IV P 2230/24

Sygnatura akt IV P 2230/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 listopada 2025 roku Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Motyczyńska Protokolant: Magdalena Kubiak - Myśliwek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2025 roku we Wrocławiu sprawy z powództwa V. F. przeciwko U. (...) we M. o wynagrodzenie za pracę I. 
        zasądza od strony pozwanej (...) we M. na rzecz powódki V. F. odsetki ustawowe za opóźnienie liczone: - od kwoty 4.672,19 zł od dnia 18 listopada 2024 roku do dnia 3 grudnia 2024r.; - od kwoty 2.170,01 zł od dnia 18 listopada 2024 roku do dnia zapłaty; II. 
        zasądza od strony pozwanej (...) we M. na rzecz powódki V. F. kwotę 1.350,00 zł (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; III. 
        nakazuje stronie pozwanej U. (...) we M. uiścić na rzecz Skarbu Państwa – kasy Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu kwotę 400,00 zł (czterysta złotych) tytułem nieuiszczonej opłaty sądowej od pozwu. Sygn. akt IV P 2230/24 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 22 listopada 2024 r. (data złożenia w urzędzie pocztowym) powódka V. F. wniosła o zasądzenie od strony pozwanej, (...) kwoty 6.854,20 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 18 listopada 2024 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powódki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. (k. 4 – 6). Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie powódka wskazała, że wyrokiem z dnia 19 września 2024 r. w sprawie o sygn. akt IVP 883/22 Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przywrócił powódkę do pracy u strony pozwanej na poprzednich warunkach, tj. na stanowisko głównego specjalisty z miesięcznym wynagrodzeniem w kwocie 6.854,20 zł. Nadto strona pozwana zobowiązana została do dalszego zatrudniania powódki do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Pismem z dnia 20 września 2024r. powódka złożyła stronie pozwanej oświadczenie o gotowości do podjęcia pracy. Strona pozwana przywróciła powódkę do pracy od dnia 23 września 2024r. Pismem z dnia 7 listopada 2024 r. powódka wezwała stronę pozwaną do zapłaty kwoty 6.854,20 zł tytułem wynagrodzenia za okres jednego miesiąca pozostawania bez pracy. Za podstawę obliczenia wnioskowanej kwoty powódka przyjęła zasady obowiązujące przy ustaleniu ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Odsetki od należnego wynagrodzenia powódka liczy od dnia 18 listopada 2024 r., tj. od dnia następnego po dniu, w którym upłynął zakreślony w wezwaniu z dnia 7 listopada 2024r. termin do zapłaty. Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 7 stycznia 2025 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych nakazał stronie pozwanej U. (...) we M. , żeby w ciągu dwóch tygodni od doręczenia tego nakazu zapłaciła na rzecz powódki V. F. kwotę 6.854,20 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 18 listopada 2024 r. do dnia zapłaty oraz nakazał stronie pozwanej aby w ciągu dwóch tygodni od doręczenia nakazu zapłaty zapłaciła na rzecz powódki kwotę 1200 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty oraz nakazał stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu kwotę 400 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, od uiszczenia której powódka była zwolniona z mocy ustawy, albo wniosła w tymże terminie sprzeciw (k. 28). Sprzeciwem od nakazu zapłaty strona pozwana, (...) we M. , zaskarżyła wydany nakaz w części, co do odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 18 listopada 2024r. do dnia zapłaty i w tym zakresie wniosła o oddalenie powództwa oraz o nie obciążanie strony pozwanej kosztami postępowania, tj. opłatą sądową od pozwu, z której na mocy zwolniona jest powódka i wniosła o zasądzenie od powódki na rzecz strony pozwanej kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych na podstawie art. 102 k.p.c. (k. 35 – 39). Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie strona pozwana wskazała, iż uznaje roszczenie powódki co do należności głównej w kwocie 6.854,20 zł , albowiem roszczenie to jest konsekwencją wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 września 2024 r. (sygn. akt IVP 883/24) oraz podjęcia pracy przez powódkę w wyniku przywrócenia do pracy. Nadto, strona pozwana wskazała, iż uznane roszczenie zostało spełnione przez stronę pozwaną w dniu 3 grudnia 2024r. poprzez przelew bankowy kwoty wynagrodzenia netto 4.672,19 zł na rachunek bankowy powódki. Strona pozwana wskazała, iż nie uznaje roszczenia powódki co do odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od dnia 18 listopada 2024r. do dnia zapłaty. Powódka pismem z dnia 7 listopada 2024r. wezwała stronę pozwaną do zapłaty łącznej kwoty 6.854,20 zł w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania do zapłaty, na rachunek bankowy wskazany stronie pozwanej; strona pozwana odebrała wezwanie do zapłaty w dniu 14 listopada 2024r. Nadto, strona pozwana podała, iż wyznaczenie jej skrajnie krótkiego terminu do zapłaty, był niemożliwe do wykonania, z uwagi na uzyskania i sporządzenie odpowiednich opinii i uzyskanie akceptacji, w sytuacji kiedy strona pozwana jest jednym z największych pracodawców w województwie (...) , zatrudniającym ok. 4000 pracowników. Z tego też względu, , w ocenie strony pozwanej, żądanie przez powódkę odsetek od dnia 18 listopada 2024r. jest nadużyciem prawa i powództwo powinno zostać oddalone. W piśmie procesowym z dnia 12 maja 2025 r. powódka zmodyfikowała żądanie pozwu w ten sposób, że wskazała, iż domaga się zasądzenia od strony pozwanej odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych: od kwoty 4.672,19 zł za okres od dnia 18 listopada 2024r. do dnia 3 grudnia 2024r. włącznie i od kwoty 2.170,01 zł za okres od dnia 18 listopada 2024r. do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. (k. 51). Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Powódka V. F. pozostawała zatrudniona u strony pozwanej, na (...) (...) we M. , od dnia 15 stycznia 1986 r. W dniu 20 września 2022r. powódka otrzymała od pracodawcy oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, który upłynął w dniu 31 grudnia 2022r. Wyrokiem z dnia 19 września 2024 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IVP 883/22, Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy przywrócił powódkę do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy. Jednocześnie Sąd w wyroku (pkt II wyroku) nałożył na stronę pozwaną obowiązek dalszego zatrudniania powódki do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Dowód:  Bezsporne, ponadto: Akta sprawy o sygn. IV P 883/22, toczącej się przed Sądem Rejonowym dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Pismem z dnia 20 września 2024 r. powódka zgłosiła swoją gotowość do pracy u strony pozwanej. Pismem z dnia 7 listopada 2024 r., stanowiącym przedsądowe wezwanie do zapłaty, powódka za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, wezwała stronę pozwaną do zapłaty kwoty 6.854,20 zł tytułem wynagrodzenia za okres 1 miesiąca pozostawania bez pracy, w terminie 3 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania. W/w pismo zostało doręczone stronie pozwanej w dniu 14 listopada 2024r. W dniu 3 grudnia 2024r. strona pozwana dokonała przelewu na rachunek bankowy powódki kwoty 4.672,19 zł, stanowiącą równowartość kwoty 6.854,20 zł brutto po odliczeniu należnych składek (ZUS i Urząd Skarbowy). Dowód:  Bezsporne, ponadto: Pismo z dn. 20.09.2024 r. (k. 22); Pismo z dn. 7.11.2024 r. (k.25); Dowód doręczenia pisma z dnia 14.11.2024 r. (k. 26); Szczegóły transakcji z dn. 3.12.2024 r. (k. 43). Średnie miesięczne wynagrodzenie powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 6.854,20 zł brutto. Dowód:  Zaświadczenia o wynagrodzeniu (k. 21) Akta sprawy o sygn. IV P 883/22, toczącej się przed Sądem Rejonowym dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Sąd zważył, co następuje: Powództwo jako zasadne podlegało uwzględnieniu w całości. W niniejszej sprawie, po zmodyfikowaniu żądania pozwu w piśmie procesowym z dnia 12 maja 2025r., powódka domagała się zasądzenia od strony pozwanej odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych: - od kwoty 4.672,19 zł za okres od dnia 18 listopada 2024r. do dnia 3 grudnia 2024r. włącznie - od kwoty 2.170,01 zł za okres od dnia 18 listopada 2024r. do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Powódka argumentowała, że strona pozwana nie spełniła w całości należnego jej świadczenia zgodnie z brzmieniem art. 47 k.p. , albowiem strona pozwana powinna zapłacić powódce wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy w kwocie odpowiadającej równowartości jednomiesięcznego wynagrodzenia bez odliczenia danin publicznych ( należny podatek oraz składki na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne). Stąd też powódka dochodziła od strony pozwanej części odsetek za okres zamknięty ( od kwoty 4.672,19 zł za okres od dnia 18 listopada 2024r. do dnia 3 grudnia 2024r.) i za okres otwarty ( od kwoty 2.170,01 zł za okres od dnia 18 listopada 2024r. do dnia zapłaty). W ocenie strony pozwanej brak było podstaw do wytoczenia przez powódkę procesu, albowiem strona pozwana dobrowolnie spełniła świadczenie, przelewając na rachunek bankowy powódki wynagrodzenie w kwocie 4.672,19 zł netto. Nadto, strona pozwana w żądaniu przez powódkę odsetek ustawowych od dnia 18 listopada 2024r. upatrywała nadużycia prawa na podstawie art. 5 k.c. Stan faktyczny w niniejszej sprawie pozostawał w większości bezsporny. Strony zgodnie przyznały, że powódka pozostawała zatrudniona u strony pozwanej na podstawie umowy o pracę od dnia 15 stycznia 1986r. do dnia 31 grudnia 2022 r., kiedy to upłynął trzymiesięczny okres wypowiedzenia umowy o pracę oraz że na mocy wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych powódka została przywrócona do pracy. Nie stanowiło okoliczności spornej ponadto zgłoszenie przez powódkę gotowości do pracy w ustawowym terminie ani faktyczne przystąpienie powódki do pracy. Ponadto strony były zgodne co do faktu wymiany między stronami pism dotyczących wypłaty powódce wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy oraz co do faktu wypłacenia przez stronę pozwaną kwoty 4.672,19 zł netto. Powyższe okoliczności znalazły także potwierdzenie w dowodach z dokumentów, wskazanych w treści uzasadnienia, których autentyczność i wiarygodność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu. Średnią wysokość miesięcznego wynagrodzenia powódki, otrzymywanego przez powódkę w okresie 12 miesięcy przed rozwiązaniem umowy o pracę, Sąd ustalił na podstawie przedłożonego przez powódkę i niekwestionowanego przez stronę pozwaną zaświadczenia o wynagrodzeniu obliczonego jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy. Niekwestionowane przez stronę pozwaną przywrócenie powódki do pracy z dniem 23 września 2024 r. na skutek terminowego zgłoszenia przez nią gotowości niezwłocznego podjęcia pracy, spełniło pozostałe przesłanki wskazane w art. 47 k.p. i art. 48 k.p. Spełnienie przesłanek z art. 47 k.p. zaktualizowało po stronie pozwanej obowiązek zapłaty wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Strona pozwana zaskarżyła w sprzeciwie jedynie część nakazu zapłaty z dnia 7 stycznia 2025r., odnoszącą się do żądania odsetkowego oraz kosztów procesu. Nakaz zapłaty uprawomocnił się w części dotyczącej należności głównej z dniem 25 stycznia 2025 r. Strona pozwana uznała w sprzeciwie całość roszczenia powódki co do kwoty 6.854,20 zł. Podstawę zarzutów co do roszczenia odsetkowego podnoszonych przez pozwanego stanowiło przyjęcie, że do wyznaczenia terminu spełnienia świadczenia z art. 47 kp jako świadczenia, którego termin spełnienia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, zastosowanie znajdzie art. 455 k.c. Sąd nie podzielił powyższego stanowiska strony pozwanej. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego (wyrok z dnia 6 stycznia 2009 r., sygn. Akt II PK 117/08, Legalis nr 230689), świadczenie pracodawcy w postaci wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy staje się wymagalne z chwilą zgłoszenia przez pracownika gotowości niezwłocznego podjęcia pracy po przywróceniu do pracy i dopiero od tej daty mogą być naliczone odsetki od wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Ponadto, nie można mówić o wymagalności tego świadczenia przed zgłoszeniem przez pracownika gotowości niezwłocznego podjęcia pracy i restytucji stosunku pracy (wyrok SN z 14.03.2017 r., II PK 5/16, Legalis nr 1617914). W świetle niniejszego Sąd uznał, że do określenia wymagalności roszczenia powódki w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 455 k.c. , a roszczenie powódki za czas pozostawania bez pracy stało się wymagalne z dniem uprawomocnienia się wyroku o przywróceniu powódki do pracy, tj. w dniu 31 października 2024 r. Zgłoszenie przez powódkę gotowości niezwłocznego podjęcia pracy nastąpiło co prawda wcześniej, bo we wrześniu 2024 r., jednak roszczenie z art. 47 k.p. przysługujące powódce nie mogło stać się wymagalne przed restytucją stosunku pracy, która nastąpiła dopiero z dniem uprawomocnienia się wyroku Sądu I instancji. Zarzuty podnoszone przez pozwanego, tj. naruszenie art. 481 § 1 k.c. i art. 455 k.c. w zw. z art. 300 k.p. oraz naruszenie art. 5 k.c. w zw. z art. 300 k.p. oparte na polemice z długością wyznaczonego przez powódkę terminu zapłaty świadczeń należnych z art. 47 k.p. , określonego w ocenie pozwanego na podstawie art. 455 k.c. są bezzasadne, a ich ocena przez Sąd bezprzedmiotowa dla rozstrzygnięcia o roszczeniu odsetkowym w niniejszej sprawie. Roszczenie powódki wynikające z art. 47 kp . stało się wymagalne z dniem uprawomocnienia się wyroku Sądu I instancji, a nie z dniem bezskutecznego upłynięcia terminu wyznaczonego przez powódkę w wezwaniu. Uznanie więc nawet za twierdzeniami strony pozwanej terminu za skrajnie krótki nie wpłynie na określenie wymagalności roszczenia powódki, a tym samym daty od której należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w zapłacie świadczenia należnego powódce na podstawie art. 47 kp . Mimo uprawomocnienia się z dniem 31 października 2024 r. orzeczenia przywracającego powódkę do pracy, jak i odebrania następnie w dniu 14 listopada 2024 r. wezwania do zapłaty kwoty 6.854,20 zł, strona pozwana nie ustosunkowała się do odebranego wezwania, a należne świadczenie powódka otrzymała dopiero w dniu 3 grudnia 2024 r. Powódka złożyła pozew dopiero w dniu 27 listopada 2024 r., a więc po upływie niemal jednego miesiąca odkąd jej roszczenie stało się wymagalne. Pozwany wiedział o przysługującym powódce roszczeniu już od dnia uprawomocnienia się wyroku o przywróceniu do pracy. Czas, którym de facto dysponowała strona pozwana na spełnienie świadczenia był znacznie dłuższy niż termin wyznaczony w wezwaniu powódki. W ocenie Sądu powyższe postępowanie strony pozwanej mogło zostać ocenione przez powódkę w ten sposób, że nie uzyska ona zaspokojenia bez wytoczenia powództwa, a tym samym strona pozwana dała powód do jego wytoczenia. Bezsporne w niniejszej sprawie było także to, że dnia 3.12.2024 r. powódka otrzymała od strony pozwanej kwotę 4672,19 zł. Powódka zmieniła żądanie pozwu w zakresie odsetek, wnosząc o zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od kwoty 4672,19 zł za okres od 18.11.2024 r. do 3.12.2024 r. włącznie oraz od kwoty 2170,01 zł za okres od 18.11.2024 r. do dnia zapłaty. Mając na uwadze stanowisko Sądu Najwyższego, iż świadczenie pracodawcy w postaci wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy staje się wymagalne dopiero z chwilą zgłoszenia przez pracownika gotowości niezwłocznego podjęcia pracy po przywróceniu do pracy i dopiero od tej daty mogą być naliczone odsetki od wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, ale nie wcześniej niż przed restytucją stosunku pracy, Sąd zasądził na rzecz powódki odsetki za opóźnienie od wskazanej przez powódkę daty, tj. od dnia 18.11.2014 r., albowiem w tej dacie pozwana niewątpliwie pozostawała w opóźnieniu z zapłatą całej należnej powódce kwoty, która winna zostać przez pozwaną prawidłowo wyliczona i wypłacona wobec prawomocnego przywrócenia powódki do pracy i bezspornego podjęcia przez nią pracy, a także zgłoszenia żądania wypłaty wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Spór w niniejszej sprawie koncentrował się na ustaleniu czy należne powódce wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy strona pozwana winna była zapłacić powódce w pełnej wysokości oznaczonej jako kwota brutto czy w wysokości netto po potraceniu należnych danin publicznoprawnych. Sąd podzielił stanowiska powódki, że wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy jest zwolnione z opodatkowania i co za tym idzie z oskładkowania. W przeważającej i w znakomitej większości w akceptowanej linii orzeczniczej świadczenia orzeczone w wyroku o przywróceniu do pracy oraz zasądzeniu kwoty za okres pozostawania bez pracy traktuje się jako wynagrodzenie, które ma charakter restytucyjny, odszkodowawczy. W literaturze przyjmuje się, iż wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy przysługuje za okres, gdy nie tylko nie była świadczona praca , ale w którym nie istniał stosunek pracy, ponieważ mimo wadliwości czynności rozwiązującej doszło do zakończenia stosunku pracy. Ma ono charakter szczególnego rodzaju odszkodowania za bezprawne niedopuszczenie do świadczenia pracy. Nie jest jednak klasycznym odszkodowaniem i nie jest także wynagrodzeniem za pracę. W wyroku z dnia 6 stycznia 2009r. sprawa o sygn. IIPK 117/08 Sąd Najwyższy stwierdził, iż odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę z naruszeniem prawa oraz wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy nie mają charakteru periodycznego , tak jak wynagrodzenie za pracę, oraz majątkowo – przysparzającego, lecz charakter kompensacyjno – odszkodowawczy, poza tym nie odwzajemniają pracy i stąd nie mieszczą się w prawniczym (doktrynalnym ) pojęciu wynagrodzenia za pracę. Dalej Sąd Najwyższy stwierdził, iż wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy ( art. 47 k.p. ) jest w istocie także odszkodowaniem, albowiem wypłacone jest za okres przypadający po ustaniu stosunku pracy. Wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy jest szczególnym świadczeniem odszkodowawczym i niewątpliwie nie jest ono wynagrodzeniem za świadczoną pracę. Jego charakter odszkodowawczy wyraża się w tym, że stanowi pokrycie szkody, jaką ponosi pracownik wskutek niezgodnego z prawem pozbawienia go zatrudnienia. W istocie jest ono przeznaczone na pokrycie kosztów utrzymania pracownika, które pracownik z oczywistych przyczyn musiał ponieść już wcześniej, w czasie pozostawania bez pracy. Powyższe stanowisko Sądu Najwyższego znalazło potwierdzenie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2010r.w sprawie o sygn. IIPK 265/09 czy postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2017r. sprawa o sygn. akt IIPZ 22/17, gdzie Sąd Najwyższy stwierdził, iż wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy stanowi odszkodowanie, a nie wynagrodzenie za pracę, gdyż powód nie świadczył pracy po rozwiązaniu zatrudnienia. Jest to rodzajowo odszkodowanie, a nie wynagrodzenie za pracę. Także orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje na odszkodowawczy charakter wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy , któremu nie sposób przypisać innego znaczenia niż odszkodowania, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2021r. sygn. akt IIFSK 2953/18, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2021r. sygn. akt IIFSK 982/21, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2021r. sygn. akt IIFSK 3420/18). Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I sentencji wyroku zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od kwoty 4.672,19 zł od dnia 18 listopada 2024r. do dnia 3 grudnia 2024r. (kwoty netto zapłaconej powódce przez stronę pozwaną na jej rachunek bankowy w dniu 3 grudnia 2024r.) oraz odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 2.170,01 zł od dnia 18 listopada 2024 r. do dnia zapłaty (pozostałej niezapłaconej powódce kwoty ). Orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego w punkcie II sentencji wyroku , znajduje podstawę w treści art. 98 k.p.c. W niniejszej sprawie poniesionymi przez powódkę kosztami było wynagrodzenie pełnomocnika ją reprezentującego, które zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1800 ze zm.), wyniosło 1350,00 zł. W punkcie III sentencji wyroku nieopłaconymi przez powódkę kosztami sądowymi, od uiszczenia których powódka była ona zwolniona z mocy ustawy, Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 u.k.s.c. w zw. z art. 98 k.p.c. i art. 100 k.p.c. obciążył stronę pozwaną. Obejmowały one stosunkową opłatę sądową od pozwu w kwocie 400,00 zł. Sąd nie podzielił również dalszych zarzutów podniesionych przez stronę pozwaną, a odnoszących się do naruszenia art. 101 i 102 k.p.c. przez ich pominięcie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zaspokojenie po wniesieniu pozwu roszczeń powódki w orzecznictwie uznaje się za jednoznaczne z przegraniem sprawy przez stronę pozwaną (orzeczenie SN z 21.07.1951 r., C 593/51, OSN 1952, nr 2, poz. 49.) Pozwany zaspokoił roszczenie powódki co do kwoty wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy w dniu 3.12.2024 r., a więc po wniesieniu pozwu o zapłatę z dnia 27.11.2024 r. Pozwany jest więc stroną przegrywającą co do kwoty 6854,20 zł. Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 101 k.p.c. , a tym samym obciążenia powódki kosztami zastępstwa procesowego, jak i opłatą od pozwu. Strona pozwana uznała powództwo przy pierwszej czynności jedynie co do kwoty należności głównej, a więc w części, co samo w sobie nie przekreśla możliwości zwrotu kosztów pozwanemu na podstawie art. 101 k.p.c. , o ile ta właśnie część została przez sąd uwzględniona i o ile druga przesłanka z art. 101 k.p.c. zostanie spełniona. W niniejszej sprawie Sąd uznał jednak powództwo za zasadne oraz stwierdził, że strona pozwana dała powód do wytoczenia sprawy. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, pozwany nie daje powodu do wytoczenia sprawy, jeżeli postępowanie jego i postawa jego wobec roszczenia strony powodowej oceniona zgodnie z doświadczeniem życiowym usprawiedliwiają wniosek, że strona powodowa uzyskałaby zaspokojenie roszczenia bez wytoczenia powództwa. Jeżeli postępowanie strony pozwanej i jej postawa wobec roszczenia powódki, ocenione w ten sposób, nie usprawiedliwiają wniosku, że strona powodowa uzyskałaby zaspokojenie roszczenia również bez wytoczenia powództwa, to należy uznać, że strona pozwana dał powód do wytoczenia powództwa (orzeczenie SN z 13.04.1961 r., 4 CZ 23/61, OSNC 1962, nr 3, poz. 100.). Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak na wstępie.