IV P 899/25

Sygnatura akt IV P 899/25 gm WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 stycznia 2026 roku Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: Sędzia Adam Semiczek Protokolant: Małgorzata Weres po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2026 roku we Wrocławiu sprawy z powództwa X. L. (1) przeciwko (...) we (...) o wynagrodzenie za pracę I. 
        zasądza od strony pozwanej (...) we (...) na rzecz powódki X. L. (1) kwotę 4.751,70 zł (cztery tysiące siedemset pięćdziesiąt jeden złotych siedemdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za pracę wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwot: - 791,95 zł od dnia 1 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty, - 791,95 zł od dnia 1 września 2022 r. do dnia zapłaty, - 791,95 zł od dnia 1 października 2022 r. do dnia zapłaty, - 791,95 zł od dnia 1 listopada 2022 r. do dnia zapłaty, - 791,95 zł od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty, - 791,95 zł od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty, a także zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 411,74 zł (czterysta jedenaście złotych siedemdziesiąt cztery grosze) tytułem skapitalizowanych odsetek wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 29 lipca 2025 r. do dnia zapłaty; II. 
        w pozostałej części powództwo oddala; III. 
        odstępuje od obciążenia strony pozwanej kosztami zastępstwa procesowego należnymi powódce; IV. 
        nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa; V. 
        wyrokowi w punkcie I. nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 4.751,70 zł. IV P 899/25 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 29 lipca 2025 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym – k. 19) powódka X. L. (2) , reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o zasądzenie od strony pozwanej (...) we (...) na jej rzecz kwoty 4.756,86 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwot: 1) 
        792,81 zł od dnia 1 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty, 2) 
        792,81 zł od dnia 1 września 2022 r. do dnia zapłaty, 3) 
        792,81 zł od dnia 1 października 2022 r. do dnia zapłaty, 4) 
        792,81 zł od dnia 1 listopada 2022 r. do dnia zapłaty, 5) 
        792,81 zł od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty, 6) 
        792,81 zł od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty. tytułem uposażenia za okres od dnia 1 lipca 2022 r. do grudnia 2022 r. Nadto, w związku z wypłatą wyrównania uposażenia za rok 2023 powódka domagała się skapitalizowanych ustawowych odsetek za opóźnienie w wypłacie prawidłowo ustalonego uposażenia liczonych od częściowej różnicy uposażenia za 2023 r. w łącznej kwocie 411,74 zł, na którą składały się poniższe kwoty odsetek liczonych w następujący sposób:  kwota 73,16 zł, stanowiąca odsetki wyliczone od 1 lutego 2023 r. do 7 grudnia 2023 r. od kwoty 1234,57 zł (różnicy uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r., której wypłata nastąpiła w dniu 8 grudnia 2023 r.),  kwota 66,52 zł, stanowiąca odsetki wyliczone od 1 marca 2023 r. do 7 grudnia 2023 r. od kwoty 1234,57 zł (różnicy uposażenia za miesiąc luty 2023 r., której wypłata nastąpiła w dniu 8 grudnia 2023 r.)  kwota 59,19 zł, stanowiąca odsetki wyliczone od 1 kwietnia 2023 r. do 7 grudnia 2023 r. od kwoty 1234,57 zł (różnicy uposażenia za miesiąc marzec 2023 r., której wypłata nastąpiła w dniu 8 grudnia 2023 r.)  kwota 51,85 zł, stanowiąca odsetki wyliczone od dnia 1 maja 2023 r. do 7 grudnia 2023 r. od kwoty 1234,57 zł (różnicy uposażenia za miesiąc kwiecień 2023 r., której wypłata nastąpiła dnia 8 grudnia 2023 r.)  kwota 44,75 zł, stanowiąca odsetki wyliczone od dnia 1 czerwca 2023 r. do 7 grudnia 2023 r. od kwoty 1234,57 zł (różnicy uposażenia za miesiąc maj 2023 r., której wypłata nastąpiła dnia 8 grudnia 2023 r.)  kwota 37,65 zł, stanowiąca odsetki wyliczone od dnia 1 lipca 2023 r. do 7 grudnia 2023 r. od kwoty 1234,57 zł (różnicy uposażenia za miesiąc czerwiec 2023 r., której wypłata nastąpiła dnia 8 grudnia 2023 r.)  kwota 30,31 zł, stanowiąca odsetki wyliczone od dnia 1 sierpnia 2023 r. do 7 grudnia 2023 r. od kwoty 1234,57 zł (różnicy uposażenia za miesiąc lipiec 2023 r., której wypłata nastąpiła dnia 8 grudnia 2023 r.)  kwota 22,97 zł, stanowiąca odsetki wyliczone od dnia 1 września 2023 r. do 7 grudnia 2023 r. od kwoty 1234,57 zł (różnicy uposażenia za miesiąc sierpień 2023 r., której wypłata nastąpiła dnia 8 grudnia 2023 r.)  kwota 15,63 zł, stanowiąca odsetki wyliczone od dnia 1 października 2023 r. do 7 grudnia 2023 r. od kwoty 1234,57 zł (różnicy uposażenia za miesiąc wrzesień 2023 r., której wypłata nastąpiła dnia 8 grudnia 2023 r.)  kwota 8,29 zł, stanowiąca odsetki wyliczone od dnia 1 listopada 2023 r. do 7 grudnia 2023 r. od kwoty 1234,57 zł (różnicy uposażenia za miesiąc październik 2023 r., której wypłata nastąpiła dnia 8 grudnia 2023 r.)  kwota 1,42 zł, stanowiąca odsetki wyliczone od dnia 1 grudnia 2023 r. do 7 grudnia 2023 r. od kwoty 1234,57 zł (różnicy uposażenia za miesiąc listopad 2023 r., której wypłata nastąpiła dnia 8 grudnia 2023 r.). Powódka wniosła również o zasądzenie od strony pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych prawem. Uzasadniając swoje powództwo powódka wskazała, że otrzymuje uposażenie rodzinne po zmarłym mężu – sędzim w stanie spoczynku w oparciu o art. 102 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych (zwanej dalej u.p.u.s.p.). Podniosła, że uposażenie rodzinne, które otrzymuje, było w okresie od stycznia 2021 r. do grudnia 2023 r. zaniżane w sposób niezgodny z Konstytucją . Powódka podniosła, że zasadę ustalania podstawy wynagrodzenia zasadniczego sędziego sądu powszechnego statuuje art. 91 § 1c ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych , zgodnie z którym, podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego w danym roku stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale roku poprzedniego. Wypłacone jej uposażenie po zmarłym mężu w spornym okresie nie było jednak oparte na regulacji art. 91 § 1c u.p.u.s.p. w związku z art. 178 ust 2 Konstytucji RP , lecz w oparciu o niezgodne z nią przepisy: art. 8 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 (Dz.U.2021.2445) oraz art. 8 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych, rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz.U.2022.2666). Zdaniem powódki, wynagrodzenie sędziów, a co za tym idzie uposażenie powódki powinno być obliczone w oparciu o regulację art. 91 § 1c u.p.u.s.p., a nie o niezgodne z Konstytucją RP rozwiązania ustaw okołobudżetowych. Powódka zarzuciła wskazanym przepisom ustaw okołobudżetowych naruszenie art. 2, art. 32 oraz art. 178 ust. 2 Konstytucji RP , a także wskazała, że przepisy te są niezgodne z prawem unijnym. Dalej powódka wyjaśniła, że w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2023 r. sygn.. akt K 1/23 (Dz. U. z 15 listopada 2023 r., poz. 2479), pozwany dokonał na jej rzecz w dniu 8 grudnia 2023 r. wyrównania uposażenia za miesiące od stycznia do listopada 2023 r., natomiast wadliwość w ustaleniu i wypłacie należnego powódce uposażenia za rok 2022 nie została usunięta. W związku z powyższym, powódka domaga się zasądzenia na jej rzecz różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na podstawie przepisów u.p.u.s.p. z uwzględnieniem dodatku stażowego, a uposażeniem wypłaconym powódce na podstawie ustawy okołobudżetowej za 2022 rok, natomiast za 2023 rok domaga się skapitalizowanych ustawowych odsetek za opóźnienie wyliczonych od różnic uposażeń, których wyrównanie otrzymała 8 grudnia 2023 r. W odpowiedzi ma pozew z dnia 3 listopada 2025 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym – k. 37) strona pozwana Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie do dnia zapłaty. Strona pozwana nie zaprzeczyła okolicznościom faktycznym, które odnosiły się do braku zastosowania mechanizmu ustalania wynagrodzenia zasadniczego sędziego sądu powszechnego w roku 2022 i 2023, a tym samym ustalania wysokości uposażenia rodzinnego. Jednocześnie strona pozwana zarzuciła, że żadna ustawa - poza zasadniczą - nie ma nadrzędnego charakteru nad innymi ustawami. Tym samym ustawa prawo o ustroju sądów powszechnych nie ma charakteru nadrzędnego nad ustawą z dnia 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 (Dz.U. z 2022 r. poz. 2445) (art. 8 ust. 1), w której unormowano zasady ustalania wynagrodzenia sędziów z pominięciem norm art. 91 § 1c u.p.u.s.p. na 2022 r. Stąd też, w ocenie strony pozwanej, ustalanie wyższości regulacji u.p.u.s.p. nad ustawami okołobudżetowymi, na zasadzie stosowania reguły kolizyjnej lex superior derogat legi inferiori jest niedopuszczalne. Nie znajdą także — z oczywistych względów — zastosowania reguły kolizyjne ustalone w ustawie zasadniczej, a odnoszące się do prawa międzynarodowego ( art. 91 ust. 2 oraz ust. 3 Konstytucji RP ). Relacje między ustawami okołobudżetowymi a u.p.u.s.p. zdaniem pozwanego należy zatem rozpatrywać wyłącznie przy zastosowaniu reguł kolizyjnych lex posterior derogat priori oraz lex specialis derogat legi generali . Strona pozwana wskazała, że zastosowanie którejkolwiek z nich prowadzić będzie do takich samych wniosków. Niepotrzebne jest więc rozstrzygnięcie pierwszeństwa ich stosowania. W ocenie strony pozwanej nie można pominąć, że wynagrodzenia sędziów w 2020 r. (pierwszy i najbardziej obciążający sektor finansów publicznych rok pandemii) nie doznały żadnego uszczerbku, podczas gdy wynagrodzenia w pozostałej części sektora publicznego nie uległy zmianie. Należy przy tym mieć na względzie, że w 2020 r. znacząco wzrósł dług publiczny, w tym w szczególności mając na względzie dług licznych powołanych w czasie pandemii (...) 19 funduszy. Wzrost długu publicznego w 2020 r. w porównaniu do roku 2019 r. był dramatyczny (169,7 mld złotych). Zaś sam tylko wzrost długu publicznego między latami 2020 a 2021 odpowiadał niemal całemu zadłużeniu państwa w latach 2011 — 2019. Zasady te można także odnieść do sytuacji finansów publicznych w 2022 r. Strona pozwana dalej wskazała, że wykonując swoje obowiązki związane z wypłatą powódce uposażenia rodzinnego pozwany nie jest uprawniony do dokonywania kontroli konstytucyjności ustaw. Wiążą ją wszystkie te akty prawa powszechnie obowiązującego, które zostały uchwalone i których konstytucyjność nie została podważona przez Trybunał Konstytucyjny. Dlatego też nie można oczekiwać od pracodawcy funkcjonującego w sektorze publicznym, że pominie niewyrugowaną z systemu prawnego ustawę, ponieważ zawiera regulacje mniej korzystne, niż te funkcjonujące przed jej uchwaleniem. Pracodawca - nawet mając na względzie, że zatrudnia on sędziów nie jest do tego uprawniony ani w przepisach ustaw ustrojowych, ani też w świetle przepisów innych ustaw. Stąd też pozwany nie może pomijać uchwalonych i niewyeliminowanych w odpowiedniej procedurze aktów prawnych. Nie mógł zatem ustalić powódce innego uposażenia rodzinnego w 2022 r. niż to, które wynikało w momencie jego ustalania z ustawy okołobudżetowej. Dalej, strona pozwana, powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 27 lutego 2018 r., w sprawie C-64/16 oraz wyrok z dnia 7 lutego 2019 r., w sprawie C-49/18, wskazała, że zasada niezawisłości sędziowskiej nie stoi na przeszkodzie stosowaniu ogólnych przepisów o obniżeniu wynagrodzeń sędziów, a także, że Trybunał wskazał na konieczność stosowania czasowego charakteru przepisów obniżających wynagrodzenia wszystkich członków krajowej służby publicznej. Strona pozwana podkreśliła, że do 1 grudnia 2021 r. wszyscy członkowie służby publicznej uczestniczyli w oszczędnościach, a także, że w opinii Rzecznika Generalnego TSUE z dnia 13 czerwca 2024 r., wydanej w sprawach C-146/3 oraz C-374/3 potwierdzono charakter tymczasowy ustaw okołobudżetowych, a także adekwatność ograniczenia wzrostu wynagrodzeń do wymogu niezawisłości oraz wagi sprawowanego przez sędziego urzędu. Strona pozwana zakwestionowała także wyliczenia przedstawione przez powódkę w pozwie, wskazując, że według wyliczeń pozwanej za okres od lipca do grudnia 2022 r. różnica między kwotą hipotetycznego uposażenia rodzinnego, a kwotą wypłaconą wynosiła po 791,95 zł w każdym miesiącu. W zakresie odsetek ustawowych za opóźnienie strona pozwana podniosła, że jej odpowiedzialność za niewypłacenie dochodzonych należności powinna rozpocząć się najwcześniej po upływie terminu do wniesienia odpowiedzi na pozew, z tego względu na to, że pracodawca nie powinien ponosić konsekwencji nieudolności prawodawcy. W zakresie żądania zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od uposażenia rodzinnego za 2023 r. w ocenie pozwanego ewentualne opóźnienie należy liczyć dopiero od daty ogłoszenia wyroku Trybunał Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2023 r., sygn. akt K 1/23, bowiem to ono spowodowało wyrugowanie wadliwej normy prawnej z obrotu i dopiero od momentu ogłoszenia wyroku można mówić o opóźnieniu pozwanego w zakresie wypłaty uposażenia rodzinnego za jakikolwiek miesiąc 2023 r. W piśmie procesowym z dnia 05.12.2025 r. (k. 41-42) powódka podtrzymała wnioski i twierdzenia zawarte w złożonym pozwie, modyfikując żądanie pozwu w ten sposób, że wniosła o zasądzenie od strony pozwanej na jej rzecz kwoty 4.751,70 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwot: 1) 
        791,95 zł od dnia 1 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty, 2) 
        791,95 zł od dnia 1 września 2022 r. do dnia zapłaty, 3) 
        791,95 zł od dnia 1 października 2022 r. do dnia zapłaty, 4) 
        791,95 zł od dnia 1 listopada 2022 r. do dnia zapłaty, 5) 
        791,95 zł od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty, 6) 
        791,95 zł od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty i podtrzymała żądanie zasądzenia kwoty 411,74 zł tytułem skapitalizowanych ustawowych odsetek za opóźnienie. Wskazała, ze modyfikacja wynika z faktu, iż nie miała wiedzy co do stopnia zaszeregowania jej zmarłego męża oraz dodatku za wysługę lat, stąd też trudno było jej wyliczyć uposażenie należne w oparciu o przepisy ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w spornym okresie – z pominięciem uregulowań zawartych w ustawach okołobudżetowych, a powódka przed wytoczeniem powództwa zwracała się do pozwanego z prośbą o przedstawienie tych wyliczeń – bezskutecznie. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Powódka jest żoną K. L. – zmarłego sędziego (...) we W. w stanie spoczynku. W związku z powyższym na zasadzie art. 102 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych wypłacane jest na jej rzecz przez pozwanego uposażenie rodzinne w wysokości 85% uposażenia jakie obecnie pobierałby jej zmarły mąż. Bezsporne, a nadto dowód:  Zapisek urzędowy z dnia 16.10.2025 r., k. 32 . Na podstawie art. 102 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych z dnia 27 lipca 2001 r. (tj. Dz. U.2020.2072) ustalono dla powódki z dniem 1 stycznia 2022 r. uposażenie rodzinne po zmarłym mężu w kwocie 8.809,04 zł brutto miesięcznie stanowiące 85% podstawy wymiaru uposażenia, które pobierałby K. L. jako sędzia w stanie spoczynku. Podstawę ustalenia wysokości uposażenia rodzinnego stanowiła kwota 10.363,58 zł ustalona jako 75 % kwot: wynagrodzenia zasadniczego wg trzeciej stawki awansowej z dodatkiem za wysługę lat w wysokości 20%, które pobierałby mąż powódki. Powódce tytułem uposażenia rodzinnego strona pozwana naliczyła i wypłaciła za każdy miesiąc za okres od lipca 2022 r. do grudnia 2022 r.  kwotę 8.809,04 zł brutto. W sytuacji, gdyby uposażenie rodzinne zostało obliczone za ww. okres na podstawie art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych , to powódka tytułem uposażenia winna otrzymać za każdy miesiąc po 9.600,99 zł brutto (różnica między wynagrodzeniem otrzymanym a obliczonym na podstawie art. 91 § 1c p.u.s.p. wynosi 791,95 zł brutto). Dowód:  Zestawienie uposażenia rodzinnego wypłaconego powódce za okres od lipca do grudnia 2022 r., k.31.  Pismo z dnia 10.01.2022 r., k. 33. Na podstawie art. 102 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych z dnia 27 lipca 2001 r. (tj. Dz. U.2020.2072) ustalono dla powódki z dniem 1 stycznia 2023 r. uposażenie rodzinne po zmarłym mężu w kwocie 9.496,17 zł brutto miesięcznie, stanowiące 85% podstawy wymiaru uposażenia, które pobierałby K. L. jako sędzia w stanie spoczynku. Podstawę ustalenia wysokości uposażenia rodzinnego stanowiła kwota 11.171,96 zł ustalona w wysokości 75 % kwot: wynagrodzenia zasadniczego wg trzeciej stawki awansowej z dodatkiem za wysługę lat w wysokości 20%, które pobierałby mąż powódki. W sytuacji, gdyby uposażenie rodzinne zostało obliczone za ww. okres na podstawie art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych , to powódka tytułem uposażenia winna otrzymać za każdy miesiąc po 10.737,74 zł brutto (różnica między wynagrodzeniem otrzymanym a obliczonym na podstawie art. 91 § 1c u.p.u.s.p. wynosiła 1.241,57 zł brutto). W związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2023 r., sygn.. akt K 1/23 (Dz.U. 2023.2479) na podstawie art. 102 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych z dnia 27 lipca 2001 r. (tj. Dz. U.2020.2072) z dniem 1 grudnia 2023 r. ustalono dla powódki od dnia 1 stycznia 2023 r. uposażenie rodzinne po zmarłym mężu w kwocie 10.737,74 zł brutto miesięcznie stanowiące 85% podstawy wymiaru uposażenia, które pobierałby K. L. jako sędzia w stanie spoczynku. Podstawę ustalenia wysokości uposażenia rodzinnego stanowiła kwota 12.632,63 zł ustalona w wysokości 75 % kwot: wynagrodzenia zasadniczego wg trzeciej stawki awansowej z dodatkiem za wysługę lat w wysokości 20%. Dowód:  Zapisek urzędowy z dnia 16.10.2025 r., k. 32.  Pismo z dnia 09.01.2023 r., k. 34.  Pismo z dnia 01.12.2023 r., k. 35. Powódce tytułem uposażenia rodzinnego strona pozwana naliczyła i wypłaciła za każdy miesiąc za okres od stycznia 2023 r. do listopada 2023 r. kwotę po 9.496,17 zł brutto. Dnia 8 grudnia 2023 r., w związku z wyrokiem TK z dnia 8.11.2023r., sygn.. akt K 1/23, strona pozwana naliczyła i wypłaciła za miesiące od stycznia 2023 r. do listopada 2023 r. wyrównanie uposażenia. Bezsporne U pozwanego uposażenie wypłaca się z dołu, raz w miesiącu w dniu 28 każdego miesiąca (§ 40 ust. 3 Regulaminu Pracy). Dowód:  Wyciąg Regulamin Pracy (...) we Wrocławiu, k. 36. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej większości. Stan faktyczny w niniejszej sprawie pozostawał bezsporny. Strony postępowania nie podważały przeprowadzonych dowodów, przy czym Sąd również nie znalazł podstaw, aby zakwestionować którykolwiek z dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony. W niniejszej sprawie nie zostały przeprowadzone dowody z przesłuchania świadków ani stron, gdyż o ich dopuszczenie nie wnosiła żadna ze stron sporu. Przesłuchanie stron Sąd uznał ponadto za nieistotne dla rozstrzygnięcia, albowiem spór w niniejszej sprawie nie dotyczył okoliczności faktycznych, które były bezsporne, ale miał charakter prawny. Powódka w niniejszej sprawie domagała się zasądzenia od strony pozwanej na swoją rzecz kwoty 4.756,86 zł tytułem wyrównania uposażenia rodzinnego po zmarłym mężu K. L. za miesiące od lipca do grudnia 2022 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi w sposób wskazany w pozwie oraz kwoty 411,74 zł skapitalizowanych ustawowych odsetek za opóźnienie w wypłacie prawidłowo ustalonego uposażenia za rok 2023 za zamknięte okresy liczone od kwoty 1.234,57 zł za poszczególne miesiące (styczeń-listopad 2023 r.) do dnia 7 grudnia 2023 r. Strona pozwana wnosiła natomiast o oddalenie powództwa w całości, a także zakwestionowała wyliczenia powódki w zakresie wyrównania uposażenia rodzinnego za miesiące od lipca do grudnia 2022 r. przedstawiając własne hipotetyczne wyliczenia. Powódka w całości przychyliła się do wyliczeń pozwanej, ale w zakresie różnicy nie cofnęła powództwa ani ze zrzeczeniem, ani bez zrzeczenia roszczenia (choć powództwa w tym zakresie nie podtrzymała). Sąd oparł się na wyliczeniach pozwanej zaakceptowanych przez powódkę, nie znajdując podstaw do ich podważenia. Przed przystąpieniem do kwestii merytorycznej należy wskazać, że powódce przysługuje prawo do wytoczenia powództwa, gdyż stosownie do art. 102 § 1 ustawy z 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 2072 ze zm.) w razie śmierci sędziego albo sędziego w stanie spoczynku, członkom jego rodziny, spełniającym warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej w myśl przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przysługuje uposażenie rodzinne w wysokości: a) 
        dla jednej osoby uprawnionej - 85 %, b) 
        dla dwóch osób uprawnionych - 90 %, c) 
        dla trzech lub więcej osób uprawnionych - 95 %. Zmarły małżonek powódki K. L. był sędzią (...) O. we (...) w stanie spoczynku. Osią sporu w niniejszym postępowaniu było zagadnienie prawne dotyczące zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej ingerencji ustawodawcy za pomocą tzw. ustaw okołobudżetowych w ustanowiony w art. 91 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U z 2023 r., poz. 217) (dalej również: p.u.s.p.) w sposób kształtowania wynagrodzeń sędziów. Należy wskazać, że sędziowie są jedyną grupą zawodową, której wynagrodzenie reguluje bezpośrednio Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej . Według bowiem art. 178 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej , sędziom zapewnia się warunki pracy i wynagrodzenie odpowiadające godności urzędu oraz zakresowi ich obowiązków, przy czym wyżej wskazana norma konstytucyjna została uszczegółowiona w art.91 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych . Zgodnie z art. 91 § 1 ww. ustawy wysokość wynagrodzenia sędziów, zajmujących równorzędne stanowiska sędziowskie, różnicuje staż pracy lub pełnione funkcje. Istotny zaś w zakresie przedmiotowego sporu pozostaje art. 91 § 1c ww. ustawy, który wskazuje, że podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego w danym roku stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale roku poprzedniego, ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 504, 1504 i 2461), z zastrzeżeniem § 1d. Zaś art. 91 § 1d p.u.s.p. stanowi, że jeżeli przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa w § 1c, jest niższe od przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za drugi kwartał roku poprzedzającego - przyjmuje się podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego w dotychczasowej wysokości. Wedle treści art. 91 § 2 p.u.s.p. wynagrodzenie zasadnicze sędziego określa się w stawkach, których wysokość ustala się z zastosowaniem mnożników podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego, o której mowa w § 1c. Stawki wynagrodzenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach sędziowskich oraz mnożniki, służące do ustalenia wysokości wynagrodzenia zasadniczego sędziów w poszczególnych stawkach, określa załącznik do ustawy. Wedle § 7 owego artykułu wynagrodzenie sędziów różnicuje ponadto dodatek za długoletnią pracę, wynoszący, począwszy od szóstego roku pracy 5% wynagrodzenia zasadniczego i wzrastający po każdym roku o 1%, aż do osiągnięcia 20% wynagrodzenia zasadniczego. W świetle natomiast treści art. 100 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych , sędziemu przechodzącemu lub przeniesionemu w stan spoczynku z powodu wieku, choroby lub utraty sił przysługuje uposażenie w wysokości 75% wynagrodzenia zasadniczego i dodatku za wysługę lat, pobieranych na ostatnio zajmowanym stanowisku. Uposażenie, o którym mowa w ww. § 2 , podwyższa się stosownie do zmian wysokości wynagrodzeń zasadniczych sędziów czynnych zawodowo ( art. 100 § 3 ww. ustawy). Wskazać należy, że funkcjonujące aktualnie zasady kształtowania wynagrodzeń sędziów są następstwem wejścia w życie ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 56, poz. 459). Ich istotę sprowadzić można do iloczynu przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale roku poprzedzającego i stosownego mnożnika. Wcześniej był to podlegający waloryzacji iloczyn kwoty bazowej i owego mnożnika. W nowej koncepcji ustawodawca przyjął więc nie waloryzację, lecz koncepcję progresywnego wynagrodzenia. Co ważne, celem tych przepisów było uniezależnienie wysokości świadczeń od wahań koniunktury gospodarczej, w tym przejściowych trudności finansowych kraju, a także odniesienie wynagrodzeń sędziów do obiektywnego wskaźnika i uniezależnienie procesu ich ustalania od ingerencji władzy wykonawczej i ustawodawczej. Bezsporne pozostaje, że od początku 2021 r. ustawodawca postępował w sprzeczności z zasadami kształtowania wysokości wynagrodzeń sędziów określonymi w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych . Pierwsze odstępstwo stanowiło unormowanie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 (Dz. U. z 2020 r. poz. 2400; zwana dalej także ustawą okołobudżetową na rok 2021), w którym podano, że w roku 2021 podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego, o której mowa w art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2072), stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2019 r. ogłoszone w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2019 r. wynosiło 4.839,24 zł (zob. komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 sierpnia 2019 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2019 r.), podczas gdy w drugim kwartale 2020 r. było to 5.024,48 zł (zob. komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 sierpnia 2020 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2020 r.). W kolejnych latach ustawodawca również odchodził od zasady wskazanej w art. 91 § 1c u.p.u.s.p. I tak, w świetle treści art. 8 ust. 1 ustawy dnia 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2445; zwanej dalej także ustawą okołobudżetową na rok 2022), w roku 2022 podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego, o której mowa w art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2072 oraz z 2021 r. poz. 1080 i 1236), stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2020 r. ogłoszone w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Zgodnie zaś z ust. 2 omawianego przepisu podstawę, o której mowa w ust. 1, zwiększa się o kwotę 26 zł. Należy przy tym zauważyć, że stało się tak, gdy przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2021 r. wyniosło 5.504,52 zł (zob. komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 10 sierpnia 2021 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2021 r.). Kolejno, w ustawie z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666; zwanej dalej także ustawą okołobudżetową na rok 2023), ustawodawca wskazał w art. 8 ust. 1, że w 2023 r. podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego, o której mowa w art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych , stanowi kwota w wysokości 5.444,42 zł. Stało się tak w sytuacji, kiedy wartość przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w drugim kwartale 2022 r. wynosiła 6.156,25 zł (zob. komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 sierpnia 2022 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2022 r.). Analizując powyższe należy wyprowadzić wniosek, że istnieje sprzeczność ustawowej regulacji z art. 91 § 1c p.u.s.p. z trzema następującymi po sobie ustawami okołobudżetowymi, dotyczącymi realizacji ustawy budżetowej na rok 2021, 2022 oraz 2023. Podkreślenia wymaga przy tym fakt, że ustawodawca wprowadzając odstępstwa od zasady kształtowania wynagrodzeń sędziowskich w oparciu o przeciętne wynagrodzenie z drugiego kwartału roku poprzedzającego, nie zawiesił mocy obowiązującej przepisu 91 § 1c p.u.s.p., nie uchylił go, ani nie dokonał jego zmiany. W systemie prawa obowiązywały zatem we wskazanych latach dwie normy prawne, które odmiennie kształtowały wysokość przeciętnego wynagrodzenia, stanowiącego podstawę ustalenia wynagrodzenia sędziego. Bez wątpienia w sytuacji obiekcji dotyczących mocy obowiązującej przepisów o sprzecznej treści, a zawartych w aktach prawnych wydanych w różnym czasie i w sytuacji, kiedy to przepisy późniejsze nie uchylają wcześniejszych, należy przyznać prymat przepisowi późniejszemu ( lex posteriori derogat legi priori ) (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 1993 r., I PZP 12/03 nie publ.; wyrok z dnia 12 kwietnia 1994 r., I PRN 12/94, LEX nr 1294311; wyrok z dnia 21 czerwca 1994 r., I PRN 38/94, OSNP 1994, nr 10, poz. 163). Nie jest to jednak równoznaczne z tym, że sąd pozbawiony jest prawa do oceny, czy ,,nowe’’ regulacje pozostają w zgodności z normami rangi konstytucyjnej. Co prawda zagadnienie możliwości kwestionowania przez sądy powszechne regulacji sprzecznych z Konstytucją było przedmiotem wieloletnich sporów, jednak powyższe nie prowadzi do wniosku, że brak jest uprawnienia sądu do oceny, w kontekście zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej , norm ustanowionych w ustawach okołobudżetowych, które są odstępstwem od zasady z art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych . Aktualnie w doktrynie i orzecznictwie nie ma bowiem zasadniczo wątpliwości co do tego, że sąd powszechny może odmówić zastosowania określonego przepisu, jeśli uzna go za niezgodny z Konstytucją . Zwraca się przy tym uwagę, że orzekanie o zgodności ustaw z Konstytucją ( art. 188 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ) nie jest tożsame z oceną konstytucyjności przepisu mającego zastosowanie w konkretnej sprawie przez sąd orzekający. Odmowa zastosowania przepisu ustawy uznanego przez sąd za sprzeczny z Konstytucją nie narusza zatem kompetencji Trybunału Konstytucyjnego (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2001 r., III ZP 12/01, OSNAPiUS 2002 Nr 2, poz. 34 z glosą częściowo krytyczną B. Nity, Przegląd Sądowy Nr 5, poz. 153). W uchwale o sygn. III ZP 12/01 Sąd Najwyższy stwierdził, że przedmiotem orzekania sądu jest indywidualny stosunek społeczny, a Trybunał Konstytucyjny orzeka o prawie. Wykonując władzę sądowniczą ( art. 10 ust. 2 Konstytucji ) sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości ( art. 175 ust. 1 Konstytucji ), zaś Trybunał orzekając o zgodności ustaw z Konstytucją , wykonuje bardziej władzę ustawodawczą (ustawodawcy negatywnego) niż sądowniczą, mimo że art. 10 ust. 2 Konstytucji zalicza go do władzy sądowniczej (uchwała SN z 17 listopada 2022 r., III PZP 2/21, OSNP 2023, nr 3, poz. 25.). Uznanie więc, że sądy powszechne nie są uprawnione do badania zgodności ustaw z Konstytucją , a w konsekwencji do zajmowania stanowiska w kwestii ich zgodności, jak też niezgodności z ustawą zasadniczą, jest wyraźnie sprzeczne z art. 8 ust. 2 Konstytucji (por. też uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2001 r., III ZP 12/01, OSNAPiUS 2002 Nr 2, poz. 34). Praktyka odmawiania stosowania przez sądy ustaw, które są zdaniem sądów niekonstytucyjne, wynika bowiem z przywoływanej zasady nadrzędności Konstytucji wyrażonej w art. 8 ust. 1 i nakazu bezpośredniego jej stosowania, wyrażonego w art. 8 ust. 2 Konstytucji RP (uchwała SN z 17 listopada 2022 r., III PZP 2/21, OSNP 2023, nr 3, poz. 25). Podkreślić przy tym należy, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wywołuje ten skutek, że zakwestionowane przepisy tracą moc z chwilą wskazaną przez Trybunał, podczas gdy stwierdzenie takiej niezgodności przez sąd jest podstawą do odmowy zastosowania zakwestionowanego przepisu w toku rozpoznawania określonej sprawy, pomimo że formalnie przepis ten pozostaje w systemie prawnym. Powyższa sytuacja, a odnosząca się do niekonstytucyjności przepisów, w przedmiotowej sprawie wystąpiła. Odnosząc się więc do zarzutów podnoszonych przez powódkę, a dotyczących niekonstytucyjności przytoczonych wyżej przepisów, tj. art. 8 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 i art. 8 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 r. wskazać należy, że Sąd w niniejszym składzie uznał, że ww. przepisy są niezgodne z art. 178 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej , jak i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej . Jednocześnie, należy wskazać, że art. 8 ustawy okołobudżetowej na rok 2023 został uznany za niezgodny z art. 178 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2023 r. sygn. akt K 1/23 (Dz.U.2023.2479). Zgodnie z tym wyrokiem wymieniony wyżej przepis utracił moc z dniem 15 listopada 2023 r. W pierwszym rzędzie należy przywołać wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2012 r. o sygn. akt K 1/12. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu ww. wyroku podał, że norma art. 178 ust. 2 Konstytucji „wyznacza, chociaż w sposób mało precyzyjny, pewien konieczny standard, który musi być respektowany przez ustawodawcę przy ustalaniu ustawowych zasad wynagradzania sędziów (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 października 2000 r., sygn. P 8/00, OTK ZU nr 6/2000, poz. 189). Norma ta stanowi szczególną gwarancję ochrony wynagrodzeń sędziowskich na poziomie konstytucyjnym, co ogranicza dopuszczalność ingerencji ustawodawcy w system ich kształtowania. Art. 178 ust. 2 Konstytucji jest przy tym nie tyle gwarancją wynagrodzenia sędziego, jako sui generis pracownika, ile elementem ustroju sądownictwa - istotną materialną gwarancją niezawisłości sędziego. Nie jest bowiem przypadkiem, że unormowanie to znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie postanowienia ustanawiającego zasadę niezawisłości sędziów ( art. 178 ust. 1 Konstytucji ).” Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu owego wyroku wskazał również, że „najważniejszym aspektem wynagrodzenia godnego urzędu sędziego jest, by sposób ustalania jego wysokości był oparty na obiektywnych, wymiernych przesłankach i działał z mocy samej ustawy - niejako „automatycznie”, bez potrzeby podejmowania w tej sprawie ocennych decyzji, które mogłyby być instrumentem nacisku na sędziów. Istotna jest, oczywiście, także sama wysokość wynagrodzenia, które powinno zapewniać bezpieczeństwo finansowe sędziemu i jego rodzinie, rekompensować rygorystyczne ograniczenia w podejmowaniu innej działalności zarobkowej oraz sprzyjać budowaniu prestiżu urzędu sędziego. Zdaniem Trybunału, wynagrodzenie to powinno być znacząco wyższe od przeciętnego wynagrodzenia w kraju. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 12 grudnia 2012 r., sygn. akt K 1/12 podał także, że „problematyka wynagradzania sędziów ma istotne znaczenie dla ich statusu. Powszechnie uznaje się, że odpowiednio wysokie wynagrodzenie jest jedną z gwarancji sędziowskiej niezawisłości, ponieważ pozwala ono sędziemu swobodnie pełnić urząd bez troski o byt materialny własny i rodziny”. Wskazać trzeba, że w uzasadnieniu ww. wyroku określono również nieprzekraczalne „warunki brzegowe”, a więc granice wynagrodzenia odpowiadającego godności urzędu sędziego i zakresowi jego obowiązków, wskazując, że: wynagrodzenia sędziów powinny być kształtowane w sposób wykluczający jakąkolwiek uznaniowość - zarówno wobec całej tej grupy zawodowej - ze strony władzy wykonawczej, jak i w odniesieniu do poszczególnych sędziów, co do których niedopuszczalne jest uzależnianie jego wysokości od indywidualnej oceny ich pracy; wysokość wynagrodzenia sędziego, w tym rozpoczynającego karierę w zawodzie sędziowskim sędziego sądu rejonowego, powinna znacząco przewyższać wysokość przeciętnego wynagrodzenia w sferze budżetowej; wynagrodzenia sędziów powinny w dłuższym okresie czasu wykazywać tendencję wzrostową nie mniejszą niż przeciętne wynagrodzenie w sferze budżetowej; w trudnej sytuacji budżetu państwa wynagrodzenia sędziów powinny być bardziej - niż wynagrodzenia wszystkich innych funkcjonariuszy i pracowników sfery budżetowej - chronione przed nadmiernie niekorzystnymi zmianami; niedopuszczalne jest obniżenie w drodze normatywnej nominalnej wysokości wynagrodzenia sędziów, z wyjątkiem sytuacji, o której stanowi art. 216 ust. 5 Konstytucji (przekroczenie konstytucyjnego limitu zadłużenia). Jednocześnie należy zauważyć, że do rozpoznania Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt K 1/23) zostały skierowane przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Krajową Radę Sądownictwa wnioski o zbadanie zgodności art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666) z określonymi przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej . Trzeba przy tym podkreślić, że ww. wnioski nie dotyczyły roku 2021 i 2022. Pozostaje bowiem poza sporem, że ustawy okołobudżetowe na ww. lata już nie obowiązują oraz że nie zostały w terminie zaskarżone przez uprawnione podmioty. Z uwagi na powyższe, wydanie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie ich zgodności z Konstytucją nie jest już możliwe. W tej sytuacji, jak już wyżej podano, jedyną drogą na zapewnienie ochrony konstytucyjnych wolności i praw strony postępowania jest zbadania ww. ustaw przez sąd powszechny. Przechodząc więc do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2023 r., wydanego w sprawie o sygn. akt K 1/23 wskazać należy, że Trybunał orzekł m.in., że art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. poz. 2666, z późn. zm.) są niezgodne z art. 178 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej , a także iż art. 7 ww. ustawy jest niezgodny z art. 195 ust. 2 Konstytucji . Odnosząc się do skutków niniejszego wyroku, Trybunał stwierdził, że w sferze stosowania prawa niniejszy wyrok ma zastosowanie do stanów faktycznych powstałych zarówno przed, jak i po jego wejściu w życie (zob. wyroki TK z: 13 marca 2007 r., sygn. K 8/07, OTK ZU nr 3/A/2007, poz. 26; 5 września 2007 r., sygn. P 21/06, OTK ZU nr 8/A/2007, poz. 96). W treści uzasadnienia ww. wyroku Trybunał Konstytucyjny przeanalizował zasady wynagradzania sędziów. Istotą problemu konstytucyjnego w sprawie było przede wszystkim stwierdzenie, czy zasady ustalania wynagrodzeń sędziów przyjęte w ustawie okołobudżetowej na 2023 r. zapewniają sędziom wynagrodzenie odpowiadające godności urzędu (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 listopada 2023 r., K 1/23, OTK-A 2023, nr 80.). Trybunał Konstytucyjny odwołał się do własnego (przytoczonego już wyżej) wyroku z 12 grudnia 2012 r. o sygn. K 1/12 podając, że kluczowa dla istoty sprawy jest analiza każdego z wymienionych warunków („warunki brzegowe’’) w odniesieniu do przedmiotu kontroli. Wskazał, że zasady wynagradzania sędziów sformułowane w ustawie okołobudżetowej na 2023 r. muszą spełniać wszystkie warunki brzegowe, by stwierdzić o ich konstytucyjności. Trybunał Konstytucyjny stwierdził m.in., że ,,niewątpliwie nie może być mowy o naruszeniu w ustawie okołobudżetowej na 2023 r. warunku wskazanego w pkt 5. Zmiana zasad wynagradzania sędziów nie przewiduje obniżenia ich nominalnej wysokości. Nie zachodzi ponadto sytuacja, o której mowa w art. 216 ust. 5 Konstytucji ; relacja państwowego długu publicznego do PKB nie przekracza poziomu 60%. Równie oczywiste jest spełnienie w przepisach kształtujących zasady wynagradzania sędziów warunku wskazanego w pkt 2. Wynagrodzenia sędziów znacząco przewyższają wysokość przeciętnego wynagrodzenia w sferze budżetowej, choćby z uwagi na opisany już w uzasadnieniu sposób wyliczania tych wynagrodzeń. Kwoty wskazane zarówno w prawie o ustroju sądów powszechnych , ustawie o Sądzie Najwyższym oraz ustawie o statusie Sędziów TK, jak i w ustawie okołobudżetowej na 2023 r. pełnią rolę jedynie kwoty bazowej. Właściwe wynagrodzenie sędziów wylicza się jako iloczyn owej kwoty bazowej i mnożników określonych w przytoczonych ustawach. Wynagrodzenie sędziów jest więc kilkukrotnie wyższe od przeciętnego wynagrodzenia w sferze budżetowej i takie pozostaje bez względu na tempo jego wzrostu. Spełniony jest również warunek wskazany w pkt 3. Pomimo sytuacji incydentalnych, jak w 2021 r., kiedy przeciętne wynagrodzenie w sferze budżetowej wzrosło o 6,74% a podstawa zasadniczego wynagrodzenia sędziowskiego została pozostawiona na tym samym poziomie, trudno stwierdzić, że w tym zakresie istnieje wyraźna tendencja. W roku 2022 wzrost wynagrodzeń sędziowskich był skorelowany ze wzrostem przeciętnego wynagrodzenia pomiędzy drugim kwartałem 2019 r. a drugim kwartałem 2020 r. (z 4839,24 zł na 5024,48 zł). Tymczasem w ustawie budżetowej na 2022 r. nie przewidywano wzrostu przeciętnego wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej. Z kolei kwota będąca podstawą wynagrodzeń sędziowskich w ustawie okołobudżetowej na 2023 r. gwarantuje wzrost wynagrodzeń w 2023 r. o ok. 7,8% w stosunku do 2022 r. Jest to wskaźnik tożsamy z zaplanowanym w ustawie budżetowej na 2023 r. poziomem wzrostu wynagrodzeń pracowników państwowej sfery budżetowej. Konkludując, w ostatnich latach nie można zaobserwować tendencji do wzrostu podstawy wynagrodzeń sędziowskich w tempie niższym niż wzrost wynagrodzenia w sferze budżetowej”. Trybunał podkreślił, że już sama analiza przepisów kształtujących sposób wynagradzania sędziów w latach 2021-2023 pozwala stwierdzić, że w każdym z ostatnich trzech lat budżetowych ustawodawca przyjął inną koncepcję co do konstrukcji tego mechanizmu. Wskazał nadto, że każda z modyfikacji zasad wynagradzania sędziów na mocy ustawy okołobudżetowej miała w istocie rzeczy charakter tymczasowy, ponieważ co do zasady podstawa zasadniczych wynagrodzeń sędziowskich ustalana jest na podstawie przepisów p.u.s.p, u.SN oraz u.s.TK. Tymczasem, od przeszło trzech lat, reguła ta była „tymczasowo’’ modyfikowana, za każdym razem w inny sposób. Taki stan rzeczy sprawia, że poddać można w wątpliwość sens istnienia norm regulujących podstawę zasadniczego wynagrodzenia sędziów w wyżej wspomnianych ustawach. Stosowanie jednorocznych rozwiązań tymczasowych w perspektywie wieloletniej, dodatkowo o zmiennym charakterze sprawia, że nie został spełniony warunek brzegowy wymieniony w pkt 1. Wynagrodzenia sędziów w ostatnich latach kształtowane są przez ustawodawcę w sposób całkowicie uznaniowy - zarówno co do konstrukcji mechanizmu wynagradzania, jak i tempa wzrostu płac. Dodał, że taka praktyka nie zapewnia konstytucyjnej ochrony wynagrodzenia odpowiadającego godności urzędu sędziego oraz zakresowi jego obowiązków. Sędziowie nie mogą w żaden sposób przewidzieć, jak będzie kształtować się ich wynagrodzenie. Przywołane wyżej rozważania prowadzą do wniosków, że trzykrotne odstąpienie przez ustawodawcę w latach 2021-2023 od ustrojowego modelu wynagradzania sędziów, jest nie do pogodzenia z wartościami konstytucyjnymi wyrażonymi w art. 178 ust. 2 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej . Podkreślenia wymaga, że Konstytucja w art. 178 ust. 2 gwarantuje sędziom prawo do wynagrodzenia odpowiadającego godności urzędu oraz zakresowi ich obowiązków. Zaznaczyć trzeba, że wprowadzone regulacje naruszają również wynikającą z istoty demokratycznego państwa prawnego zasadę ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego prawa oraz zasadę ochrony praw słusznie nabytych, a więc naruszają art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej . Zgodnie z tym przepisem Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Już usytuowanie tej klauzuli w normach konstytucyjnych nakazuje jej przyznać wysoki prymat i miejsce. Zagwarantowanie sędziom wynagrodzenia o odpowiedniej wysokości musi być ponadto rozpatrywane w kontekście art. 45 ust. 1 Konstytucji , ponieważ stanowi gwarancję interesu publicznego, wyrażającego się w zapewnieniu każdemu prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Zdaniem niniejszego składu Sądu, wskazane przez Trybunał Konstytucyjny kryteria nie straciły swojej aktualności i winny być wzięte pod uwagę przy ocenie przyczyn przyjętych przez ustawodawcę rozwiązań stanowiących odstępstwo od zasady ustalania wynagrodzeń sędziowskich wyrażonej w art. 91 § 1c p.u.s.p. Należy podkreślić, że ustawodawca w uzasadnieniu ustaw okołobudżetowych planujących budżet na lata 2021, 2022 i 2023 nie powołał zasadnych argumentów przemawiających za koniecznością odstępstwa od ustrojowej zasady regulacji wynagrodzeń sędziów zawartej w art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych . W każdej z trzech wyżej wymienionych ustaw okołobudżetowych ustanawiających odstępstwa od mechanizmu wskazanego w ww. artykule art. 91 § 1c ustawodawca ograniczył się do kilku lakonicznych zdań, odnoszących się w sposób ogólny do stanu budżetu państwa oraz ogólnej sytuacji geopolitycznej i ekonomicznej w Polsce oraz na świecie (np. pandemia, wojna, inflacja, płace pozostałych pracowników sfery budżetowej). W żadnym z uzasadnień do projektów omawianych ustaw nie zawarto konkretnych wyliczeń i danych wskazujących na to, że sytuacja budżetowa jest tak zła, że ustawodawca nie miał innego wyjścia niż zamrożenie wynagrodzeń sędziowskich. W ustawach okołobudżetowych nie ma zatem ani jednego argumentu za tym, że zaistniały obiektywne, sprawdzalne okoliczności na tyle ważkie dla stanu budżetu, że konieczne stało się podjęcie kroków stanowiących naruszenie gwarancji niezawisłości sędziowskiej. Istotne pozostaje również, że mimo powoływania się na trudności budżetowe związane z epidemią (...) 19 rząd w 2021 r. wypłacił emerytom i rencistom trzynastą i czternastą emeryturę, przy czym w 2021 r. z tego tytułu poniesiono wydatki w wysokości 25 miliardów złotych (niezależnie od ustawowej waloryzacji tych świadczeń). W 2021 r. weszły również w życie liczne ustawy (przykładowo: ustawa z 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1834), która zmieniła ustawę z 21 listopada 2021 r. o pracownikach samorządowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1282, ost.zm. Dz. U. z 2021 r. poz. 1834); ustawa nowelizująca i nowe rozporządzenie Rady Ministrów z 25 października 2021 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz. U. poz. 1960), które weszły w życie 1 listopada 2021 r.), a które doprowadziły do wzrostu wynagrodzeń osób pełniących kierownicze stanowiska państwowe, w tym m.in. posłów, senatorów i Prezydenta RP. W związku z późniejszymi zmianami tych ustaw doszło także m.in do podwyższenia wynagrodzeń radnych. Jednocześnie, w uzasadnieniu do projektu ustawy budżetowej wskazano, że budżet państwa na rok 2022 uwzględnia m.in. zwiększenie funduszu wynagrodzeń osobowych dla pracowników państwowej sfery budżetowej. Zaznaczyć trzeba, w kontekście powyższego, że niedopuszczalne jest wybiórcze przerzucanie skutków niewydolności systemu finansów państwa na pewne grupy pracowników sfery budżetowej, zwłaszcza gdy jednocześnie inne grupy zawodowe nie zostały owym „zamrożeniem” dotknięte, a nawet zagwarantowano im wzrost wynagrodzeń. Kwestię wynagrodzeń sędziowskich należy analizować również przy uwzględnieniu ogólnego kontekstu, a mianowicie, iż po pierwszym ich „zamrożeniu” w roku 2021, nastąpiły kolejne ,,zamrożenia” pensji sędziów w latach 2022-2023. W takiej perspektywie „zamrożenie’” w roku 2021 nie miało charakteru incydentalnego, lecz było początkiem sprzecznego z Konstytucją mechanizmu odchodzenia od regulacji ustrojowej zawartej w art. 91 § 1c ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych . Istotne jest, że gdyby zamrożenie miało charakter jednorazowy i dotyczyło tylko roku 2021, to wówczas można byłoby jeszcze rozważać jego zasadność (abstrahując od niespełnienia warunków brzegowych wskazanych w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 2012 r.). Jeżeli jednak jest ono elementem długotrwałego procesu i stanowi arbitralną i całkowicie dowolną decyzję władzy ustawodawczej, to należy przyjąć, że żadne argumenty nie przemawiają na jego korzyść. Co ważne, w podobnym tonie wypowiedział się na ten temat Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 8 listopada 2023 r., o czym była mowa wyżej. Podsumowując, w ocenie Sądu, trzykrotne odstąpienie przez ustawodawcę w latach 2021 - 2023 od ustrojowego modelu wynagradzania sędziów, jest nie do pogodzenia z wartościami konstytucyjnymi wyrażonymi w art. 178 ust. 2 i art. 2 Konstytucji . Podkreślenia przy tym wymaga, że Konstytucja w art. 178 ust. 2 gwarantuje sędziom prawo do wynagrodzenia odpowiadającego godności urzędu oraz zakresowi ich obowiązków. Wzorzec ten ustanawia szczególną ochronę wynagrodzeń sędziowskich na poziomie konstytucyjnym, a w konsekwencji ogranicza dopuszczalność ingerencji ustawodawcy w system ich kształtowania (zob. wyrok TK z 4 października 2000 r., sygn. P 8/00, OTK ZU nr 6/2000, poz. 189). Zapewnienie warunków pracy i wynagrodzenia odpowiadających godności urzędu i zakresowi obowiązków sędziów stanowi materialną gwarancję zasady niezawisłości ( art. 178 ust. 1 Konstytucji ). Jednocześnie, w ocenie Sądu nie zachodzą żadne okoliczności zezwalające ustawodawcy na modyfikację zasady określania wynagrodzeń sędziów za pomocą regulacji ustaw okołobudżetowych. Ustawodawca nie wyjaśnił zasadniczo powodów ingerencji w zasadę określoną w 91 § 1c p.u.s.p., a nadto nie zostały spełnione przesłanki brzegowe uprawniające do zamrożenia wynagrodzeń sędziowskich, które to przesłanki wskazano w przywoływanym wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2012 r. Dodatkowo wskazać należy, że wątpliwości budzi ponadto zgodność z art. 12 ustawy z dnia 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 oraz art. 8 ustawy dnia 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 z przepisami art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej z 7 lutego 1992 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/30 z późn. zm.; dalej jako: TUE) i z art. 47 akapit drugi Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE. C. z 2007 r. Nr 303, str. 1 z późn. zm.; dalej jako: KPP). Przepis art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE kreuje obowiązek ustanowienia przez państwa członkowskie „środków” niezbędnych do zapewnienia skutecznej ochrony sądowej. W celu jej realizacji istotne jest zapewnienie obywatelowi dostępu do „niezawisłego” sądu w rozumieniu art. 47 akapit drugi KPP. Jak wskazuje Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pojęcie „niezawisłości” oznacza między innymi, że sąd wypełnia swe zadania w pełni autonomicznie, nie podlegając żadnej hierarchii służbowej, ani nie będąc podporządkowanym komukolwiek i nie otrzymując nakazów czy wytycznych z jakiegokolwiek źródła, oraz że jest on w ten sposób chroniony przed ingerencją i naciskami zewnętrznymi mogącymi zagrozić niezależności osądu jego członków i wpływać na ich rozstrzygnięcia (por. wyrok z dnia 19 września 2006 r., Wilson, C 506/04, EU:C:2006:587, pkt 51, a także z dnia 16 lutego 2017 r., Margarit Panicello, C 503/15, EU:C:2017:126, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo). TSUE wskazuje przy tym, że nieodłączną gwarancję niezawisłości sędziowskiej stanowi (obok nieusuwalności sędziów) poziom wynagrodzenia odpowiadający wadze wykonywanych przez nich zadań (por. wyrok z dnia 19 września 2006 r., C-506/04, pkt 51, z 27 lutego 2018 r., C-64/16, pkt 45; z 24 czerwca 2019 r., C-619/18, ECLI:EU:C:2019:531, pkt 75). W kontekście przedmiotowej sprawy należy przytoczyć wyrok z dnia 27 lutego 2018 r. wydany w sprawie C-64/16, na który powoływał się pozwany, w którym TSUE stwierdził, że zamrożenie wynagrodzeń sędziów nie godzi w zasadę niezawisłości sędziowskiej (w rozumieniu art. 47 KPP i art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE) w sytuacji, gdy owo zamrożenie dotyczy nie tylko sędziów (a więc wybranej grupy zawodowej), „ale - szerzej (obejmuje) - różne osoby zajmujące funkcje publiczne i osoby wykonujące zadania w sektorze publicznym, w tym przedstawicieli władz ustawodawczej, wykonawczej” i jednocześnie jest ono podyktowane koniecznością „likwidacji nadmiernego deficytu budżetowego państwa”. Przenosząc powyższe rozważania na realia rozpatrywanej sprawy zmiana wynagrodzeń sędziowskich w spornym okresie miała odmienny charakter, pominięto bowiem przedstawicieli władz ustawodawczej i wykonawczej, którym nie tylko nie obniżono uposażeń, ale przeciwnie - polepszono ich dotychczasowe warunki płacowe, o czym była mowa wyżej. Mając zaś na względzie, że zamrożenie wynagrodzeń sędziowskich mocą z art. 12 ust. ustawy z okołobudżetowej na rok 2021 oraz art. 8 ustawy okołobudżetowej na rok 2022 r. nie spełnia standardów wynikających z ww. wyroku TSUE, to należy przyjąć, iż powyższe uchybia zasadzie niezawisłości sędziowskiej, o której mowa w art. 47 KPP i art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE. Wreszcie Sąd nie widzi podstaw do uznania, aby dotychczasowe orzecznictwo TSUE, czy ostatnie stanowisko Rzecznika Generalnego TSUE stało na przeszkodzie do czynienia zaprezentowanej wyżej oceny. Przedmiotowy problem należy bowiem odnosić solidarnie do wszystkich przedstawicieli władzy publicznej (wszystkich członków krajowej służby publicznej) w realiach nadmiernego deficytu budżetowego Państwa. Jak wyjaśniono wcześniej, modyfikacje reguł dotyczące wynagradzania dotyczyły stosunkowo wąskiej grupy zawodowej (z pominięciem przedstawicieli władzy wykonawczej i ustawodawczej), a przy tym były rozwiązaniem rozciągniętym w czasie, a jednocześnie w owym czasie nie wdrożono jeszcze procedury nadmiernego deficytu. Jak wspomniano szereg grup społecznych otrzymywało wówczas dodatkowe wsparcie. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że żądanie główne powódki podlegało co do zasady uwzględnieniu, Sąd odmówił bowiem zastosowania art. 8 ustawy okołobudżetowej na rok 2022 z uwagi na jego niezgodność Konstytucją i normami unijnymi i ustalił uposażenie rodzinne powódki po zmarłym mężu będącym sędzią w stanie spoczynku w oparciu o art. 91 § 1c p.u.s.p. w zw. z art. 102 § 1-3 p.u.s.p. Jednocześnie jednak, Sąd nie mógł uwzględnić żądania powódki w całości, wobec braku oświadczenia powódki o cofnięciu pozwu w piśmie procesowym z dnia 05.12.2025 r., w którym powódka modyfikowała żądanie pozwu. W związku z powyższym, w punkcie I. sentencji wyroku , Sąd zasądził od strony pozwanej (...) O. we (...) na rzecz powódki X. L. (1) kwotę 4.751,70 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwot:  791,95 zł od dnia 1 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty,  791,95 zł od dnia 1 września 2022 r. do dnia zapłaty,  791,95 zł od dnia 1 października 2022 r. do dnia zapłaty,  791,95 zł od dnia 1 listopada 2022 r. do dnia zapłaty,  791,95 zł od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty,  791,95 zł od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty. O odsetkach ustawowych za opóźnienie orzeczono w myśl art. 481 k.c. w zw. z art. 300 k.p. , zasądzając je zgodnie żądaniem pozwu, z uwagi na niekwestionowanie przez stronę pozwaną dat, od których powódka domagała się odsetek. Ponadto, Sąd zasądził od strony pozwanej (...) O. we D. na rzecz powódki kwotę 411,74 zł tytułem skapitalizowanych ustawowych odsetek za opóźnienie od wyrównania wypłaconego uposażenia za miesiące styczeń-listopad 2023 r. od dnia 29 lipca 2025 r. do dnia zapłaty, tj. od dnia wytoczenia o nie powództwa, zgodnie z zasadą wynikającą z art. 482 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Wskazać przy tym należy, że z dokumentów przedłożonych przez stronę pozwaną wynikało, że różnica za poszczególne miesiące w wypłacie uposażenia za okres od stycznia 2023 r. do listopada 2023 r. była większa niż kwota, od której powódka wyliczała skapitalizowane odsetki ustawowe za opóźnienie za poszczególne okresy w pozwie, wynosiła bowiem 1.241,57 zł brutto, a nie 1.234,57 zł. Zgodnie z art. 321 k.p.c. Sąd nie miał jednak możliwości orzec ponad żądanie. W punkcie II. sentencjiwyroku Sąd oddalił powództwo w pozostałej części, bowiem jak wyżej wskazano, powódka w piśmie procesowym z dnia 05.12.2025 r. wskazała, że modyfikuje żądanie pozwu, żądając w miejsce kwoty 4.756,86 zł zasądzenia kwoty 4.751,70 zł, jednak równocześnie nie cofnęła pozwu w zakresie kwoty 5,16 zł. Powództwo zostało więc w zakresie żądania zasądzenia kwoty 5,16 zł oddalone. W punkcie III. sentencjiwyroku Sąd orzekł o kosztach zastępstwa procesowego w oparciu o treść regulacji art. 102 k.p.c. Jak stanowi art. 98 § 1 k.p.c. , strona przegrywająca proces zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi poniesione koszty procesu. W myśl § 3 wskazanego przepisu do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata, zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. W myśl art. 102 k.p.c. w wypadkach szczególnie uzasadnionych Sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Jak wskazuje się w judykaturze, skorzystanie przez Sąd z przepisów art. 102 k.p.c. w zakresie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu jest suwerennym uprawnieniem jurysdykcyjnym Sądu orzekającego i tylko od jego oceny należy przesądzenie, czy wystąpił szczególnie uzasadnionych wypadek, który uzasadnia odstąpienie, a jeśli tak to, w jakim zakresie, od generalnej zasady obciążenia kosztami procesu strony przegrywającej spór. Zatem ustalenie, czy w danych okolicznościach zachodzą „wypadki szczególnie uzasadnione”, o których mowa w art. 102 k.p.c. , ustawodawca pozostawia swobodnej ocenie Sądu (post. SN z 26.01.2007 r., V CSK 292/06, Lex nr 232807). Sądy posiadają swobodę kształtowania orzeczeń o kosztach procesu, a więc i kosztach zastępstwa procesowego, samodzielnie decydują czy na gruncie konkretnej sprawy zachodzą owe „szczególne okoliczności”, o których mowa w powoływanym wyżej przepisie pozwalające na odstąpienie od obciążania strony przegrywającej kosztami postępowania. Jak wskazał Sąd Najwyższy, „zastosowanie przez sąd art. 102 KPC powinno być oceniane w całokształcie okoliczności, które by uzasadniały odstępstwo od podstawowych zasad decydujących o rozstrzygnięciu w przedmiocie kosztów procesu. Do kręgu tych okoliczności zarówno fakty związane z samym przebiegiem procesu, jak i fakty leżące na zewnątrz procesu zwłaszcza dotyczące stanu majątkowego (sytuacji życiowej). Okoliczności te powinny być oceniane przede wszystkim z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego” (Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1974 r., sygn. akt II CZ 223/73, Legalis nr 17661). Sąd Rejonowy zważył, że w realiach niniejszej sprawy, strona pozwana nie miała i nie ma żadnego wpływu na proces legislacyjny, w tym na treść przepisów kolejnych ustaw okołobudżetowych, a jako dysponent środków budżetowych przekazywanych na realizację wynagrodzeń i uposażeń sędziów – nie ma możliwości ustalania ich w innej wysokości niż zgodnie z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. W tej sytuacji, Sąd uznał, iż zachodzą podstawy do zastosowania wobec strony pozwanej przepisów art. 102 k.p.c. w odniesieniu do kosztów zastępstwa procesowego należnych powódce w postępowaniu przez Sądem I. instancji i odstąpił od obciążenia strony pozwanej kosztami zastępstwa procesowego powódki. O nieuiszczonych kosztach sądowych orzeczono w punkcie IV. sentencji wyroku , na podstawie art. 97 i 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.2023.1144). Strony procesu były z mocy prawa zwolnione od ponoszenia kosztów sądowych (art. 94 i art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy), a więc w tej sytuacji brak jest podstaw do obciążania którejkolwiek ze stron tymi kosztami, które musiał w związku z tym ponieść Skarb Państwa. Sąd w punkcie V. sentencji wyroku nadał wyrokowi w punkcie I. rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie z art. 477 2 § 1 k.p.c. zgodnie z którym, zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Sąd nadał rygor natychmiastowej co do kwoty 4.751,40 zł brutto albowiem – pomimo, iż strona pozwana w toku procesu nie przedłożyła zaświadczenia o średnim miesięcznym wynagrodzeniu męża powódki z ostatnich trzech miesięcy pracy, liczonego jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy – to nie ulegało wątpliwości, że jest ono wyższe niż zasądzona na rzecz powódki kwota.