IV P 35/16

Sygn. akt IV P 35/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 czerwca 2016 r. Sąd Rejonowy w Inowrocławiu IV Wydział Pracy w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Janina Połowińczak Sędziowie/Ławnicy: b/ł Protokolant: st. sekr. sądowy Małgorzata Stanisz po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2016 r. w Inowrocławiu sprawy z powództwa J. C. przeciwko Dom Pomocy Społecznej w W. o odprawę emerytalną Zasądza od pozwanego Domu Pomocy Społecznej w W. na rzecz powoda J. C. kwotę 11.160,00 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 27 marca 2015 r. do dnia zapłaty z tym, że od dnia 01 stycznia 2016 r. odsetki ustawowe za opóźnienie. SSR Janina Połowińczak Sygn. akt IV P 35/16 UZASADNIENIE Powód J. C. żądał zasądzenia od pozwanego Domu Pomocy Społecznej w W. kwoty 11.160,00 złotych z odsetkami od dnia rozwiązania umowy tytułem odprawy emerytalnej. Powód pozew uzasadnił tym, że domaga się odprawy 3 miesięcznej jako uzupełnienie należnej 6 miesięcznej odprawy z zaliczeniem otrzymanej wcześniej odprawy rentowej, która otrzymał w wysokości 3 miesięcznego wynagrodzenia. Pozwany nie uznał powództwa i wniósł o jego oddalenie , wywodząc, że odprawa ma charakter jednorazowy i skoro powód otrzymał już odprawę rentową to nie może teraz otrzymać drugiej odprawy. Sąd ustalił następujący stan faktyczny : Powód od 20.10.1970 r. do 24.05.1998 r. zatrudniony był w Domu Pomocy Społecznej w G. i P. . Wówczas podlegał pragmatyce służbowej wynikającej z Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w dnia 19.07.1996 r. w sprawie zasad wynagradzania za pracę i innych świadczeń związanych z pracą dla pracowników zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej podanych przez organy administracji rządowej ( Dz. U. Nr 96, poz. 448). Domy pomocy społecznej prowadzone były przez Wojewódzki Zespół Pomocy (...) w B. . W grudniu 1998 r. Dom Pomocy Społecznej w P. wypłacił powodowi odprawę rentową w wysokości 3 miesięcznego wynagrodzenia, która w tej wysokości była po przepracowaniu 20 lat pracy Dowód : pismo (...) P. k. 18. Od 01.10.2999 r. powód podjął pracę u pozwanego jako pracownik samorządowy i pracował do dnia 26 marca 2015 r. Rozwiązanie umowy nastąpiło w związku z przejściem na emeryturę. Będąc pracownikiem pozwanej powód podlegał przepisom pragmatyki służbowej wynikającej z ustawy z dnia 21.11.2008 r. o pracownikach samorządowych ( Dz. U. Nr 233, poz. 1458 ze zm.). Wynagrodzenie powoda brutto wynosiło 3720,00 złotych Dowód: zaświadczenie k. 9. Sąd powyższy stan faktyczny ustalił na podstawie akt osobowych, świadectwa pracy k 7-8. Powyższy stan faktyczny nie jest sporny. Sąd zważył , co następuje : Roszczenie powoda jest zasadne. Powód był pracownikiem samorządowym - bezsporne w sprawie. Zgodnie z art. 38 ust 3 pkt 1-3 ustawy o pracownikach samorządowych, w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości : - po 10 latach pracy 2 miesięczne wy nagrodzenie, - po 20 latach pracy – 6 miesięczne wynagrodzenie. Regulacja ta ma charakter zupełny i nie ma żadnej podstawy do tego, by w odniesieniu do analizy kiedy pracownik samorządowy nabywa prawo do takiej nagrody, odwoływać się do przepisów kodeksu pracy . Warto też zwrócić uwagę na to, że przepisy tej pragmatyki odnoszą się również do pojęcia jej jednorazowości. Ta jednak musi być interpretowana w ograniczeniu do regulacji, w której się znalazła. Oznacza to, że bada się ja w odniesieniu do pragmatyki, która wiąże pracownika w danym momencie. W ocenie Sądu nie jest możliwe uznanie, że prawo do odprawy w związku z przejściem na emeryturę nie powstaje w związku z tym, że osoba nabyła i pobrała już odprawę, np. w związku z przejściem na rentę inwalidzką ( obecnie rentę z tytułu niezdolności do pracy), pozostając wiele lat wcześniej pod regulacjami całkowicie innego aktu prawnego, w tym wypadku ustawy o pracownikach pomocy społecznej. Również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 06 marca 2006 r. sygn. akt II PK 215/05 OSNP 2007/5-6/65, w którym to Sąd odniósł się do podobnej kwestii w oparciu o regulacje przepisów innej pragmatyki służbowej, jaką była ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej ( Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483 z późn. zm.) oraz zatrudnieniem poza ta służbą. W swej tezie Sąd Najwyższy stwierdził, że członek korpusu służby cywilnej nie traci prawa do odprawy emerytalnej na podstawie art. 87 ust. 1 i 2 o służbie cywilnej, powołanej wyżej, tylko z tego powodu, że otrzymał odprawę rentową w związku z poprzednim zatrudnieniem poza służba cywilną. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd Najwyższy odniósł się do relacji pokrywającej się ze stanem faktycznym ocenianym w niniejszym postępowaniu, choć wskazywał jednocześnie na możliwość nabywania swoistej odprawy uzupełniającej, jeżeli wcześniej pracownik poza reżymem danej pragmatyki nabył prawo do odprawy z tytułu innego zdarzenia prawnego, jakim było nabycie prawa do renty. Sąd Najwyższy w końcowej części swego uzasadnienia wskazał wprost, że cecha jednorazowości jest zachowana, jeżeli nabycie prawa do odprawy w związku z przejściem na emeryturę następuje po raz pierwszy w momencie posiadania statusu członka korpusu służby cywilnej. W przedmiotowej sprawie cecha jednorazowości odprawy zostanie przez powoda zachowana przy nabyciu prawa do odprawy w związku z przejściem na emeryturę, gdyż wcześniej powód nie nabył żadnej odprawy jako pracownik samorządowy. Sąd podziela tez argumentację Sądu Najwyższego w wyroku z dnia 02 października 2013 r. ( II PK 14/13). W orzeczeniu tym Sąd Najwyższy podkreślił, że do pracowników samorządowych nie ma zastosowania art. 92 {1} kp . W taki zakresie, w jakim ich prawo do odprawy emerytalno- rentowej normuje art. 38 ust. 3,4,5 ustawy z 2008 r. o pracownikach samorządowych. W podobnym tonie wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z 20 marca 2009 r. ( II PK 238/08) wskazując, iż do pracowników samorządowych nie ma zastosowania art. 92 1 par. 2 kp w takim zakresie, w jakim ich prawo do odprawy rentowej normuje art. 21 ustawy z 1990 r. o pracownikach samorządowych ( obecnie art. 38 ustawy o pracownikach samorządowych z 2008 r. Natomiast w wyroku z 05 czerwca 2007 r. I PK 58/076, M.P.Pr. 2007, nr 9, s. 479, Sąd Najwyższy nie wykluczył możliwości wypłaty dwu odpraw- zarówno w tytułu wcześniejszego przejścia na rentę, jak późniejszego przejścia na emeryturę. Z uwagi na to, że powód nie otrzymał odprawy przysługującej pracownikom samorządowym, lecz z tytułu podlegania pragmatyce służbowej pracowników pomocy społecznej, żądana odprawa zachowuje charakter jednorazowości. Sad podziela stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w uzasadnieniu uchwały z dnia 18 marca 2010 r. ( sygn. akt II PZP 1/10) co do jednorazowego charakteru oprawy emerytalnej/rentowej. Sąd Najwyższy podkreślił w uzasadnieniu uchwały, że „Gdyby rzeczywiście w grę wchodziły dwie odrębne odprawy przyznawane z racji rozwiązania stosunku pracy w związku z przejściem pracownika na jedno ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego, inaczej brzmiałby tytuł rozdziału III a działu trzeciego kodeksu pracy , inną też redakcje uzyskałyby kolejne paragrafy art. 92 1 kp i sam rozdział miałby więcej jednostek redakcyjnych poświęconych poszczególnym rodzajom przedmiotowej odprawy. Tymczasem ustawodawca posługuje się tak w tytule rozdziału jak i w treści omawianego artykułu pojęciem „ odprawa” w liczbie pojedynczej. Nie stosuje zatem terminu „ odprawa emerytalna i rentowa” ani „ odprawa rentowa albo emerytalna”, co mogłoby oznaczać alternatywę rozłączną, lecz termin „ odprawa rentowa lub emerytalna”, a więc oba człony nazwy świadczenia ujęte są w ramach alternatywy nierozłącznej”. W świetle powyższych ustaleń Sąd uznał i przyjął, że żądanie powoda odprawy emerytalnej jest zasadne, z podkreśleniem, że żądanie dotyczy odprawy w wysokości 3 miesięcznego wynagrodzenia, należy przyjąć, że z 6 miesięcznej odprawy powód otrzymał wcześniej 3 miesięczna odprawę rentową. W tym stanie rzeczy Sąd zasądził zgodnie z żądaniem kwotę 3 miesięcznego wynagrodzenia, to jest 3.720,00 x 3 = 11.160,00 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia następnego po rozwiązaniu umowy, to jest od 27 marca 2015 r. do dnia zapłaty – jak w wyroku. SSR Janina Połowińczak