IV P 232/15

Powódka A. K. wniosła pozew o nakazanie Publicznej Szkole Podstawowej im. (...) w R. dopuszczenia jej do pracy na stanowisku nauczyciela wspomagającego, na warunkach określonych w umowie o pracę z dnia 01.09.2014 r. Powódka była zatrudniona na czas określony w celu wspierania ucznia z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego. W arkuszu organizacyjnym na rok szkolny 2015/2016 nie uwzględniono stanowiska nauczyciela wspomagającego. Sąd Rejonowy w Ostrołęce oddalił powództwo, uznając je za bezzasadne. Głównym zagadnieniem prawnym była interpretacja art. 10 ust. 7 Karty Nauczyciela w kontekście art. 25/1 Kodeksu Pracy. Sąd, powołując się na liczne orzeczenia Sądu Najwyższego, stwierdził, że art. 25/1 k.p. nie ma zastosowania do umów o pracę z nauczycielami na czas określony, które są umowami kazualnymi. Podstawą do ich zawierania jest art. 10 ust. 7 KN, wymagający wykazania potrzeb wynikających z organizacji nauczania. Sąd uznał, że zatrudnienie powódki na stanowisku nauczyciela wspomagającego dla konkretnego ucznia, na czas określony do ukończenia przez niego I etapu edukacji, było uzasadnione potrzebami organizacji nauczania, wynikającymi z orzeczenia poradni i wniosku rodziców. Podkreślono, że taka potrzeba nie miała charakteru stałego i nie wymagała zatrudnienia na czas nieokreślony. Sąd odwołał się również do przepisów Prawa oświatowego i orzecznictwa administracyjnego, wskazując na konieczność współdziałania organów prowadzących, szkół i rodziców w ustalaniu form kształcenia specjalnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający