IV P 44/16

Sygn. akt IV P 44/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 grudnia 2016 roku Sąd Rejonowy w Bełchatowie Wydział IV Pracy w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia SR B. G. Ławnicy: K. P. , Z. G. Protokolant: Wiesława Rudzka po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 roku w Bełchatowie na rozprawie sprawy z powództwa S. J. (1) przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P. o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę, wynagrodzenie za czas choroby, ustalenie istnienia stosunku pracy i sprostowanie świadectwa pracy 1. ustala, iż powoda S. J. (1) w okresie od 25 marca 2016 roku do 4 kwietnia 2016 roku łączył z pozwanym - (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w P. stosunek pracy, na podstawie umowy o pracę, w ramach którego powód S. J. (1) był zatrudniony na stanowisku pracownika ochrony w pełnym wymiarze czasu pracy; 2. oddala powództwo w pozostałej części. Sygn. akt IV P 44/16 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 15 kwietnia 2016 roku, skierowanym przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P. , powód S. J. (1) wnosił o zasądzenie na jego rzecz kwoty 5.550 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia odpisu pozwu, ustalenie, że z pozwaną Spółką łączył go stosunek pracy w okresie od 1.05.2006 roku do 4.04.2016 roku, zasądzenie kwoty 600 zł tytułem wynagrodzenia chorobowego za okres od 25.03.2016 roku do 4.04.2016 roku z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia odpisu pozwu oraz sprostowanie wydanego mu świadectwa pracy w punkcie 1, poprzez wpisanie, że był zatrudniony w okresie od dnia 1.05.2006 roku do 4.04.2016 roku. W uzasadnieniu podnosił, że pismem z dnia 25 marca 2016 roku pozwana rozwiązała z nim umowę o pracę bez wypowiedzenia z dniem 24 marca 2016 roku, wskazując jako przyczynę niezdolność do pracy po długiej chorobie, to jest na podstawie art. 53 § 1 pkt 1b Kodeksu pracy . Zdaniem powoda rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z naruszeniem przepisów, bowiem w dniu 24 marca 2016 roku nie upłynął jeszcze okres pobierania wynagrodzenia i zasiłku chorobowego z tytułu niezdolności powoda do pracy. Dalej powód wskazywał, że oświadczenie o rozwiązaniu umowy otrzymał w dniu 4 kwietnia 2016 roku, zatem do tej daty był pracownikiem pozwanej. Dlatego też świadectwo pracy wymaga sprostowania, a za okres od 25 marca do 4 kwietnia 2016 roku powodowi przysługuje wynagrodzenie chorobowe. W odpowiedzi na pozew z dnia 16 maja 2016 roku pozwana Spółka wniosła o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu podnosiła, że niezdolność do pracy powoda wynosiła 182 dni, a umowa o pracę została rozwiązana bez zachowania okresu wypowiedzenia, bowiem powód po 182 dniach choroby przedstawił zaświadczenie o dalszej niezdolności do pracy. Ponieważ S. J. (1) posiada prawo do renty, bezprzedmiotowe było dalsze wypłacanie zasiłku chorobowego. W toku postępowania strona powodowa popierała powództwo i wnosiła o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Strona pozwana wnosiła o oddalenie powództwa. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Powód S. J. (1) został zatrudniony w pozwanej (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością od dnia 1 maja 2006 roku w wymiarze 0,95 etatu na stanowisku pracownika ochrony – pracownika gospodarczego. Początkowo pracował na podstawie umów o pracę na czas określony. Od 1 stycznia 2008 roku został zatrudniony na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy, ostatnio za wynagrodzeniem w wysokości 5,20 zł za godzinę. Powód został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, a od 1992 roku posiada prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Obecnie pobiera emeryturę, do której prawo uzyskał w toku procesu. (dowód: umowy o pracę, orzeczenia o niepełnosprawności – akta osobowe powoda, część B, zeznania powoda S. J. (1) – k. 34-35 w zw. z k. 36, k. 36, 44) W okresie od 25 września 2015 roku do 24 marca 2016 roku (182 dni) S. J. (1) był niezdolny do pracy z powodu choroby. Za ten okres otrzymał przysługujące mu świadczenia. (dowód: karta zasiłkowa – k. 10-10v; okoliczności bezsporne) Po upływie okresu zasiłkowego powód nie otrzymał zaświadczenia o zdolności do pracy i przedstawił zaświadczenie lekarskie o dalszej niezdolności do pracy na okres od 25 marca do 28 kwietnia 2016 roku. ( dowód : zaświadczenie lekarskie – k. 11; zeznania powoda S. J. (1) – k. 34-35 w zw. z k. 36, k. 36, 44; zeznania pozwanego Z. W. – k. 35 w zw. z k. 36, k. 36, 44) Oświadczeniem z dnia 25 marca 2016 roku pozwana Spółka rozwiązała z powodem umowę o pracę bez wypowiedzenia na podstawie art. 53 § 1 pkt 1b kp z powodu niezdolności do pracy po długotrwałej chorobie. Tego samego dnia pozwana wystawiła powodowi świadectwo pracy za okres zatrudnienia od 1 maja 2006 roku do 24 marca 2016 roku. Oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę wraz ze świadectwem pracy zostało powodowi doręczone w dniu 4 kwietnia 2016 roku. Świadectwo pracy zawierało pouczenie o terminie i sposobie sprostowania. S. J. (1) nie występował do pracodawcy z wnioskiem o sprostowanie świadectwa pracy. (dowód: zeznania powoda S. J. (1) – k. 34-35 w zw. z k. 36, k. 36, 44; oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę, świadectwo pracy – w aktach osobowych powoda, część C) Za okres od 25 marca 2016 roku do 4 kwietnia 2016 roku powód nie otrzymał żadnych świadczeń wynikających z zatrudnienia, ani od pracodawcy, ani z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. (dowód: okoliczności bezsporne) Ustalenie, że w okresie od 25 marca 2016 roku do 4 kwietnia 2016 roku łączył powoda z pozwaną Spółką stosunek pracy jest potrzebne S. J. (1) do potwierdzenia stażu pracy w celu ewentualnego przeliczenia wysokości emerytury. (dowód: zeznania powoda S. J. (1) – k. 44) Stan faktyczny przedmiotowej sprawy Sąd ustalił na podstawie zeznań stron, głównie powoda S. J. (2) , a także na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy i aktach osobowych powoda. W zakresie niezbędnym do wydania orzeczenia stan faktyczny jest w zasadzie bezsporny. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: W przedmiotowej sprawie S. J. (1) wystąpił z szeregiem roszczeń, które zostaną kolejno omówione. Powód wnosił o zasądzenie odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia na podstawie art. 53 § 1 pkt 1b kp , podnosząc, że rozwiązanie z nim stosunku pracy nastąpiło przedwcześnie. Zgodnie z art. 56 §1 kp pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. O przywróceniu do pracy lub odszkodowaniu orzeka sąd pracy. Wskazaną w oświadczeniu pozwanej Spółki podstawą prawną rozwiązania umowy o pracę był przepis art. 53 § 1 pkt 1b kp . Zgodnie z jego treścią pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia, jeżeli niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące, gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy co najmniej 6 miesięcy lub jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana wypadkiem przy pracy albo chorobą zawodową. Z literalnego brzmienia powołanego przepisu wynika, że ochrona pracownika przed rozwiązaniem stosunku pracy nie wykracza poza łączny okres pobierania wynagrodzenia i zasiłku z tytułu choroby (oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące po ustaniu okresu zasiłkowego. Pomiędzy stronami bezspornym było, że S. J. (1) w 2015 roku pobierał wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy, po czym uzyskał prawo do zasiłku z tytułu niezdolności do pracy z powodu choroby, przewidzianego w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U.2016.372 t.j.) i pobierał go przez maksymalny okres zasiłkowy określony w art. 8 powołanej ustawy. Przepis ten stanowi, że zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 - nie dłużej jednak niż przez 182 dni , a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży - nie dłużej niż przez 270 dni. Z kolei z treści art. 18. ust. 1 wynika, że świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. W ust. 7 postanowiono, że świadczenie rehabilitacyjne nie przysługuje osobie uprawnionej do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy , zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego oraz do urlopu dla poratowania zdrowia, udzielonego na podstawie odrębnych przepisów. W przedmiotowej sprawie powód był niezdolny z powodu choroby od dnia 25 września 2015 roku i wyczerpał okres zasiłkowy – 182 dni – w dniu 24 marca 2016 roku. S. J. (1) , jako osobie uprawnionej do renty z tytułu niezdolności do pracy nie przysługiwało świadczenie rehabilitacyjne. Wskazane powyżej okoliczności spowodowały zatem, że pozwanemu pracodawcy od dnia 25 marca 2016 roku przysługiwało uprawnienie do rozwiązania stosunku pracy w omawianym trybie. Równocześnie przepis art. 53 § 3 k.p. zakazuje rozwiązania umowy o pracę z powołanych przyczyn, jeśli pracownik stawi się do pracy w związku z ustaniem przyczyny nieobecności. Tymczasem w sprawie bezspornym było, że po upływie okresu zasiłkowego powód nie otrzymał zaświadczenia o zdolności do pracy i przedstawił zaświadczenie lekarskie o niezdolności do pracy na dalszy okres od 25 marca do 28 kwietnia 2016 roku. Pracodawca prawidłowo sporządził oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę następnego dnia po wyczerpaniu okresu zasiłkowego, wskazując w oświadczeniu i świadectwie pracy, że rozwiązanie stosunku pracy następuje z upływem ostatniego dnia okresu zasiłkowego, tj. 24 marca 2016 roku. Samo doręczenie oświadczenia nastąpiło w dniu 4 kwietnia 2016 roku, ale okoliczność ta nie daje podstaw do zasądzenia odszkodowania powodowi na niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy. Ma ona wpływ na inne roszczenia powoda. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 56 kp , oddalił powództwo w części dotyczącej odszkodowania. Podobnie sytuacja przedstawia się w odniesieniu do żądania zasądzenia wynagrodzenia za czas choroby w okresie od 25 marca do 4 kwietnia 2016 roku. Zgodnie z przepisem art. 8 powołanej ustawy zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 - nie dłużej jednak niż przez 182 dni. Do tego okresu, zwanego dalej "okresem zasiłkowym", wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy, jak również okresy niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2. Do okresu zasiłkowego wlicza się okresy poprzedniej niezdolności do pracy, spowodowanej tą samą chorobą, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni. Powód wyczerpał okres zasiłkowy i otrzymał w tym czasie przysługujące mu świadczenia. Dalszy okres niezdolności do pracy stanowi nieobecność usprawiedliwioną, jeżeli pracownik pozostaje w zatrudnieniu, ale bez wypłaty świadczeń pieniężnych. Dlatego też powództwo o zasądzenie wynagrodzenia za czas choroby w okresie od 25 marca do 4 kwietnia 2016 roku podlegało oddaleniu. S. J. (1) wystąpił również z żądaniem sprostowania świadectwa pracy poprzez wpisanie w punkcie 1, że był zatrudniony w okresie od 1.05.2006 roku do 4.04.2016 roku. Zgodnie z treścią art. 97 § 2 1 kp pracownik może w ciągu 7 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa. W razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi przysługuje, w ciągu 7 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy. S. J. (1) przyznał, że nie do końca przeczytał pouczenie zamieszczone na świadectwie. Przepis art. 97 § 2 1 kp stanowi, iż pracownik może w ciągu 7 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa. Dopiero w razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi przysługuje, w ciągu 7 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy. W przedmiotowej sprawie powód nie dochował trybu określonego w powołanym przepisie, nie wystąpił do pozwanego pracodawcy z wnioskiem o sprostowanie świadectwa pracy. Skierował pozew do Sądu z pominięciem wniosku do pracodawcy. Mając na uwadze powyższe ustalenia i rozważania Sąd oddalił powództwo, jako bezzasadne, a to na podstawie art. 97 § 2 1 kp . S. J. (1) wystąpił również z żądaniem ustalenia istnienia stosunku pracy pomiędzy nim a pozwaną Spółką w okresie od 1 maja 2006 roku do 4 kwietnia 2016 roku. Warunkiem merytorycznego rozpoznania powództwa o ustalenie istnienia stosunku pracy jest istnienie po stronie powoda interesu prawnego w rozumieniu art. 189 kpc . Powód uzasadniał istnienie interesu prawnego w żądanym ustaleniu możliwością przeliczenia wysokości emerytury w związku z wydłużeniem stażu pracy. Wskazać należy, iż interes prawny pracownika w ustaleniu istnienia stosunku pracy nie może być ograniczony wyłącznie do żądania świadczeń należnych ze stosunku pracy. Ustalenie istnienia stosunku pracy warunkuje prawo do świadczeń z ubezpieczenia społecznego, a także rzutuje na ich wysokość. Może mieć także znaczenie w ramach kolejnych stosunków pracy dla przyszłych świadczeń, uzależnionych od okresu zatrudnienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2004 roku, I PK 521/03, opubl. L. ). Reasumując należy stwierdzić, iż powód posiada interes prawny w ustaleniu istnienia stosunku pracy, bowiem takie ustalenie może mieć znaczenie w zakresie przez niego wskazanym - przeliczeniu wysokości emerytury. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostawał okres zatrudnienia powoda od 1 maja 2006 roku do 24 marca 2016 roku. Sporny był tylko okres od 25 marca 2016 roku do 4 kwietnia 2016 roku. Było to związane z faktem, że oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy z dnia 25 marca 2016 roku zostało powodowi doręczone w dniu 4 kwietnia 2016 roku. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 kc w zw. z art. 300 kp oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Oznacza to, że oświadczenie woli wywiera jakiekolwiek skutki prawne z chwilą dojścia do adresata. „Pisemne oświadczenie woli pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia nie musi wskazywać terminu ustania stosunku pracy, ponieważ skutek ten następuje zawsze w dacie dojścia oświadczenia do adresata w sposób umożliwiający mu realne zapoznanie się z jego treścią” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2007 r., II PK 158/2006, L. .pl nr (...) ). W przedmiotowej sprawie oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu stosunku pracy z powodem bez wypowiedzenia zostało mu doręczone w dniu 4 kwietnia 2016 roku, co oznacza, że dopiero z tą datą mogło wywołać skutek w postaci rozwiązania stosunku pracy. Mając powyższe na uwadze Sąd ustalił, że w okresie od 25 marca do 4 kwietnia 2016 roku strony łączył stosunek pracy i oddalił powództwo w części niespornej - dotyczącej okresu zatrudniania do 24 marca 2016 roku.