IV P 57/21

Sygnatura akt IV P 57/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Ś. , dnia 25 kwietnia 2023 r. Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: Sędzia Maja Snopczyńska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs 2 ustawy z 2.03.2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...) 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych sprawy z powództwa E. S. przeciwko M. G. (1) prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą (...) M. G. (2) o wynagrodzenie i ustalenie uchyla w całości wyrok zaoczny wydany przez Sąd Rejonowy (...) w dniu 14 maja 2019 roku pod sygn. akt (...) zasądza od pozwanego M. G. (1) prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...) M. G. (2) na rzecz powódki E. S. kwotę 2.643,06 złotych brutto (dwa tysiące sześćset czterdzieści trzy złote sześć groszy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od następujących kwot: - 196,80 zł od dnia 1 czerwca 2018 r. do dnia zapłaty - 468,75 zł od dnia 1 lipca 2018 r. do dnia zapłaty - 357,90 zł od dnia 1 sierpnia 2018 r. do dnia zapłaty - 238,60 zł od dnia 1 września 2018 r. do dnia zapłaty - 342,34 zł od dnia 1 października 2018 r. do dnia zapłaty - 247,06 zł od dnia 2 listopada 2018 r. do dnia zapłaty - 274,07 zł od dnia 1 grudnia 2018 r. do dnia zapłaty - 357,00 zł od dnia 2 stycznia 2019 r. do dnia zapłaty - 133,53 zł od dnia 1 lutego 2019 r. do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych w soboty za okres od 14 maja do 16 stycznia 2019 r; dalej idące powództwo oddala; wyrokowi w pkt II nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 2.100,00 zł; koszty procesu wzajemnie znosi; nakazuje pozwanemu uiścić na rzecz Skarbu Państwa Sąd Rejonowy (...) kwotę 200,00 zł tytułem częściowej opłaty od pozwu, od której powódka była ustawowo zwolniona. UZASADNIENIE Powódka E. S. wniosła o zasądzenie od pozwanego M. G. (1) prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) w W. kwoty 4.058,45 zł brutto tytułem niewypłaconego wynagrodzenia za pracę w nadgodzinach w soboty za okres od maja 2018 roku do stycznia 2019 roku, odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie wynagrodzenia do dnia zapłaty, a także zasądzenie od strony pozwanej kosztów procesu wg norm przypisanych. W uzasadnieniu powódka wskazała, iż pracodawca nie wypłacił jej wynagrodzenia za pracę w soboty. Wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego (...) z dnia 14 maja 2019 r. (...) zasądzono od pozwanego na rzecz powódki kwotę 4.059 zł brutto z ustawowymi odsetkami liczonymi od kwot wskazanych w wyroku, kwotę 675 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz zasądzono od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 203 zł tytułem opłaty sądowej, od której powódka była zwolniona. Pozwany M. G. (1) prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) w W. w sprzeciwie od wyroku zaocznego wniósł o oddalenie powództwa w całości, podnosząc bezzasadność powództwa; w uzasadnieniu wskazał, że powódka otrzymywała wynagrodzenie w pełnej wysokości zgodnie z umową, w tym osobno za pracę w soboty i nigdy wcześniej nie zgłaszała żadnych roszczeń. Po ostatecznym sprecyzowaniu żądania powódka pismem z dnia 8 listopada 2022 roku wniosła o ustalenie, że w okresie od 14 maja 2018 roku do 31 lipca 2018 roku pracowała w pełnym wymiarze czasu pracy oraz o zasądzenie od pozwanego wynagrodzenia za pracę w soboty w kwocie 4.186,50 zł z odsetkami od kwot wskazanych w piśmie. W toku postępowania Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powódka była zatrudniona u pozwanego od dnia 14 maja 2018 roku na podstawie umowy o pracę zawartej na okres do 13 sierpnia 2018 roku na okres próbny na stanowisku sprzedawca w wymiarze czasu pracy ½ etatu. Aneksem z dnia 31 lipca 2018 roku zmieniono warunki umowy w ten sposób, że od 1 sierpnia 2018 roku łącząca strony umowa jest umową na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy z wynagrodzeniem 2.100 zł brutto. /bezsporne/ a ponadto wynikające z akt osobowych Pozwany prowadził stoisko mięsne i stoisko zoologiczne na hali targowej; pracownice (w tym powódka) pracowały od poniedziałku do piątku po 8 godzin dziennie oraz 5 godzin w soboty. Pracodawca pracę w soboty traktował jako pracę na podstawie odrębnej ustnej umowy dzieło i rozliczał się za tę pracę z pracownicami osobno; obecnie po kontroli PIP praca w soboty jest rozliczana w ramach stosunku pracy. Wypłaty były przekazywane pracownicom w gotówce, bez potwierdzenia odbioru. Powódka pracowała 8 godzin od poniedziałku do piątku oraz 5 godzin w soboty. Dowód: zeznania świadków M. K. k.125-126 A. T. k. 127-131 Z. S. k. 134-138 A. F. k.139-143 E. G. k.145-147 M. S. k. 148-149 Ł. L. k. 156-157 M. L. k. 159-164 Powódki k. e- protokół (...) płyta k. 180 Pozwanego e-protokół k. 177-179 płyta k. 180 Wynagrodzenie należne powódce za okres zatrudnienia u pozwanego to 14.825,29 zł, przy przyjęciu zatrudnienia na ½ etatu w okresie maj - lipiec; wynagrodzenie wypłacone: 9.912,11 zł; różnica pomiędzy wynagrodzeniem należnym a wypłaconym: 4.913,18 zł, z czego 2.643,06 zł tytułem wynagrodzenia za pracę w nadgodzinach w soboty. Wynagrodzenie do wypłaty za maj 2018: 1.154,18; wynagrodzenie wypłacone przez pracodawcę: 549,22 zł; dopłata do wynagrodzenia: 604,96 zł; w tym 196,80 zł za pracę w soboty. Wynagrodzenie do wypłaty za czerwiec 2018: 1856,08 zł; wynagrodzenie wypłacone przez pracodawcę 797,50 zł; dopłata do wynagrodzenia: 1058, 58 zł; w tym 468,75 zł za pracę w soboty. Wynagrodzenie do wypłaty za lipiec 2018: 1778,83 zł; wynagrodzenie wypłacone przez pracodawcę: 797,50 zł; dopłata do wynagrodzenia: 981,33 zł, w tym 357,90 zł za pracę w soboty. Wynagrodzenie do wypłaty za sierpień 2018: 1712,52 zł; wynagrodzenie wypłacone przez pracodawcę: 797,50 zł; dopłata do wynagrodzenia za pracę w soboty: 915,02 zł. Wynagrodzenie do wypłaty za wrzesień 2018: 1872,34 zł; wynagrodzenie wypłacone przez pracodawcę: 1530,00 zł; dopłata do wynagrodzenia za pracę w soboty: 342,34 zł. Wynagrodzenie do wypłaty za październik 2018: 1777,06 zł; wynagrodzenie wypłacone przez pracodawcę: 1530,00 zł; dopłata do wynagrodzenia za pracę w soboty: 247,06 zł. Wynagrodzenie do wypłaty za listopad 2018: 1804,07 zł; wynagrodzenie wypłacone przez pracodawcę: 1530,00 zł; dopłata do wynagrodzenia za pracę w soboty: 274,07 zł. Wynagrodzenie do wypłaty za grudzień 2018: 1887,00 zł; wynagrodzenie wypłacone przez pracodawcę: 1530,00 zł; dopłata do wynagrodzenia za pracę w soboty: 357,00 zł. Wynagrodzenie do wypłaty za styczeń 2019: 983,92 zł; wynagrodzenie wypłacone przez pracodawcę: 850,39 zł; dopłata do wynagrodzenia: 133,53zł. Dowód: opinia biegłego z zakresu księgowości i prawa podatkowego k. 264-281 W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd zważył: Powództwo zasługuje na uwzględnienie jedynie w części. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego: dokumentów, opinii biegłego z zakresu księgowości i prawa podatkowego, zeznań świadków M. K. , A. T. , Z. S. , A. F. , E. G. , M. S. , Ł. L. , M. L. oraz częściowo zeznań stron. Sąd dał wiarę powyższym dowodom w takim zakresie w jakim każdy z nich stanowił podstawę dokonania ustaleń faktycznych w sprawie. Strony łączyła umowa o pracę. Zgodnie z treścią art. 22 kp przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Tym samym wypłacanie wynagrodzenia jest jednym z podstawowych obowiązków pracodawcy. Stosownie do treści art. 94 pkt 5 k.p. pracodawca jest obowiązany w szczególności terminowo i prawidłowo wypłacać wynagrodzenie. Wypłaty wynagrodzenia za pracę dokonuje się co najmniej raz w miesiącu, w stałym i ustalonym z góry terminie ( art. 85§1 k.p. ). Wysokość dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych określają przepisy art. 151 1 k.p. Za pracę w nocy, w niedzielę i święta oraz za każdą godzinę pracy nadliczbowej z tytułu przekroczenia przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy – powódce przysługiwał dodatek w wysokości 100% wynagrodzenia, a za pracę nadliczbową w pozostałe dni – w wysokości 50% wynagrodzenia ( art. 151 1 § 1 i 2 k.p. ). Po ostatecznym sprecyzowaniu żądania powódka wniosła o zasądzenie kwoty 4.186,50 zł tytułem wynagrodzenia za pracę w nadgodzinach w soboty. Pomiędzy stronami bezspornym było, że powódka w okresie objętym żądaniem pracowała w soboty od godziny 9 do 14 (5 godzin). Spornym pozostawało, czy powódka otrzymała za tę pracę wynagrodzenie. Powódka podnosiła, że wynagrodzenia nie otrzymała, zaś pozwany – że praca w soboty była wykonywana na podstawie dodatkowej ustnej umowy o dzieło i pracownice otrzymywały za to odrębne wynagrodzenie. Z zeznań świadków – pracownic pozwanego - M. K. , A. T. , A. F. , M. S. , M. L. - wynika, że pracowały w soboty i otrzymały za to osobne wynagrodzenie. E. G. - żona pozwanego – zeznała, że praca w soboty to była odrębna umowa ustna o dzieło i było płacone odrębnie. Natomiast prowadzący stoisko obok świadek Ł. L. zeznał, że powódka była zadowolona z pracy, chwaliła się, że ma super prace, wypłatę i dodatkowe pieniądze za soboty. Z zeznań świadka Z. S. – męża powódki – wynika, że powódka pracowała do poniedziałku do piątku w godzinach od 9 do 17 i w każdą sobotę od 9 do 14; nie otrzymała za wynagrodzenia za pracę w soboty, nie dostała dnia wolego za pracę w soboty. Natomiast z zeznań powódki wynika, że pracowała w każdą sobotę od 9 do 14, pozwany za to nie zapłacił, za pozostałe dni wynagrodzenie otrzymała, na soboty nie miała zawartej żadnej umowy cywilnoprawnej, pracowała na stoisku zoologicznym była tam sama, a pozostałe pracownice pracowały na stoisku mięsnym; nie podopisywała listy płac, wynagrodzenie otrzymywała do ręki, zwracała uwagę na brak dodatkowego wynagrodzenia za soboty, a pracodawca uspokajał że wypłaci. Natomiast pozwany zeznał, że powódka została zatrudniona na pół etatu, później był aneks, dodatkowo była ustna umowo o dzieło na pracę w soboty, przychodził kto chciał, powódka chciała zarobić to przychodziła, dostawała wynagrodzenie za pracę w soboty – 100 zł; obecnie po kontroli PIP nie ma już umów o dzieło tylko praca w soboty jest w ramach stosunku pracy. Analiza powyższych zeznań nakazuje uznać, że powódka pracowała w soboty i nie otrzymała za to wynagrodzenia. Zeznania innych pracownic – pracujących na innym stoisku niż powódka – że otrzymały wynagrodzenie nie jest wykazaniem, że takie wynagrodzenie otrzymała także powódka. Kluczowym dowodem dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy była opinia biegłej z zakresu księgowości. Biegła dokonała analizy dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, sporządzając przy tym dokładne wyliczenia wynagrodzenia należnego i wypłaconego powódce. Całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego przemawia za uznaniem opinii jako rzeczowej, spójnej i wyprowadzającej logiczne wnioski końcowe i Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek przyczyn dla których opinia ta miałyby utracić walor wiarygodnego dowodu w sprawie. Ponadto opinia biegłego zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, ma na celu ułatwienie sądowi należytej oceny zebranego materiału wtedy, gdy potrzebne są wiadomości specjalne. Podlega jak inne dowody ocenie według art. 233§ 1 kpc , lecz odróżniają ją szczególne kryteria oceny, które stanowią zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Przedmiotem opinii nie jest więc przedstawienie faktów lecz ich ocena na podstawie wiadomości specjalnych. Z opinii wynika, że wynagrodzenie należne powódce za okres zatrudnienia u pozwanego to 14.825,29 zł, przy przyjęciu zatrudnienia na ½ etatu w okresie maj - lipiec; wynagrodzenie wypłacone: 9.912,11 zł; różnica pomiędzy wynagrodzeniem należnym, a wypłaconym: 4.913,18 zł, z czego 2.643,06 zł tytułem wynagrodzenia za pracę w nadgodzinach w soboty. W tym: -wynagrodzenie do wypłaty za maj 2018: 1.154,18; wynagrodzenie wypłacone przez pracodawcę: 549,22 zł; dopłata do wynagrodzenia: 604,96 zł; w tym 196,80 zł za pracę w soboty; -wynagrodzenie do wypłaty za czerwiec 2018: 1856,08 zł; wynagrodzenie wypłacone przez pracodawcę 797,50 zł; dopłata do wynagrodzenia: 1058, 58 zł; w tym 468,75 zł za pracę w soboty; -wynagrodzenie do wypłaty za lipiec 2018: 1778,83 zł; wynagrodzenie wypłacone przez pracodawcę: 797,50 zł; dopłata do wynagrodzenia: 981,33 zł, w tym 357,90 zł za pracę w soboty; -wynagrodzenie do wypłaty za sierpień 2018: 1712,52 zł; wynagrodzenie wypłacone przez pracodawcę: 797,50 zł; dopłata do wynagrodzenia za pracę w soboty: 915,02 zł; -wynagrodzenie do wypłaty za wrzesień 2018: 1872,34 zł; wynagrodzenie wypłacone przez pracodawcę: 1530,00 zł; dopłata do wynagrodzenia za pracę w soboty: 342,34 zł; -wynagrodzenie do wypłaty za październik 2018: 1777,06 zł; wynagrodzenie wypłacone przez pracodawcę: 1530,00 zł; dopłata do wynagrodzenia za pracę w soboty: 247,06 zł; -wynagrodzenie do wypłaty za listopad 2018: 1804,07 zł; wynagrodzenie wypłacone przez pracodawcę: 1530,00 zł; dopłata do wynagrodzenia za pracę w soboty: 274,07 zł; -wynagrodzenie do wypłaty za grudzień 2018: 1887,00 zł; wynagrodzenie wypłacone przez pracodawcę: 1530,00 zł; dopłata do wynagrodzenia za pracę w soboty: 357,00 zł; -wynagrodzenie do wypłaty za styczeń 2019: 983,92 zł; wynagrodzenie wypłacone przez pracodawcę: 850,39 zł; dopłata do wynagrodzenia: 133,53zł. Wobec powyższego to na pozwanym jako pracodawcy spoczywał obowiązek wykazania, że wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych w soboty powódka otrzymała. Pozwany okoliczności tej nie wykazał, pomimo, że jako osoba prowadząca działalność gospodarczą powinien prawidłowo ewidencjonować wypłaty wynagrodzeń pracownikom, pracodawca nie może w toku postępowania przed sądem wskazywać, że pieniądze wypłaciła, ale nie ma potwierdzenia z uwagi na zaufanie do pracowników czy też brak takiej woli. Prawidłowe wypłacanie wynagrodzenia i ewidencjonowanie tego jest podstawowym obowiązkiem pracodawcy. Konsekwencją braku takiej dokumentacji jest ustalenie, że wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych w soboty nie zostało wypłacone. Powódka wezwana do sprecyzowania żądania i wyjaśnienia rozbieżności, gdyż żądanie jest sprzeczne w zakresie w jakim powódka żąda jednocześnie wynagrodzenia za pracę w nadgodzinach w okresie maj – lipiec (praca ponad 4 godziny) i ustalenia w tym okresie zatrudnienia na cały etat wskazała, że wnosi o ustalenie zatrudnienia na cały etat i zasądzenia wynagrodzenia za nadgodziny przepracowane w soboty. Powódka wniosła także o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego celem przeliczenia należności wyliczonej przez biegłą podnosząc, że biegła nieprawidłowo przyjęła dodatek w wysokości 50%, a powinna 100% zgodnie za art. 151 1 kp . Zarzuty powódki są bezzasadne, gdyż sposób wyliczenia przyjęty przez biegłą jest prawidłowy. W związku z powyższym wniosek o kolejną opinię biegłej należało pominąć na podstawie art. 253 2 § 1 pkt. 5 kpc . W zakresie wyliczeń w opinii korekty wymagało jedynie wyliczenie wynagrodzenia za okres maj – lipiec gdyż biegła wyliczając należność liczyła wynagrodzenie za pracę w nadgodzinach od poniedziałku do piątku powyżej 4 godzin, którego powódka po ostatecznym sprecyzowaniu powództwa nie żądała. Tym samym zasądzeniu podlegało jedynie wynagrodzenie za pracę w soboty za cały okres zatrudnienia (za maj – 10 godzin przy stawce 13,12 zł plus 50% dodatek = 196,80 zł; za czerwiec – 25 godzin przy stawce 12,50 zł plus 50% dodatek =468,75 zł, za lipiec 20 godzin przy stawce 11,93 zł plus 50% dodatek =357,90 zł, za pozostałe miesiące przyjęto wynagrodzenie wyliczone przez biegłą jako za pracę w nadgodzinach, z tym, że za sierpień zasądzono kwotę 238,60 żądaną przez powódkę. Zasądzając powyższe kwoty nalazło uwzględnić treść art. 321 kpc zgodnie z którym Sąd nie może zasądzić kwot ponad żądanie. Mając na uwadze powyższe na uwadze należało zasądzić na rzecz powódki 2.643,06 zł brutto tytułem niewypłaconego wynagrodzenia za pracę w nadgodzinach w soboty w okresie od maja 2018 roku do stycznia 2019 roku. Za zwłokę w zapłacie należności zgodnie z treścią art. 481 kc wierzycielowi przysługują odsetki za opóźnienie w wysokości ustawowej (przy braku - jak w niniejszej sprawie – innej umowy stron). Powódka wniosła o zasądzenie odsetek od dat wymagalności wynagrodzenia za każdy miesiąc i w zakresie zasądzenia odsetek uwzględniono żądanie powódki jako zasadne. Po ostatecznym sprecyzowaniu żądania powódka wniosła także o ustalenie, że umowa o pracę łącząca strony od 14 maja do 31 lipca 2018 roku była umową w pełnym wymiarze czasu pracy. Zgodnie z art. 189 k.p.c. powódka może żądać ustalenia przez Sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Stosownie do powyższego powództwo o ustalenie zgodnie z treścią art.189 k.p.c. wymaga dla swej zasadności wskazania interesu prawnego w sądowym ustalaniu stanu prawnego. Zdaniem Sądu powódka ma niewątpliwie interes prawny w żądaniu ustalenia wymiaru czasu pracy. W świetle najnowszego orzecznictwa Sądu Najwyższego nie ma bowiem wątpliwości co do tego, że pracownik może mieć interes prawny w domaganiu się ustalenia istnienia stosunku pracy, jeżeli istnieje stan niepewności, co do jego sytuacji prawnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 lipca 2009r., II PK 1/09 Lex 533086, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29.03.2001r., I PKN 333/00, OSNAP 2003/1/12). Ustalenie wymiaru czasu pracy warunkuje prawo do niektórych bieżących i przyszłych świadczeń z ubezpieczeń społecznych i innych stosunków pracy, a także rzutuje na ich wysokość. Tym samym należało uznać, że powódka ma interes prawy w ustaleniu wymiaru czasu pracy. Zebrany materiał dowodowy nie pozwolił na ustalenie, aby w dniu 14 maja 2018 roku doszło do zawarcia umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy na okres do 31 lipca 2018 roku. Jak wynika z akt osobowych powódki w tym dniu strony zwarły umowę o pracę na okres próbny od 14 maja do 31 lipca 2018 roku w wymiarze czasu pracy ½ etatu. Powódka nie podniosła żadnych okoliczności, które świadczyć miały by o tym, że wolą stron było zawarcie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy. Treść umowy jest jasna czytelna i zrozumiała, powódka podpisała umowę i przystąpiła do jej wykonywania. Akceptacja warunków umowy o pracę wynika także z zeznań powódki. Skoro wolą stron w chwili zawarcia umowy było zawarcie umowy w wymiarze ½ etatu, to brak jest obecnie podstaw do ustalania, że umowa łącząca strony była umową w wymiarze całego etatu, tylko dlatego, że obecnie taka jest wola powódki. O tym, że powódka nie traktowała umowy w tym okresie jako umowy w pełnym wymiarze czasu pracy świadczy także to, że powódka w toku niniejszego postępowania wnosiła o zasądzenie wynagrodzenia za czas pracy przepracowany powyżej 4 godzin dziennie od poniedziałku do piątku w okresie od 14 maja do 31 lipca 2018 roku jako wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. Dopiero po wezwaniu do wyjaśnienia sprzeczności w żądaniu wskazała, że wnosi o ustalenie pracy w pełnym wymiarze czasu pracy i zasądzenie wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych w soboty. Podkreślić należy, że czym innym jest ustalony przez strony wymiar czasu pracy, a czym innym ilość przepracowanych godzin. Okoliczność podnoszona przez powódkę, że pracowała po 8 godzin nie przesądza o wymiarze etatu. Podkreślić należy, że zarówno z akt osobowych jak i zeznań powódki wynika, ze od 1 sierpnia 2018 roku strony zmieniły treść umowy o pracę min. w zakresie wymiaru czasu pracy – wskazano, że od 1 sierpnia 2018 roku umowa łącząca strony jest umową na cały etat. Tym samym strony potwierdziły ponownie, że ich wolą był zawarcie wcześniej umowy w wymiarze ½ etatu. Ponadto z zeznań powódki wynika, że podpisanie aneksu do umowy to była inicjatywa pozwanego. Tym samym powództwo w zakresie ustalenia, że od 14 maja do 31 lipca 2018 roku strony łączyła umowa o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy należało oddalić. Wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w (...) ) zasądzono od pozwanego na rzecz powódki kwotę 4.059 zł brutto z ustawowymi odsetkami liczonymi od kwot wskazanych w wyroku, kwotę 675 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz zasądzono od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 203 zł tytułem opłaty sądowej, od której powódka była zwolniona. Zgodnie z art. 347 kpc po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd wydaje wyrok, którym wyrok zaoczny w całości lub części utrzymuje w mocy albo uchyla go i orzeka o żądaniu pozwu, bądź też pozew odrzuca lub postępowanie umarza. Mając powyższe na uwadze na mocy powołanych przepisów uchylono w całości wyroku zaoczny wydany przez Sąd Rejonowy (...) i zasądzono od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2.643,06 zł brutto z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od następujących kwot: - 196,80 zł od dnia 1 czerwca 2018 r. do dnia zapłaty, - 468,75 zł od dnia 1 lipca 2018 r. do dnia zapłaty, - 357,90 zł od dnia1 sierpnia 2018 r. do dnia zapłaty, - 238,60 od dnia 1 września 2019 r. do dnia zapłaty, - 342,34 zł od dnia 1 października 2018 r. do dnia zapłaty, - 247,06 zł od dnia 2 listopada 2018 r. do dnia zapłaty, - 247,07 zł od dnia 1 grudnia 2018 r. do dnia zapłaty, - 357,00 zł od dnia 2 stycznia 2019 r. do dnia zapłaty, - 133,53 zł od dnia 1 lutego 2019 r. do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych w soboty za okres od 14 maja 2018 roku do 16 stycznia 2019 roku, zaś dalej idące powództwo oddalono. Art. 477 2 §1 kpc stanowi, iż zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Mając na uwadze wysokość wynagrodzenia powódki wynikająca z umowy o pracę wyrokowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności co do kwoty 2.100,00 zł. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 kpc mając na względzie wynik procesu i koszty poniesione przez strony. O obowiązku zwrotu kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 113 ust. 1 w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych mając na względzie wynik procesu, nakazując pozwanemu uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego (...) kwotę200,00 złotych tytułem częściowej opłaty od pozwu, od której powódka była ustawowo zwolniona (w części której pozwany proces przegrał).