IV P 359/22

Sygn. akt IV P 359/22 ​ WYROK ​ W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 grudnia 2025 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Pabian Protokolant: Roksana Borcz po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2025 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa E. G. przeciwko (...) sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą we P. , (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. o ustalenie stosunku pracy, wydanie świadectwa pracy, dodatek za pracę w porze nocnej, ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, odszkodowanie, wynagrodzenie za czas dojazdu do pracy, wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, wynagrodzenie za pracę, wyrównanie składek na ubezpieczenia społeczne I. 
        umarza postępowanie w zakresie kwoty 5.597,22 zł (pięć tysięcy pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych dwadzieścia dwa grosze) brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od tejże kwoty oraz w zakresie roszczeń o wydanie świadectw pracy; II. 
        oddala powództwo przeciwko (...) sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą we P. ; III. 
        zasądza od powoda E. G. na rzecz (...) sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą we P. kwotę 6.600,00 zł (sześć tysięcy sześćset złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; IV. 
        oddala powództwo przeciwko (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. ; V. 
        zasądza od powoda E. G. na rzecz (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. kwotę 6.600,00 zł (sześć tysięcy sześćset złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; VI. 
        nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt IV P 359/22 UZASADNIENIE Pozwem złożonym w Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy z dnia 14 października 2022 r. (data prezentaty Sądu), a skierowanym przeciwko (...) sp. z o.o. sp.k. z siedzibą we P. powód E. G. domagał się: odszkodowania za niedotrzymanie warunków umowy, przeprosin za kłamstwa w sprawie nieudokumentowanego powodu zwolnienia, ustalenia stosunku pracy, ustalenia rodzaju pracy oraz na wypadek ustalenia stosunku pracy, zasądzenia wynagrodzenia za pracę oraz ekwiwalentu za cały okres pracy. Powód wniósł także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów procesu. Uzasadniając żądanie pozwu powód wskazał jedynie, że „w przeszłości pracował dla N. G. przy czterech inwentaryzacjach w N. , zaś niezbędne fakty ujawnia załącznik 1 do pozwu - tj. umowa o świadczenie usług z 9 września 2021 r. (...) ” (k. 2- 5). Zarządzeniem z dnia 27 grudnia 2021 r. referendarz sądowy przekazał sprawę do VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Rejonowego w Bydgoszczy (k. 42). W odpowiedzi na pozew z dnia 7 lutego 2022 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) strona pozwana (...) sp. z o.o. sp. k. z siedzibą we P. wniosła o oddalenie powództwa w całości, zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, a nadto sformułowała wniosek o przekazanie sprawy do Sądu właściwego miejscowo. Uzasadniając swoje stanowisko strona pozwana podała, że zawarcie umowy o świadczenie usług inwentaryzacyjnych oraz usług rekrutacyjnych poprzedzało założenie konta na portalu internetowym prowadzonym dla strony pozwanej. Osoby zainteresowane współpracą zakładają zabezpieczone konto, a następnie uzyskują dostęp do terminów planowanych inwentaryzacji. Następnie akceptowane są dokumenty w tym: umowy, regulaminy oraz wypełniany jest dokument dotyczący okresów dyspozycyjności. Tym samym zleceniobiorca samodzielnie wybiera dla siebie termin i miejsce inwentaryzacji z dostępnych projektów inwentaryzacyjnych. Z tych względów strona pozwana nie narzucała, gdzie i kiedy zlecenie ma być realizowane, zaś umowa nie miała cech umowy o pracę. Strona pozwana podała także dalej, że powód wykonywał inwentaryzację w dniach od 13 września 2021 r. do 21 września 2021 r. na terytorium Czech. W wykonaniu umowy strona pozwana miała wypłacić wszelkie należności na rzecz powoda wynikające z poczynionych ustaleń. Tym samym zdaniem strony pozwanej nie jest prawdą jakby strona pozwana była zobowiązana wypłacić na rzecz powoda jakiekolwiek składniki wynagrodzenia. Odnosząc się do kwestii zakończenia współpracy z powodem strona pozwana podała, że powód wykonywał usługi niedbale i ze znacznym opóźnieniem. Mimo wielu upomnień błędy były nadal popełniane, a powód omijał różne inwentaryzowane składniki. W tych okolicznościach strona pozwana rozwiązała z powodem umowę w trybie § 2 ust. 2 lit. a umowy z powodu nienależytego wykonywania usług, zapewniając mimo tego powodowi możliwość powrotu do P. na koszt strony pozwanej (k. 51-53). W dniu 24 marca 2022 r. w Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy odbyło się posiedzenie przygotowawcze w trakcie którego powód wniósł o ustalenie stosunku pracy za okres od dnia 9 września 2021 r. do dnia 21 września 2021 r. na pełny etat oraz oświadczył, że domaga się wydania świadectwa pracy, zapłaty wynagrodzenia za pracę w godzinach nocnych oraz ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Powód złożył także m.in. wniosek o przyznanie mu pełnomocnika z urzędu. Strona pozwana tymczasem podtrzymała wcześniejsze stanowisko oraz zarzut dotyczący właściwości miejscowej Sądu (k. 88). Na mocy postanowienia z dnia 24 marca 2022 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przekazał sprawę tutejszemu Sądowi jako miejscowo właściwemu do jej rozpoznania (k. 89). Wnioskiem z dnia 29 marca 2022 r. powód wystąpił ponownie o przydzielenie mu pełnomocnika z urzędu oraz o zwolnienie powoda z kosztów sądowych w całości (k. 92), zaś w piśmie procesowym z dnia 6 sierpnia 2022 r. wskazywał, że nie potrafi sprecyzować żądań pozwu (k. 118). Postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 30 września 2022 r. ustanowiono na rzecz powoda pełnomocnika z urzędu, którego wskazała Okręgowa Rada Adwokacka we W. (k. 123). Wówczas także zarządzono (pkt 7 zarządzenia z dnia 30 września 2022 r.) pouczenie powoda o braku możliwości składania pism procesowych drogą elektroniczną. Pismo zawierające stosowne pouczenie powód otrzymał w dniu 12 października 2022 r. (k. 123 v., 125 i 127). W dniu 17 października 2022 r. (5 dni po otrzymaniu pouczenia) powód skierował do tutejszego Sądu pismo drogą elektroniczną zatytułowane jako: „pismo informacyjne” (k. 130-131). W piśmie procesowym z dnia 10 listopada 2022 r. powód, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o ustalenie istnienia stosunku pracy zaznaczając, że żądanie to dotyczy umowy o świadczenie usług inwentaryzacyjnych nr (...) , która została zawarta na czas określony na okres od dnia 9 września 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 r., w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku inwentaryzator, przy okresie zatrudnienia od dnia 9 września 2021 r. do dnia 28 września 2021 r. Dodatkowo doprecyzowano, że powód domaga się wydania świadectwa pracy z oznaczeniem, że umowa została zawarta na stanowisku inwentaryzator w pełnym wymiarze czasu pracy, przy okresie zatrudnienia od dnia 9 września 2021 r. do dnia 28 września 2021 r., a do ustania stosunku pracy doszło po upływie okresu na który została zawarta. Powód doprecyzował także, że należy mu się dodatek za pracę w porze nocnej, łącznej wysokości 64,97 zł brutto (za 17 h i 35 minut) oraz ekwiwalent za urlop wypoczynkowy za 1/12 niewykorzystanego urlopu w kwocie 369,11 zł brutto w związku z niewykorzystaniem 1 dnia 5 godzin i 20 minut urlopu (k. 137-138). W piśmie procesowym z dnia 27 grudnia 2022 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) strona pozwana zawiadomiła tutejszy Sąd o wykreśleniu (...) sp. z o.o. sp. k. we P. z rejestru przedsiębiorców, formułując tym samym wniosek o umorzenie postępowania. Jednocześnie strona pozwana podała, że nie ma podstaw do ustalenia, że powodowi przysługują w tym wypadku jakiekolwiek roszczenia bowiem umowa, która łączyła w tym wypadku strony sporu nie miała cech umowy o pracę (k. 150-151). W piśmie procesowym z dnia 4 stycznia 2023 r. (data prezentaty Sądu) powód wniósł o zawiadomienie (...) sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą we P. o toczącym się postępowaniu oraz o wezwanie do wzięcia udziału w sprawie (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. jako podmiotu współodpowiedzialnego względem powoda (k.155-156). Postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 30 września 2022 r. zawieszono postępowanie na podstawie art. 174 § 1 pkt 1 k.p.c. z uwagi na utratę zdolności sądowej przez stronę pozwaną (...) sp. z o.o. sp. k. we P. oraz podjęto zawieszone postępowanie z udziałem komplementariusza strony pozwanej (...) sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą we P. (k. 168). W piśmie z dnia 2 marca 2023 r. powód wskazał, że z uwagi na podjęcie postępowania z udziałem (...) sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą we P. powód pozywa wyłącznie komplementariusza dotychczasowej strony pozwanej, tj. (...) sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą we P. (k. 178). Następnie w piśmie procesowym z dnia 5 kwietnia 2023 r. powód wniósł o zawiadomienie (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. o toczącym się między powodem a stroną pozwaną sporze oraz o wezwanie (...) sp. z o.o. do wzięcia udziału w sprawie toczącej się przed tutejszym Sądem jako podmiotu współodpowiedzialnego względem powoda (k. 183 - 184). W piśmie procesowym z dnia 26 kwietnia 2023 r. (...) sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą we P. sprzeciwiła się wezwaniu spółki (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. do udziału w sprawie w charakterze pozwanej. Wyjaśniła, że wartość wkładu spółki (...) sp. z o.o. jest tej samej wysokości co suma komandytowa spółki (...) sp. z o.o. sp. k. we P. . W konsekwencji wezwanie spółki (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. do udziału w sprawie w charakterze strony pozwanej nie jest zasadne (k. 190 – 192). Postanowieniem z dnia 24 maja 2023 r. tutejszy Sąd wezwał do udziału w sprawie w charakterze strony pozwanej (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. (k. 234). W dniu 16 czerwca 2023 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) spółka (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. wniosła odpowiedź na pozew, w której domagała się oddalenia powództwa w całości oraz zasądzenia od powoda zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając swoje stanowisko spółka (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. odwołała się do ograniczenia odpowiedzialności komandytariusza do wysokości sumy komandytowej. Zdaniem strony pozwanej z uwagi na to, że wartość wkładu spółki jest tej samej wysokości co suma komandytowa, jest ona całkowicie wolna od odpowiedzialności za zobowiązania spółki (...) sp. z o.o. sp. k. we P. . Dalej strona pozwana powołała analogiczną argumentację do tej, którą prezentowała pierwotnie pozwana spółka (...) sp. z o.o. sp.k. z siedzibą we P. w odpowiedzi na pozew z dnia 7 lutego 2022 r. (k. 244-249). W piśmie procesowym z dnia 19 czerwca 2023 r. (data prezentaty Sądu) powód doprecyzował wartość przedmiotu sporu w zakresie dochodzonego wynagrodzenia na kwotę 434,08 zł, z czego kwota 369,11 zł brutto stanowić miała ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, zaś kwota 64,97 zł brutto stanowić miała wynagrodzenie za pracę w porze nocnej (k. 258-258 v.). W piśmie procesowym z dnia 28 sierpnia 2023 r. (data prezentaty Sądu) powód doprecyzował, że domaga się dodatkowo: ustalenia istnienia stosunku pracy nawiązanego na podstawie umów (...) nr (...) z dnia 13 października 2020 r. oraz nr (...) z dnia 1 lutego 2021 r., wydania świadectw pracy w związku z wykonaniem w/w umów, a także zasądzenia kwoty 5.234,40 zł tytułem odszkodowania w związku z rozwiązaniem umowy o pracę z dnia 13 października 2020 r. z naruszeniem przepisów prawa. Na tym etapie powód uzasadniał swoje żądania precyzując, że umowy inwentaryzacyjne do których odwołuje się charakteryzowały się cechami właściwymi dla umowy o pracę tj. praca była wykonywana na rzecz pracodawcy, pod jego kierownictwem, odpłatnie, osobiście, w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę i w określonych ramach czasowych. Te względy zdaniem powoda determinować powinny kwalifikację stosunków łączących strony właśnie jako stosunki pracownicze. Dalszą konsekwencją tego stanu powinno być zdaniem powoda wydanie świadectw pracy. Dodatkowo powód twierdził, że w niniejszym przypadku doszło do naruszenia reguł związanych z wypowiadaniem umów (k. 259 -263 v). W piśmie procesowym z dnia 4 października 2023 r. (data prezentaty Sądu) powód ponownie doprecyzował, że dochodzi ustalenia istnienia stosunku pracy nawiązanego na podstawie umów inwentaryzacyjnych: nr (...) z dnia 13 października 2020 r. oraz nr (...) z dnia 1 lutego 2021 r., wydania świadectw pracy w związku z wykonaniem w/w umów – precyzując szczegółowo treść oczekiwanych ustaleń oraz treść świadectw pracy, których wydania oczekuje, a także zasądzenia kwoty 5.234,40 zł tytułem odszkodowania w związku z rozwiązaniem umowy o pracę z dnia 13 października 2020 r. z naruszeniem przepisów prawa. W piśmie powód powtórzył argumentację powołaną w uzasadnieniu pisma z dnia 28 sierpnia 2023 r. (k. 362-366). W piśmie procesowym z dnia 22 grudnia 2023 r. (data prezentaty Sądu) powód doprecyzował wcześniej oznaczone żądania dotyczące ustalenia stosunku pracy i wydania świadectwa pracy, wskazując, że wnosi o: - ustalenie istnienia stosunku pracy nawiązanego na podstawie umowy o świadczenie usług inwentaryzacji nr (...) / (...) z dnia 13 października 2020 r. na czas określony w pełnym wymiarze godzin, zawartej między powodem a (...) sp. z o.o. sp. k. z siedzibą we P. na stanowisku inwentaryzator, w okresie od dnia 13 października 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r., - ustalenie istnienia stosunku pracy nawiązanego na podstawie umowy o świadczenie usług inwentaryzacji nr (...) z dnia 1 lutego 2021 r. na czas określony w pełnym wymiarze godzin, zawartej między powodem a (...) sp. z o.o. sp. k. z siedzibą we P. na stanowisku inwentaryzator, w okresie od dnia 1 lutego 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 r., - wydanie świadectw pracy potwierdzających zatrudnienie powoda na podstawie ww. umów. Nadto, powód zażądał kwoty: 5.234,40 zł brutto tytułem odszkodowania w związku z rozwiązaniem umowy o pracę z dnia 13 października 2020 r. z naruszeniem przepisów prawa; 109,36 zł brutto tytułem zapłaty wynagrodzenia za godziny nocne w ramach wykonywania umowy o świadczenie usług inwentaryzacji nr (...) z dnia 13 października 2020 r.; 5.624,96 zł brutto tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy w ramach umów nr (...) z dnia 13 października 2020 r. oraz nr 21/ (...) z dnia 1 lutego 2021 r. Powód podtrzymał swoją dotychczasową argumentację, dodając przy tym twierdzenia, że w 2020 przepracował 32 godziny, 10 minut w porze nocnej – co czyniło zasadnym jego roszczenie o wypłatę wynagrodzenia za pracę w porze nocnej. Jednocześnie powód twierdził, że pozostawał w zatrudnieniu w okresach: od 13 października 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. oraz w okresie od 1 lutego 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. łącznie więc odpowiednio przez 2,43 miesiąca oraz 11 pełnych miesięcy. Tym samym kwota ekwiwalentu urlopowego w tym wypadku winna opiewać wedle twierdzeń powoda odpowiednio na: 1 022,72 zł brutto i 5 624,96 zł (k. 387-392). W dniu 29 grudnia 2023 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) adw. L. Z. wniósł o zwolnienie go z funkcji pełnomocnika z urzędu powoda z uwagi utratę zaufania oraz trudności w komunikacji między powodem, a pełnomocnikiem. Nadto pełnomocnik wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, według norm prawem przepisanych, oświadczając jednocześnie, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części (k. 454). W piśmie procesowym datowanym na 15 stycznia 2024 r. (złożonym na rozprawie w dniu 19 stycznia 2024 r.) powód powtórzył wszystkie dotychczasowe żądania i wcześniejsze wnioski dowodowe i doprecyzował wartość przedmiotu sporu w sprawie. Dodał, że treść punktów 6 i 7 pisma z dnia 20 grudnia 2023 r. nie zawiera nowego roszczenia, a jest wyłącznie formalnym wskazaniem wysokości wartości przedmiotu sporu w zakresie roszczenia o ustalenie istnienia stosunku pracy zawartego w punkcie 1. (k. 496-502). Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 19 stycznia 2024 r. pełnomocnik powoda oświadczył, że ma problemy komunikacyjne z powodem, który kwestionował propozycje pełnomocnika i pracę jego pracowników. Dodatkowo, mimo próśb o podawanie faktów, powód ich nie podawał, w konsekwencji pełnomocnik powoda wskazał, że nie jest w stanie dalej z powodem współpracować. Powód wskazał, że wnosi o wyznaczenie nowego pełnomocnika. Strona pozwana wniosła wówczas (na rozprawie w dniu 19 stycznia 2024 r.) o oddalenie powództwa w całości. Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2024 r. tutejszy Sąd na podstawie art. 118 § 3 k.p.c. zwolnił adw. L. Z. z obowiązku zastępowania powoda w niniejszej sprawie oraz przyznał adw. L. Z. ze Skarbu Państwa kwotę 990,00 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej powodowi z urzędu (k. 508-509). Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2024 r. tutejszy Sąd cofnął ustanowienie pełnomocnika procesowego z urzędu dla powoda E. G. mając na uwadze okoliczności, w jakich doszło do zwolnienia pełnomocnika z urzędu z obowiązku zastępowania powoda oraz całokształt dotychczasowego przebiegu postępowania sądowego (k. 510). W piśmie procesowym z dnia 31 stycznia 2024 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) powód domagał się ustalenia czy umowa podpisana dnia 1 lutego 2021 r. została rozwiązana zgodnie z prawem dnia 4 marca 2021 r., ustalenie stosunku prawnego lub prawa w związku z koniecznością pokrywania kosztów zakwaterowania oraz innych zapisanych w umowie przez usługobiorcę podczas inwentaryzacji zagranicznych dla wszystkich trzech umów, ustalenia czy dojazd z miejsca zakwaterowania do miejsca pracy i z powrotem powinien zostać wliczony do czasu pracy usługobiorcy dla wszystkich trzech umów, ustalenia czy umowy podpisane 1 lutego 2021 r. oraz 9 września zostały podpisane i rozwiązane z zachowaniem zasad o równym traktowaniu (k. 531). W piśmie procesowym z dnia 9 lutego 2024 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) strona pozwana (...) sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą we P. oraz (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. wniosły o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je orzeczono, do dnia zapłaty. Strony pozwane podtrzymały dotychczas zgłoszone wnioski dowodowe oraz argumentację. W ich ocenie stosunki prawne łączące powoda ze stroną pozwaną (...) sp. z o.o. sp. k. nie mogą być zakwalifikowane jako stosunki pracy, nie zostały bowiem spełnione w tych warunkach przesłanki z art. 22 § 1 k.p. W związku z tym, powodowi nie przysługują jakiekolwiek roszczenia związane ze stosunkiem pracy. Strona pozwana (...) sp. z o.o. podtrzymała swoje stanowisko także w zakresie twierdzenia, że kierowanie wobec niej roszczeń jest bezzasadne ze względu na tożsamość wysokości wniesionego przez nią wkładu oraz sumy komandytowej (k. 549 – 552). Wnioskiem z dnia 9 lutego 2024 r. powód zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych w części w zakresie opłaty za uzasadnienie postanowienia z dnia 25 stycznia 2024 r. o zwolnieniu pełnomocnika z urzędu oraz cofnięciu ustanowienia pełnomocnika z urzędu dla powoda (k. 565). W piśmie z dnia 9 lutego 2024 r. powód wskazał, że nie jest prawdą jakoby ustanowiony pełnomocnik z urzędu zrealizował w pełni spoczywające na nim obowiązki. Zaznaczył, że okoliczności związane z jego reprezentowaniem nie ustały, a przeciwnie - przez chaotyczne i nieuzasadnione niedbalstwo podczas prowadzenia postępowania i wykonywanie obowiązków przez ustanowionego pełnomocnika powstało wiele dodatkowych nieścisłości i zaniedbań, co do oczekiwań powoda i nie tylko (k. 571 – 572). Postanowieniem z dnia 21 lutego 2024 r. tutejszy Sąd oddalił wniosek powoda o zwolnienie od kosztów sądowych w części (k. 576). W dniu 5 marca 2024 r. powód wniósł zażalenie na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 25 stycznia 2024 r. zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia oraz wyznaczenia nowego adwokata lub radcy prawnego (k. 580-581). Dotychczasowe żądania powód powtórzył w piśmie procesowym z dnia 19 marca 2024 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) oraz dalej rozszerzył powództwo wnosząc o: ustalenie czy umowa podpisana 1 lutego 2021 r. została rozwiązana zgodnie z prawem dnia 4 marca 2021 r., zasądzenie od pozwanego odszkodowania w związku z rozwiązaniem umowy o pracę z dnia 1 lutego 2021 r. z naruszeniem przepisów prawa, ustalenie czy pozwany nie naruszył prawa pobierając opłatę za zakwaterowanie oraz innych opłat związanych z wyjazdem zagranicznym na inwentaryzacje będąc organizatorem pracy (usługi), ustalenie czy pozwany nie naruszył prawa nie wypłacając wynagrodzenia dla pracowników za czas dojazdu do pracy i do miejsca zakwaterowania po pracy oraz zasądzenie wypłaty wynagrodzenia za wspomniany czas pracy, ustalenie, czy umowy podpisane w dniu 13 października 2020 r., 1 lutego 2021 r. oraz 9 września 2021 r. zostały podpisane i rozwiązane zgodnie z zachowaniem zasad o równym traktowaniu, ustalenie i zasądzenie od pozwanych wynagrodzenia za przepracowane godziny nadliczbowe dla wszystkich zawartych w pozwie i rozszerzeniu umów. Powód wyjaśnił, że umowy z dnia 1 lutego i 9 września 2021 r. zostały rozwiązane niezgodnie z prawem, bez wypowiedzenia i podania rozsądnego powodu. Zaznaczył, że nigdy nie odmówił pracy. Dodał, że pozwany pobierał opłatę za zakwaterowanie, a to on powinien pokrywać te koszty. Dodatkowo zdaniem powoda, czas poświęcony na dojazd również był czasem, w którym pracownik musiał wykonywać obowiązki (k. 595-595 v.). Postanowieniem z dnia 28 marca 2024 r. tutejszy Sąd oddalił zażalenie powoda na postanowienie Sądu z dnia 25 stycznia 2024 r. w przedmiocie cofnięcia ustanowienia dla powoda pełnomocnika z urzędu (k. 597). W piśmie procesowym z dnia 16 kwietnia 2024 r. (data nadania w placówce pocztowej) powód zakwestionował stanowisko pozwanych. Wskazał, że warunki, zasady, regulacje, obowiązki i sankcje zawarte w umowach i regulaminie świadczą o stosunku prawnym łączącym strony. To pozwane określały czas i miejsce wykonywania pracy przez powoda. Po zakończeniu procesu rekrutacji powód był podporządkowany spółce pod każdym względem. Zdaniem powoda pozwane spółki celowo pozorowały umowy cywilnoprawne z powodów ekonomicznych, jednocześnie oczekując od zleceniobiorców podporządkowania i wykonywania obowiązków jak na umowie o pracę. Powód zakwestionował także podaną przez strony pozwane stawkę wynagrodzenia (k. 603 – 604). Zarządzeniem z dnia 25 kwietnia 2024 r. tutejszy Sąd wezwał powoda do uzupełnienia braków formalnych pism datowanych na: 31 stycznia 2024 r. i 18 marca 2024 r. w celu ustalenia zakresu przedmiotowego niniejszej sprawy (k. 607). W odpowiedzi na wezwanie Sądu powód w piśmie procesowym z dnia 20 maja 2024 r. (data nadania w placówce pocztowej) wskazał, że w dalszym ciągu nie potrafi podać i obliczyć sam wartości przedmiotu sporu i nie rozumie na jakiej podstawie Sąd domaga się od niego podania wyszczególnionych kwot wraz ze sposobem obliczeń (k. 618). W kolejnym piśmie procesowym z dnia 21 maja 2024 r. powód ponownie podał, że nie jest w stanie samodzielnie uzupełnić braków związanych z wartością przedmiotu sporu. Dalej jednak wskazał, że nie wie jak obliczyć odszkodowanie - tylko za turnus czy za cały czas trwania umowy. Dodał, że potrącenia za zakwaterowanie wynoszą 455,96 zł za wyjazd w 2020 r. do N. oraz 178,43 zł za wyjazd w 2021 r. do Czech. W ocenie powoda to pozwane winny pokryć te koszty. Powód wyjaśnił również, że każda inwentaryzacja zakładała dodatkowo 3 – 4 godziny więcej niż było płacone (dojechanie do miejsca zakwaterowania, rozładowywanie samochodu). Nadto powód wskazał, że minimalne odszkodowanie za naruszenie zasad równego traktowania w zatrudnieniu wynosi minimalnie miesięczne wynagrodzenie i to – w jego ocenie – Sąd winien ustalić, czy ma on interes prawny we wspomnianym roszczeniu lub ustalić roszczenie alternatywne (k. 620 – 621). W piśmie procesowym z dnia 4 czerwca 2024 r. powód doprecyzował, że domaga się odszkodowania z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umów (...) odpowiednio w kwocie 3.500,00 zł oraz 10.400,00 zł, odszkodowania z tytułu kosztów zakwaterowania 455,96 zł brutto oraz 178,43 zł brutto, wynagrodzenia za czas dojazdu do pracy i miejsca zakwaterowania w kwotach 541,94 zł brutto oraz 896 zł brutto, odszkodowania z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu w kwocie 2.800,00 zł, dodatku za pracę w godzinach nocnych w kwocie 163,78 zł brutto, wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych w kwocie 582,20 zł brutto, ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy w kwocie 1.422,85 zł brutto, wyrównania nieopłaconej składki ZUS w kwocie 338,00 zł (k. 626-628 v.). W piśmie procesowym datowanym na 4 czerwca 2024 r. powód kontynuował polemikę z twierdzeniami strony pozwanej, odnosząc się jednak w przeważającej mierze do problemu swoich relacji ze pełnomocnikiem z urzędu (k. 629-631). Strony pozwane w piśmie procesowym z dnia 23 lipca 2024 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) podtrzymały wcześniejsze stanowisko w pełnym zakresie. Strony pozwane podkreślały przede wszystkim, że powód dokonywał w tym wypadku wyboru zarówno miejsca, jak i daty w której realizował inwentaryzację poprzez deklarację udziału. Strony pozwane przeczyły także, aby powód mógł oczekiwać zapłaty wynagrodzenia za dojazd do pracy, bądź aby w tym wypadku doszło do naruszenia reguł dotyczących wypowiadania umowy o pracę. Odnosząc się do żądań dotyczących opłat za zakwaterowanie strony pozwane wskazywały, że powód wyraził zgodę na potrącenie kosztów zakwaterowania w umowach, które zawierał. Wreszcie zarzucono także, iż powód nie uprawdopodobnił aby w tym wypadku dochodziło do naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu oraz powtórzono zarzut dotyczący ograniczenia zakresu odpowiedzialności komandytariusza pierwotnie pozwanej spółki (k. 650-657). W piśmie procesowym datowanym na 24 października 2024 r. (w części zatytułowanej „fakty do roszczeń alternatywnych) powód m.in. opisywał szczegółowo sposób nawiązania współpracy, sposób działania strony invent.ag, a także odnosił się do zapisów umów (k. 686-689, 766-773). Postanowieniem z dnia 30 października 2024 r. tutejszy Sąd wyłączył żądania dotyczące odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy z pism datowanych na: 24 sierpnia 2023 r., 29 września 2023 r., 20 grudnia 2023 r. i 15 stycznia 2024 r. oraz żądanie powoda zasądzenia odszkodowania lub zadośćuczynienia za naruszenie zasady równego traktowania - wyrażone w piśmie procesowym datowanym na 4 czerwca 2024 r. – z uwagi na konieczność rozpoznania w/w spraw w składzie ławniczym (k. 776 v.). Sprawa dotycząca powyższych roszczeń została zarejestrowana przed tutejszym Sądem pod sygn. akt IV P 2113/24 i pozostaje aktualnie zawieszona na skutek postanowienia z dnia 5 lutego 2025 r. – do czasu prawomocnego zakończenia niniejszej sprawy. Powód kwestionował zasadność zarówno wyłączenia powyższych roszczeń, jak i okoliczność zawieszenia powyższego postępowania, jednak zażalenie na powyższe postanowienie zostało oddalone przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu na mocy postanowienia z dnia 9 maja 2025 r., wydanego w sprawie o sygn. akt VIII Pz 54/25. Postanowieniem z dnia 30 października 2024 r. tutejszy Sąd oddalił wniosek powoda o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (k. 779). Postanowieniem z dnia 12 listopada 2024 r. tutejszy Sąd w punkcie I odrzucił wniosek powoda o sporządzenie uzasadnienia punktu I postanowienia z dnia 30 października 2024 r., w punkcie II odrzucił wniosek powoda o sporządzenie uzasadnienia zarządzeń wykonawczych wydanych w dniu 30 października 2024 r. (k . 799). Powód zaskarżył powyższe postanowienia. Postanowieniami z dnia 18 grudnia 2024 r. tutejszy Sąd odrzucił zażalenia powoda na postanowienia w przedmiocie wyłączenia roszczeń o odszkodowanie do odrębnego rozpoznawania oraz na punkt I postanowienia z dnia 12 listopada 2024 r. (k. 825, 828). Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2024 r. tutejszy Sąd oddalił zażalenie powoda na postanowienia tutejszego Sądu z dnia 30 października 2024 r. o oddaleniu wniosku powoda o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (k. 834). Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2025 r. tutejszy Sąd oddalił zażalenie powoda na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 12 listopada 2024 roku sygnatura akt IV P 359/22 w przedmiocie odrzucenia wniosku powoda o sporządzenie pisemnego uzasadnienia postanowienia zawartego w punkcie I protokołu rozprawy z dnia 30 października 2024 r. (k. 849). Na rozprawie w dniu 14 lutego 2025 r. powód podtrzymał stanowisko w sprawie, oświadczając przy tym, że chce rozszerzyć powództwo, jednakże nie jest w stanie określić wartości żądań ani zakreślić podstaw faktycznych i prawnych tych żądań. Przewodniczący pouczył powoda o kategoriach roszczeń, o wymogu sformułowania jednoznacznego żądania w przypadku roszczeń o świadczenie i o konieczności wskazania interesu prawnego w przypadku roszczeń o ustalenie. Powód wniósł następnie o wyłączenie Sędziego. Powód złożył wówczas także kolejny wniosek o ustanowienie dla niego pełnomocnika z urzędu. Biorąc pod uwagę okoliczność, iż wniosek oparty był o dotychczas powołane podstawy został on uznany za niedopuszczalny i pozostawiono go bez dalszych czynności – o czym powód został poinformowany (k. 889-889 v.). Postanowieniem z dnia 8 marca 2025 r. tutejszy Sąd w sprawie IV Po 62/25 oddalił wniosek powoda o wyłączenie asesora sądowego od rozpoznawania sprawy (k. 12). Powód kwestionował w drodze zażalenia powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia 23 maja 2025 r. Sąd oddalił zażalenie powoda (k. 46-49). Powód w piśmie procesowym z dnia 21 lutego 2025 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) doprecyzował daty wymagalności dochodzonych roszczeń (k. 909-909 v.). W piśmie procesowym z dnia 20 marca 2025 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) powód kwestionował m.in. zasadność postanowienia o wyłączeniu roszczeń do odrębnego rozpoznania, formułował wnioski o udostępnienie mu pism procesowych, w tym pism wcześniej doręczonych oraz składanych w jego imieniu przez pełnomocnika z urzędu (k. 911-912). W piśmie procesowym z dnia 12 maja 2025 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) pełnomocnik stron pozwanych podtrzymał stanowisko w sprawie, a ponadto wniósł o zasądzenie od powoda na rzecz każdego z pozwanych kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej (k. 928-929). W piśmie procesowym z dnia 23 maja 2025 r. powód odwołał się do treści art. 25 c ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług, wskazując przy tym, że traktuje to jako podstawę do uzyskania odszkodowania wyrównawczego. W ocenie powoda pozwani naruszyli zasady równego traktowania, nie informując w umowie o rodzaju wyjazdu i przysługujących prawach uczestników inwentaryzacji z powodu świadczenia pracy poza granicami kraju, jednocześnie powód ponownie kwestionował zasadność wyłączenia części roszczeń do odrębnego rozpoznania z uwagi na konieczność powołania składu ławniczego (k. 959-960 v.). Na rozprawie w dniu 13 czerwca 2025 r. Przewodniczący poinformował strony o możliwym wyniku postępowania zgodnie z treścią art. 156 1 k.p.c. Ponadto powód został poinformowany o możliwości obciążenia go podwójnymi kosztami w stosunku do dwóch stron pozwanych na wypadek kontynuowania postępowania (k. 988-989 v.). W pismach procesowych datowanych na 20 czerwca 2025 r. i 23 czerwca 2025 r. powód m.in. domagał się uzasadniania wszystkich postanowień Sądu wydanych na wcześniejszej rozprawie, kwestionował zasadność przedstawionego możliwego sposobu zakończenia postępowania, ponawiał wcześniejsze wnioski dowodowe, kwestionował klarowność pouczeń udzielanych przez Sąd, krytykował przebieg postępowania dowodowego (k. 1007-1008). Zarządzeniem z dnia 30 czerwca 2025 r. odrzucono wniosek powoda o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych pozwu w części dotyczącej roszczeń zgłaszanych w piśmie procesowym z dnia 23 maja 2025 r. oraz zwrócono pozew w zakresie dodatkowych roszczeń zgłaszanych w piśmie procesowym z dnia 23 maja 2025 r. (k. 1016). Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2025 r. odrzucono wniosek powoda o sporządzenie uzasadnienia postanowień wydanych na rozprawie w dniu 13 czerwca 2025 r. (punkt I sentencji postanowienia), odrzucono wniosek powoda o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z dnia 30 maja 2025 r. (punkt II sentencji postanowienia), odrzucono wniosek o sporządzenie uzasadnienia punktu 9 zarządzenia z dnia 30 maja 2025 r. o odmowie sprostowania protokołu rozprawy z dnia 14 lutego 2025 r. (punkt III sentencji postanowienia), (k. 1017). W dniu 28 lipca 2025 r. pouczono powoda o możliwości zastosowania w sprawie sankcji przewidzianych w treści art. 226 2 § 1 i 2 k.p.c. wobec stwierdzenia nadużywania przez powoda praw podmiotowych (k. 1081). Na rozprawie w dniu 12 września 2025 r. powód mimo udzielonych pouczeń zgłosił kolejne roszczenie o zasądzenie na jego rzecz wynagrodzenia w kwocie 1.000 zł od obu stron pozwanych (k. 1128-1129 v.). W piśmie procesowym z dnia 17 września 2025 r. strony pozwane podtrzymały swoje stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie powództwa w całości jako bezpodstawnego, w tym również w zakresie roszczenia o zapłatę kwoty 1.000,00 zł z tytułu wynagrodzenia za pracę. Ponadto strony pozwane wniosły o zasądzenie od powoda na rzecz każdego z pozwanych kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości trzykrotności stawki minimalnej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je orzeczono do dnia zapłaty. Stanowisko uzasadniano powołanymi wcześniej argumentami, natomiast wniosek o zasądzenie trzykrotności stawki kosztów zastępstwa procesowego uzasadniano znacznym nakładem pracy pełnomocników, który determinowała aktywności powoda (k. 1139-1144). W treści pisma z dnia 26 września 2025 r. powód wskazał, że na rozprawie w dniu 12 września 2025 r. kwota 1.000,00 zł, która została wskazana przez niego winna wynosić 312,00 zł. W związku z powyższym powód wniósł o zasądzenie od strony pozwanej kwoty 312,00 zł tytułem niewypłaconego wynagrodzenia wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 15 października 2021 r. (k. 1149-1151). W piśmie procesowym z dnia 20 października 2025 r. (data prezentaty Sądu) powód wskazał, że wnosi o: - ustalenie istnienia stosunku pracy nawiązanego na podstawie umowy o świadczenie usług inwentaryzacji nr (...) , (...) , (...) pomiędzy powodem a stronami pozwanymi; - zasądzenie odszkodowania w kwocie 634,00 zł brutto tytułem pobranych opłat za zakwaterowanie; - ustalenie wynagrodzenia za czas dojazdu do i z miejsca pracy w kwocie 1.437,94 zł brutto; - zasądzenie wynagrodzenia za godziny pracy w porze nocnej w kwocie 163,78 zł brutto; - zasądzenie wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych w kwocie 582,20 zł brutto; - zasądzenie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w kwocie 1.422,85 zł brutto; - zasądzenie kwoty 338,00 zł brutto tytułem niewypłaconej składki ZUS; - zasądzenie niewypłaconego wynagrodzenia w kwocie 312,00 zł brutto; Ponadto powód wskazał, że aktualna wartość przedmiotu sporu wynosi 8.901,00 zł brutto, a roszczeń powód dochodzi solidarnie od stron pozwanych (k. 1163-1163 v.). Na rozprawie w dniu 19 grudnia 2025 r. powód cofnął pozew ze zrzeczeniem się roszczenia w zakresie: wynagrodzenia, co do kwoty 688,00 zł brutto, ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy ponad kwotę 1.422,85 zł (tj. co do kwoty łącznie 4.571,22 zł) oraz kwoty 338,00 zł tytułem nieopłaconej składki ZUS. Dodatkowo powód cofnął pozew w zakresie wydania świadectw pracy z trzech umów. Wreszcie powód oświadczył, że w zakresie cofniętych roszczeń pieniężnych cofa również pozew ze zrzeczeniem się roszczenia w zakresie odsetek od dochodzonych należności (k. 1195-1196). Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Spółka (...) sp. z o.o. sp. k. we P. (KRS (...) ) została założona w dniu 2 grudnia 2019 r. Komplementariuszem w/w spółki była spółka (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. (KRS (...) ), zaś komandytariuszem (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. (KRS (...) ). Wkład komandytariusza wynosił w tym wypadku 9 900,00 zł i został w całości wniesiony. W dniu 16 listopada 2022 r. spółka (...) sp. z o.o. sp. k. podjęła uchwałę o rozwiązaniu spółki bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego. W uchwale postanowiono, że ogół praw i obowiązków przejął komplementariusz spółki tj. (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. (KRS (...) ). Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu postanowieniem z dnia 9 grudnia 2022 r., wobec uchwały o rozwiązaniu spółki (...) sp. z o.o. sp. k. we P. zdecydował o wykreśleniu w/w podmiotu z Krajowego Rejestru Sądowego. Powyższe postanowienie jest prawomocne na dzień 30 grudnia 2022 r. (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. (KRS (...) ) prowadzi obecnie proces likwidacji. Dowód: - wydruk z systemu eKRS z dnia 25 kwietnia 2023 r., k. 193-199; - akt notarialny (...) , k. 147-149 v.; - wydruk z systemu eKRS z dnia 27 grudnia 2022 r., k. 161-163; - postanowienie z dn. 9.12.2022 r. sygn. WR.VI NS-REJ. (...) -k. 202; - wyciąg z centralnej informacji KRS, k. 157-160, 164-167, 203; Spółka (...) sp. z o.o. sp. k. swoją działalność na terenie P. skupiała na prowadzeniu działalność w zakresie usług rekrutacyjnych, promocyjnych i marketingowych, natomiast poza granicami P. (m.in. N. , C. ) na świadczeniu usług inwetaryzacyjnych na rzecz kontrahentów – sieci sklepów spożywczych, budowlanych, odzieżowych i drogerii. Osoby, które podejmowały się inwentaryzacji nawiązywały współpracę na podstawie umowy zlecenie. Dowód : - zeznania na piśmie świadka Ł. Ł. – k. 1047-1059; - przesłuchanie I. Ł. w charakterze likwidatora strony pozwanej (...) sp. z o.o. w likwidacji, protokół rozprawy z dn. 19 stycznia 2024 r., k. 504v.-505; (...) sp. z o.o. sp. k. we P. otrzymywała od swoich kontrahentów zapotrzebowanie na inwentaryzację i organizowała osoby, które będą podejmowały czynności inwentaryzacyjne. Spółka bazowała na liście sklepów od klientów z datami planowanych przedsięwzięć oraz lokalizacji sklepów. Uzyskane terminy były wprowadzane do portalu rekrutacyjnego wraz ze wskazaniem miejsca, gdzie ma się obyć dana inwentaryzacja oraz daty i czasu planowanej inwentaryzacji. Osoby zainteresowane współpracą zakładały indywidualne konto na portalu (...) zabezpieczone loginem i hasłem, dzięki czemu uzyskiwały pełen dostęp do terminów planowanych inwentaryzacji. W zakładce inwentaryzacje zagraniczne widniały informacje o dostępnych terminach, wybranych terminach, informacje ogólne, a także lista dokumentów – w tym między innymi szkolenie BHP. Na platformie wyodrębniono także zakładkę o nazwie zdalny rekruter. Każda zalogowana osoba w pierwszej kolejności musiała zapoznać się z treścią dokumentów zamieszonych na stronie m.in. z umową o świadczenie usług, regulaminem zleceniobiorców oraz zaakceptować ich treść. Załącznikiem do umowy było oświadczenie o dyspozycyjności w którym można było zadeklarować dogodny okres czasu (przedział), w którym to zainteresowany jest gotowy świadczyć wyjazdowe usługi inwetaryzacyjne. Zawarte umowy, a także oświadczenia pomiędzy stronami były generowane elektronicznie po akceptacji co do ich treści za pośrednictwem portalu internetowego ,, (...) ’. Potwierdzeniem akceptacji treści dokumentów było wprowadzenie danych do logowania po wygenerowaniu dokumentów na indywidualnym koncie i wpisaniu hasła – numeru B. . E. G. założył konto na portalu, zaakceptował dokumenty i deklarował wolę podjęcia współpracy. Samo założenie konta, a także wybór inwentaryzacji (zadeklarowanie woli przystąpienia do inwentaryzacji) nie przesądzało jeszcze o nawiązaniu współpracy, gdyż finalnie spółka (...) sp. z o.o. sp. k. we P. decydowała o kwalifikacji uczestnika do inwentaryzacji. W okresie zainteresowania E. G. współpracą z (...) sp. z o.o. sp. k. we P. na stronie okresowo niebyło dostępnych inwentaryzacji, lub była dostępna jedna inwentaryzacja. Miała też miejsce sytuacja gdy powód zapisał się na inwentaryzację, ale nie otrzymał akceptacji ze strony organizatora wyjazdu. Dowód: - wydruk z portalu internetowego (...) – k. 271-271v, 395-397, 727-729; - informacje dla kontrahentów – k. 735; - regulamin świadczenia usług drogą elektroniczną portal N. wraz z załącznikami– k. 760- 764; - zeznania świadka D. L. – protokół rozprawy z dn. 28.05.2025 r. ; k. 964v.; - zeznania na piśmie świadka Ł. Ł. – k. 1047-1059; - zeznania na piśmie świadka O. P. – k. 1063-1076; - zeznania na piśmie świadka B. E. – k. 1091-1100; - zeznania na piśmie świadka D. L. – k. 1114-1125; - przesłuchanie powoda E. G. – protokół rozprawy z dn. 19 stycznia 2024 r., k. 503 v.-504 v.; - przesłuchanie I. Ł. w charakterze likwidatora strony pozwanej (...) sp. z o.o. w likwidacji - protokół rozprawy z dn. 19.01.2024 r., k. 504v.-505; Założenie konta na platformie N. .Ag nie było równoznaczne z podpisaniem umowy. Po założeniu konta można nie było wybrać żadnego wyjazdu na inwentaryzację, nie deklarować gotowości do wyjazdu i nie określać planowanej destynacji, a tym samym nie zaakceptować wiążących dokumentów. Pomimo nie wybrania wyjazdu na inwentaryzacje po założeniu konta można było aplikować na kolejne wyjazdy, mieć dostęp do informacji o planowanych terminach następnych inwentaryzacji i wybrać odpowiedni dla siebie termin oraz miejsce. Nie było limitów wyjazdów (turnusów), można było jeździć przez cały rok cyklonicznie, bądź kila razy, a nawet jeden raz, lub w ogóle. Wyjazd inwetaryzacyjny mógł trwać parę dni, tygodni, a nawet miesięcy. Informacje o założeniach co do konkretnego przedsięwzięcia figurowały na platformie internetowej. Dowód: - zeznania na piśmie świadka Ł. Ł. – k. 1047-1059; - zeznania na piśmie świadka B. E. – k. 1091-1100; Na stronie internetowej (...) ’ powód, jak również inne osoby zainteresowane współpracą miały dostęp do najbardziej popularnych pytań dotyczących umowy o świadczenie usług promocyjno – reklamowych, badań rynku oraz czynności rekrutacyjnych oraz odpowiedzi na te pytania. W odpowiedzi na powyższe zagadnienie wskazano, że firma zatrudnia pracowników na umowę zlecenie na warunkach Polskich. W pytaniach FAQ znalazła się również odpowiedź, czy jest możliwość zmiany decyzji i daty wyjazdu. W odpowiedzi na powyższe wskazano, że tak, a termin dyspozycyjności można zmienić wchodząc w zakładkę ,,Moje terminy”. Zostało również wyjaśnione, że umowę na wyjazd można podpisać po zalogowaniu się i po zapisaniu się na wybrany projekt, a umowa zostanie automatycznie wygenerowana w zakładce ,,Moje dokumenty”, którą należy potwierdzić hasłem. W zakładce wyjaśniono także jak wygląda praca podczas inwentaryzacji, ile inwentaryzacji odbywa się w ciągu tygodnia (co jest uzależnione od kontrahentów organizatora), ile może trwać inwentaryzacja (od 4 do 12 godzin), kiedy wypłacane jest wynagrodzenie i jak wyglądają kwestie dojazdu, zakwaterowania, wyżywienia, odzieży itd. Dowód: - pytania FAQ- k. 266v-268v, 397v-399v, 724v-726; W dniu 13 października 2020 r. E. G. zawarł ze spółką (...) sp. z o.o. sp. k. z siedzibą we P. umowę nr (...) o świadczenie usług inwentaryzacyjnych, która obowiązywała do dnia 31 grudnia 2020 r. (...) sp. z o.o. sp. k. oświadczyła, że jako zleceniodawca na terytorium P. prowadzi działalność w zakresie usług rekrutacyjnych, promocyjnych i marketingowych, natomiast poza granicami P. świadczy usługi inwetaryzacyjne na rzecz kontrahentów, a usługi te są wykonywane przez Zleceniobiorców. Przedmiotem umowy było przeprowadzenie w okresie obowiązującym niniejszej umowy kompleksowych inwentaryzacji zakończonych sporządzeniem raportów końcowych. Zleceniodawca wskazywał Zleceniodawcy okres dyspozycyjności tj. okres w jakim może podejmować świadczenie usług inwetaryzacyjnych za granicą. Stosowny wzór oświadczenia stanowił Załącznik nr 1 do umowy (cz. II § 1) . W załączniku nr 1 stanowiącym wzór oświadczenia - Zleceniodawca miał wskazać w jakim okresie będzie dyspozycyjny (punkt I). W punkcie 6 załącznika zostało wskazane, że Zleceniobiorca jest uprawniony do poinformowania Zleceniodawcy o rezygnacji z wyjazdu z terminie co najmniej 14 dni kalendarzowych przed wskazanym przez Zleceniodawcę terminem wyjazdu, jeżeli zaistnieją okoliczności uzasadniające rezygnację. Informacja o rezygnacji następuje za pośrednictwem Portalu (...) lub poczty e-mail. W ust. 8 oświadczenia zleceniobiorcy został zawarty zapis odnośnie kary umownej na wypadek zaprzestania świadczenia usług na poziomie 500,00 zł. Część III umowy traktowała o usługach rekrutacyjnych, promocyjnych i marketingowych. W tym wypadku określono reguły dotyczące realizacji tych czynności, a także wynagrodzenie za ich podejmowanie. Załącznikiem do umowy był raport z wykonanych usług marketingowych. Zgodnie z § 2 części IV ust. 2a zleceniodawca jest uprawniony do rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym w przypadku niewykonywania bądź nienależytego wykonywania usług przez Zleceniobiorcę lub zaistnienie okoliczności uzasadniających nałożenie kary umownej na Zleceniobiorcę. Zgodnie z § 3 ust. 2 zleceniobiorca może powierzyć w całości bądź w części wykonanie czynności objętych umową osobom trzecim po uprzednim uzyskaniu pisemnej zgody Zleceniodawcy. W takim przypadku Zleceniobiorca odpowiada w pełnym zakresie za działania i zaniechania osób, którymi posłuży się do wykonywania niniejszej umowy i wszelka odpowiedzialność Zleceniodawcy w tym zakresie zostaje wyłączona. Z kolei w § 6 ust. 1 znajduje się oświadczenie Zleceniobiorcy, iż jest świadomy różnic między zatrudnieniem opartym na stosunku pracy, a świadczeniem usług w oparciu o umowę cywilnoprawną oraz, iż zgoda na zawarcie przedmiotowej umowy nie jest zdeterminowana ani wymuszona w skutek ekonomicznej lub jakiejkolwiek innej zależności od Zleceniodawcy. W zdaniu drugim wskazano, że strony zgodnie oświadczają, iż niniejsza umowa nie wyczerpuje przesłanek art. 22 k.p. do ustanowienia stosunku pracy oraz ustanowienie stosunku pracy nie jest w żadnym razie intencją strony. Dowód : - umowa o świadczenie usług inwetaryzacyjnych nr (...) z dn. 13 października 2020 r. wraz załącznikami – k. , 336-340, 306-310, 408-416, 691-695, 698-698v, 699v.; W dniu 13 października 2020 r. powód złożył także oświadczenie wobec (...) sp. z o.o. sp. k. w którym to wyraża wolę skorzystania z zakwaterowania w miejscu noclegowym organizowanym przez zleceniodawcę przez okres świadczenia usług inwetaryzacyjnych oraz zgodę na potrącanie z należnego mu wynagrodzenia za świadczenie usług inwetaryzacyjnych kosztów zakwaterowania i innych kosztów poniesionych przez zleceniodawcę w związku ze świadczeniem ww. usług. Powyższe oświadczenie zostało zawarte na okres od 18 października 2020 r. do 27 października 2020 r. Koszty zakwaterowania stanowiły kwotę nie wyższą niż 175,00 zł netto za każdy dzień wykonania usługi. Po potrąceniu kosztów zakwaterowania powód miał otrzymać wynagrodzenie w wysokości nie niższej niż 175,00 zł. Dowód: - oświadczenie z dn. 13 października 2020 r. – k. 310, 418, 696 v.; Do zawarcia umowy z dnia 13 października 2020 r. doszło, gdyż powód natrafił na ogłoszenie (...) sp. z o.o. sp. k. na stronie internetowej. Przed zawarciem umowy z powodem skontaktował się pracownik spółki i wyjaśnił mu jak dokładnie ma się zarejestrować. Po zarejestrowaniu się powód wszedł w zakładkę wolne terminy i znalazł turnus na okres od 18 października 2020 r. do 27 października 2020 r. w N. w X. . W związku z powyższym powód, aby zarezerwować sobie ww. termin w załączniku nr 1 do umowy zwartej w dniu 13 października 2020 r. wskazał, że w celu wykonania usług inwetaryzacyjnych jest dyspozycyjny w okresie od 18 października 2020 r. do 27 października 2020 r. i usługi może podjąć się w N. . Dowód: - załącznik nr 1 do umowy z dn.13 października 2020 r. – k. 309, 417, 695v; - przesłuchanie powoda E. G. – protokół rozprawy z dn. 19 stycznia 2024 r., k. 503 v.-504 v.; Powód miał możliwość wybrania projektu inwetaryzacyjnego z listy dostępnej na portalu. (...) sp. z o.o. sp.k. nie narzucała terminów inwentaryzacji, każda osoba zainteresowana, w tym powód, mogła wybrać dogodny dla siebie termin wyjazdu, a także kraj. Można było też bez konsekwencji nie deklarować udziału w przedsięwzięciu. Po dokonaniu wyboru inwentaryzacji zgłoszenia powód oczekiwał na weryfikację, a następnie na kontakt ze strony pracownika (...) sp. z o.o. sp. k., który miał przedstawić propozycję wyjazdu. Potwierdzenie zgłoszenia było możliwe dopiero po kontakcie pracownika z biura. Następnie powód po aktualizacji danych i wgraniu wszystkich niezbędnych dokumentów mógł potwierdzić swoje zgłoszenie. Po potwierdzeniu zgłoszenia dokumenty były weryfikowane, a na koncie powoda pojawiała się informacja, iż zgłoszenie jest potwierdzone. Po potwierdzeniu powód był dołączony do listy osób z kompletem dokumentów. Następnie powód oczekiwał na zaproszenie. Moment otrzymania zaproszenia był etapem, który umożliwiał mu wyjazd na dany projekt. Dowód: - wydruk z portalu internetowego (...) – k. 271-271v, 395-397, 727-729; - przesłuchanie powoda E. G. – protokół rozprawy z dn. 19 stycznia 2024 r., k. 503 v.-504 v.; W związku z przystąpieniem do opisanej wyżej umowy E. G. uczestniczył w październiku 2020 r. w wyjeździe do N. ( X. ) i wziął udział w 4 inwentaryzacjach sklepów (...) . Inwentaryzacje przeprowadzano w okresie od 22 października 2020 r. do 26 października 2020 r. (tj. przez 4 dni) w przedziale czasowym między godziną 20:00, a maksymalnie 6:15. X. był „bazą wypadową”, natomiast Zleceniodawca organizował wyjazdy, które odbywały się do położonych w okolicy jednostek w miejscowościach: U. , F. - R. , G. , H. - U. (markety (...) nr: (...) ). Następnie powód, aż do podpisania umowy w lutym 2021 r. nie brał już udziału w inwentaryzacjach. W wykonaniu umowy powód realizował także czynności rekrutacyjne. Dowód: - tabelaryczne zestawienie „ewidencja czasu – zagranica” – k. 272 v., 403 v.; - korespondencja powoda z N. , k. 433-433 v.; - wiadomość e-mail z dn. 16 lutego 2021 r., k. 740; - przesłuchanie powoda E. G. – protokół rozprawy z dn. 19 stycznia 2024 r. - k. 503 v.-504 v.; W dniu 1 lutego 2021 r. E. G. zawarł ze spółką (...) sp. z o.o. sp. k. z siedzibą we P. umowę nr (...) o świadczenie usług inwentaryzacyjnych, która wedle jej treści miała obowiązywać do dnia 31 grudnia 2021 r. (...) sp. z o.o. sp. k. oświadczyła, że jako zleceniodawca na terytorium P. prowadzi działalność w zakresie usług rekrutacyjnych, promocyjnych i marketingowych, natomiast poza granicami P. świadczy usługi inwetaryzacyjne na rzecz kontrahentów, a usługi te są wykonywane przez Zleceniobiorców. Przedmiotem umowy było przeprowadzenie w okresie obowiązującym niniejszej umowy kompleksowych inwentaryzacji zakończonych sporządzeniem raportów końcowych. Zleceniodawca wskazywał Zleceniodawcy okres dyspozycyjności tj. okres w jakim może podejmować świadczenie usług inwetaryzacyjnych za granicą. Stosowny wzór oświadczenia stanowił Załącznik nr 1 do umowy (cz. II § 1 ust. 2 umowy) . W załączniku nr 1 stanowiącym wzór oświadczenia - Zleceniodawca miał wskazać w jakiem okresie będzie dyspozycyjny. W punkcie 6 załącznika zostało wskazane, że Zleceniobiorca jest uprawniony do poinformowania Zleceniodawcy o rezygnacji z wyjazdu z terminie co najmniej 14 dni kalendarzowych przed wskazanym przez Zleceniodawcę terminem wyjazdu, jeżeli zaistnieją okoliczności uzasadniające rezygnację. Informacja o rezygnacji następuje za pośrednictwem (...) lub poczty e-mail. W ust. 8 oświadczenia zleceniobiorcy został zawarty zapis odnośnie kary umownej na wypadek zaprzestania świadczenia usług na poziomie 500,00 zł. Część III umowy traktowała o usługach rekrutacyjnych, promocyjnych i marketingowych. W tym wypadku określono reguły dotyczące realizacji tych czynności, a także wynagrodzenie za ich podejmowanie. Załącznikiem do umowy był raport z wykonanych usług marketingowych. Zgodnie z § 2 cz. IV ust. 2a zleceniodawca jest uprawniony do rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym w przypadku niewykonywania, bądź nienależytego wykonywania usług przez zleceniobiorcę lub zaistnienie okoliczności uzasadniających nałożenie kary umownej na zleceniobiorcę. Zgodnie z § 3 cz. IV ust. 2 zleceniobiorca może powierzyć w całości bądź w części wykonanie czynności objętych umową osobom trzecim po uprzednim uzyskaniu pisemnej zgody Zleceniodawcy. W takim przypadku Zleceniobiorca odpowiada w pełnym zakresie za działania i zaniechania osób, którymi posłuży się do wykonywania niniejszej umowy i wszelka odpowiedzialność Zleceniodawcy w tym zakresie zostaje wyłączona. Z kolei w § 6 ust. 1 znajduje się oświadczenie Zleceniobiorcy, iż jest świadomy różnic między zatrudnieniem opartym na stosunku pracy, a świadczeniem usług w oparciu o umowę cywilnoprawną oraz, iż zgoda na zawarcie przedmiotowej umowy nie jest zdeterminowana ani wymuszona w skutek ekonomicznej lub jakiejkolwiek innej zależności od Zleceniodawcy. W zdaniu drugim wskazano, że strony zgodnie oświadczają, iż niniejsza umowa nie wyczerpuje przesłanek art. 22 k.p. do ustanowienia stosunku pracy oraz ustanowienie stosunku pracy nie jest w żadnym razie intencją strony. Dowód: - umowa o świadczenie usług inwetaryzacyjnych nr (...) z dn. 1.02.2021 r. r. wraz załącznikami – k. 54-59, 302-303-305, 425-432v.,701-708 v.; - przesłuchanie powoda E. G. – protokół rozprawy z dn. 19 stycznia 2024 r., k. 503 v.-504 v.; W załączniku nr 1 do umowy zwartej w dniu 1 lutego 2021 r. powód wskazał, że w celu wykonania usług inwetaryzacyjnych jest dyspozycyjny w okresie od 7 lutego 2021 r. do 20 lutego 2021 r. i usługi może podjąć się w N. . Do umowy zawartej w dniu 1 lutego 2021 r. strony zawarły dodatkowe oświadczenie w którym to powód wyraził wolę skorzystania z zakwaterowania w miejscu noclegowym organizowanym przez zleceniodawcę przez okres świadczenia usług inwetaryzacyjnych oraz zgodę na potrącanie z należnego mu wynagrodzenia za świadczenie usług inwetaryzacyjnych kosztów zakwaterowania i innych kosztów poniesionych przez zleceniodawcę w związku z świadczeniem ww. usług. Powyższe oświadczenie zostało zawarte na okres od 7 lutego 2021 r. do 20 lutego 2021 r. Koszty zakwaterowania stanowiły kwotę nie wyższą niż 155,00 zł netto za każdy dzień wykonania usługi. Po potrąceniu kosztów zakwaterowania powód miał otrzymać wynagrodzenie w wysokości nie niższej niż 195,00 zł. W wykonaniu tej umowy E. G. zapisał się na wyjazd, lecz został on odwołany przez organizatora. W związku z powyższym wyjazd się nie odbył. Dowód: - załącznik nr 1 do umowy z dn. 1.02.2021 r. – k. 301, 429v, 705v.; - oświadczenie z dn. 1.02.2021 r. – k. 300v, 430, 706; - przesłuchanie powoda E. G. – protokół rozprawy z dn. 19 stycznia 2024 r., k. 503 v.-504 v.; Po zawarciu umowy z dnia 1 lutego 2021 r. powód kontaktował się ze Zleceniodawcą w drodze mailowej. W związku z kompletem listy wyjazdowej nie było miejsca dla powoda na wybrany wyjazd na początku lutego. Powodowi wskazano, że może aplikować na kolejny projekt jako osoba ,,licząca”. W marcu 2021 r. E. G. zwrócił się do działu rekrutacyjnego z zapytaniem, kiedy będą dostępne terminy inwentaryzacji, gdyż od kilku tygodni nie ukazują się na stronie. W odpowiedzi na zapytanie powoda zostało mu przekazane, że aktualnie nie ma dostępnych terminów na inwentaryzacje zagraniczne. Przekazano powodowi, aby zaglądał do zakładki ,,Dostępne terminy”, gdyż niebawem mogą się pojawić nowe terminy. Dowód: - korespondencja mailowa – k. 286-287, 436-439; - korespondencja mailowa – k. 288-289, 740 v.-741v.; W okresie od 4 lutego 2021 r. do 5 lutego 2021 r. powód wykonywał czynności promocyjne, rekrutacyjne oraz marketing szeptany. Dowód: - załącznik nr 2 do umowy z dn. 1.02.2021 r. – k. 710, 739; - oświadczenie z dn. 1.01.2021 r. – k. 710 v.; Pismem z dnia 4 marca 2021 r. (...) sp. z o.o. sp. k. we P. rozwiązała z powodem umowę z dnia 1 lutego 2021 r. ze skutkiem na dzień 4 marca 2021 r. Jako przyczynę podano nie podjęcie przez powoda wykonywania zlecenia. Dowód: - rozwiązanie umowy zlecenie z dn. 4.03.2021 r. – k. 289v, 439v, 546, 711, 742; W dniu 9 września 2021 r. powód zawarł ze spółką (...) sp. z o.o. sp. k. z siedzibą we P. kolejną umowę nr (...) o świadczenie usług inwentaryzacyjnych, która obowiązywała do dnia 31 grudnia 2021 r. (...) sp. z o.o. sp. k. oświadczyła, że jako zleceniodawca na terytorium P. prowadzi działalność w zakresie usług rekrutacyjnych, promocyjnych i marketingowych, natomiast poza granicami P. świadczy usługi inwetaryzacyjne na rzecz kontrahentów. Przedmiotem umowy było przeprowadzenie w okresie obowiązującym niniejszej umowy kompleksowych inwentaryzacji zakończonych sporządzeniem raportów końcowych. Zleceniodawca wskazywał Zleceniodawcy okres dyspozycyjności tj. okres w jakim może podejmować świadczenie usług inwetaryzacyjnych za granicą. Stosowny wzór oświadczenia stanowił Załącznik nr 1 do umowy (cz. II § 1). W załączniku nr 1 stanowiącym wzór oświadczenia Zleceniodawca miał wskazać w jakim okresie będzie dyspozycyjny. W punkcie 6 załącznika zostało wskazane, że Zleceniobiorca jest uprawniony do poinformowania Zleceniodawcy o rezygnacji z wyjazdu z terminie co najmniej 14 dni kalendarzowych przed wskazanym przez Zleceniodawcę terminem wyjazdu, jeżeli zaistnieją okoliczności uzasadniające rezygnację. Informacja o rezygnacji następuje za pośrednictwem Portalu (...) lub poczty e-mail. W ust. 8 oświadczenia zleceniobiorcy został zawarty zapis odnośnie kary umownej na wypadek zaprzestania świadczenia usług na poziomie 500,00 zł. Część III umowy traktowała o usługach rekrutacyjnych, promocyjnych i marketingowych. W tym wypadku określono reguły dotyczące realizacji tych czynności, a także wynagrodzenie za ich podejmowanie. Załącznikiem do umowy był raport z wykonanych usług marketingowych. Zgodnie z § 2 cz. IV ust. 2a zleceniodawca jest uprawniony do rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym w przypadku niewykonywania, bądź nienależytego wykonywania usług przez zleceniobiorcę lub zaistnienie okoliczności uzasadniających nałożenie kary umownej na zleceniobiorcę. Zgodnie z § 3 cz. IV ust. 2 zleceniobiorca może powierzyć w całości bądź w części wykonanie czynności objętych umową osobom trzecim po uprzednim uzyskaniu pisemnej zgody Zleceniodawcy. W takim przypadku Zleceniobiorca odpowiada w pełnym zakresie za działania i zaniechania osób, którymi posłuży się do wykonywania niniejszej umowy i wszelka odpowiedzialność Zleceniodawcy w tym zakresie zostaje wyłączona. Z koeli w § 6 ust. 1 znajduje się oświadczenie Zleceniobiorcy, iż jest świadomy różnic między zatrudnieniem opartym na stosunku pracy, a świadczeniem usług w oparciu o umowę cywilnoprawną oraz, iż zgoda na zawarcie przedmiotowej umowy nie jest zdeterminowana ani wymuszona w skutek ekonomicznej lub jakiejkolwiek innej zależności od Zleceniodawcy. W zdaniu drugim wskazano, że strony zgodnie oświadczają, iż niniejsza umowa nie wyczerpuje przesłanek art. 22 k.p. do ustanowienia stosunku pracy oraz ustanowienie stosunku pracy nie jest w żadnym razie intencją strony. Dowód: - umowa o świadczenie usług inwetaryzacyjnych nr (...) z dn. 9.09.2021 r. wraz załącznikami – k. 6-14, 711v-714v; Wraz z umową zawartą w dniu 9 września 2021 r. strony zawarły dodatkowe oświadczenie w którym to powód wyraża wolę skorzystania z zakwaterowania w miejscu noclegowym organizowanym przez zleceniodawcę przez okres świadczenia usług inwetaryzacyjnych oraz zgodę na potrącanie z należnego mu wynagrodzenia za świadczenie usług inwetaryzacyjnych kosztów zakwaterowania i innych kosztów poniesionych przez zleceniodawcę w związku z świadczeniem ww. usług. Powyższe oświadczenie zostało zawarte na okres od 12 września 2021 r. do 28 października 2021 r. Koszty zakwaterowania stanowiły kwotę nie wyższą niż 100,00 zł netto za każdy dzień wykonania usługi. Po potrąceniu kosztów zakwaterowania powód miał otrzymać wynagrodzenie w wysokości nie niższej niż 195,00 zł. W załączniku nr 1 do umowy zawartej w dniu 9 września 2021 r. powód wskazał, że w celu wykonania usług inwetaryzacyjnych jest dyspozycyjny w okresie od 12 września 2021 r. do 28 października 2021 r. i usługi może podjąć się w C. . Dowód: - oświadczenie z dn. 9.09.2021 r. – k. 59, 715v.; - załącznik nr 1 do umowy z dn. 9.09.2021 r. – k. 715; W związku z przystąpieniem do opisanej wyżej umowy E. G. uczestniczył we wrześniu 2021 r. w wyjeździe do Czech i wziął udział w 8 inwentaryzacjach sklepów (...) i drogerii (...) . Inwentaryzacje przeprowadzano w okresie od 13 września 2021 r. do 21 września 2021 r. (tj. przez 8 dni) w różnych przedziałach czasowych nie dłuższych niż 12 godzin. Część inwentaryzacji realizowano w ciągu dnia, zaś część w nocy. B. było „bazą wypadową”, natomiast Zleceniodawca organizował wyjazdy, które odbywały się do położonych w okolicy jednostek w miejscowościach: O. , B. , R. , B. , Z. , X. (markety (...) nr: (...) , (...) i drogerie (...) nr: 129 (...) 19, 215, 195). W okresie od 22 września 2021 r. do 29 września 2021 r. powód wykonywał także czynności promocyjne. Dowód: - tabelaryczne zestawienie „ewidencja czasu – zagranica” – k. 272 v., 403 v.; - załączniki nr 2 do umowy z dn. 9.09.2021 r. – k. 718-719; - oświadczenie z dn. 9.09.2021 r. – k. 719 v.; - przesłuchanie powoda E. G. – protokół rozprawy z dn. 19 stycznia 2024 r. - k. 503 v.-504 v.; Pismem z dnia 28 września 2021 r. (...) sp. z o.o. sp. k. we P. rozwiązała z powodem umowę zlecenie z dnia 9 września 2021 r. ze skutkiem na dzień 22 września 2021 r. Jako przyczynę podano brak możliwości wykonywania zlecenia. Faktycznie E. G. został oceniony jako osoba niewydajna, niedokładna i wybuchowa. (...) sp. z o.o. sp. k. we P. pokryła koszt powrotu E. G. z B. do P. . Dowód: - rozwiązanie umowy zlecenie z dn. 28.09.2021 r. – k. 526, 721; - korespondencja mailowa – k. 68; - przesłuchanie powoda E. G. – protokół rozprawy z dn. 19 stycznia 2024 r. - k. 503 v.-504 v.; Powód zapoznając się z ofertami inwentaryzacji miał dostęp do aktualnej listy planowanych projektów, gdzie wskazany był okres świadczenia usług oraz kraj realizacji zlecenia. Powód miał swobodną decyzję w zakresie wyboru terminu, miejsca i czasu. Mogła zaistnieć sytuacja, że do wyboru było jedynie jedno zlecenie wyjazdowe, kilka, bądź też żadnego - wtedy należało oczekiwać na pojawienie się nowych terminów. Udział w konkretnej inwentaryzacji wymagał potwierdzenia z uwagi na limit osobowy. Powód sam decydował jakie usługi marketingowe chce świadczyć i w jakim wymiarze. Dowód: - wydruk z portalu internetowego (...) ze strony powoda – k.271-271v, 395-397, 727-729; - zeznania świadka L. E. (1) – protokół rozprawy z dn. 14.02.2025 r., k. 889v-890v - zeznania na piśmie świadka Ł. Ł. – k. 1047-1059; - przesłuchanie powoda E. G. – protokół rozprawy z dn. 19 stycznia 2024 r., k. 503 v.-504 v.; - przesłuchanie I. Ł. w charakterze likwidatora strony pozwanej (...) sp. z o.o. w likwidacji - protokół rozprawy z dn. 19.01.2024 r., k. 504v.-505; Zgodnie z umową z dnia 1 lutego 2021 r. za każdą zakończoną inwentaryzację powodowi przysługiwało wynagrodzenie w wysokości 350,00 zł brutto, z kolei w myśl umowy zawartej w dniu 9 września 2021 r. stawka ta wynosiła już 295,00 zł brutto (część II § 2 ust. 1 umowy). Z tytułu wykonywanych usług rekrutacyjnych, promocyjnych i marketingowych powodowi przysługiwało wynagrodzenie w wysokości 18,30 zł brutto za każda godzinę świadczenia usług. Wynagrodzenie było płatne do 14 -ego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym wykonywane były usługi inwetaryzacyjne (część III § 2 ust. 1 i 2 umowy). Wynagrodzenie za przeprowadzone inwentaryzacje zostało wypłacone powodowi w dniach: 14 września 2021 r. w kwocie 850,00 zł netto, 14 października 2021 r. w kwocie 1.002,26 zł netto. Ponadto w dniu 14 października 2021 r. powodowi wypłacono wynagrodzenie za czynności rekrutacyjne, promocyjne i marketingowe w kwocie 68,89 zł netto. Zgodnie z zapisem § 2 ust. cz. II umowy z dnia 9 września 2021 r. powodowi została wypłacona zaliczka na poczet zwiększonych kosztów pobytu za granicą w wysokości 850,00 zł. Dowód: - umowa o świadczenie usług inwetaryzacyjnych nr (...) z dn. 1.02.2021 r. r. wraz załącznikami – k. 54-59, - umowa o świadczenie usług inwetaryzacyjnych nr (...) z dn. 9.09.2021 r. wraz załącznikami – k. 6-14, - potwierdzenie wykonanych operacji – k. 61; - szczegółowa lista płac -62-64; Regulamin zleceniobiorców (...) sp. z o.o. sp. k. we P. ( N. Go) obowiązywał w czasie inwentaryzacji zagranicznych i stanowił integralną część umowy o świadczenie usług ustanawiała zasady porządkowe oraz reguły postępowania w czasie wykonywania inwentaryzacji. W trakcie pobytu w miejscu zakwaterowania koordynatorzy grup byli zobowiązani do nadzoru nad zachowaniem zleceniobiorców zgodnego z dobrami obyczajami i przepisami prawa (§ 2 ust. 7a). Zleceniobiorca w miejscu wykonywania usług inwetaryzacyjnych był zobowiązany do dostosowania się do organizacyjnych wskazówek koordynatorów (§4 ust. 1c). Zgodnie z zapisem § 7 ust. 1 Regulaminu Zleceniobiorcy wykonywali usługi inwetaryzacyjne w okresach swojej dyspozycyjności wskazanych w oświadczeniu stanowiącym Załącznik nr 1 do umowy o świadczenie usług. N. Go wskazywał Zleceniobiorcy konkretny termin wyjazdu i rozpoczęcia świadczenia usług z uwzględnieniem jego okresu dyspozycyjności. Z kolei ust. 2 N. Go zastrzegł sobie prawo do zmiany terminu wyjazdu skutkującego wydłużeniem okresu świadczenia usług przez Zleceniobiorcę według następujących zasad: a) 
        przedłużenie okresu świadczenia usług maksimum 2 dni nie wymaga zgody Zleceniobiorcy; b) 
        zleceniobiorca ma prawo odmowy pozostania w miejscu wykonywania usług w przypadku przedłużenia okresu świadczenia usług o więcej niż 2 dni; c) 
        w przypadku przedłużenia okresu świadczenia usług zgodnie z postanowieniem pkt a) powyżej oraz kontynuowania usług, zleceniobiorcy przysługuje wynagrodzenie zgodnie z warunkami określonymi w zawartej umowie. E. G. złożył oświadczenie, że zapoznał się z treścią regulaminu. Dowód: - regulamin zleceniobiorców (...) sp. z o.o. sp. k. – k. 15-19, 281-282v, 295-297v, 295v-298v; - regulamin zleceniobiorców, załącznik do umowy z dn. 1.02.2021 r. N. II- k. 300, 430v-432v, 706v-708v; - regulamin zleceniobiorców, załącznik do umowy z dn. 13.10.2020 r. N. - k. 419-422, 696v-698; - regulamin zleceniobiorców, załącznik do umowy z dn. 9.09.2021 r. C. - k. 716-718; E. G. w związku z zawartymi umowami przeszedł również szkolenie BHP za pośrednictwem strony internetowej (...) . Dowód: - druk dokumentu ,,Szkolenie bhp”- k. 269-270 v., 400-402 v., 721v-724 ; -zrzut z ekranu – k. 765; - przesłuchanie powoda E. G. – protokół rozprawy z dn. 19 stycznia 2024 r., k. 503 v.-504 v.; Umowy domyślnie były zawierane do końca roku, aby zleceniobiorca miał możliwość swobodnego wyboru terminów inwentaryzacji. Wielu zleceniodawców poza świadczeniem usług dla (...) sp. z o.o. sp. k. świadczyło równocześnie usługi, bądź pracę dla innych podmiotów na podstawie umowy o pracę, bądź też innego stosunku cywilnoprawnego. Wiele osób bowiem traktowało współpracę z (...) sp. z o.o. sp. k. we P. jako zajęcie dorywcze (dodatkowe), przy czym zdarzały się osoby, które stale współpracowały. Dowód: - zeznania świadka D. L. - protokół rozprawy z dn. 28.05.2025 r. k. 964v; - zeznania na piśmie świadka Ł. Ł. – k. 1047-1059; - zeznania na piśmie świadka O. P. – k. 1063-1076; - przesłuchanie I. Ł. w charakterze likwidatora strony pozwanej (...) sp. z o.o. w likwidacji - protokół rozprawy z dn. 19.01.2024 r., k. 504v.-505; (...) sp. z o.o. sp. k. nie wyciągało konsekwencji z nieobecności w pracy zleceniobiorcy, poza brakiem wynagrodzenia za dany dzień – z uwagi na brak świadczenia usługi w takich dniach. Dowód: - zeznania na piśmie świadka D. L. – k. 1114-1125; Przed wyjazdem powód był e-mailowo informowany o dacie, godzinie i miejscu zbiórki. W tym miejscu oczekiwał BUS, którym zleceniobiorcy byli przewożeni w ustalone miejsce. Powód miał zapewnione zakwaterowanie oraz śniadanie. Długość turnusu wyjazdowego była uzależniona od ilości pracy. Do każdej grupy wyjazdowej był przypisany koordynator, który po przyjeździe wyjaśniał, co ma być wykonane i w jaki sposób, przydzielał także miejsce pracy oraz określał strefy do inwentaryzacji. Z ramienia kontrahenta (...) sp. z o.o. sp. k. wyznaczana była również osoba nadzorująca pracę tzw. kierownik, który wydawał polecenia koordynatorom. W sklepie odbywały się również szkolenia pokazowe. Towar w czasie inwentaryzacji był liczony za pomocą skanera. Następnie policzony towar był kontrolowany, u niektórych klientów występowało porównanie stanów. Inwentaryzacja mogła trwać od 5 do 12 godzin, kończyła się wtedy kiedy zakończono skanowanie wszystkich produktów. Każdy z uczestników inwentaryzacji miał przypisany indywidualny numer, którym musiał się zalogować przed rozpoczęciem liczenia. Każdy z uczestników nosił także strój służbowy, aby być rozpoznawanym przez pracowników kontrahenta. Kierownik ustalał kiedy będzie przerwa i ile będzie trwała, aby sprawnie zakończyć inwentaryzację. Kierownik turnusu zbierał także dane w zakresie dyspozycyjności na następny okres. Każdy mógł zadeklarować czy jest zainteresowany wyjazdem i ewentualnie podać okres krótszy niż turnus, przy czym nadal miał szansę na wyjazd. Kontrolowano również efektywność osób realizujących inwentaryzację. Dowód: - potwierdzenie rezerwacji – k. 60; - raport pracowników – k. 65-67; - korespondencja mailowa – k. 68; - raport pracowników – k. 407, 759-759 v.; - zeznania świadka D. L. –-protokół rozprawy z dn. 28.05.2025 r. k. 964 v.; - zeznania na piśmie świadka Ł. Ł. – k. 1047-1059; - zeznania na piśmie świadka O. P. – k. 1063-1076; - przesłuchanie powoda E. G. – protokół rozprawy z dn. 19 stycznia 2024 r., k. 503 v.-504 v.; - przesłuchanie I. Ł. w charakterze likwidatora strony pozwanej (...) sp. z o.o. w likwidacji - protokół rozprawy z dn. 19.01.2024 r., k. 504v.-505; Wynagrodzenie powoda uwzględniało nieopodatkowane i nieobjęte składkami społecznymi i zdrowotnymi należności związane ze zwiększonymi kosztami pobytu powoda za granicą w wysokości diet z tytułu podróży służbowej. Kwota należna powodowi za jedną inwentaryzację była to suma netto po odprowadzeniu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz zaliczki na podatek dochodowy oraz nieskładkowe koszty związane z pobytem powoda za granicą. Dowód: - zestawienie podstaw wynagrodzenia – 277-278v, 448 v.- 449 v., 751-752; - korespondencja mailowa – k. 279-279 v., 287v; - paski wynagrodzeń – k. 730-732; Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo jako bezzasadne podlegało oddaleniu. Stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd ustalił na podstawie zaoferowanych przez strony postępowania dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, dopuszczonych przez Sąd jako dowody w sprawie na podstawie art. 243 (
    
    
    
    
    2 ) k.p.c. Wiarygodność i autentyczność powołanych dokumentów nie budziła wątpliwości Sądu i nie została skutecznie zakwestionowana przez żadną ze stron. Część dokumentów nie miała jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, stąd zostały one pominięte z odwołaniem przede wszystkim do podstaw z art. 235 (
    
    
    
    
    2) § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. Ponadto, ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na zeznaniach świadków: L. E. (2) , D. L. , Ł. Ł. , O. P. , B. E. , oraz na dowodzie z przesłuchania stron: powoda E. G. oraz I. Ł. - składającego wyjaśnienia w charakterze likwidatora strony pozwanej - (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. (byłego komplementariusza strony pierwotnie pozwanej). Zeznania świadków Sąd ocenił jako wiarygodne i przekonywujące. Treść tych zeznań była istotna przede wszystkim w zakresie ustalenia sposobu zawierania umowy, a także ustalenia jak przebiegało następnie wykonanie zawartej umowy. Zeznający w sprawie świadkowie jednakowo potwierdzili sposób rekrutacji i zawierania umów. Z zeznań świadków, ale również samych stron wynika, że Spółka (...) sp. z o.o. sp. k. otrzymywała listę sklepów od klientów z datami, kiedy miała być przeprowadzona inwentaryzacja. Uzyskane terminy były wprowadzane do portalu rekrutacyjnego. Osoby zainteresowane współpracą zakładały indywidualne konto na portalu (...) zabezpieczone loginem i hasłem, dzięki czemu uzyskiwały pełen dostęp do terminów planowanych inwentaryzacji. Każda zalogowana osoba w pierwszej kolejności musiała zapoznać się z treścią dokumentów zamieszonych na stronie m.in. z umową o świadczenie usług, regulaminem zleceniobiorców oraz zaakceptować ich treść. Następnie w oświadczeniu o dyspozycyjności należało wskazać dogodny okres, w którym to jest się jest gotowym świadczyć usługi inwetaryzacyjne. Do zawarcia umowy pomiędzy stronami dochodziło przy zgłoszeniu zainteresowania daną inwentaryzacją lub chęcią podjęcia współpracy bez określenia terminu. Zawarte umowy, a także oświadczenia pomiędzy stronami były generowane elektronicznie po dokonanych stosownych ustaleniach co do ich treści za pośrednictwem portalu internetowego (...) ’. Potwierdzeniem akceptacji treści dokumentów było wprowadzenie danych do logowania po wygenerowaniu dokumentów na indywidualnym koncie. Już w tym miejscu wyjaśnienia więc wymaga, że z opisanego modelu wynika, że powód sam kształtował sobie nie tylko czas pracy – określał w jakim czasie będzie dyspozycyjny, ale również przybliżone miejsce jej świadczenia. W załączniku nr 1 do umowy zwartej w dniu 1 lutego 2021 r. powód wskazał, że w celu wykonania usług inwetaryzacyjnych jest on dyspozycyjny w okresie od 7 lutego 2021 r. do 20 lutego 2021 r. i usługi może podjąć się w N. . Z kolei do umowy zwartej w dniu 9 września 2021 r. powód wskazał, że jest dyspozycyjny w okresie od 12 września 2021 r. do 28 października 2021 r. i usługi może podjąć się w C. . Świadkowie wskazywali, że każdy z nich, miał możliwość zrezygnowania z wyjazdu, oczywiście za uprzednim uprzedzeniem. Powyższe uprawnienie także przewidywały umowy. Jednocześnie nie wybranie przez powoda żadnej inwentaryzacji nie wiązało się z poniesieniem przez niego konsekwencji. Istotnym dowodem okazały się także umowy zawarte przez powoda oraz ich załączniki, do których treści szerzej Sąd odniesienie się w dalszej części uzasadnienia. Sąd wyjaśnia przy tym, że w tym wypadku napotkano trudności techniczne w trakcie przesłuchania świadka D. L. , dlatego Sąd zdecydował przeprowadzić te zeznania w trybie pisemnym w oparciu o przepis art. 271 (
    
    
    
    
    1) k.p.c. Jednocześnie problemy techniczne występowały już w przeszłości, dlatego zabezpieczenie toku postępowania wymagało przesłuchania pozostałych świadków także w tej formie. Sąd wziął przy tym pod uwagę, że świadkowie często przebywają poza granicami P. . Ta forma nie wpłynęła negatywnie na wiarygodność zeznań – zaś wnioski powoda o ponowne przesłuchiwanie świadków w trybie stacjonarnym zmierzały jednie do przedłużenia postępowania. Warto przy tym dodać, że świadkowie dostarczyli także wiedzy, iż w ramach inwentaryzacji, które były częścią umowy, występował element kierownictwa, co też było spójne z treścią regulaminu inwentaryzacji. Te okoliczności nie przemawiały jednak za kwalifikacją umów w oczekiwany przez powoda sposób. Zeznania I. Ł. oraz powoda zasadniczo nie budziły wątpliwości i także pozostawały spójne ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Postanowieniem z dnia 30 maja 2025 r. Sąd na podstawie art. 235 (
    
    
    
    
    2) § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. pominął wniosek powoda o zobowiązanie pozwanych spółek do przedstawienia pisemnych uzgodnień (umów) zatrudnienia zleceniobiorców i pracowników pomiędzy klientami pozwanych ( (...) i Ż. ). Te dokumenty nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem regulowały stosunki współpracujących profesjonalnych podmiotów – gdzie warunki tych umów nie mają znaczenia dla treści umowy łączącej powoda z (...) sp. z o.o. sp. k. z siedzibą we P. . Postanowieniem z dnia 12 września 2025 r. Sąd pominął wniosek : o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu rachunkowości z pism powoda z dnia 19 czerwca 2023 r. (k. 258), 28 sierpnia 2023 r. (k, 259 v), 29 września 2023 r. (k. 363), 18 marca 2024 r. (k. 595 v) – na podstawie art. 235 (
    
    
    
    
    2) § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. , wniosek o zobowiązanie strony pozwanej do przedłożenia dokumentów przekazywanych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z pism powoda z dnia 28 sierpnia 2023 r. (k. 259 v), 29 września 2023 r. (k. 364), 22 grudnia 2023 r. (k. 389 v.), 15 stycznia 2024 r. (k. 498 v.) - na podstawie art. 235 (
    
    
    
    
    2) § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. , wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów z kart: 482-494v., 623 – na podstawie art. 235 (
    
    
    
    
    2) § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. , bowiem dokumenty dotyczyły korespondencji powoda z ówczesnym pełnomocnikiem z urzędu, a jednocześnie zostały wprowadzone do postępowania w niedopuszczalny sposób – drogą mailową, bez wniosku dowodowego, wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów z kart: 532-545, 592-594 v. – na podstawie art. 235 (
    
    
    
    
    2) § 1 pkt 2 k.p.c. - bowiem dokumenty dotyczyły korespondencji powoda z ówczesnym pełnomocnikiem z urzędu, ponowny wniosek powoda o przesłuchanie powoda oraz prezesa zarządu strony pozwanej I. Ł. z pisma procesowego z dnia 18 marca 2024 r. (k. 595-595 v.) - na podstawie art. 235 (
    
    
    
    
    2) § 1 pkt 5 k.p.c. , wnioski dowodowe z karty 605 akt sprawy – na podstawie art. 235 (
    
    
    
    
    2) § 1 pkt 6 k.p.c. - nie usunięto braków formalnych wniosków w zakreślonym terminie, wnioski dowodowe powoda z pisma datowanego na 23 maja 2025 r. (k. 960) o wydanie akt osobowych i innych dokumentów – bowiem nie ulegało wątpliwości, że w tym wypadku nie prowadzono dokumentacji pracowniczej powoda, wnioski dowodowe powoda z pisma datowanego na 20 czerwca 2025 r. (k. 1004v.-1005) - na podstawie art. 235 (
    
    
    
    
    2 ) § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. , wniosek o zobowiązanie ZUS do sprowadzenia kompletnych akt postępowania prowadzonego przed ZUS - art. 235 (
    
    
    
    
    2) § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. , ponowne wnioski dowodowe powoda z pisma datowanego na 23 maja 2025 r. (k. 960) i pisma powoda datowanego na 20 czerwca 2025 r. (k. 1005) dotyczące umów z (...) i Ż. - na podstawie art. 235 (
    
    
    
    
    2) § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. , wnioski dowodowe powoda z pisma z 15 lipca 2025 r. (o wskazanie osoby odpowiedzialnej za rozliczenia wynagrodzenia, złożenie dokumentów w postaci akt osobowych osób zatrudnionych, rachunków za nocleg itd.) - art. 235 (
    
    
    
    
    2) § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. oraz ponowny wniosek powoda o przesłuchanie świadka Ł. Ł. - na podstawie art. 235 (
    
    
    
    
    2 ) § 1 pkt 5 k.p.c. Z kolei postanowieniem z dnia 19 grudnia 2025 r. Sąd pominął wniosek powoda o zobowiązanie stron pozwanych do wskazania na jakich zasadach ustalono wynagrodzenie dotyczące wyjazdu zagranicznego na podstawie art. 235 (
    
    
    
    
    2) § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. (k. 1150 v), wnioski dowodowe powoda zawarte w punktach 1 – 3 pisma procesowego datowanego na 26 września 2025 r. na podstawie art. 235 (
    
    
    
    
    2) § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. (k. 1151), wnioski dowodowe powoda zawarte w piśmie procesowym datowanym na 20 października 2025 r. na podstawie art. 235 (
    
    
    
    
    2) § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. (k. 1163 v.). W odniesieniu do powyższych decyzji Sąd wyjaśnia przede wszystkim, że zgromadzony materiał dowodowy nie dawał podstaw do czynienia ustaleń jakoby w tym wypadku występowały relacje pracownicze. Z tych też względów nie było zasadnym szczegółowe rozstrzygnie kwestii dotyczącej rozliczeń stron, gdyż podlegały one innym reżimom prawnym. Analogiczne uwagi należy odnieść do problemu rozliczeń z ZUS – przy czym dodatkowo powód w tej części cofnął swoje żądania w końcowej fazie postępowania. Szereg dokumentów dotyczyło korespondencji powoda z ówczesnym pełnomocnikiem powoda z urzędu, co nie miało znaczenia dla czynienia ustaleń faktycznych w ramach analizowanego sporu. Jednocześnie, jak już sygnalizowano zeznania Ł. Ł. nie budziły wątpliwości Sądu, dlatego ich powtarzanie prowadziłoby wyłącznie do przedłużenia postępowania. Analogiczne względy determinowały pominięcie wniosku o ponowne przesłuchanie stron. Szereg wniosków dowodowych powoda pozbawionych było też racji, bowiem nie miały one znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu. Przykładami takich wniosków było żądanie złożenia umów łączących pierwotnie pozwaną stronę z kontrahentami, czy dokumentów dotyczących kosztów zakwaterowania itd. Zapoznanie się z treścią tych dokumentów, w żaden sposób nie przybliżyłoby Sądu do odtworzenia tego jak ukształtowano oraz jak funkcjonały umowy do których przystąpił powód. Ponadto zaoferowane w sprawie dowody w postaci: pisma ,,Prośba o wyjaśnienia” z dnia 22 września 2021 r. wraz z odpowiedzią na nie na k. 20-21, pisma ,,prośba o wyjaśnienie” z dnia 8 sierpnia 2022 r. na k. 114, 280, pisma z dnia 7 marca 2023 r., 31 marca 2023 r., na k. 273-273 v., korespondencji mailowej na k. 274,280 v., 283-283 v., 290, 290-291-292,405 v., 437 v., 433-433 v., 440-443, 446-448, 494-494 v., 735-736, 738-740 , 742 v., 743 v.-746, 748 v., 749 v.-750 v. , 75, 756-756 v., pisma ZUS z dnia 3 marca 2023 r. -275 v.-276, pisma z dnia 17 marca 2023 r. na k. 276, PIT za 2020 r. na k. 284-285 v., PIT -11 na k. 293-294 v., 423-424, 434-435 v., 444-445v., 736 v.-738, 746 v.-748,757 v.-758, informacji o podstawach i składkach na k. 311, 757, pisma powoda z dnia 28 marca 2022 r. na k. 312, pisma ZUS na k. 313-320, 324-30, 333-335, 370-373, 377-382, 385-386, 404 v.-405, 450-452, 557-557 v., 753-753 v.,1009-1010, pisma powoda na k. 321-324, 331-332, 374-376, 382, 394, 404, 406-406 v., 487-493 v., 532-539, 559-561, 592-594 v., 623, 749, 754v-755 v., druki ZUS k. 553-556, 700—700v,709-709v, 720-720v, 743, 752 v., pisma z dnia 5 sierpnia 2022 r. na k. 558, 558 v., zdjęcia na k. 699, opisu na k. 766-773 – bowiem wszystkie te dokumenty nie miały znaczenia dla sprawy, dotykały one pobocznych kwestii. Zgłoszenie tych wniosków prowadziło jednocześnie do zbędnego rozszerzania materiału dowodowego w sprawie. Sąd odstąpił od odebrania zeznań od S. T. i D. R. , bowiem powód cofnął wnioski o ich przesłuchanie w charakterze świadków, a jednocześnie stan faktyczny sprawy nie budził wątpliwości (k. 889 v.). W ocenie Sądu, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozwala uznać aby powoda łączył stosunek pracy w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy z pierwotnie pozwaną spółką (...) sp. z o.o. sp.k. z siedzibą we P. . Powyższe determinowało konieczność oddalenia pozostałych roszczeń, które powód wywodził z relacji pracowniczej, która nigdy nie wiązała stron. Ponadto powództwo względem (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. podlegało oddaleniu, gdyż wysokość jej wkładu wniesiona do spółki (...) sp. z o.o. Sp. k. była tożsama z wysokością sumy komandytowej komandytariusza. W punkcie I wyroku Sąd umorzył postępowanie w zakresie kwoty 5.597,22 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od tejże kwoty oraz w zakresie roszczeń o wydanie świadectw pracy. Powyższa decyzja wynika z faktu, iż na rozprawie w dniu 19 grudnia 2025 r. powód cofnął pozew ze zrzeczeniem się roszczenia w zakresie wynagrodzenia, co do kwoty 688,00 zł brutto, częściowo co do roszczenia z tytułu ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy ponad kwotę 1.422,85 zł (tj. co do kwoty łącznie 4.571,22 zł) oraz roszczenia w zakresie kwoty 338,00 zł tytułem nieopłaconej składki ZUS Powód cofnął również pozew w zakresie wydania świadectw pracy z trzech umów. Ponadto powód oświadczył, że w zakresie cofniętych roszczeń pieniężnych cofa również pozew ze zrzeczeniem się roszczenia w zakresie odsetek od dochodzonych należności (k. 1195-1195 v.). Cofnięcie pozwu jest cofnięciem wniosku o udzielenie ochrony prawnej roszczeniu procesowemu. Jest wyrazem prawa strony do dysponowania przedmiotem procesu oraz przejawem odwołalności czynności procesowych. W razie skutecznego cofnięcia pozwu udzielenie ochrony prawnej – wydanie wyroku staje się bezprzedmiotowe i niedopuszczalne. Sąd co do zasady związany jest cofnięciem pozwu. Zawsze jednak obowiązany jest dokonać oceny, czy w świetle zgromadzonego materiału procesowego czynność taka jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 203 § 4 k.p.c. Sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa. W sprawach z zakresu prawa pracy cofnięcie pozwu Sąd uzna dodatkowo za niedopuszczalne także wówczas, gdyby czynność ta naruszała słuszny interes pracownika ( art. 469 k.p.c. ). W ocenie Sądu w niniejszym składzie z uwagi na brak podstaw do stwierdzenia, że strony łączył stosunek pracy nie było przeszkód do umorzenia postępowania w tych zakresach, gdyż powództwo podlegałoby w tej części oddaleniu. Z tych względów Sąd na podstawie art. 355 k.p.c. umorzył postępowanie w tej części. W zakresie składu Sądu, który rozpoznał sprawę wskazać należy, że zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie nowelizacji do czasu zakończenia postępowania w danej instancji stosuje się przepis art. 15 zzs 1 ust. 1 pkt 4 tzw. ustawy covidowej w brzemieniu dotychczasowym. Z tego względu niemożliwe było rozpoznawanie niniejszej sprawy w składzie ławniczym. Nie zmienia to jednak faktu, że w zakresie roszczeń odszkodowawczych (co do których przepisy przewidują skład ławniczy), a które zgłoszono już po okresie obowiązywania powyższej reguły, to będą one podlegały odrębnemu rozstrzygnięciu w składzie ławniczym. Powyższy problem szczegółowo opisano w uzasadnieniu prawomocnego postanowienia wydanego w sprawie IV P 2113/24 (kontrola instancyjna Sądu Okręgowego we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt VIII Pz 54/25). W pierwszej kolejności Sąd odniósł się do żądania ustalenia istnienia stosunku pracy pomiędzy powodem, a (...) Sp. z o (...) o. Sp. k. z siedzibą we P. na podstawie umów o świadczenie usług inwentaryzacji nr (...) (...) , (...) , gdyż od rozstrzygnięcia tej kwestii zależała ewentualna zasadność pozostałych żądań, które w końcowej fazie postępowania (nie licząc roszczeń wyłączonych) obejmowały: żądanie zasądzenia odszkodowania w kwocie 634,00 zł brutto tytułem pobranych opłat za zakwaterowanie, ustalenie wynagrodzenia za czas dojazdu do i z miejsca pracy w kwocie 1.437,94 zł brutto, żądanie zasądzenia wynagrodzenia za godziny pracy w porze nocnej w kwocie 163,78 zł brutto, żądanie zasądzenia wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych w kwocie 582,20 zł brutto, żądanie zasądzenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w kwocie 1.422,85 zł brutto, żądanie zasądzenia niewypłaconego wynagrodzenia w kwocie 312,00 zł brutto. Podstawę prawną ustalenia stosunku pracy stanowi art. 189 k.p.c. , zgodnie z którym powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Jak wynika z utrwalonej praktyki orzeczniczej, powód może żądać ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Zgodnie z dominującym poglądem prezentowanym przez Sąd Najwyższy, interes prawny wiąże się z możliwością definitywnego zakończenia sporu między stronami poprzez wydanie wyroku ustalającego. Pogląd drugi, uzupełniający powyższy odwołuje się do znaczenia ustalenia stosunku prawnego jako rozwiania stanu wątpliwości w odniesieniu do sfery prawnej powoda. Inna jurydyczna definicja interesu prawnego ujmuje go jako korzyść powoda w związku z utworzeniem stanu pewności swej sytuacji prawnej, wobec powstania prejudykatu stwarzającego dla niego potencjalną ochronę na przyszłość. Istnienie takiego interesu jest kwestionowane wówczas, gdy możliwe są inne formy ochrony praw powoda. Powszechnie przyjmuje się bowiem, że w przypadku gdy powód – poprzez własną aktywność (np. żądając spełnienia świadczenia) – może uzyskać szerszą ochronę swych praw niż przez samo ustalenie, to nie ma interesu prawnego w rozumieniu art. 189 k.p.c. (zob.: B. I. , B. Z. , Rozumienie interesu prawnego jako podstawy powództwa o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, (...) Informacji Prawnej LEX, 2014). Ujęty w hipotezie art. 189 k.p.c. interes prawny istnieje wówczas, gdy bez wyroku deklaratoryjnego powód nie może realizować pełni roszczeń i uprawnień wiążących się z istnieniem lub nieistnieniem stosunku prawnego lub prawa, bądź uzyskać koniecznej ochrony na przyszłość. A contrario, należy przyjąć brak istnienia interesu prawnego po stronie powoda, jeśli powód ma możliwość realizowania pełni swoich roszczeń wiążących się z istnieniem lub nieistnieniem danego prawa lub stosunku prawnego na innej drodze niż przez uzyskanie wyroku deklaratoryjnego (por. wyrok SA we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt I ACa 1298/11, LEX nr 1120007). O istnieniu interesu prawnego można mówić wówczas, gdy powództwo o ustalenie stanowi jedyny środek ochrony zagrożonej lub naruszonej sfery prawnej powoda (por. wyrok SA w Poznaniu z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt I ACa 825/13, LEX nr 1466949). Orzecznictwo sądów powszechnych pozostaje przy tym w zgodzie z wytyczoną przez Sąd Najwyższy linią orzeczniczą, zgodnie z którą interes prawny z reguły nie zachodzi, gdy zainteresowany może na innej drodze osiągnąć w pełni ochronę swoich praw (por. wyrok SN z dnia 22 listopada 2002 r., sygn. akt IV CKN 1519/00, Legalis). W judykaturze uznaje się dopuszczalność żądania ustalenia stosunku prawnego lub prawa "obok" możliwości dochodzenia świadczenia wówczas, gdy ze spornego stosunku wynikają dalej idące skutki, których powództwo o świadczenie nie wyczerpuje, np. ustalenie odpowiedzialności za szkody przyszłe (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1992 r., sygn. akt III CZP 131/92, Legalis, cyt. za J. Gudowskim, Kodeks, s. 189). Warto zaznaczyć, że ocena czy powód jako pracownik ma interes prawny w ustaleniu prawa lub stosunku prawnego wymaga indywidualizacji, tj. odniesienia do konkretnego stanu faktycznego, zwłaszcza niepewności co do możliwości dochodzenia niektórych świadczeń od pracodawcy w przyszłości albo skorzystania z uprawnień pracowniczych, które prawo pracy relatywizuje do określonej treści stosunku pracy (wyr. Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt I PK 132/16, Legalis). Swoistość stosunku pracy polega na tym, że jego byt stanowi przesłankę powstania innych stosunków prawnych (i to z mocy prawa, jak ma to miejsce w zakresie stosunku ubezpieczenia społecznego). Świadczenia wynikające ze stosunku pracy nie obejmują ogółu świadczeń przysługujących pracownikowi z tytułu zatrudnienia (np. należnych ze stosunków prawnych związanych ze stosunkiem pracy). Interes prawny pracownika w ustaleniu istnienia stosunku pracy nie wyczerpuje się przeto w żądaniu świadczeń należnych z tego stosunku prawnego. Ustalenie istnienia stosunku pracy warunkuje prawo do niektórych bieżących i przyszłych świadczeń z ubezpieczeń społecznych, a także rzutuje poprzez konstrukcję stażu ubezpieczenia na ich wysokość. Może mieć znaczenie dla uzależnionych od okresu zatrudnienia przyszłych świadczeń - prawa do nich lub ich wymiaru - z kolejnych stosunków pracy (np. dodatku stażowego, czy też nagrody jubileuszowej). W niniejszej sprawie, w przekonaniu Sądu powód wykazał istnienie swojego interesu prawnego w uzyskaniu pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie roszczenia o ustalenie stosunku pracy, skoro między nim a stroną pozwaną zaistniał spór co do faktu zawarcia umowy o pracę. Strona pozwana wywodziła, że stosunek prawny łączący strony nie mógł być zakwalifikować jako stosunek pracy, gdyż nie zostały spełnione wszystkie przesłanki z treści art. 22 k.p. Dlatego też należało uznać, że interes prawny powoda w tym przypadku obiektywnie istniał. Podkreślić przy tym należy, że interes ten nie decyduje wprost o zasadności powództwa, ale warunkuje możliwość badania i ustalania prawdziwości twierdzeń, że dany stosunek prawny lub prawo istnieje (wyr. SN z 18 czerwca 2009 r., II CSK 33/09, OSNC 2010, Nr B, poz. 47). Jak stanowi przepis art. 22 § 1 k.p. , przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Zatrudnienie w warunkach określonych w § 1 jest zatrudnieniem na podstawie stosunku pracy, bez względu na nazwę zawartej przez strony umowy. Nie jest dopuszczalne zastąpienie umowy o pracę umową cywilnoprawną przy zachowaniu warunków wykonywania pracy określonych w § 1 ( art. 22§ 1 (
    
    
    
    
    
    1 ) i § 1 (
    
    
    
    
    
    2) k.p. ). Z regulacji tej wynikają kryteria, jakimi kieruje się Sąd, ustalając czy między stronami istniał stosunek pracy. Jak zasadnie wyjaśnił Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 25 listopada 2005 r. (sygn. akt I UK 68/05, Wokanda 2006/4/26) problem ten sprowadza się do wykładni art. 22 k.p. , który był już wielokrotnie przedmiotem analizy Sądu Najwyższego, a wypracowana linia orzecznicza jest jednolita i utrwalona. Trafnie zauważono, iż wykonywanie takich samych czynności może występować w ramach umowy o pracę i umowy cywilnoprawnej. W przywołanym orzeczeniu Sąd Najwyższy podkreśla rolę kierownictwa pracodawcy jako charakterystycznego i konstrukcyjnego elementu istnienia stosunku pracy, wskazując, że cechą umowy o pracę nie jest też pozostawanie w dyspozycji pracodawcy – bo to może występować też w umowach cywilnoprawnych – lecz wykonywanie pracy pod kierownictwem pracodawcy (pracy podporządkowanej). Ta cecha ma charakter konstrukcyjny dla istnienia stosunku pracy. Dla stwierdzenia, że występuje ona w treści stosunku prawnego z reguły wskazuje się na takie elementy, jak: określony czas pracy i miejsce wykonywania czynności, podpisywanie listy obecności, podporządkowanie pracownika regulaminowi pracy oraz poleceniom kierownictwa co do miejsca, czasu i sposobu wykonywania pracy, obowiązek przestrzegania norm pracy, obowiązek wykonywania poleceń przełożonych, wykonywanie pracy zmianowej i stała dyspozycyjność, dokładne określenie miejsca i czasu realizacji powierzonego zadania oraz ich wykonywanie pod nadzorem kierownika. Cechą stosunku pracy jest także jego trwałość. Biorąc pod uwagę brzmienie art. 22 § 1 k.p. stwierdzić należy, że treścią umowy o pracę jest z jednej strony zobowiązanie się pracownika do wykonywania określonej pracy za wynagrodzeniem, z drugiej strony zobowiązanie pracodawcy do zatrudnienia pracownika i wypłacenia mu wynagrodzenia za wykonaną pracę. Podkreślenia przy tym wymaga, iż umowa o pracę, mimo swych odrębności, posiada, jak każda umowa cywilnoprawna, cechy charakterystyczne dla każdego stosunku zobowiązaniowego – jest dwustronnie zobowiązująca, konsensualna i odpłatna. Posiada jednak również cechy wyróżniające ją od innych stosunków zobowiązaniowych, w szczególności zaś od umowy o dzieło, uregulowanej w art. 627 i nast. k.c. , od umowy zlecenia, uregulowanej w art. 734 i nast. k.c. czy też od umowy agencji, uregulowanej w art. 758 i nast. k.c. Zgodnie z treścią art. 750 k.c. do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Kryterium odróżniającym umowę o pracę od innych umów jest wykonywanie pracy pod kierownictwem pracodawcy, na zasadach podporządkowania pracowniczego, która to zasada jest jedną z podstawowych cech odróżniających stosunek pracy od stosunku opartego na umowie dzieła, zlecenia, agencji czy też innych umów nienazwanych. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z 23 września 1998 r. (II UKN 229/98, OSNP 1999, Nr 19, poz. 627), " art. 22 § 11 KP nie stwarza prawnego domniemania zawarcia umowy o pracę". Podobne stanowisko wyrażono w wyroku Sądu Najwyższego z 7 lipca 2000 r. (I PKN 727/99, Legalis) gdzie wskazano, że: "Przepis art. 22 § 1 (
    
    
    
    
    
    1) k.p. nie stwarza (…) prawnego domniemania zawarcia umowy o pracę. O rodzaju zawartej umowy rozstrzyga przede wszystkim zgodna wola stron, a następnie sposób jej wykonywania" oraz w wyroku Sądu Najwyższego z 27 maja 2010 r. (II PK 354/09, Legalis): "W razie ustalenia, iż zawarta przez strony umowa wykazuje cechy wspólne dla umowy o pracę i umowy prawa cywilnego z jednakowym ich nasileniem, rozstrzygająca o jej typie powinna być in concreto wola stron. Artykuł 22 § 1 (
    
    
    
    
    
    1) k.p. nie stwarza prawnego domniemania zawarcia umowy o pracę. Nie wyłącza też ustalenia rodzaju zawartej umowy poprzez wykładnię oświadczeń woli wedle kryteriów podanych w art. 65 k.c. W realiach sprawy Sąd ustalił przede wszystkim, że po pierwsze powód świadomie akceptował treść umowy, która miała głównie cechy właściwie dla stosunku cywilnego. Dalej w niniejszym wypadku nie można było ustalić aby przeciwnik procesowy powoda w ogóle narzucał czas w którym świadczona miała być usługa i jedynie doprecyzowywał miejsce w którym realizowano część umówionych czynności. Nie można w tym wypadku mówić o trwałym stosunku, nie było możliwe określenie żadnego etatu, w tym przewidywano możliwość zastępowania Zleceniobiorcy osobą trzecią. Wreszcie tylko część umowy wykonywano w warunkach koordynowanych (z elementami podporządkowania), jednakże umowa w części mogła być wykonywana przez powoda w sposób dowolny (w części usług marketingowych). Stąd też o ile w części inwentaryzacyjnej Sąd dostrzegał pewne cechy właściwe dla podporządkowania pracowniczego, to nie były one na tyle istotne aby zmienić kwalifikację analizowanego stosunku. Jak wspominano zasada podporządkowania ma charakter konstrukcyjny dla istnienia stosunku pracy, przy czym ustalenie jej istnienia następuje w szczególności według takich elementów jak określony czas pracy, w tym obowiązek wykonywania pracy w systemie zmianowym czy też w godzinach nadliczbowych, oznaczone miejsce wykonywania czynności, podpisywanie listy obecności, podporządkowanie pracownika poleceniom kierownictwa co do miejsca, czasu i sposobu wykonywania pracy, obowiązek wykonywania poleceń przełożonych, przeniesienie ciężaru ryzyka prowadzonego przedsięwzięcia na pracodawcę (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2005 r., sygn. akt I UK 68/05, Wokanda 2006/4/26). W realiach sprawy powód wykazywał, że w trakcie swoich wyjazdów był porządkowy – kierownikowi (koordynatorowi). Wskazać należy jednak, że Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 września 2013 r., II PK 372/12, (OSNP 2014 Nr 6, poz. 80) podkreślił, że w umowie zlecenia mogą wystąpić cechy kierownictwa i podporządkowania, choć nie takie same, jak w zależności właściwej dla stosunku pracy ( art. 22 § 1 i 11 k.p. oraz art. 750 k.c. ). Dalej wskazał, że stosunek pracy jest częścią szerszego pojęcia zatrudnienia (pracy za wynagrodzeniem) i z art. 22 § 1 i 1 (
    
    
    
    
    
    1) k.p. nie wynika domniemanie stosunku pracy w każdej sytuacji, gdy zatrudniony wykonuje osobiście pracę zorganizowaną przez zatrudniającego, a nawet przy jego kontroli i kierownictwie. Te różnice zostały bliżej wyjaśnione w wyroku z dnia 10 maja 2018 r., I PK 60/17 (LEX nr 2486218). Sąd Najwyższy przyjął w nim, że istotą pracy umownie podporządkowanej jest możliwość codziennego konkretyzowania obowiązków pracownika, a w szczególności określania czynności w ramach umówionego rodzaju pracy i sposobu ich wykonania. Pracownik nie ma samodzielności w określaniu bieżących zadań. Cechą umowy o pracę nie jest pozostawanie w dyspozycji pracodawcy, bo to może występować też w umowach cywilnoprawnych, lecz wykonywanie pracy pod kierownictwem pracodawcy (pracy podporządkowanej). Ponadto Sąd Najwyższy przyjmuje, że dopuszczalne jest wykonywanie tych samych lub podobnych obowiązków zarówno w ramach zatrudnienia pracowniczego jak i cywilnoprawnego (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 8 lutego 2017 r., I PK 63/16 LEX nr 2237287; i z dnia 18 lipca 2012 r., I UK 90/12 LEX nr 1232232). W świetle powyższego za przejaw podporządkowania charakterystycznego dla stosunku pracy z pewnością nie można uważać wyznaczenia powodowi przez pozwaną konkretnego miejsca wykonywania zleconych czynności, gdyż wynikało to ze specyfiki wykonywanej usługi. Zleceniobiorcy wykonującemu inwentaryzację należało wskazać miejsce jej wykonania. Również w przypadku umów cywilnoprawnych zwłaszcza tych, w których obowiązek jednej ze stron polega na czynieniu - dopuszczalne staje się określenie miejsca wykonywania danej usługi, jak również uzgodnienie z osobą przyjmującą zlecenie szeregu powinności, które powinna spełnić w ramach zleconej jej czynności. W ramach stosunku pracy podmiot zatrudniający dysponuje możliwością wydawania wiążących poleceń co do sposobu wykonywania pracy, czasu świadczenia pracy w ogóle jak też czasu wykonywania poszczególnych obowiązków itp., a wykonujący pracę ma swojego bezpośredniego przełożonego i winien pozostawać w dyspozycyjności pracodawcy umożliwiającej wydawanie bieżących poleceń. Nie wystarczy natomiast do przyjęcia takiego stopnia podporządkowania zakreślenie na początku współpracy obszarowych i czasowych ram tej współpracy, lub wskazanie zadań składających się na przedmiot umowy, których realizacja stanowi w istocie osiągnięcie celu, dla którego strony zawarły daną umowę. Z okoliczności ujawnionych w sprawie wynika, iż brak było takiego znamiennego dla stosunku pracy elementu bieżącego dysponowania osobą powoda, w zakresie szerszym niż wynika on z obowiązków nałożonych na pozwaną spółkę przez kontrahentów. Zdaniem Sądu, poprzez sam fakt zawarcia umowy cywilnoprawnej (nie zaś umowy o pracę) nie można pozbawiać jednego z kontrahentów (zlecającego daną pracę) możliwości nawet wyrażania swoich opinii co do jakości pracy danej osoby, lub też przeciwdziałania zjawiskom lub zachowaniom mogącym narazić ich na określoną stratę. Z tego względu fakt, iż osoby przeprowadzające inwentaryzacje były kontrolowane co do warunków wykonywania zlecenia, pod względem prawidłowości realizacji kontraktu zawartego przez pozwaną spółkę z jej zleceniodawcami nie przesądza o pracowniczym charakterze stosunku łączącego powoda z pozwaną spółką. Także przy umowie zlecenia dla zleceniobiorcy wiążące są wskazania zleceniodawcy co do sposobu wykonania zlecenia, zaś zgodnie z art. 737 k.c. zleceniobiorca może bez uprzedniej zgody dającego zlecenie odstąpić od wskazanego przez niego sposobu wykonania zlecenia, jeżeli nie ma możności uzyskania jego zgody, a zachodzi uzasadniony powód do przypuszczenia, że dający zlecenie zgodziłby się na zmianę, gdyby wiedział o istniejącym stanie rzeczy. Skoro pozwana zawarła umowy z powodem w celu realizacji jej własnego zobowiązania wobec kontrahenta to oczywistym jest, iż musiała dokonywać pewnych działań w stosunku do powoda także o charakterze kontrolnym. Tym bardziej, iż jak już Sąd wskazywał, na pozwanej ciążył ustawowy obowiązek w tym zakresie. Także narzucony "strój służbowy" nie jest okolicznością, która sama w sobie potwierdzałaby zasadność żądania powoda ustalenia istnienia stosunku pracy. Jak wskazywali świadkowie ,,stroje służbowe” miały na celu odróżnienie ich od klientów, aby mogli wchodzić w strefy niedostępne dla klientów. Przede wszystkim natomiast z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby (...) sp. z o.o. sp. k. wyznaczała powodowi czas i miejsce pracy, zaś kwestia ta wynika nie tylko z treści samych umów, ale także sposobu ich zawierania. Bezspornym w sprawie pozostaje sposób zawierania każdej z umów przez powoda. Spółka (...) sp. z o.o. sp. k. otrzymywała listę sklepów od klienta z datami, kiedy miała być przeprowadzona inwentaryzacja. Uzyskane terminy były wprowadzane do portalu rekrutacyjnego. Osoby zainteresowane współpracą zakładają indywidualne konto na portalu (...) zabezpieczone loginem i hasłem dzięki czeku uzyskują pełen dostęp do terminów planowanych inwentaryzacji. Każda zalogowana osoba w pierwszej kolejności musi zapoznać się z treścią dokumentów zamieszonych na stronie m.in. z umową o świadczenie usług, regulaminem zleceniobiorców oraz zaakceptować ich treść. Następnie w oświadczeniu o dyspozycyjności należy wskazać dogodny okres czasu, w którym to zleceniobiorca jest gotowy świadczyć usługi inwetaryzacyjne. Do zawarcia umowy pomiędzy stronami dochodziło przy zgłoszeniu zainteresowania daną inwentaryzacją lub chęcią podjęcia współpracy bez określenia terminu. Zawarte umowy, a także oświadczenia pomiędzy stronami były generowane elektronicznie w formie dorozumianej po dokonanych stosownych ustaleniach co do ich treści za pośrednictwem portalu internetowego (...) ’. Potwierdzeniem akceptacji treści dokumentów było wprowadzenie danych do logowania po wygenerowaniu dokumentu na indywidualnym koncie. Z powyższego wynika, że powód sam kształtował sobie nie tylko czas pracy – określał w jakim czasie będzie dyspozycyjny, ale również miejsce. W załączniku nr 1 do umowy zwartej w dniu 1 lutego 2021 r. powód wskazał, że w celu wykonania usług inwetaryzacyjnych jest dyspozycyjny w okresie od 7 lutego 2021 r. do 20 lutego 2021 r. i usługi może podjąć się w N. . Z kolei do umowy zwartej w dniu 9 września 2021 r. powód wskazał, że jest dyspozycyjny w okresie od 12 września 2021 r. do 28 października 2021 r. i usługi może podjąć się w C. . Powód miał także możliwość zrezygnowania z wyjazdu. Nie wybranie przez powoda żadnej inwentaryzacji nie wiązało się z poniesieniem przez niego konsekwencji. Powód nie miał z góry określonego grafiku pracy. Jednocześnie okres w którym zadeklarował swoją dyspozycję odbiega od cech stosunku trwałego sugerując stricte rozluźnione relację między stronami. Konieczne jest przy tym wskazanie, że stosunek pracy można scharakteryzować jako „więź prawną o charakterze dobrowolnym i trwałym, łączącą pracownika i pracodawcę, której treścią jest obowiązek osobistego wykonywania pracy określonego rodzaju przez pracownika pod kierownictwem, na rzecz i na ryzyko pracodawcy oraz obowiązek pracodawcy zatrudniania pracownika przy umówionej pracy i wypłacania mu wynagrodzenia za pracę” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 26 czerwca 1996r., I. A. 10/96 - Apel. Lub. 1997, nr 2, poz. 10). W tym wypadku nie sposób mówić o takiej trwałości, gdyż zarówno powód mógł w ogóle nie określać terminu swojej dostępności, jak i Zleceniodawca mógł nie kwalifikować osoby gotowej do inwentaryzacji do konkretnego przedsięwzięcia. Powyższe należy wiązać z zamierzeniami, które z góry poczyniła spółka (...) sp. z o.o. sp.k. z siedzibą we P. – gdzie ona sama była uzależniona od podmiotów trzecich w zakresie podaży pracy. Z tych też względów racjonalne było takie ukształtowanie umowy, gdzie więzi prawne między stronami są rozluźnione. Konieczne jest przy tym dostrzeżenie, że w umowach nie zastrzeżono osobistego świadczenia usługi przez Zleceniobiorcę i dopuszczono możliwość realizowania zlecenia przez osoby trzecie. Wiąże się to z tym, że Zleceniodawca w tym wypadku nie poszukiwał osób po pierwsze do stałej współpracy, a po drugie posiadających konkretne kwalifikację. Co do zasady chodziło o proste powtarzalne czynności inwentaryzacyjne.  W tym więc zakresie konieczne jest wskazanie, że niektóre cechy (elementy) umowy są na tyle istotne, że mają decydujące znaczenie dla określenia jej rodzaju. W szczególności brak bezwzględnego obowiązku osobistego świadczenia pracy w zasadzie wyklucza możliwość zakwalifikowania stosunku prawnego jako umowy o pracę (wyrok SN z 28.10.1998 r., I PKN 416/98, OSNAPiUS 1999/24, poz. 775). W umowach typu zlecenia klauzula wykonywania usług przez osobę trzecią - zastępcę ( art. 738 § 1 k.c. w zw. z art. 750 k.c. ) jest niedopuszczalna w umowie o pracę ( art. 22 § 1 k.p. ). Dlatego wykluczone jest przyjęcie zatrudnienia na podstawie umowy o pracę, gdy w umowie ustalono możliwość wyręczania się (zastępowania) innymi osobami w jej wykonywaniu lub wynika to ze sposobu realizacji umowy. Osobisty charakter świadczenia pracy wyraża się w tym, że pracownik nie może powierzyć jej wykonywania innej osobie, nawet będącej pracownikiem tego samego zakładu. W tym wypadku zgodnie z § 3 ust. 2 zleceniobiorca mógł powierzyć w całości bądź w części wykonanie czynności objętych umową osobom trzecim po uprzednim uzyskaniu pisemnej zgody Zleceniodawcy. W takim przypadku Zleceniobiorca odpowiadał w pełnym zakresie za działania i zaniechania osób, którymi posłuży się do wykonywania niniejszej umowy i wszelka odpowiedzialność Zleceniobiorcy w tym zakresie zostaje wyłączona. Jak wynika z treści umów zawartych przez strony powód mógł posłużyć się zastępcą w wykonaniu swojego zobowiązania na rzecz pozwanej spółki. Możliwość wprowadzenia takiego uregulowania do umowy wynika z art. 738 k.c. W wypadku takim zleceniobiorca obowiązany był zawiadomić niezwłocznie dającego zlecenie o osobie i o miejscu zamieszkania swego zastępcy. Sam fakt, że powód, czy świadkowie nie wprowadzali osoby trzeciej w swoje miejsce nie zmienia tego, że umowa przewidziała taką możliwość, a jednocześnie charakter realizowanych czynności umożliwiał takie podstawienie. Istotne jest przy tym także to jakiej treści oświadczenia woli strony złożyły w momencie zawarcia umowy. W ocenie Sądu żadna ze stron w chwili zawierania umów nie przejawiała woli zawarcia - zamiast umowy cywilnoprawnej - umowy o pracę. Sam powód deklarował, że nie działa w warunkach przymusu ekonomicznego oraz rozumie, że umowa nie ma charakteru umowy o pracę. Nazwy umów: umowa oświadczenie usług, podobnie jak nazewnictwo stron umowy: zleceniodawca, zleceniobiorca wskazują na jednoznaczny i w pełni świadomy zamiar zawarcia umowy cywilnoprawnej o świadczenie usług, do której z mocy art. 750 k.c. stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu zawarte w art. 734-751 k.c. Elementem różniącym umowę o pracę od umowy zlecenia nie jest rodzaj wykonywanych czynności. W przypadku obu tych umów ich przedmiotem mogą być czynności identyczne. Powód zawarł trzy umowy o świadczenie usług inwetaryzacyjnych nr (...) z dnia 13 października 2020 r. nr 21/ (...) z dnia 1 lutego 2021 r. oraz nr 21/ (...) z dnia 9 września 2021 r. Z treści ww. umów wynika, że przedmiotem każdej z umów było przeprowadzenie w okresie obowiązującym umowy kompleksowych inwentaryzacji zakończonych sporządzeniem raportów końcowych. Decydujące znaczenie - przy ustaleniu podstawy normatywnej zatrudnienia osoby świadczącej takie usługi - należy przypisać woli stron stosunku prawnego i okolicznościom towarzyszącym jego wykonywaniu. Jak wspominano w § 6 ust. 1 umów znajduje się oświadczenie Zleceniobiorcy, iż jest świadomy różnic między zatrudnieniem opartym na stosunku pracy, a świadczeniem usług w oparciu o umowę cywilnoprawną oraz iż zgoda na zawarcie przedmiotowej umowy nie jest zdeterminowana ani wymuszona w skutek ekonomicznej lub jakiejkolwiek innej zależności od Zleceniodawcy. W zdaniu drugim wskazano, że strony zgodnie oświadczają, iż niniejsza umowa nie wyczerpuje przesłanek art. 22 k.p. do ustanowienia stosunku pracy oraz ustanowienie stosunku pracy nie jest w żadnym razie intencją strony. O wyborze podstawy prawnej zatrudnienia decydują same zainteresowane strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2000 r., sygn. akt I PKN 594/99, OSNP 2001/21/637), natomiast warunkiem koniecznym dla uznania, że umowa o pracę trwa i doszło do faktycznego jej zawarcia jest ustalenie, że także pracodawca miał zamiar zatrudnienia danej osoby na określonym stanowisku na podstawie umowy o pracę. Nie wolno zapominać i o tym, że art. 22 k.p. nie prowadzi do przyjęcia swoistego domniemania istnienia stosunku pracy. Nie można więc stawiać tezy, że każda aktywność zarobkowa w domniemany sposób wykonywana jest w warunkach stosunku pracy, o ile przeciwnik procesowy nie wykaże faktu przeciwnego. Zatrudnienie nie musi mieć charakteru pracowniczego, a praca może być świadczona także na podstawie umów cywilnoprawnych (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 1999 r., sygn. akt I PKN 432/99, Pr.Pracy 2000/4/31). Nie można tym samym przerzucać na stronę pozwaną ciężaru wykazania, że zatrudnienie nie miało charakteru pracowniczego. W związku z tym, to powód miał obowiązek udowodnić, że wykonywał zadania na rzecz strony pozwanej w warunkach opisanych w art. 22 k.p. Podkreślenia wymaga, iż żadne z postanowień umów zawieranych przez strony nie wskazywało na pracowniczy charakter nawiązanych poprzez ich zawarcie stosunków prawnych. Umowa oświadczenie usług, podobnie jak i umowa o pracę, stanowi umowę odpłatną ( art. 735 k.c. w zw. z art. 750 k.c. ). Powód jako strona zawierająca umowę miał wskazać okres dyspozycyjności tj. okres w jakim może podejmować świadczenie usług inwetaryzacyjnych za granicą. Takie oświadczenia były składane. W punkcie 6 załącznika zostało wskazane, że Zleceniobiorca jest uprawniony do poinformowania Zleceniodawcy o rezygnacji z wyjazdu z terminie co najmniej 14 dni kalendarzowych przed wskazanym przez Zleceniodawcę terminem wyjazdu, jeżeli zaistnieją okoliczności uzasadniające rezygnację. Informacja o rezygnacji następuje za pośrednictwem Portalu (...) lub poczty e-mail. Zgodnie z § 2 cz. IV ust. 2a w każdej z umów wskazano, że zleceniodawca jest uprawniony do rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym w przypadku niewykonywania bądź nienależytego wykonywania usług przez Zleceniobiorcę, lub zaistnienia okoliczności uzasadniających nałożenie kary umownej na Zleceniobiorcę. W umowach o świadczenie usług zawarte zostały postanowienia dotyczące obowiązku zapłaty przez powoda kary umownej w razie niewykonania lub nienależytego wykonania przez niego umowy. Tymczasem zastrzeżenie takie w umowie o pracę jest niedopuszczalne. "Kara umowna ( art. 483 (
    
    
    
    
    
    1) k.c. ) nie może być zastrzeżona na wypadek wyrządzenia pracodawcy przez pracownika szkody wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych ( art. 114 i następne k.p. )". Powyższy zapis umowny także świadczy o cywilnoprawnym charakterze umów zawartych przez strony. Oceny charakteru prawnego umowy nie zmienia także okoliczność udziału powoda w szkoleniu BHP. Wbrew twierdzeniom powoda zleceniobiorca także ma obowiązek znać zasady i przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy i stosować się do nich. Jest on zobowiązany do wykonywania pracy w sposób zgodny z BHP, a także jeżeli jego stanowisko pracy tego wymaga, do używania środków ochrony, np. odzieży i obuwia roboczego. Ma również obowiązek niezwłocznie zawiadomić o zauważonym w zakładzie pracy wypadku albo zagrożeniu życia lub zdrowia ludzkiego. Powód zawierał umowy cywilnoprawne z pełną świadomością oraz z akceptacją ich zapisów. Wolę kontynuowania współpracy z na takich warunkach potwierdzał kilkakrotnie. Powód w trakcie spornego okresu zawarł kilka umów oraz podpisał kilka oświadczeń, z których jednoznacznie wynikało, iż nie jest zainteresowany zawarciem umowy o pracę. Powód był świadomy różnicy pomiędzy sytuacją osób zatrudnionych na umowę o pracę a osób zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych. Jeżeli faktycznie wolą powoda byłoby świadczenie pracy na podstawie umowy o pracę to powód winien dać temu wyraz nie składając ofert zatrudnienia w ramach umowy cywilnoprawnej tylko winien złożyć ofertę zatrudnienia na umowę o pracę. Jeżeli pozwany nie przyjąłby oferty powoda zawarcia umowy o pracę (do czego ma prawo), to do zawarcia umowy by nie doszło. Tymczasem postępowanie powoda polegające na wystąpieniu przeciwko pozwanemu z pozwem o ustalenie istnienia stosunku pracy w sytuacji gdy powód świadomie występował o zawarcie umowy cywilnoprawnej i podpisywał takie umowy jawi się jako nielojalne wobec niej i zarazem sprzeczne z zasadami współżycia społecznego art. 8 k.p. Pozwany przedstawił powodowi do podpisu szereg dokumentów, które on dobrowolnie zaakceptował. Powód jako osoba dorosła, mająca pełną zdolność do czynności prawnych zdawał sobie sprawę, iż złożenie podpisu pod oświadczeniem jednostronnym, czy też dwustronnym (umowa) rodzi określone konsekwencje, także prawnych. Problem powstał w tym wypadku dopiero w sytuacji rozgoryczenia powoda tym, że umowa została zakończona z inicjatywy Zleceniodawcy. Ten moment prowadził do konsekwentnego i wieloletniego eskalowania sporu przez powoda, który przez wiele lat procesu zgłaszał szereg roszczeń, których niejednokrotnie nie potrafił nawet nazwać i określić – twierdząc jednocześnie, że są mu one bezwzględnie należne. Wreszcie końcowo należy zauważyć, że umowy obejmowały nie tylko świadczenia obejmujące inwentaryzację, ale także działalność promocyjną w która powód także był zaangażowany. W tym zakresie powód posiadał już pełną swobodę określenia momentu, miejsca i sposobu realizowania tych czynności. Powód raportował jedynie wymiar w którym realizował te czynności. W tym wypadku nie można nawet marginalnie dostrzec cech kierownictwa, a przy tym jest to równoprawna część zawartego przez powoda kontraktu. Fakt, że powód realizował inwentaryzację w szerszym wymiarze tj. 8 i 4 dni, a czynności marketingowe można liczyć w godzinach nie zmienia tego, że te elementy umowy były równo prawne. Podkreślenia wymaga natomiast, że to wyłącznie decyzja powoda zdeterminowała powyższe proporcję. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzono, że żądania dotyczące ustaleń nie mogło znaleźć aprobaty. W tej sytuacji oddaleniu podlegały pozostałe roszczenia powoda z uwagi na to, iż w niniejszej sprawie nie można stosować w ogóle reżimów i instytucji właściwych dla prawa pracy. Nie możliwe było więc tym samym stosowanie przepisów dotyczących pracy w godzinach nadliczbowych, pracy w porze nocnej, czy też ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy (instytucje o których mowa w: art. 151 (
    
    
    
    
    
    8) k.p., art. 151 (
    
    
    
    
    
    1) k.p., czy w art. 171 k.p.). Z tych samych względów powód nie mógł dochodzić wynagrodzenia za pracę w oparciu o art. 80 k.p. – gdyż stosunek ten nie mógł być rozliczany w ramach reżimu prawa pracy. W tym zakresie warto zauważyć, że wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną ( art. 80 k.p. ), zaś powód stawiał też tezy, że rozliczeniu powinny podlegać dodatkowo okresy, kiedy ten dojeżdżał do pracy, co jednak nie znajduje zastosowania w klasycznych stosunkach pracy. Odnosząc się zaś do zwrotu należności za zakwaterowanie, to w tym wypadku po pierwsze należy zauważyć, że powód wyraził zgodę na potrącenie tych należności z wynagrodzenia w umowie, a jednocześnie pracodawca (nawet gdyby przyjąć, że strony łączyła taka umowa) też nie odpowiada za zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych pracownika (chyba, że strony inaczej postanowią). Na marginesie warto zauważyć, że nawet jeżeli zliczyć by całą aktywność powoda obejmującą realizację wszystkich zawartych umów, to ten nie przepracował łącznie nawet pół miesiąca – co także wobec treści art. 153 § 1 k.p. wyłączało możliwość nabycia w ogóle prawa do urlopu – a tym samym także żądania ekwiwalentu za ten urlop. Rozliczenia powoda nie można też było realizować w oparciu o przepisy ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług z dnia 10 czerwca 2016 r. (tj. Dz.U. z 2025 r., poz. 1682) – bowiem strony analizowanych umów nie spełniały cech pracodawcy delegującego pracownika z terytorium RP oraz pracownika delegowanego z terytorium PR (art. 3 pkt 5 i 7 w/w ustawy). W ogóle zresztą w tej sytuacji nie można mówić o relacji pracodawca – pracownik. Te uwagi, które przedstawiono powodowi także w czasie procesu poczyniono jedynie w celach informacyjnych, bowiem roszczenia oparte o te przepisy zostały prawomocnie zwrócone, zaś powód nie zgłosił ich skutecznie na dalszym etapie postępowania. Dodatkowo również pobocznie można wskazać, iż jeżeli powód uważał, że należne mu są jakieś świadczeń pieniężne za wykonane zlecenia/zlecenie powinien dochodzić swoich roszczeń w drodze postępowania cywilnego o zapłatę, a nie przed sądem pracy o zapłatę wynagrodzenia za pracę. Jak wskazano także wcześniej, zasadne było twierdzenie pozwanego byłego komandytariusza, że w tym wypadku pozostawał on wolny od odpowiedzialności. W przypadku gdy komandytariusz jest całkowicie wolny od odpowiedzialności w związku z wniesieniem do spółki wkładu równego sumie komandytowej lub wyższego od niej, powództwo skierowane przeciw niemu powinno być oddalone jako bezzasadne. Pogląd ten zaaprobował bez zastrzeżeń Sąd Najwyższy w wyroku z 12 marca 2008 r., I CSK 447/2007 (LexPolonica nr 2133181), stwierdzając, że art. 112 § 1 k.s.h. jest podstawą uwolnienia komandytariusza od odpowiedzialności przewidzianej w art. 111 k.s.h. , jeśli wartość wkładu wniesionego przez tegoż do spółki jest równa wysokości sumy komandytowej lub wyższa. Nie ma przy tym znaczenia, w jakim momencie wkład został wniesiony lub uzupełniony, byleby to nastąpiło przed zamknięciem rozprawy ( art. 316 § 1 k.p.c. ). Wyjaśnienia wymaga, że początkowo powód skierował swoje żądania przeciwko (...) sp. z o.o. sp.k. z siedzibą we P. ( KRS (...) ). Spółka (...) sp. z o.o. we P. ( KRS (...) ) została założona w dniu 2 grudnia 2019 r., a jej komplementariuszem była spółka (...) Sp. z o.o. z siedzibą we P. . Jak ustalono w dniu 16 listopada 2022 r. spółka (...) sp. z o.o. sp. k. podjęła uchwałę o rozwiązaniu spółki bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego. W uchwale postanowiono, że ogół praw i obowiązków przejął komplementariusz spółki tj. (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. (KRS (...) ). Z kolei komandytariuszem była spółka (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. (KRS (...) ). Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu postanowieniem z dnia 9 grudnia 2022 r. wobec uchwały o rozwiązaniu spółki (...) sp. z o.o. sp. k. we P. zdecydował o wykreśleniu w/w podmiotu z Krajowego Rejestru Sądowego. Powyższe postanowienie jest prawomocne na dzień 30 grudnia 2022 r. (...) sp. z o.o. z siedzibą we P. (KRS (...) ), jest w likwidacji. Z tych względów postanowieniem z dnia 9 lutego 2023 r. tutejszy Sąd w punkcie na podstawie art. 174 § 1 pkt 1 k.p.c. zawiesił postępowanie w sprawie z uwagi na utratę zdolności sądowej przez stronę pozwaną (...) Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą we P. oraz podjął zawieszone postępowanie z udziałem komplementariusza strony pozwanej (...) Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą we P. . Następnie postanowieniem z dnia 24 maja 2023 r. na podstawie art. 194 § 3 k.p.c. wezwał na żądanie powoda do udziału w sprawie w charakterze strony pozwanej (...) Sp. z o.o. z siedzibą we P. . Należy wskazać, że wspólnicy ponoszą odpowiedzialność za zobowiązania spółki, pomimo jej wykreślenia z rejestru przedsiębiorców, niezależnie, czy do zakończenia bytu prawnego spółki doszło po przeprowadzeniu likwidacji, czy też na skutek innych czynności przewidzianych np. w uchwale wspólników (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 4 września 2009 r., w sprawie III CZP 52/09). Do chwili zaspokojenia wierzycieli spółki, po jej rozwiązaniu, wspólnicy odpowiadają za zobowiązania spółki w następujący sposób: 1. komandytariusze odpowiadają osobiście za zobowiązania wykreślonej spółki wobec jej wierzycieli do wysokości sumy komandytowej, określonej w umowie spółki, chyba że przed wykreśleniem spółki z rejestru wnieśli do spółki wkład odpowiadający wysokością co najmniej sumie komandytowej, a w ramach likwidacji lub innego sposobu zakończenia działalności spółki nie otrzymali zwrotu wniesionego wkładu - wówczas odpowiedzialności nie ponoszą ( art. 111 k.s.h. i 112 k.s.h. ); 2 komplementariusze odpowiadają osobiście, całym swoim majątkiem za zobowiązania wykreślonej spółki wobec jej wierzycieli ( art. 22 § 2 k.s.h. w związku z art. 31 k.s.h. i 103 k.s.h. ). Był to jednocześnie dodatkowy element prowadzący do oddalenia powództwa przeciwko w/w podmiotowi. Z tych względów Sąd postanowił jak w punktach II i IV sentencji wyroku.  Rozstrzygnięcie o kosztach procesu, zawarte w punktach III i V sentencji wyroku znajduje swoją podstawę w treści art. 98 k.p.c. Strony pozwane ad.1 i ad. 2 wygrały sprawę w całości (ich obrona okazała się w pełni skuteczna). Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do zasądzenia opłaty za czynności adwokata w wysokości dwukrotności stawki minimalnej z uwagi na nakład pracy. Sprawa wymagała od pełnomocników strony pozwanej wielokrotnego szczegółowego ustosunkowywania się do bardzo obszernych pism procesowych powoda, załączników do tych pism, wniosków dowodowych powoda, co istotnie przyczyniło się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Niewątpliwie dodatkowo ten nakład pracy został istotnie zwiększony eskalowaniem procesu i koniecznością ustosunkowania się do tych nowych twierdzeń, złożenia wniosków dowodowych w odpowiedzi na wnioski powoda. Podkreślić też należy, iż sprawa chociaż nie była skomplikowana pod względem prawnym, ale z uwagi na przedłużanie postępowania przez powoda wymagała od pełnomocników pozwanej bardzo dużego nakładu pracy, w tym udziału w licznych posiedzeniach Sądu. Sąd nie zastosował jednocześnie w stosunku do powoda art. 102 k.p.c. zgodnie z treścią, którego w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Zastosowanie art. 102 k.p.c. powinno być oceniane w całokształcie okoliczności, które by uzasadniały odstępstwo od podstawowych zasad decydujących o rozstrzygnięciu w przedmiocie kosztów procesu ( art. 98 k.p.c. ). Do kręgu tych okoliczności należy zaliczyć zarówno fakty związane z samym przebiegiem procesu, jak i fakty leżące na zewnątrz procesu, zwłaszcza dotyczące stanu majątkowego (sytuacji życiowej). Okoliczności te powinny być oceniane przede wszystkim z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego. Samo subiektywne przekonanie powoda o zasadności powództwa do którego mógł mieść prawa nie przesądza o tym, że w sprawie zaistniały "szczególne okoliczności", mogące prowadzić do odstąpienia przez sąd od zastosowania art. 98 k.p.c. Ponadto powód miał świadomość, że dochodzone przez niego roszczenia będą uznane za nieuzasadnione, co było sygnalizowane przez Sąd w trybie art. 156 (
    
    
    
    
    
    1) k.p.c. Powód dysponując tą wiedzą, nie zmienił swojej postawy, dalej eskalując spór sądowy. Sąd udzielił przy tym wyjaśnień powodowi co do skutków zgłaszania coraz to nowych roszczeń, a także wyjaśnił, że wszelkie dodatkowo roszczenia pieniężne mogą aktualizować się jedynie na wypadek pozytywnego przesądzenia o pozostawaniu przez powoda w stosunku pracowniczym. W związku z powyższym, na rzecz każdej strony pozwanej zasądzono od powoda kwotę po 6.600,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego jako suma należności od roszczeń o ustalenie – kwota 360,00 zł (stawka określona na podstawie § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2023.1964 t.j.), roszczeń o wydanie świadectw pracy - kwota 240,00 zł (stawka określona na podstawie § 9 ust. 1 pkt 3 w/w rozporządzenia) oraz roszczeń pieniężnych (których suma przed częściowym cofnięciem powództwa przekraczała 10 000,00 zł) – tj. kwota 2700,00 zł (określona na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia). Te należności zasądzono, jak wspomniano wcześniej w wysokości dwukrotności stawek z odwołaniem do § 15 ust. 3 w/w rozporządzenia. Odnosząc się do sumy zgłoszonych roszczeń pieniężnych Sąd wyjaśnia, że uwzględniono: dodatek za pracę w porze nocnej w kwocie 64,97, ekwiwalent za urlop wypoczynkowy w zakresie którego powód żądał 369,11 zł i 5 624,96 zł, odszkodowanie z tytułu kosztów zakwaterowania w kwocie 455,96 zł, wynagrodzenie za czas dojazdu do pracy w kwotach 541,94 zł i 896 zł, dodatek za pracę w porze nocnej w kwocie 163,78 zł, wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych w kwocie 582,20 zł, odszkodowanie za niepokrytą składkę ZUS w kwocie 338,00 zł oraz wynagrodzenie za pracę w kwocie 1 000,00 zł. Powyższe roszczenia opiewają więc na 10.215,35 zł, zaś okoliczność modyfikowania tych wartości (rozszerzanie i cofanie roszczeń) nie ma wpływu na fakt, że takie roszczenia zgłoszono i one pozostają punktem wyjścia do określenia należnych pełnomocnikowi strony przeciwnej kosztów. Zdaniem Sądu w niniejszym składzie powód określając wartość przedmiotu sporu powinien był także uwzględnić określone na wcześniejszym etapie wartości przedmiotu sporu dla roszczeń o ustalenie. W punkcie VI wyroku, nieuiszczonymi kosztami sądowymi Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 w zw. z art. 100 ust. 1, art. 96 ust. 1 pkt 4, art. 35 pkt 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) obciążył Skarb Państwa. Na koniec Sąd pragnie wyjaśnić, że działania powoda nosiły znamiona nadużywania prawa podmiotowego – co w istocie uprawniało Sąd do zastosowania wobec powoda sankcji o których mowa w art. 226 (
    
    
    
    
    
    2) § 2 k.p.c. Zauważenia wymaga, abstrahując od odmiennych ocen prawnych, do których powód ma pełne prawo, że powód m.in. mimo liczonych rzeczowych uwag oraz pouczeń wielokrotnie powtarzał te same wnioski dowodowe (także te nierozpoznane przez Sąd z uwagi na konieczność realizowania czynności w sekwencji), kwestionował niemal każdą decyzję Sądu, lub Przewodniczącego, inicjował szereg postępowań wpadkowych, składał skargi do Prezes tutejszego Sądu (np. w związku z niepotwierdzeniem przez Sąd wpływu do Sądu pisma, które nadał powód), powtarzał wielokrotnie wnioski o nadesłanie dokumentacji z akt spraw (mimo możliwości przewidzianych w treści art. 9 § 1 k.p.c. ), sugerował osobiste relacje Przewodniczącego ze stronami postępowania, formułował pretensje co do miejsca w którym postępowanie się toczy (mimo reguł dotyczących właściwości miejscowej Sądu oraz związania Sądu postanowieniem z dnia 24 marca 2022 r.), wielokrotne zarzucał Przewodniczącemu niewłaściwy dobór składu do rozpoznania sprawy, mimo prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 9 maja 2025 r., wydanego w sprawie o sygn. akt VIII Pz 54/25, czy też obszernie nawiązywał do współpracy powoda oraz jego byłego pełnomocnika z urzędu (na którą to współpracę Sąd, czy Przewodniczący wpływu nie miał żadnego wpływu) – na co także zwracano powodowi uwagę. Powód nie brał także pod uwagę wyrażonych w dobrej intencji uwag co do zasadności rozważenia zgłaszania dalszych roszczeń – po prawomocnym przesądzeniu problemu stosunku jaki powoda łączył z (...) sp. z o.o. sp. k. we P. . W istocie te działania wpływały jedynie na niepotrzebne przedłużenie procesu oraz jego zbędne skomplikowanie, a także przydawały Sądowi (i pełnomocnikowi przeciwników) ogromną ilość pracy. Niemniej jednak Sąd wziął pod uwagę błędne, lecz subiektywne przekonanie powoda o słuszności wytoczenia powództwa oraz przekonanie, że ten sposób prowadzania postępowania przyczyni się do osiągnięcia rezultatu procesowego. Z tych więc względów odstąpiono od ukarania odwołującego grzywną oraz stosowania innych sankcji z powołanej podstawy.