IV P 39/15

Sygnatura akt IV P 39/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ O. , dnia 16 czerwca 2016 r. Sąd Rejonowy w Ostródzie IV Wydział Pracy w następującym składzie: Przewodniczący: SSR Aleksandra Dąbrowska Protokolant: st. sekr. sąd. Marlena Młynarkiewicz po rozpoznaniu w dniu 09 czerwca 2016 r. w Ostródzie na rozprawie sprawy z powództwa P. S. PESEL (...) przeciwko P.Z.U.H. (...) Sp. z o.o. w P. NIP (...) o świadczenia związane z podróżą służbową I. oddala powództwo, II. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2050 zł (dwa tysiące pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym 1800 zł (tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. UZASADNIENIE Powód P. S. złożył pozew przeciwko P.Z.U.H. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S. o zapłatę kwoty (...) (...) EUR wraz z ustawowymi odsetkami od 17 lutego 2015 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu wskazał, że był zatrudniony w pozwanej, ostatnio na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego. Z tytułu umowy o pracę powód otrzymywał wynagrodzenie za pracę, ale nie otrzymywał od pracodawcy ryczałtów za noclegi z tytułu odbywania podróży służbowych. Powód wskazał, że dla wyliczenia roszczenia dochodzonego pozwem przyjął kwotę ¼ z 103 EUR za jeden dzień podróży tj. 182 dni x 25.75 EUR. W/w kwota obejmuje ryczałt za noclegi z tytułu odbywania podróży służbowych za okres od 01 lutego 2012 roku do 31 lipca 2012 roku. Pozwana P.Z.U.H. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S. wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew argumentowała, iż należności z tytułu podróży służbowych zostały powodowi zapłacone. Nadto pozwany udostępniał pracownikom w trakcie podróży międzynarodowych bezpłatne pokoje w miejscowościach S. i K. , z których powód każdorazowo korzystał. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód P. S. zatrudniony był w P.Z.U.H. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S. w okresie od 26 kwietnia 2010 roku do 12 lipca 2013 roku, w pełnym wymiarze czasu pracy, w okresie od 26 kwietnia 2010 roku do 31 sierpnia 2011 roku na stanowisku ślusarza, a od 01 września 2011 roku do 12 lipca 2013 roku na stanowisku kierowcy. Stosunek pracy został rozwiązany na mocy porozumienia stron. Wynagrodzenie zasadnicze powoda brutto wynosiło 3000 zł. (dowód: świadectwo pracy k. 12-13, umowa o pracę – cześć B akt osobowych, bez oznaczenia numerowego) W pozwanej spółce obowiązuje Regulamin wynagradzania, zgodnie z którym kierowcom wypłacane jest wynagrodzenie w stawce ryczałtowej miesięcznej – od 1000 do 1200 euro, w której mieści się wynagrodzenie zasadnicze wynikające z umowy o pracę oraz kwota na pokrycie miesięcznych wydatków związanych z wyjazdami tj. ewentualnych noclegów, wyżywienia, itp. Ryczałt przeliczany jest według kursu NBP z ostatniego dnia miesiąca (§2 pkt 1 ppkt b). Wypłaty wynagrodzenia za pracę dokonuje się jeden raz w miesiącu przelewem na nr konta podany przez pracownika lub gotówką 10-go każdego miesiąca za miesiąc poprzedni. Jeżeli ustalony dzień wypłaty wynagrodzenia za pracę jest dniem wolnym od pracy, wynagrodzenie wypłaca się w dniu poprzedzającym określony dzień. Diety i dodatki za pracę wypłaca się 20 każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, chyba że ustalono z pracownikiem inaczej. (dowód: Regulamin wynagradzania k. 104-107) Pozwana w miejscowościach S. oraz K. w N. posiada budynki/pokoje udostępniane nieodpłatnie m.in. kierowcom, którzy przyjeżdżają z ładunkiem lub po jego odbiór. Powód w całym okresie swojego zatrudnienia dysponował na własny użytek całkowicie nieodpłatnie, pokojem w S. , do którego miał klucze. Również w miejscowości K. powód każdorazowo mógł nieodpłatnie nocować w pokoju. Kierowcy zatrudnieni w pozwanej i jeżdżący na trasach międzynarodowych (w tym powód) w okresach odpoczynku podczas pobytu za granicą nocowali w w/w pokojach. Żaden z kierowców (również powód) w okresie zatrudnienia w pozwanej spółce nie zgłaszał pozwanej żądań dotyczących ryczałtu za nocleg. (dowód: pismo k. 118-122, zeznania świadka Z. D. – e-protokół z 10 września 2015 roku zapis 00:11:55-00:28:38, zeznania świadka J. G. – e-protokół z 10 września 2015 roku zapis 00:37:26-00:56:06, zeznania świadka K. H. – e-protokół z 10 września 2015 roku zapis 00:56:16-01:11:13, zeznania świadka D. R. – e-protokół z 07 kwietnia 2016 roku zapis 00:10:31-00:28:12 ) Pismem z dnia 17 lutego 2015 roku powód wezwał pozwaną do zapłaty kwoty (...) EUR z tytułu ryczałtów za noclegi w okresie zatrudnienia od 01 września 2011 roku do 12 lipca 2013 roku. (dowód: wezwanie do zapłaty k. 10) Sąd zważył co następuje: Powództwo podlegało oddaleniu. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów, które nie wzbudziły wątpliwości Sądu w zakresie swej wiarygodności, w pełni korespondują ze sobą i składają się na ustalony w sprawie stan faktyczny. Nie były one kwestionowane przez strony postępowania, a nadto nie zachodziły również żadne wątpliwości, co do ich formy bądź treści. Sąd uwzględnił również zeznania świadków Z. D. , J. G. , K. H. oraz D. R. , które są ze sobą zgodne w zakresie warunków wynagradzania kierowców oraz spędzania noclegów w pokojach udostępnianych przez pozwaną. Zeznania stron - pochodzące od osób bezpośrednio zainteresowanych korzystnym wynikiem postępowania, a ponadto postrzegających dotyczące ich zdarzenia w sposób subiektywny, Sąd potraktował z dużą ostrożnością, dając im wiarę tylko w takim zakresie, w jakim relacje stron były zbieżne ze sobą lub znajdowały potwierdzenie w innym materiale dowodowym. Podstawę prawną żądania powoda stanowi przepis art. 21a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 1155), zgodnie z treścią którego kierowcy w podróży służbowej, przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem tego zadania służbowego, ustalane na zasadach określonych w przepisach art. 77 (5) § 3-5 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy . W myśl zaś art.77 5 § 1 kp pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Stosownie do art.77 2 §2 kp , minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz warunki ustalania należności przysługujących pracownikowi, zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju. Rozporządzenie powinno w szczególności określać wysokość diet, z uwzględnieniem czasu trwania podróży, a w przypadku podróży poza granicami kraju - walutę, w jakiej będzie ustalana dieta i limit na nocleg w poszczególnych państwach, a także warunki zwrotu kosztów przejazdów, noclegów i innych wydatków. Z kolei w myśl art.77 5 §3 kp , warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy niż wymieniony w § 2 określa się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania. Natomiast stosownie do treści art.77 5 §5 kp , w przypadku gdy układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania lub umowa o pracę nie zawiera postanowień, o których mowa w § 3 , pracownikowi przysługują należności na pokrycie kosztów podróży służbowej odpowiednio według przepisów, o których mowa w § 2 . W tym miejscu zauważyć należy, iż w spornym okresie kwestia należności z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju unormowana była przepisami Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 roku w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U. 2002.236.1991, ze zm.). Stosownie do treści §2 tegoż Rozporządzenia, z tytułu podróży, odbywanej w terminie i w państwie określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują: 1)diety; 2)zwrot kosztów: a)przejazdów i dojazdów, b)noclegów, c)innych wydatków, określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb. W myśl §9 ust.1 Rozporządzenia, za nocleg przysługuje pracownikowi zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem hotelowym, w granicach ustalonego na ten cel limitu określonego w załączniku do rozporządzenia. Zgodnie z §9 ust.2 Rozporządzenia, w razie nieprzedłożenia rachunku za nocleg, pracownikowi przysługuje ryczałt w wysokości 25% limitu, o którym mowa w ust. 1. Ryczałt ten nie przysługuje za czas przejazdu. Stosownie do treści §9 ust.3 rozporządzenia, w uzasadnionych przypadkach pracodawca może wyrazić zgodę na zwrot kosztów za nocleg w hotelu, stwierdzonych rachunkiem, w wysokości przekraczającej limit, o którym mowa w ust. 1. Natomiast zgodnie z §9 ust.4 rozporządzenia, przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli pracodawca lub strona zagraniczna zapewnia pracownikowi bezpłatny nocleg. Przenosząc powyższe okoliczności faktyczne na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w pozwanej obowiązywał Regulamin Wynagradzania, który określał zasady wypłaty diet i ryczałtów z tytułu delegacji. Zgodnie z Regulaminem wynagradzania kierowcy otrzymywali wynagrodzenie ryczałtowe w kwocie 1000-1200 euro, w którym mieściło się wynagrodzenie zasadnicze wynikające z umowy o pracę oraz kwota na pokrycie miesięcznych wydatków związanych z wyjazdami tj. ewentualnych noclegów, wyżywienia itp. Powód znał treść tego aktu. Sąd nie dał wiary twierdzeniom powoda, jakoby powód nie wiedział, że w pozwanej spółce istnieje regulaminu wynagradzania. Powyższemu przeczą przedłożone przez pozwaną dokumenty i zeznania świadków. Przeczą temu również zeznania samego powoda, który zeznał, że jego wynagrodzenie miesięczne wynosiło 1200 euro, z czego około 500-600 euro miesięcznie pokrywało koszt ewentualnych noclegów. Powód był zatem świadomy, że w skład jego wynagrodzenia wchodzi również ryczałt z tytułu noclegów. Kierowcy ( w tym powód) od samego początku mieli pełną świadomość jakie świadczenie i za co otrzymają. Nigdy nie zgłaszali pracodawcy z tego tytułu roszczeń, jak również nie kwestionowali przyjętych postanowień umownych, czy obowiązujących zapisów regulaminowych. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził ponadto, że oprócz wypłacanego ryczałtu, pozwana zapewniła powodowi oraz innym pracownikom pokoje udostępnione nieodpłatnie w czasie odbywanych przez nich podróży służbowych. Powód w okresie zatrudnienia dysponował na własny użytek całkowicie nieodpłatnie pokojem, do którego miał klucze. W świetle powyższego, powód nie udowodnił, zgodnie z regułą wynikającą z art. 6 kc , że przysługuje mu ryczałt za noclegi w kabinie. Twierdzenia powoda, jakoby spędzał noclegi w kabinie są gołosłowne, nie poparte żadnymi dowodami. Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że powód korzystał z mieszkania udostępnianego przez pozwanego. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd powództwo oddalił. O kosztach orzeczono po myśli art. 98 kpc . Na zasądzoną kwotę 2050 zł składało się wynagrodzenie pełnomocnika (1800 zł – ustalone w oparciu o § 11.1 pkt 2 w zw. z §6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu) oraz 250 zł tytułem dojazdów pełnomocnika na rozprawy (50 zł x 5 rozpraw).