IV P 880/25Wyrównanie wynagrodzenia asesora niekonstytucyjne ustawy budzetowe 2

Powodowie, V. V. i K. V., jako spadkobiercy zmarłej asesorki sądowej J. V., domagali się zasądzenia od strony pozwanej (...) wyrównania wynagrodzenia za pracę za okres od października 2021 r. do grudnia 2022 r. Argumentowali, że ich poprzedniczka otrzymywała wynagrodzenie zaniżone w stosunku do przepisów ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych (p.u.s.p.), ponieważ pracodawca stosował przepisy tzw. ustaw okołobudżetowych na lata 2021-2023. Powodowie podnosili, że te przepisy były niezgodne z Konstytucją RP, w szczególności z art. 178 ust. 2 (gwarantującego sędziom wynagrodzenie odpowiadające godności urzędu) oraz art. 2 (zasada demokratycznego państwa prawnego, ochrona zaufania do państwa i prawa). Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu, po rozpoznaniu sprawy, uznał powództwo za zasadne w przeważającej części. Sąd ustalił, że stan faktyczny w sprawie był bezsporny, a strony nie kwestionowały przedłożonych dowodów. Kluczowym zagadnieniem prawnym była zgodność przepisów ustaw okołobudżetowych z Konstytucją RP w zakresie kształtowania wynagrodzeń sędziów i asesorów sądowych. Sąd odwołał się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, w tym wyroku z dnia 8 listopada 2023 r. (sygn. akt K 1/23), który uznał przepisy ustawy okołobudżetowej na rok 2023 za niezgodne z Konstytucją. Sąd Rejonowy podzielił argumentację powodów, uznając, że przepisy ustaw okołobudżetowych na lata 2021 i 2022 również naruszały art. 178 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 2 Konstytucji RP, ponieważ stanowiły arbitralną ingerencję w wynagrodzenia sędziowskie, nieuzasadnioną sytuacją finansową państwa i wprowadzając nierówne traktowanie w porównaniu do innych grup zawodowych. Sąd podkreślił, że zasady wynagradzania sędziów powinny być oparte na obiektywnych przesłankach i gwarantować stabilność, a tymczasem ustawy okołobudżetowe wprowadzały tymczasowe i zmienne rozwiązania. Dodatkowo, sąd rozważył zgodność przepisów z prawem Unii Europejskiej, wskazując, że zamrożenie wynagrodzeń sędziów, które nie obejmowało przedstawicieli władzy ustawodawczej i wykonawczej, naruszało zasadę niezawisłości sędziowskiej. W konsekwencji, sąd zasądził od strony pozwanej na rzecz V. V. kwotę 5.916,59 zł brutto oraz na rzecz K. V. kwotę 5.916,62 zł brutto, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Dalsze, wyższe żądania powodów zostały oddalone. Wyrokowi w części zasądzającej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Nieuiszczone koszty sądowe przejął na rachunek Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający