IV P 300/12

Sygn. akt VPa 79/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 czerwca 2013 roku Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy w składzie następującym: Przewodniczący – SSO Jacek Wilga (spr.) Sędziowie: SSO Krzysztof Główczyński SSO Andrzej Marek Protokolant: Ewa Sawiak po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2013 roku w Legnicy na rozprawie sprawy z powództwa R. B. przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w L. o odszkodowanie na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy w Lubinie z dnia 18 marca 2013 roku sygn. akt IV P 300/12 I. oddala apelację, II. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 18 marca 2013 roku Sąd Rejonowy w Lubinie oddalił powództwo R. B. skierowane przeciwko (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L. o przywrócenie do pracy. W uzasadnieniu stwierdził, iż wypowiedzenie umowy o pracę jest zwykłym sposobem rozwiązania stosunku pracy, a przyczyny je uzasadniające mają zwykły charakter. Ocena zasadności wypowiedzenia wymaga przy tym uwzględnienia interesów pracodawcy. Zdaniem Sądu, przyczyna rozwiązania z powodem umowy o pracę została wystarczająco konkretnie określona, a nadto strona pozwana wykazała jej prawdziwość. Strona pozwana w piśmie rozwiązującym z powodem umowę o pracę w sposób czytelny i zrozumiały podała motywy swojej decyzji. Wskazała rodzaj zachowań powoda, które spowodowały utratę do niego zaufania. Skonkretyzowanie przyczyny wypowiedzenia nie oznacza wyczerpującego powołania wszystkich faktów i zdarzeń, które stały się podstawą decyzji pracodawcy o rozwiązaniu stosunku pracy. Konkretność przyczyny nie polega na opisaniu jej w sposób szczegółowy. Prawdziwość przyczyny, potwierdzili zeznający w sprawie świadkowie D. M. , E. C. i A. G. . Z ich spójnych i logicznych zeznań wynika, iż powód obrażał współpracowników z poprzedniego wydziału, jak i członków zarządu Spółki. Wskazywał, że jeden z członków Zarządu Spółki, pełniących tę funkcję do dzisiaj, straci stanowisko i zostanie przekazany prokuratorowi. Takie stwierdzenie było w przekonaniu Sądu obraźliwe, podobnie, jak słowa powoda wypowiedziane odnośnie Kierownik jego poprzedniego wydziału. Z zeznań tych wynika także, iż pracownicy skarżyli się na zachowanie powoda, nie chcieli z nim pracować albowiem powodował on w pracy atmosferę wzajemnych pomówień. Atmosfera w pracy popsuła się wraz z przyjściem do Wydziału powoda. Powód, wytykał ilość świadczonej przez pracowników pracy na zbiórkach, „nakręcał spiralę obgadywania". Mówił, że Prezes R. jest już w takim wieku, że powinien iść na emeryturę, podobnie jak kierownik. Spójnych zeznań tych świadków nie podważyły zeznania świadka Z. K. , który twierdził, że nie słyszał aby „pracownicy mieli coś do powoda." Podobnie ocenił Sąd Rejonowy zeznania świadka M. M. , który spotykał się z powodem tylko w szatni. W rezultacie Sąd uznał, że wyżej wskazane zachowanie powoda, uzasadnia rozwiązanie z nim umowy. Niezależnie od merytorycznego wykonywania przez pracownika obowiązków pracowniczych, pozostaje on - jak w rozpoznawanej sprawie powód - członkiem określonego zespołu pracowników. Pracodawca ma prawo oczekiwać co najmniej poprawnych na gruncie zawodowym relacji z tym zespołem. Zgodnie z art. 100 §l pkt 6 k.p. pracownik zobowiązany jest do przestrzegania w zakładzie pracy zasad współżycia społecznego. W realiach rozpoznawanej sprawy to powód był osobą, która psuła atmosferę w pracy w zespole, w którym pracował. Pracownicy nie chcieli z nim pracować, a niemerytoryczne uwagi powoda w odniesieniu do przełożonych, wykraczały poza gwarantowaną prawem swobodę wypowiedzi. Mając na uwadze powyższe, Sąd Rejonowy uznał żądanie powoda przywrócenia do pracy za niezasadne i na podstawie art. 45 a contr ario k.p. powództwo oddalił. Wyrok powyższy zaskarżył apelacją powód. Zarzucił: I. przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów ( art. 233 §1 kpc ) poprzez selektywne podejście do materiału dowodowego polegające na wyeksponowaniu zeznań świadków zeznających na niekorzyść powoda, a zupełne pominięcie zeznań świadków bezpośrednio pracujących z powodem w brygadzie, II. sprzeczność ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego polegające na przyjęciu, że pracujący z powodem w jednej brygadzie pracownicy skarżyli się na powoda, że przeszkadza im w pracy a ponadto przyjęcie, że powód obrażał przełożonych oraz, że zakłócał porządek i spokój w czasie pracy, mimo, że nikt z jego pracowników tego nie potwierdził. Wskazując na powyższe zarzuty domagał się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez przywrócenie powoda do pracy u strony pozwanej. W uzasadnieniu apelacji skarżący wskazywał, iż przyczyna wypowiedzenia musi być dla pracownika zrozumiała i weryfikowalna. Pracownik ma prawo wiedzieć i rozumieć z jakiego powodu rozwiązano z nim umowę o pracę, a Sąd winien brać pod uwagę słuszny interes pracownika, a nie tylko pracodawcy. Zdaniem skarżącego Sąd I instancji nie uwzględnił powyższych zasad. Wyeksponował określając je jako spójne zeznania świadków M. , C. i G. , gdy tymczasem na taki przymiot one nie zasługują. Nadto podnosił skarżący, iż wobec pominięcia przez Sąd zeznań świadków Z. K. , M. M. i D. K. dokonał Sąd sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym ustaleń jakoby powód naruszył spokój i porządek w miejscu pracy, a na zachowanie powoda były skargi. Wadliwie również ustalił Sąd Rejonowy, iż miało miejsce opisane w stanie faktycznym sprawy zachowanie powoda wobec jego byłej przełożonej oraz nie wskazał, którzy pracownicy nie chcieli z nim pracować, a nadto na czym miałoby polegać obrażanie członków zarządu strony pozwanej. W odpowiedzi na apelację strona pozwana wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od powoda kosztów procesu. Sąd Okręgowy zważył: Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 233 §1 kpc Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Przyjmuje się, że normy swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 233 §1 kpc są zakreślone wymogami prawa procesowego, doświadczenia życiowego, regułami logicznego myślenia, stosownie do których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc i wiarygodność odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. W ramach zatem swobodnej oceny dowodów Sąd w razie sprzeczności między nimi zobowiązany jest i upoważniony do wyboru tych dowodów, którym daje wiarę i wskazania tych, którym wiary odmawia. Dobór i ocena dowodów przy ustalaniu stanu faktycznego stanowi o istocie sądzenia. W wyroku z dnia 27 września 2002 roku IICKN 817/00 stwierdził Sąd Najwyższy, iż jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów ( art. 233 § 1 k.p.c. ) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona. Natomiast w wyroku z dnia 14 marca 2002 roku IVCKN 859/00, stwierdzono iż zarzut naruszenia przyznanej w art. 233 §1 kpc sądowi swobodnej oceny dowodów może być uznany za usprawiedliwiony, jeżeli sąd zaprezentuje rozwiązanie sprzeczne z regułami logiki lub doświadczenia życiowego. Sama możliwość odmiennej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala w sposób zasadny postawić zarzutu naruszenia art. 233 §1 kpc . Dał temu wyraz Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 września 2002 roku, IICKN 817/00 przyjmując, iż jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów ( art. 233 § 1 k.p.c. ) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji dokonał wyboru dowodów, które jego zdaniem zasługiwały na wiarę. Wskazał, iż w jego ocenie były to dowody z zeznań świadków D. M. , E. C. i A. G. . Taka selekcja dowodów jest dopuszczalna i stanowi element ich oceny. Dokonując takiego wyboru argumentował Sąd, iż zeznania wskazanych świadków są ze sobą spójne i logiczne. Wskazywany w apelacji, celem podważenia tej oceny, argument, iż świadek D. M. zeznał, że nie występował o ukaranie powoda, gdyż musiałby to jakoś umotywować nie przesądza, jak tego chce skarżący, o braku przyczyn do wystąpienia z takim wnioskiem. Wyraża on jedynie niechęć do dyscyplinarnego karania, eskalacji konfliktu i niechęć do dodatkowej pracy związanej z koniecznością napisania i uzasadnienia wniosku w tym przedmiocie. Świadek E. C. zeznając, iż nie słyszał informacji, że powód obraża pracowników – wskazał równocześnie, iż pracownicy bali się zostać uwikłani w rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji. W kontekście całości zeznań tego świadka – niebędącego bezpośrednim przełożonym – brak bezpośredniej wiedzy, że powód obraża ich pracowników ustaleniom Sądu nie przeczy. Za formę obrażania może być także uznane w przekonaniu Sądu II instancji rozpowszechnianie informacji o czym świadek zeznał – iż jeden z wiceprezesów strony pozwanej zostanie zwolniony i przekazany prokuratorowi. Podobnie należy ocenić zeznania świadka A. G. . Świadek ten niepotwierdzając faktu, iż słyszał, że powód obrażał innych pracowników – potwierdził fakt rozpowszechniania przez niego informacji o postępowaniu prokuratorskim dotyczącym prezesa. Wskazani przez Sąd I instancji świadkowie w oparciu o zeznania, których poczynione zostały ustalenia faktyczne zarysowali jak to trafnie zostało zaznaczone logiczny i spójny obraz powoda jako pracownika. Występujące między nimi różnice w szczegółach wynikały z częściowo odmiennego sposobu postrzegania, a częściowo zaś z faktu posiadania informacji pochodzących z różnych źródeł. Ustalając stan faktyczny odniósł się Sąd I instancji również do zeznań świadka Z. K. i M. M. . Pierwszy z nich oceniając powoda pozytywnie stwierdził, iż nie wie czy inni pracownicy mieli z nim problemy. Drugi zaś bezpośrednio z nim nie pracował. Wskazywany zaś dodatkowo w apelacji D. K. potwierdził zaś co do zasady zarzuty kierowane wobec powoda. Dokonując zatem oceny materiału dowodowego w sprawie Sąd dał wiarę części zgromadzonych dowodów w oparciu o które dokonał ustaleń faktycznych. Inne dowody uznał za nieistotne lub niezasługujące na wiarę. W ocenie Sądu II instancji brak jest w sprawie wystarczających podstaw do zakwestionowania dokonanej oceny dowodów. W jej rezultacie dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne również Sąd Okręgowy zaakceptował. Z ustaleń tych wynika, iż wskazane w piśmie o wypowiedzeniu umowy o pracę przyczyny były prawdziwe. Powód nie był skonfliktowany na tyle z przełożonymi, aby chcieli oni z tego powodu doprowadzić do jego zwolnienia. Na poparcie powyższej tezy brak jest w sprawie dowodów. Wskazywane w wypowiedzeniu przyczyny wypowiedzenia były rzeczywiste. Ich waga uzasadniała rozwiązanie z powodem stosunku pracy. W takiej sytuacji apelacja zaś przedstawiająca inną alternatywną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie podlegała jako niezasadna oddaleniu na podstawie art. 385 kpc .