X P 1129/12

Sygn. akt XP 1129/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 maja 2013 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia –Śródmieścia Wydział X Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: PRZEWODNICZĄCY: SSR Anna Garncarz PROTOKOLANT: Marzena Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2013 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa J. W. przeciwko (...) Sp. z o.o. we W. o sprostowanie świadectwa pracy I. prostuje świadectwo pracy powoda J. W. wydane przez stronę pozwaną (...) Sp. z o.o. we W. z 30 września 2012 r. w punkcie 4 podpunkt 8 w ten sposób, że w miejsce słów „nie wykonywał” wpisać „w okresie 1 stycznia 1993 r. do 31 grudnia 1998 r. wykonywał pracę stale i w pełnym wymiarze w warunkach szczególnych, na stanowisku elektromonter zakładowy (elektryk) tj prace wymienione w wykazie A, Dział II, poz. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. (Dz.U. Nr 8 poz. 43) i wymienione w wykazie zawartym w załączniku nr 1 do Zarządzenia Nr 9 Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 1 lipca 1983 r., Dział II, poz. 1 pkt. 1 i 11 w sprawie stanowisk w zakładach pracy resortu administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach, uprawniających do niższego wieku emerytalnego”; II. orzeka iż nieuiszczone koszty sądowe w sprawie ponosi Skarb Państwa. Sygn. akt. X P 1129/12 UZASADNIENIE Powód J. W. pozwem z dnia 8 listopada 2012 r. (data stempla pocztowego) wniósł o sprostowanie świadectwa pracy wystawionego mu przez stronę pozwaną (...) Sp. z o.o. we W. w ten sposób, że wniósł o sprostowanie świadectwa pracy w pkt. 4, ppkt 8 - dotyczącym wykonywania prac w warunkach szczególnych w okresie od 1.01.1993 r. do 31.12.1998 r. wskazując, że w tym okresie wykonywał on w pełnym wymiarze czasu pracy, prace elektromontera zakładowego (elektryka) - mimo zmieniających się angaży - czyli prace wymienione w wykazie A, dział II, poz. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r. (Dz. U. nr 8, poz. 43) i wymienione w wykazie zawartym w Załączniku nr l do Zarządzenia Nr 9 Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 01.07.1983 r. dział II, poz. l, pkt. l i 11 w sprawie stanowisk w zakładach pracy resortu administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach uprawniających do niższego wieku emerytalnego. W uzasadnieniu żądania powód wskazał, że w czasie zatrudnienia wymagano od niego ważnych świadectw kwalifikacyjnych w zakresie eksploatacji urządzeń i instalacji energetycznych, O fakcie wykonywania przez powoda, w tym czasie, pracy elektromontera zakładowego (elektryka), w pełnym wymiarze czasu pracy, poświadczyć mogą osoby pracujące z powodem w tym okresie w zakładzie (pracownicy i kierownik zakładu). W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości. Strona pozwana w pierwszej kolejności podniosła, że roszczenie powoda należy uznać za spóźnione, z uwagi na niezachowanie przez niego terminu do wystąpienia z powództwem o sprostowanie świadectwa pracy. Wskazała, że powód zwrócił się do pozwanej o sprostowanie świadectwa pracy z dnia 30 września 2012r. pismem z dnia 12 października 2012r., następnie został poinformowany o oddaleniu jego wniosku o sprostowanie świadectwa pracy pismem z dnia 18 października 2012r. Natomiast jak wskazuje pieczęć Biura Podawczego tut. Sądu, pozew został wniesiony przez powoda w dniu 30 listopada 2012r. Powód nie wykazał w żaden sposób, iż termin na złożenie wniosku o sprostowanie świadectwa pracy został przez niego zachowany, a następnie, że pozew został złożony przez niego w terminie wynikającym z art. 97 § 2(1) Kodeksu Pracy . Jednocześnie strona pozwana z ostrożności procesowej, gdyby Sąd uznał, iż powód w istocie dochodzi ustalenia, iż wykonywał on prace w warunkach szczególnych, powództwo powinno zostać oddalone z uwagi na to, że nie wykazał interesu prawnego w rozumieniu art. 189 kpc w ustaleniu, iż wykonywał on prace w warunkach szczególnych w okresach wskazanych przez niego w pozwie. Niezależnie od powyższego strona pozwana zaprzeczyła, że powód wykonywał prace w szczególnych warunkach. Powód pracował bowiem na stanowiskach, na których praca nie jest uznawana za pracę w warunkach szczególnych. Jeśli nawet powód wykonywał niektóre zadania w szczególnych warunkach, to nie wykonywał ich w sposób stały i w pełnym wymiarze godzin, tak więc jego żądanie uznania wykonywania pracy w szczególnych warunkach jest bezpodstawne. Powód zatrudniony był na innym stanowisku niż J. K. i Kazimierz Szymański, których świadectwa pracy powód załączył do pozwu. Pracownicy ci uprawnieni byli do otrzymania świadectw wykonywania pracy w warunkach szczególnych, natomiast powód takiego prawa nie nabył. Sąd ustalił w sprawie następujący stan faktyczny: Powód J. W. był zatrudniony u poprzedników prawnych strony pozwanej w następujących okresach i w następujących terminach: - od 1 stycznia 1993 r. do 1 czerwca 2008 r. w (...) S.A. , - od 2 czerwca 2008 r. do 30 listopada 2008 r. w (...) spółka z o.o. , - od 1 grudnia 2008 r. do 31 marca 2012 r. w (...) Oddział w Ś. a następnie od 1 kwietnia 2012 r. do 30 września 2012 r. u strony pozwanej, w pełnym wymiarze czasu pracy. Zgodnie z angażami zawartymi w aktach osobowych powoda powód został zatrudniony na następujących stanowiskach: monter akp – brygadzista, Elektryk, Elektryk – operator systemu energetycznego, Elektryk - operator systemu energetycznego – brygadzista. W szczególności w okresach od 01.01.1993r. do 31.05.1995r. powód zgodnie z angażem zajmował stanowisko monter aparatury kontrolno - pomiarowej (AKP), a w okresie od 01.06.1995r. do 31.12.1998r.: monter AKP - elektryk – konserwator. Stosunek pracy powoda ustał w wyniku wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę z zachowaniem okresu wypowiedzenia w związku z art. 10 ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników . Dowód : akta osobowe powoda W okresie od 1 stycznia 1993 r. do 31 grudnia 1998 r. powód pracował wspólnie z J. K. i K. S. . W w/w okresie powód, tak, jak pracownicy J. K. i K. S. wykonywał pracę elektryka – elektromontera, tj. prowadzenie prac przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych. Powód pracował przy silnikach, rozdzielniach i przy awariach. Powód odpowiadał za całość spraw elektrycznych w zakładzie. Powód dodatkowo wykonywał prace związane z automatyką elektroenergetyczną, tj. układami sterującymi, elektrycznymi. Powód wykonywał prace elektryka w pełnym wymiarze czasu pracy. Jeśli zachodziła konieczność zastępowania innego elektryka, powód zastępował go. Dowód : - zeznania świadka J. K. k. 103 - zeznania świadka K. G. k. 103 verte - 104 - zeznania świadka Z. K. k. 128 - przesłuchanie powoda k. 135-136 W okresie od 1 stycznia 1993 r. do 31 grudnia 1998 r. powód był bardzo dobrym pracownikiem, lecz jego wynagrodzenie nie satysfakcjonowało go. Powód poinformował przełożonego, że chce odejść z pracy. Strona pozwana nie chciała, aby powód rezygnował z pracy u strony pozwanej, zaproponowała więc powodowi podwyżkę wynagrodzenia. Powód wyraził zgodę na pozostanie w zatrudnieniu u strony pozwanej pod warunkiem podwyższenia wynagrodzenia. U strony pozwanej w tamtym okresie czasu, zgodnie z zasadami wynagrodzenia uzależnionymi od taryfikatorów, strona pozwana nie mogła przyznać powodowi wynagrodzenia tak wysokiego, jak oczekiwał powód na dotychczasowym stanowisku elektromontera, w związku z czym zmieniła angaż powoda i zatrudniła go odpowiednio na stanowiskach: w okresie od 01.01.1993r. do 31.05.1995r. monter aparatury kontrolno - pomiarowej (AKP), a w okresie od 01.06.1995r. do 31.12.1998r.: monter AKP - elektryk – konserwator. Pomimo jednak zmiany nazwy stanowiska pracy, powód wykonywał pracę elektryka – elektromontera jak dotychczas. Dowód : - zeznania świadka J. K. k. 103 - zeznania świadka K. G. k. 103 verte - 104 - zeznania świadka Z. K. k. 128 - przesłuchanie powoda k. 135-136 Powód w okresie co 5 lat musiał zdawać egzamin, aby posiadać aktualne uprawnienia SEP tj uprawnienia, które musieli posiadać wszyscy elektrycy, aby wykonywać ten zawód. Powód otrzymywał takie uprawnienia. Powód w jednym czasie z J. K. zdawał egzamin, aby uzyskać te uprawnienia, bo tak samo kończył się im ich okres uprawnień. Strona pozwana skierowała powodowa na kurs, aby uzyskał on uprawnienia mistrza w zawodzie elektromontera. Zakład sfinansował powodowi ten kurs. Dowód : - przesłuchanie powoda k. 135-136 - zeznania świadka J. K. k. 103 Powód wniósł o sprostowanie świadectwa pracy z dnia 30 września 2012 r. Pismem z dnia 18 października 2012 r strona pozwana odmówiła powodowi sprostowania świadectwa pracy. Powód w/w pismo strony pozwanej otrzymał w dniu 26 października 2 listopada 2012 r. , a pozew do sądu pracy złożył w dniu 8 listopada 2012 r. Dowód : : osobowe powoda Sąd zważył co następuje: Powództwo należało uwzględnić. W pierwszej kolejności należy wskazać, że powód zachował terminy do złożenia wniosku o sprostowanie świadectwa pracy. Zgodnie z art. 97 § 2 (1) kp , pracownik może w ciągu 7 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa. W razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi przysługuje, w ciągu 7 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy. W niniejszej sprawie, jak wykazał powód pismo strony pozwanej o odmowie sprostowania świadectwa pracy powód otrzymał w dniu 2 listopada 2012 r., natomiast pozew do sądu został przez niego złożony w dniu 8 listopada 2012 r. (data stempla pocztowego). Powód wprawdzie złożył pozew zawierający braki formalne, lecz zgodnie z zobowiązaniem przewodniczącego uzupełnił te braki formalne w wyznaczonym terminie, zatem należy uznać, że – wbrew zarzutowi strony pozwanej - zachował terminy przewidziane przepisem art. 97 § 2 (1) kp . Odnosząc się merytorycznie do żądania pozwu, należy wskazać, że zgodnie z art. 97 kp w przypadku rozwiązania stosunku pracy pracodawca jest obowiązany wydać pracownikowi świadectwo pracy; § 2 tego przepisu stanowi jakie informacje w świadectwie pracy podać należy, a jakie informacje należy w nim zamieścić na żądanie pracownika. Powód wnosząc o sprostowanie świadectwa pracy, nie musiał wykazywać interesu prawnego zgodnie z art. 189 kpc , gdyż taki interes musiałby wykazywać jedynie wnosząc o ustalenie, natomiast przepis art. 97 kp , nie wymaga wykazania interesu prawnego. Świadectwo pracy jest dokumentem o ściśle określonej treści. Składają się na nie dwa rodzaje informacji: informacje, które pracodawca ma obowiązek zawsze zamieścić w świadectwie pracy oraz informacje, które pracodawca ma obowiązek zamieścić, jeżeli pracownik wystąpi z takim żądaniem. Treść obowiązkowa nie została przez ustawodawcę w pełni sprecyzowana. Ustawodawca jednakże wymienił wśród elementów, które podać należy tzw. inne informacje określone jako niezbędne do określenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Powyższe inne informacje zostały sprecyzowane w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15.05.1996 r. w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu jego wydawania i prostowania. Do nich należą miedzy innymi informacje dotyczące okresu wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Innych, poza informacjami wymienionymi w przytoczonym wyżej rozporządzeniu pracodawca zamieszczać w świadectwie pracy nie musi bowiem zawarta w rozporządzeniu lista stanowi katalog zamknięty. W przedmiotowej sprawie powód wniósł o sprostowanie świadectwa pracy w pkt. 4, ppkt 8 - dotyczącym wykonywania prac w warunkach szczególnych w okresie od 1.01.1993 r. do 31.12.1998 r. wskazując, że w tym okresie wykonywał on w pełnym wymiarze czasu pracy, prace elektromontera zakładowego (elektryka) - mimo zmieniających się angaży - czyli prace wymienione w wykazie A, dział II, poz. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r. (Dz. U. nr 8, poz. 43) i wymienione w wykazie zawartym w Załączniku nr l do Zarządzenia Nr 9 Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 01.07.1983 r. dział II, poz. l, pkt. l i 11 w sprawie stanowisk w zakładach pracy resortu administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach uprawniających do niższego wieku emerytalnego. Strona pozwana odmawiając powodowi sprostowania świadectwa pracy w w/w zakresie wskazała, że powód zgodnie z nazwami stanowisk pracy zajmowanych przez powoda w w/w okresie, nie pracował na stanowiskach objętych przepisami w/w aktów prawnych. Zadaniem Sądu zatem było ustalenie, jakie faktycznie powód wykonywał obowiązki w spornym okresie. W niniejszej sprawie podstawą ustalenia powyższego stanu faktycznego, stały się uznane przez Sąd za w pełni wiarygodne zeznania świadków J. K. , K. G. i Z. K. , tj. byłych pracowników strony pozwanej, których spójność, logika, wzajemne uzupełnianie się i korespondencja z pozostałym materiałem dowodowym sprawy dowiodły, iż relacje tych świadków odzwierciedlają faktyczny przebieg zdarzeń. Wskazani świadkowie w swoich zeznaniach ograniczali się do przedstawienia pewnego zarysu lub jedynie głównych okoliczności zdarzeń, bez powoływania się na szczegóły, co w ocenie Sądu świadczy o swobodzie ich relacji, odtwarzaniu jedynie zdarzeń faktycznie im znanych. W ocenie Sądu wskazani świadkowie opisali wyczerpująco, w jaki sposób powód wykonywał swoje obowiązki, na czym one polegały. Dodatkowo, Sąd w pełni dał wiarę zeznaniom powoda, którego zeznania w pełni korespondowały z zeznaniami świadków, a nadto były logiczne i precyzyjne. Powód w sposób wiarygodny wykazał, dlaczego pomimo, że wykonywał obowiązki te same co pracownicy zatrudnieni na stanowiskach elektryka, miał inne angaże pracy w spornym okresie. Sąd w pełni dał wiarę również przedstawionym przez strony dokumentom, lecz wskazane przez stronę pozwaną angaże znajdujące się w aktach osobowych powoda, Sąd zbadał przez pryzmat zeznań świadków i powoda, którzy w sposób wiarygodny wykazali, że powód faktycznie wykonywał pracę elektryka – elektromontera w pełnym wymiarze czasu pracy. Zgodnie z Wykazem A, Dział II poz. I Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (dz. U. Nr 8, póz. 43 z późn. Zm.) oraz w dziale II, póz. l punkty l i 11 Zarządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska nr 9 z dnia l lipca 1983r. w sprawie stanowisk pracy w zakładach pracy resortu administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, uprawniające do niższego wieku emerytalnego oraz do wzrostu emerytury lub renty inwalidzkiej (Dz. Urzędowy Ministerstwa Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska nr 2, póz. 3), za pracę w warunkach szczególnych uznano prace wykonywane na następujących stanowiskach: - Dział II. W energetyce - prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych (Rozporządzenie z dnia 07.02.1983r.), - w energetyce - prace przy wytwarzaniu, przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych (Zarządzenie nr 9) na następujących stanowiskach: - elektromonter instalacji i urządzeń elektroenergetycznych (punkt 1) - elektromonter aparatury i ciepłowniczych urządzeń rozdzielczych, z zaznaczeniem, że chodzi o prace wykonywane w kotłowniach z kotłami pyłowymi oraz rusztowymi o wymuszonym podmuchu powietrza pod ruszt i przepompowniach o mocy od 10 Gcal/h wzwyż (punkt 11). W ocenie Sądu powód wykazał, że podobnie, jak pracownik J. K. , powód w spornym okresie wykonywał prace elektromontera, co odpowiada w/w stanowiskom. W ocenie Sądu, przy określaniu, czy pracownik pracował w warunkach szczególnych, nie jest istotna formalna nazwa stanowiska pracy wskazana w angażu pracownika, lecz istotne jest, jakie faktycznie pracownik wykonywał w danym okresie obowiązki. Skoro zatem powód wykazał, że w spornym okresie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał obowiązki elektromontera (elektryka), należało jego wniosek o sprostowanie świadectwa pracy uwzględnić. Dlatego też, Sąd w pkt I wyroku sprostował świadectwo pracy powoda w punkcie 4 podpunkt 8, zgodnie z żądaniem pozwu, tj. w ten sposób, że w miejsce słów „nie wykonywał” nakazał wpisać: „w okresie 1 stycznia 1993 r. do 31 grudnia 1998 r. wykonywał pracę stale i w pełnym wymiarze w warunkach szczególnych, na stanowisku elektromonter zakładowy (elektryk) tj prace wymienione w wykazie A, Dział II, poz. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. (Dz.U. Nr 8 poz. 43) i wymienione w wykazie zawartym w załączniku nr 1 do Zarządzenia Nr 9 Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 1 lipca 1983 r., Dział II, poz. 1 pkt. 1 i 11 w sprawie stanowisk w zakładach pracy resortu administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach, uprawniających do niższego wieku emerytalnego”. Orzeczenie o kosztach wydano w oparciu o treść art. 102 kpc .