyli odpowiednio 1770 zł brutto, 1770 zł brutto oraz 1800 zł brutto. Zgodnie z art. 151 8 § 1 k.p. pracownikowi wykonującemu pracę w porze nocnej przysługuje dodatek do wynagrodzenia za każdą godzinę pracy w porze nocnej w wysokości 20% stawki godzinowej wynikającej z minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast zgodnie z art. 151 1 § 1 k.p. za pracę w godzinach nadliczbowych, oprócz normalnego wynagrodzenia, przysługuje dodatek w wysokości: 1) 100% wynagrodzenia - za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających: a) w nocy, b) w niedziele i święta niebędące dla pracownika dniami pracy, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy, c) w dniu wolnym od pracy udzielonym pracownikowi w zamian za pracę w niedzielę lub w święto, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy; 2) 50% wynagrodzenia - za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających w każdym innym dniu niż określony w pkt 1. Sąd na podstawie dokonanych wyliczeń przez biegłego ustalił, że powódka wykonywała pracę w godzinach nadliczbowych i w porze nocnej. Biegła E. Z. w swojej opinii głównej, ale przede wszystkim uzupełniającej przeanalizowała zapisy dzienne w postaci zeszytu złożonego do akt sprawy. Na jego podstawie dokonała obliczeń ile w dawnym miesiącu powódka przepracowała godzin nadliczbowych oraz w porze nocnej. Wyliczenia, które zostały ostatecznie skorygowane o ilość dni w których powódka nie wykonywała pracy z powodu niezdolności do pracy - biegła zawartą w drugiej opinii uzupełniającej. Ta opinia nie była kwestionowana przez żadną ze stron w zakresie tego, że biegła dokonała w sposób niepoprawny metodologiczne obliczeń, w jakimkolwiek z wariantów. Sąd wobec tego swoje ustalenia oparł na opinii biegłego z zakresu rachunkowości E. Z. . Reasumując Sąd zasądził od pozwanej spółki na rzecz powódki kwotę zgodnie z ostatnią uzupełniającą opinią biegłego z zakresu rachunkowości w wariancie II.A. czyli kwotę łącznie 35.973,24 zł, albowiem zasadne było przyjęcie, że powódka była zatrudniona w równoważnym systemie czasu pracy z wydłużoną dobowo normą czasu pracy do 12 godzin. Powyżej tej kwoty powództwo podlegało oddaleniu czyli co do kwoty należności głównej 7472,62 zł. Odnośnie odsetek ustawowych Sąd miał na względzie, że powódka żądała odsetek od dnia 1 następnego miesiąca po miesiącu za jaki były należne – przykładowo za czerwiec żądała od 1 lipca. Sąd wskazuje, że powódka nie miała uzgodnionego w umowie o pracę terminu wypłaty wynagrodzenia za pracę jako ostatni dzień miesiąca. Należy więc zastosować przepis art. 85 § 1 i 2 k.p - wynagrodzenie za pracę płatne raz w miesiącu wypłaca się z dołu, niezwłocznie po ustaleniu jego pełnej wysokości, nie później jednak niż w ciągu pierwszych 10 dni następnego miesiąca kalendarzowego. Tak więc Sąd zasądził odsetki od wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, które powinno być wypłacane razem z wynagrodzeniem za pracę za dany miesiąc od 11 dnia następnego miesiąca za miesiąc za który wykonano pracę w godzinach nadliczbowych i porze nocnej. Za okresy wcześniejsze powódka nie ma prawa żądać odsetek, więc w tym zakresie powództwo podlegało oddaleniu. Co do konkretnych kwot Sąd zważył, że powódka cofając pozew w stosunku do tego co żądała nie zmodyfikowała kwot od jakich żąda odsetek, czyli należało przyjąć, że podtrzymywał roszczenie w zakresie odsetek zgodnie z żądaniem pozwu. W zakresie liter od b do x – punktu 1 sentencji wyroku – odnośnie miesięcy od lipca 2014 roku czerwca 2016 roku, Sąd zasądził odsetki ustawowe od kwot zgodnie z kolumną zatytułowaną „Pozostało do wypłaty (kwota brutto)” z karty 307-308 akt sprawy, albowiem powódka mogła żądać odsetek od wskazanych tam kwot, a żądała od kwot wyższych zgodnie z pozwem. W zakresie miesiąca czerwca 2014 roku Sąd stwierdził, że powódką mogła żądać kwoty 3901,97 zł, w stosunku do tego co żądała 3221,40 zł. Tak więc Sąd zasądził odsetki od kwoty żądanej zgodnie z pozwem, a nie zgodnie ze wskazaniem biegłego na przywołanych wyżej kartach. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. stwierdzając, że powódka wygrała w zakresie 73,93% (w zakresie kwoty 35.973,24 zł). W pozostałym zakresie przegrała, czyli co do kwoty 5211,12 zł albowiem cofnęła powództwo w tym zakresie nie z powodu zaspokojenia roszczenia (należy uznać za przegrywającą) oraz co do kwoty 7 472,62 zł – co do której oddalano powództwo. Powódka i pozwana spółka poniosły koszty zastępstwa procesowego po 2.700 zł (powódka był reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, a pozwana w osobie radcy prawnego) co ustalono na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Biorąc pod uwagę, że powódka powinna ponieść 1.407,65 zł kosztów procesu w zakresie w jakim uległa, a poniosła 2.700 zł, to pozwana powinna zwróci jej różnicę, czyli 1292,35 zł. Taką też kwotę Sąd zasądził na rzecz pozwanej od powódki. Na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Sąd nakazał pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1.799 Zł – równowartość 5% opłaty stosunkowej od pozwu - równowartości roszczenia zasądzonego w pkt 1 oraz 73,92% równowartości kosztów poniesionych tymczasowo na wydatki na wynagrodzenia biegłego – 2.503,87 zł. Łącznie Sąd nakazał pobrać od pozwanej spółki na rzecz Skarbu Państwa kwotę 4.302,87 zł tytułem kosztów sądowych. Na podstawie art. 477 2 § 1 k.p.c. w pkt 1 Sąd nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty jednomiesięcznego wynagrodzenia powódki zgodnie z zaświadczeniem o wynagrodzeniu złożonym do odpowiedzi na pozew.