IV P 64/20

Sygn. akt IV P 64/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 września 2020 roku Sąd Rejonowy w Człuchowie IV Wydział Pracy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Marek Osowicki Ławnicy: G. B. , E. K. Protokolant: sekretarz sądowy Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2020 roku w Człuchowie sprawy z powództwa A. H. przeciwko (...) Spółka z o.o. w C. o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy pracę z winy pracownika, o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę z winy pracodawcy, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, sprostowanie świadectwa pracy, stwierdzenie nieważności rozwiązania stosunku pracy z winy pracownika oddala powództwo w całości. Sygn. akt IV P 64/20 UZASADNIENIE Pełnomocnik powoda A. H. wniosła przeciwko (...) spółka z o.o. w C. o zasadzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 3200 zł odszkodowania za niesłuszne i bezprawne rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia z winy pracownika, kwoty 3200 zł 2500 zł tytułem zwrotu należnego powodowi wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy wskutek bezprawnego rozwiązania stosunku pracy w lutym 2020 r. wraz z odsetkami od 10.03.2020 r. i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu pełnomocnik powoda wskazała, że pracodawca dokonał zwolnienia powoda , gdy ten odbywał służbę w ramach wojsk obrony terytorialnej i od 12.03.2020 r. nie był już pracownikiem pozwanego. W czasie kontraktu służbowego w Wojskach O. Terytorialnej stosunek pracy nie może być rozwiązany ani wypowiedziany przez pracodawcę. Pracodawca 24.01.2020 r. bezpodstawnie i bezprawnie rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 53 § 1 pkt. 1 lit. b k.p. Pracodawca nie wypłacił wynagrodzenia za luty powołując się na fakt otrzymania przez pracownika wynagrodzenia od wojska. W przypadku przywrócenia pracownika szczególnie chronionego do pracy przysługuje mu wynagrodzenie za cały okres pozostawania bez pracy. Pozwany 13.03.2020 r. odebrał list powoda z rozwiązaniem stosunku pracy z winy pracodawcy i go zignorował. Pozwana spółka w sprzeciwie od nakazu zapłaty wniosła o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu sprzeciwu strona pozwana podniosła, iż 24.01.2020 r. rozwiązana z powodem umowę o prace bez wypowiedzenia na podstawie art. 53 § 1 pkt. 1 lit. b k.p. Po analizie odpisu pozwu pracodawca złożył oświadczenie doręczone powodowi 22.02.2020 r. o przywróceniu go do pracy z dniem 25.01.2020 r. 25.02.2020 r. powód odebrał skierowanie na badania kontrolne i nie wykonał badań i nie dostarczył zaświadczenia lekarza medycyny pracy. 13.03.2020 r. wpłynęło do pracodawcy pismo pełnomocnika powoda rozwiązujące umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy z dniem 12.03.2020 r. , którego pracodawca nie przyjął, z powodu braku podstaw do takiego rozwiązania stosunku pracy. Z uwagi na nieusprawiedliwioną nieobecność powoda w pracy od 22-30.04.2020 r. pozwany rozwiązał w dniu 15.05.2020 r. umowę o pracę na podstawie art. 52 § 1 pkt. 1 k.p. Pismo o rozwiązaniu umowy o pracę wraz z świadectwem pracy powód odebrał 19.05.2020 r. Powód otrzymał też ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy. Pełnomocnik powoda w piśmie procesowym z 7.09.2020 r. jako podstawę dochodzonego odszkodowania w wysokości 3.200 zł wskazał art. 55 § 1 1 k.p. i wniósł o zapłatę kwoty 2500 zł tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy z powodu rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia w dniu 24.01.2020 r., stwierdzenie nieważności rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika z 15.05.2020 r. oraz niezwłoczne wydanie świadectwa pracy w związku z rozwiązaniem umowy o pracę w trybie art. 55 § 1 1 k.p. Uzasadnienie faktyczne: Powód A. H. był zatrudniony w (...) spółka z o.o. w C. od 2.05.2019 r. 24.01.2020 r. na stanowisku operatora maszyn. Pracodawca rozwiązał z powodem umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia trybie art. 53 § 1 pkt 1b k.p. po wyczerpaniu przez pracownika okresu zasiłkowego . (dowód: akta osobowe powoda, cz. C świadectwo pracy z 24.01.2020 r., rozwiązanie umowy o pracę z 24.01.2020 r.). A. H. przebywał na zwolnieniu lekarskim od 26.07.2019 r. do 23.01.2020 r. (dowód: akta osobowe powoda, cz. C świadectwo pracy z 24.01.2020 r. ). Powód od rozwiązania umowy o pracę w trybie art. 53 § 1 pkt 1b k.p. odwołał się do sadu pracy wnosząc o przywrócenie do pracy. W toku procesu pracodawca pismem z 19.02.2020 r. doręczonym powodowi 22.02.2020 r. poinformował powoda o przywróceniu go do pracy na poprzednich warunkach i wezwał do niezwłocznego zgłoszenia się do działu kadr po skierowanie na badania lekarskie. Powód na rozprawie 2.06.2020 r. cofnął skutecznie powództwo i sąd postanowieniem z 2.06.2020 r. umorzył postępowanie. (dowód: akta IV P 13/20 k.19, 34, 36). Pozwana spółka 19.02.2020 r. wypłaciła powodowi kwotę 684,23 zł tytułem wynagrodzenia za luty 2020 r. (dowód: akta osobowe powoda, cz. C, potwierdzenie złożenia dyspozycji przelewu bankowego). 25.02.2020 r. powód odebrał od pracodawcy skierowanie na badania lekarskie lekarza medycyny pracy. (dowód: akta osobowe powoda, cz. C skierowanie na badania lekarskie z 19.02.2020 r.). Powód nie przedstawił pracodawcy zaświadczenia o braku przeciwskazań do pracy i nie stawił się do pracy. (bezsporne). Lekarz orzecznik ZUS 26.02.2020 r. ustalił u powoda 2% uszczerbku na zdrowiu związanego z wypadkiem przy pracy z dnia 26.07.2019 r. (dowód: orzeczenie k.72). Powód w dniach 1-2, 4-7, 12-14, 17-21, 24 i od 27-28 lutego 2020 r. i następnie od 2-6., 9-12, 13-20 i od 21 marca do 7 czerwca 2020 r. pełnił służbę w wojskach obrony terytorialnej. (dowód: zaświadczenie z 9.06.2020 r. k.66). Pełnomocnik powoda upoważniony również do złożenia w imieniu powoda oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy o pracę w piśmie z 12.03.2020 r., które wpłynęło do pozwanej spółki 13.03.2020 r. rozwiązał umowę o prace bez wypowiedzenia z winy pracodawcy w trybie art. 55 § 1 1 k.p. (dowód: akta osobowe powoda, cz. C rozwiązanie umowy o pracę z 12.03.2020 r. Pracodawca pismem z 15.05.2020 r. rozwiązał z powodem umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. , z powodu nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy od 22.04. do 30.04.2020 r., które doręczono powodowi 19.05.2020 r. (dowód: akta osobowe powoda, cz. C, rozwiązanie umowy o prace z 15.05.2020 r.). Uzasadnienie prawne: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie stosunek pracy łączący strony po rozwiązaniu umowy o pracę w trybie art. 53 § 1 pkt 1b k.p. z dniem 24.01.2020 r. i po przywróceniu powoda do pracy przez pracodawcę 22.02.2020 r. i stawieniu się powoda 25.02.2020 r. oraz odebraniu skierowania na okresowe badania lekarskie został reaktywowany. Następnie umowa o pracę została skutecznie rozwiązania przez powoda z winy pracodawcy w trybie art. 55 § 1 1 k.p. , bowiem pracodawca nie ma uprawnienia do „nieprzyjęcia” takiego oświadczenia woli. Późniejsze rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. , z powodu nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy od 22.04. do 30.04.2020 r., które doręczono powodowi 19.05.2020 r. nie wywołuje skutków prawnych bowiem w dniu 19.05.2020 r. stron już nie łączył stosunek pracy. Odnosząc się do roszczenia powoda o odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę na podstawie art. 55 § 1 1 k.p. , pracodawca może zarzucić brak przyczyny wskazanej w tym przepisie mimo, że sam nie wniósł powództwa o odszkodowanie przewidziane w 61 1 k.p. (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 4.03.1999 III ZP 3/99 OSNAPiUS 1999/17 poz. 542). W takim przypadku ciężar przeprowadzenia dowodu zasadności rozwiązania umowy o pracę spoczywa na pracowniku. Jest on zobowiązany udowodnić, że pracodawca w ciężki sposób naruszył jeden ze spoczywających na nim obowiązków względem pracownika. Nieprzeprowadzenie powyższego dowodu powoduje automatycznie uznanie przez sad pracy braku zasadności roszczenia o odszkodowanie. Pracownik może zakończyć umowę w trybie natychmiastowym z winy pracodawcy tylko w ciągu miesiąca od zaistnienia uzasadniającej to działanie przyczyny. Jest to termin zawity, który nie może ulec przywróceniu. Po jego upływie pracownik traci prawo do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy. W rozpatrywanej sprawie powód rozwiązał umowę o prace bez wypowiedzenia z winy pracodawcy w trybie art. 55 § 1 1 k.p. z dniem 13.03.2020 r. z powodu naruszenia przez pracodawcę przepisów bhp na skutek czego doszło do wypadku przy pracy powoda 26.07.2019 r., niewydania protokołu powypadkowego i odmowy wypłaty pełnego wynagrodzenia za miesiąc luty 2020 r. W toku postępowania powód mimo spoczywającego na nim ciężaru dowodu ( art. 6 k.c. ), niw wykazał, iż pracodawca ciężko naruszył swoje obowiązki przez nieprzestrzeganie przepisów bhp. Również toczące w lutym 2020 r. się postępowanie przed lekarzem orzecznikiem ZUS o odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy, przeczy twierdzeniu powoda o niewydaniu mu protokołu powypadkowego. Odnośnie niewypłacenia powodowi całości wynagrodzenia za pracę za luty 2020 r. należy wskazać, iż wynagrodzenie jest należne za pracę wykonaną ( art. 80 k.p. ). Powód 19.02.2020 r. otrzymał kwotę 684,23 zł tytułem wynagrodzenia za luty 2020 r. Natomiast w tym miesiącu nie świadczył pracy i nie był do niej gotowy z powodu braku zaświadczenia lekarza medycyny pracy o braku przeciwskazań do pracy. Co więcej powód w dniach 1-2, 4-7, 12-14, 17-21, 24 i od 27-28 lutego 2020 r. i następnie od 2-6., 9-12, 13-20 i od 21 marca do 7 czerwca 2020 r. pełnił służbę w wojskach obrony terytorialnej, za który to czas nie zachowywał prawa do wynagrodzenia od pracodawcy. W ocenie sądu powód nie udowodnił, że pracodawca ciężko z winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa naruszył podstawowe obowiązki pracodawcy i że powód zachował miesięczny termin do rozwiązania umowy o pracę z winy pracodawcy. Pełnomocnik powoda wniosła o zapłatę kwoty 2500 zł z tytułu wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Roszczenie o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy przysługuje wyłącznie wtedy, gdy nastąpiło ono w wyniku orzeczenia sądu pracy. Usytuowanie przepisu art. 57 § 2 k.p. znajduje się w Oddziale VI Kodeksu pracy , który to oddział zawiera katalog roszczeń, które przysługują pracownikowi z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie. Regulacja zawarta w art. 56 § 1 k.p. jednoznacznie wskazuje, że wymienione w tym oddziale roszczenia mogą być dochodzone w następstwie przywrócenia do pracy lub odszkodowania orzeczonego przez sąd pracy. W tej sytuacji powód nie jest uprawniony do dochodzenia roszczenia o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, gdyż nie został on przywrócony w następstwie wyroku sądowego (por.: wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z 3 grudnia 2013 r. IV Pa 32/13). Sąd pracy nie przywrócił powoda do pracy. Pracownikowi, który wyraził zgodę na cofnięcie przez pracodawcę oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, nie przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy ( art. 57 k.p. ), lecz wynagrodzenie przewidziane w art. 81 k.p. (zob. postanowienie SN - Izba Pracy z 28-03-2002 , I PKN 55/01). Zgodnie z kodeksem pracy w przypadku nieobecności pracownika z powodu choroby dłuższej niż 30 dni pracodawca nie może dopuścić pracownika do pracy bez zaświadczenia lekarza medycyny pracy o braku przeciwskazań do pracy ( art. 229 § 2 i 4 k.p. ). Powód cofając powództwo o przywrócenie do pracy i odbierając od pracodawcy skierowanie na badania lekarskie wyraził zgodę na cofnięcie rozwiązania umowy o pracę z 24.01.2020 r. Powód mimo odebrania skierowania na badania lekarza medycyny pracy nie przedstawił pracodawcy stosownego zaświadczenia i nie stawiał się do pracy w godzinach pracy. Zatem nie sposób uznać, iż powód był gotowy do pracy a tylko doznał przeszkód ze strony pracodawcy. Ponadto roszczenie o zapłatę wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy powstaje w momencie podjęcia pracy. Jeżeli pracownik uważa, że wydane mu świadectwo pracy zawiera nieprawdziwe lub niepełne informacje, może wystąpić do pracodawcy, zgodnie z art. 97 § 2 1 , o sprostowanie tego świadectwa. Z wnioskiem o sprostowanie świadectwa pracownik może wystąpić w ciągu 14 dni od dnia otrzymania świadectwa. Pouczenie w tej sprawie powinno zostać zamieszczone w świadectwie pracy. Pracodawca powinien zawiadomić pracownika na piśmie o negatywnym wyniku rozpatrzenia wniosku o sprostowanie świadectwa pracy w ciągu 14 dni od dnia otrzymania tego wniosku. W razie uwzględnienia wniosku, pracodawca wydaje pracownikowi w tym terminie nowe świadectwo pracy (§ 5 ust. 1 rozporządzenia (...) z 15.5.1996 r.). W razie nieuwzględnienia przez pracodawcę wniosku o sprostowanie świadectwa, pracownikowi przysługuje w ciągu 14 dni od dnia zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy (art. 97 § 2 1 ). Wystąpienie do sądu pracy o sprostowanie treści świadectwa pracy z pominięciem pracodawcy spowoduje, że sąd pracy oddali pozew, ponieważ "uprzednie wystąpienie do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy jest materialnoprawną przesłanką powództwa" ( J. Iwulski , W. Sanetra , Kodeks pracy, s. 304). W przedmiotowej sprawie powód nie wystąpił do pracodawcy z wnioskiem o sprostowania świadectwa pracy. Materialnoprawną przesłanką uwzględnienia powództwa o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, opartego na przepisie art. 189 k.p.c. jest istnienie interesu prawnego w żądanym ustaleniu. W efekcie nie można uznawać za konieczne wytoczenie powództwa w sytuacji, gdy sprawa o ustalenie ma charakter przesłankowy wobec innych dalej idących roszczeń, w tym roszczenia o zasądzenie lub jak w rozpoznawanej sprawie o sprostowanie świadectwa pracy, po wyczerpaniu trybu wewnątrzzakładowego. Pełnomocnik powoda nie wykazała istnienia interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia nieważności rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Mając na uwadze powyższe sąd oddalił powództwo w całości.