IV P 2137/24

Sygn. akt IV P 2137/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 czerwca 2025 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu, IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Pabian Protokolant: Małgorzata Biełajczuk po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2025 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa B. D. przeciwko Skarbowi Państwa – Komendantowi Wojewódzkiemu Policji we J. o odsetki od wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy I. 
        zasądza od strony pozwanej Skarbu Państwa – Komendanta Wojewódzkiego Policji we J. na rzecz powódki B. D. kwotę 3 163,31 zł (trzy tysiące sto sześćdziesiąt trzy złote trzydzieści jeden groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od powyższej kwoty od dnia 5 listopada 2024 r. do dnia zapłaty; II. 
        wyrokowi nadaje rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie punkt I co do kwoty 3 163,31 zł (trzy tysiące sto sześćdziesiąt trzy złote trzydzieści jeden groszy); III. 
        nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa. Sygnatura akt IV P 2137/24 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 5 listopada 2024 r. powódka B. D. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od strony pozwanej Skarbu Państwa-Komendanta Wojewódzkiego Policji we J. kwoty 3.163,31 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie od należnego jej wyrównania z tytułu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz dodatkowy liczonych od dnia 7 listopada 2018 r. do dnia 4 października 2024 r. W uzasadnieniu powódka wskazała, że jest byłym funkcjonariuszem Policji. Na podstawie rozkazu personalnego nr (...) została zwolniona ze służby z dniem 27 lutego 2014 r. W chwili zwolnienia ze służby powódce pozostało łącznie 82 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego i urlopu dodatkowego. Wobec powyższego, powódce wypłacono ekwiwalent pieniężny w łącznej kwocie 6.176,24 zł brutto, tj. za wszystkie dni niewykorzystanych urlopów, przyjmując za podstawę niekonstytucyjną normę prawną (1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego odpowiadał wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym). Wnioskiem z dnia 14 listopada 2018 r. powódka zwróciła się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we J. o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Decyzją nr (...) z dnia 30 listopada 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji we J. odmówił wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Od ww. decyzji powódka złożyła odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Decyzją nr (...) z dnia 25 stycznia 2021 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie powódka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 14 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Wa865/21 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Od ww. wyroku Komendant Główny Policji złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 11 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 1223/23 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Po wyczerpaniu drogi sądowoadministracyjnej w dniu 4 października 2024 r. strona pozwana wypłaciła powódce ekwiwalent za urlop. W ocenie powódki, strona pozwana powinna była wypłacić jej wyrównanie ekwiwalentu za urlop w dniu ogłoszenia przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, tj. 6 listopada 2018 r. W związku z tym, strona pozwana pozostawała w opóźnieniu od dnia 7 listopada 2018 r., tj. od dnia następującego po dniu, w którym roszczenie o wyrównanie ekwiwalentu za urlop powstało. Strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie na jej rzecz od powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko podała, że nie zgadza się z twierdzeniem powódki, jakoby roszczenie o wyrównanie ekwiwalentu było wymagalne na dzień po publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15. Wskazywała, że w dacie zwolnienia ze służby powódce wypłacono ekwiwalent za niewykorzystany urlop w oparciu o art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu wówczas obowiązującym, tj. przy przyjęciu wysokości ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkowymi o charakterze stałym na ostatnio zajmowanym stanowisku. Twierdziła, że skoro zrealizowała wszelkie ciążące na niej obowiązki w tym zakresie wynikające z przepisów prawa, to nie pozostawała w opóźnieniu. Wbrew twierdzeniom powódki, roszczenie o wypłatę wyrównania ekwiwalentu mogło stać się więc wymagalne najwcześniej w momencie uprawomocnienia się wyroku uchylającego decyzję Komendanta Głównego Policji nr (...) z dnia 25 stycznia 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję nr (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji we J. z dnia 30 listopada 2020 r. w przedmiocie odmowy naliczenia i wypłacenia wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop i po uzyskaniu przez organ zwrotu akt administracyjnych z Sądu, na podstawie których możliwe było ustalenie i wyliczenie należnych świadczeń. Dalej podała, że teza zawarta w ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego stwierdzająca niezgodność art. 115a ustawy o Policji z Konstytucją nie daje organom Policji podstaw do samodzielnego „ustalania” współczynnika do wyliczenia należnego policjantowi ekwiwalentu za 1 dzień niewykorzystanego urlopu. Także treść przepisu przejściowego, tj. art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw, nie uzasadniała naliczenia przez organ Policji wyrównania ekwiwalentu według współczynnika 1/21 za okres przypadający przed dniem 6 listopada 2018 r. Dopiero Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 lutego 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 865/21 (prawomocnego z dniem 11 lipca 2024 r.) określił stronie pozwanej wiążącą ocenę prawną i wskazania w zakresie sposobu naliczania ekwiwalentu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dopiero wówczas strona pozwana mogła naliczyć i wypłacić powódce wyrównanie ekwiwalentu – co też uczyniła niezwłocznie po otrzymaniu z Sądu zwrotu akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku. Dalej podała, że zwrot akt organu II instancji (KGP) nastąpił w dniu 12 września 2024 r. przekazanie akt pozwanemu organowi I instancji (KWP we J. ) nastąpiło w dniu 30 września 2024 r., a wypłata wyrównania - 4 października 2024 r. Wskazała, że, w sytuacji, gdy przepis art. 115a ustawy o Policji został uznany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego za niekonstytucyjny, zabrakło de facto przepisu umożliwiającego organowi wydającemu decyzję w I instancji prawidłowe wyliczenie wartości należnego powódce wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Organ nie był bowiem uprawniony do samodzielnej oceny prawnej skutków częściowej utraty mocy obowiązującej wskazanego art. 115a ustawy o Policji , a następnie do oceny przepisu przejściowego art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw. Dodatkowo, z ostrożności procesowej podniosła zarzut przedawnienia roszczenia w części obejmującej odsetki przypadające za okres wcześniejszy niż 3 lata wstecz od daty wytoczenia powództwa. Na rozprawie w dniu 30 maja 2025 r. pełnomocnik strony pozwanej wskazał, że nie kwestionuje wysokości dochodzonego roszczenia. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powódka B. D. od 1982 r. pełniła służbę w Komendzie Wojewódzkiej Policji we J. . Rozkazem personalnym nr (...) z dnia 11 lutego 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji we J. zwolnił powódkę ze służby w Policji z dniem 27 lutego 2014 r. Ostatnie zajmowane stanowisko powódki nosiło nazwę specjalista Sekcji Operacji Policyjnych i (...) C. Policji KWP we J. . bezsporne, a nadto dowód: - rozkaz personalny nr (...) z dnia 11 lutego 2014 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji, k. 9; - przesłuchanie powódki B. D. na rozprawie w dniu 30 maja 2025 r., protokół rozprawy, k. 97-97v.; W chwili zwolnienia ze służby powódce pozostało łącznie 82 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego i urlopu dodatkowego. Wobec powyższego, strona pozwana wypłaciła powódce ekwiwalent pieniężny za wszystkie dni niewykorzystanych urlopów w łącznej kwocie 6.176,24 zł brutto. Wyliczając ww. kwotę, strona pozwana przyjęła, że 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego odpowiada wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Powyższych wyliczeń dokonano na podstawie art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w jego ówczesnym brzmieniu. bezsporne Taki sposób wyliczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy zostały zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny. W wyroku z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 oraz z 2018 r. poz. 106, 138, 416, 650, 730, 1039, 1544 i 1669) w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej . Wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie sygn. akt K 7/15 został opublikowany w Dzienniku Ustaw dnia 6 listopada 2018 r. bezsporne W wyniku orzeczenia Trybunału ustawą zmieniającą dokonano nowelizacji art. 115a ustawy o Policji . Zgodnie z nowym brzmieniem wskazanego przepisu ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Nowelizacja weszła w życie z dniem 1 października 2020 r. W art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej wskazano, że nowe brzmienie przepisu nie ma zastosowania do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r. bezsporne W dniu 14 listopada 2018 r. powódka wniosła do Komendanta Wojewódzkiego Policji we J. o ponowne naliczenie i wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop z uwzględnieniem ustawowych odsetek za opóźnienie. Powołała się przy tym na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15. Decyzją nr (...) z dnia 30 listopada 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji we J. odmówił naliczenia i wypłacenia wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Powódka wniosła od ww. decyzji odwołanie. Decyzją nr (...) z dnia 25 stycznia 2021 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższą decyzję powódka zaskarżyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 14 lutego 2023 r. w sprawie II SA/Wa 865/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we J. z dnia 30 listopada 2020 r. nr (...) . Od ww. wyroku Komendant Główny Policji wywiódł skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 11 lipca 2024 r. w sprawie III OSK 1223/23 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. posiada moc wsteczną i obejmuje swoim zakresem sytuację funkcjonariuszy Policji zwolnionych ze służby przed datą jego wydania. bezsporne, a nadto dowód: - decyzja nr (...) z dnia 30 listopada 2020 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji we J. , k. 10-11; - decyzja nr (...) z dnia 25 stycznia 2021 r. Komendanta Głównego Policji, k. 12-13; - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 865/21 wraz z uzasadnieniem, k. 14-19; - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 1223/23 wraz z uzasadnieniem, k. 20-32; - przesłuchanie powódki B. D. na rozprawie w dniu 30 maja 2025 r., protokół rozprawy, k. 97-97v.; W związku z powyższym wyrokiem, strona pozwana dokonała ponownego przeliczenia przysługującego powódce ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, stosując reguły wynikające z obecnej treści art. 115a ustawy o Policji . Ustalona według tych zasad kwota przysługującego powódce ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy była o 5.435,24 zł netto wyższa od kwoty ustalonej w poprzednim stanie prawnym. Strona pozwana wypłaciła powódce ww. różnicę w dniu 4 października 2024 r. bezsporne, a nadto dowód: - potwierdzenie operacji, k. 33; - przesłuchanie powódki B. D. na rozprawie w dniu 30 maja 2025 r., protokół rozprawy, k. 97-97v.; Kwota odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie wyrównania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy liczona od kwoty 6.176,24 zł brutto od dnia 7 listopada 2018 r. do dnia zapłaty, tj. 4 października 2024 r., wyniosła 3.163,31 zł. dowód: - kalkulator odsetek ustawowych, k. 61-62; B. D. przed wytoczeniem powództwa wzywała Komendanta Wojewódzkiego Policji we J. do zapłaty odsetek od wyrównania różnicy ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. bezsporne, a nadto dowód: - przesłuchanie powódki B. D. na rozprawie w dniu 30 maja 2025 r., protokół rozprawy, k. 97-97v.; Średnie miesięczne uposażenie powódki z ostatnich trzech miesięcy służby wyniosło 5.039,17 zł. dowód: - pismo Komendy Wojewódzkiej Policji we J. z dnia 20 stycznia 2025 r., k. 76; Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Przedstawiony stan faktyczny nie był sporny między stronami. Jeżeli chodzi ustalenia faktyczne Sąd opierał się w tym wypadku w całości na dokumentach złożonych do akt sprawy, które stanowią dowody bez wydawania odrębnego postanowienia ( art. 243 2 k.p.c. ). Dowody z dokumentów nie były kwestionowane przez strony sporu. Jednocześnie nie sposób było odmówić wiarygodności zeznaniom złożonym przez powódkę, które w tym wypadku miały charakter pomocniczy, niemniej korespondowały one w całości ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Wyjaśnienia wymaga także, że strona pozwana nie kwestionowała wysokości dochodzonego roszczenia. W tym zakresie odnotowania wymaga, że powódka winna była liczyć odsetki od wyrównania wypłaconego ekwiwalentu, które to wyrównanie wypłacono z opóźnieniem, zaś z treści dokumentów załączonych do pozwu oraz uzasadnienia pozwu wynika, że odsetki obliczono od kwoty 6.176,24 zł – tj. kwoty deklarowanego ekwiwalentu wypłaconego pierwotnie. Powyższe nie ma w tym wypadku jednak znaczenia ponieważ bezspornie suma wypłaconego wyrównania opiewała w tym wypadku na kwotę 5.435,24 zł netto. Tym samym kwota wypłaconego wyrównania brutto przewyższała 6.176,24 zł. Nie ulega bowiem wątpliwości, że ekwiwalent za urlop jest traktowany jako przychód ze stosunku pracy, dlatego podlega oskładkowaniu na ogólnych zasadach. Pracodawca musi naliczyć i odprowadzić składki na ubezpieczenia społeczne (emerytalne, rentowe, wypadkowe, chorobowe) oraz ubezpieczenie zdrowotne. Jednocześnie ekwiwalent podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Biorąc więc pod uwagę wartość netto wypłaconego w dniu 4 października 2024 r. świadczenia nie ulegało wątpliwości, że powódka nie dochodzi kwoty wyższej niż należnej z tytułu skapitalizowanych odsetek. Zrozumiałym jednocześnie w tych okolicznościach było niekwestionowanie przez stronę pozwaną wysokości dochodzonego świadczenia. Bezsporna była przy tym legitymacja bierna strony pozwanej, a jednocześnie nie ulegało wątpliwości, że powódka pełniła służbę w Komendzie Wojewódzkiej Policji. Sporna była natomiast ocena prawna związana z żądaniem odsetek ustawowych za opóźnienie. Oponując żądaniu pozwu, strona pozwana podnosiła, że roszczenie o zapłatę wyrównania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy mogło stać się wymagalne najwcześniej w momencie uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz zwrotu akt z ww. Sądu – a nie, jak twierdziła powódka, już dzień po publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15. Podkreśliła też, że nie ponosi winy za opóźnienie w wypłacie powódce ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy w prawidłowej wysokości. Podniosła nadto zarzut przedawnienia roszczenia. Przedmiotem niniejszej sprawy jest prawo do odsetek z tytułu opóźnienia w wypłacie wyrównania ekwiwalentu za urlop. Powstanie prawa do odsetek jest ściśle związane z istnieniem zobowiązania głównego, zatem istotne było także odniesienie się do prawa powódki o wyrównanie ekwiwalentu za urlop. Sąd podziela wykładnię prawa, zgodnie z którą powódce przysługuje prawo do wyrównania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy mimo tego, że odeszła ze służby z dniem 11 lutego 2014 r., a więc kilka lat przed wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny wyroku w sprawie K 7/15, jak również przed nowelizacją art. 115a ustawy o Policji wprowadzoną ustawą zmieniającą, a także mimo treści art. 9 ust. 1 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 23 stycznia 2024 r., sygn. III OSK (...) /21 w sposób jasny i przekonujący uzasadnił stanowisko. Takie wyroki sądów administracyjnych stanowią już utrwaloną linię orzeczniczą. Wynika z niej, że liczbę dni urlopu przysługującego za okres przed 6 listopada 2018 r. należy pomnożyć przez wysokość wynagrodzenia przysługującego za 1 dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby. Prawidłowym w tej sytuacji będzie posłużenie się współczynnikiem ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wynoszącym 1/21, ponieważ przyjęta przez ustawodawcę wartość średnia, jako odwołująca się do zasad, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej została uznana za ekwiwalentną względem 1 dnia urlopu wypoczynkowego i w pełni realizuje zasadę sprawiedliwości społecznej ( art. 2 Konstytucji RP ). Po ustaleniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop według podanych powyżej zasad należy określić różnicę pomiędzy kwotą wymaganą a już wypłaconą. Pozwany po oddaleniu skargi kasacyjnej w sprawie powódki dostosował się do tej wykładni i w dniu 4 października 2024 r. wypłacił powódce żądane przez nią wyrównanie w kwocie 5.435,24 zł. Przepis art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji stanowi, że policjant zwalniany ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe. Zatem prawo do odsetek z tytułu opóźnienia w wypłacie ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy powstaje zdaniem sądu od następnego po ustaniu stosunku służby (podobnie na gruncie prawa pracy po ustaniu stosunku pracy). Dalej należy wyjaśnić, że dłużnik popada w opóźnienie, jeżeli nie spełnia świadczenia w terminie, w którym stało się ono wymagalne także wtedy, gdy kwestionuje istnienie lub wysokość świadczenia (wyrok SN z 17.06.2004 r., V CK 551/03, LEX nr 194099). Należy wskazać, że ustawa o Policji nie zawiera przepisu, który upoważniałby funkcjonariusza Policji do domagania się odsetek z tytułu opóźnienia w wypłacie uposażenia lub ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Nie oznacza to jednak, że funkcjonariusz Policji w przypadku opóźnienia w wypłacie świadczeń nie ma prawa do odsetek. Takie stanowisko sądu znajduje oparcie w utrwalonym orzecznictwie sądowym, tj. uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2006 r., III PZP 1/05, OSNP 2006/15-16/227, która nie straciła na aktualności, wyroku Sądu Najwyższego z 2 lipca 2008 r., II PK 10/08, Lex nr 442828, uchwale Sądu Najwyższego z 18 listopada 2009 r., II PZP 7/09, OSNP 2010/7-8/82, uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2006 r., I OPS 3/06, ONSAiWSA 2006, nr 3, poz. 69, uchwale Sądu Najwyższego z 29 listopada 2007 r., III CZP 106/07, OSNC 2008, nr 12, poz. 134, wyroku Sądu Najwyższego z 25 listopada 2008 r., II PK 99/08, LEX nr 519974, wyroku Sądu Najwyższego z 4 czerwca 2013 r., II PK 294/12, LEX nr 1363451, a także orzecznictwo sądów administracyjnych. W uchwale SN z dnia 26 stycznia 2006 r. słusznie i przekonująco podano, że mimo że stosunek służbowy funkcjonariusza służb mundurowych ma charakter publicznoprawny (administracyjnoprawny), należy mieć na uwadze i to, że - jak trafnie stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 10 lipca 2000 r., SK 12/99 - polski ustawodawca "nie ograniczył stosowania przepisów o odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania do zobowiązań wynikających z umów. Przyjmuje się powszechnie, że odpowiedzialność ta obejmuje zobowiązania wynikające z czynności jedno- i dwustronnych, aktów administracyjnych, z czynów niedozwolonych, z bezpodstawnego wzbogacenia, z negotiorum gestio oraz z innych zdarzeń, z którymi ustawa łączy powstanie zobowiązania. Niewykonanie lub nienależyte wykonanie istniejącego zobowiązania, niezależnie od jego źródła, pociąga za sobą skutki wskazane w Kodeksie cywilnym . W odniesieniu do zobowiązań pieniężnych może to być - obok sankcji ogólnych - obowiązek płacenia odsetek. (...) Najważniejszym przepisem ustawowym przewidującym obowiązek płacenia odsetek jest właśnie przepis wprowadzający sankcję nienależytego wykonania zobowiązania pieniężnego, a mianowicie art. 481 k.c. , który stanowi, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. W wyroku Sądu Najwyższego z 4 czerwca 2013 r., II PK 294/12, wprost odniesiono się do funkcjonariusza Policji wskazując, że de lege lata funkcjonariusz policji ma prawo do dochodzenia przed sądem powszechnym odsetek z tytułu nieterminowego otrzymania uposażenia. Sąd zwraca uwagę, że w uchwale z dnia 10 stycznia 2003 r., III PZP 23/02, OSNP 2003/13/304 i w wyroku z dnia 29 listopada 2005 r., II PK 99/05, OSNP 2006/19-20/298 Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że w przypadku, w którym akt prawny, na podstawie którego wypłacane było wynagrodzenie za pracę, został uznany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego za sprzeczny z Konstytucją , co skutkowało koniecznością wypłaty wynagrodzenia za przeszłe okresy w wyższym wymiarze, to wówczas odsetki od tego wynagrodzenia należą się co do zasady najwcześniej od daty ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Sąd Najwyższy wskazał, że wyliczenie należnego wynagrodzenia w pełnej wysokości stało się możliwe dopiero po wyeliminowaniu z porządku prawnego (w efekcie opublikowania tego orzeczenia) niekonstytucyjnych przepisów regulujących zasady wynagradzania (orzeczenie dotyczyło rozporządzenia regulującego wysokość wynagrodzenia za dyżury lekarskie). Do tego czasu nie było możliwe wynagradzanie na innych podstawach, co prowadziło do odrzucenia możliwości ustalenia terminu płatności wynagrodzenia (jego wyrównania) na podstawie art. 85 § 2 k.p. W uchwale z 10 stycznia 2003 r. dopuścił także możliwość erygowania terminu zapłaty poprzez wezwanie do zapłaty na podstawie art. 455 k.c. Można ocenić, że powyższe warunki zostały w niniejszej sprawie spełnione. Powódce wskutek wadliwej legislacji wypłacono tylko część ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Do dnia 4 października 2024 r., kiedy doszło do wypłaty brakującej części, nie mogła korzystać ze swego kapitału. Funkcjonariuszowi Policji przysługuje prawo do odsetek z tytułu opóźnienia w wypłacie ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy w odniesieniu do sytuacji, w której funkcjonariusz odszedł ze służby po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny wyroku w sprawie K 7/15. Wbrew twierdzeniom strony pozwanej, Komenda Wojewódzka Policji we J. i reprezentujący ją Komendant mieli możliwość naliczenia i wypłaty ekwiwalentu za urlop w prawidłowej wysokości przez przyjęcie wykładni ustalonej przez Trybunał w wyroku z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 23 stycznia 2021 r., III OSK 6574/21, wyjaśnił, że sposób obliczania wysokości ekwiwalentu pieniężnego, który pozwoliłby policjantom za każdy dzień niewykorzystanego urlopu otrzymać ekwiwalent rekompensujący w pełni poniesioną stratę, jest przedstawiony w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego”. Trybunał stwierdził, że świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Taki sposób obliczania wartości jednego dnia urlopu wynika z faktu, że urlop wypoczynkowy liczony jest wyłącznie w dniach roboczych. Ekwiwalent będący substytutem urlopu powinien więc odpowiadać wartości tego świadczenia w naturze. Obliczając wysokość należnego skarżącemu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy należy ilość dni urlopu przemnożyć przez wysokość uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego skarżącemu na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym przysługującego mu za 1 dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby. Rację ma więc powódka twierdząc, że od daty opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie K 7/15 nie występowały przeszkody, które umożliwiałyby wypłatę powódce ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy w prawidłowej wysokości. Bez znaczenia dla oceny zasadności powództwa pozostawała okoliczność braku winy strony pozwanej w niewypłaceniu powódce ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy w prawidłowej wysokości w terminie. Jak już wyżej wspomniano, art. 481 § 1 k.c. , nie przewidując okoliczności egzoneracyjnych pozwalających dłużnikowi uwolnić się od obowiązku zapłaty odsetek za opóźnienie, kształtuje jego odpowiedzialność jako odpowiedzialność absolutną. Przesłanką powstania po stronie wierzyciela roszczenia o odsetki za opóźnienie jest zatem sam fakt opóźnienia dłużnika ze spełnieniem świadczenia pieniężnego. Uniezależnienie obowiązku zapłaty odsetek od powstania po stronie wierzyciela szkody oraz od tego, czy dłużnik ponosi odpowiedzialność za uchybienie w wykonaniu zobowiązania, stanowi korzystne dla wierzyciela odstępstwo od konstrukcji przewidzianej w art. 471 k.c. Zgłaszany przez stronę pozwaną zarzut przedawnienia Sąd również uznał za niezasadny. Zgodnie z art. 107 ustawy o Policji , roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne ( ust. 1 ). Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami ( ust. 2 ). Ogólna formuła użyta w treści art. 107 ustawy o Policji posługująca się pojęciem roszczenia z tytułu "innych świadczeń oraz należności pieniężnych" pozwala uznać, iż regulacja ta odnosi się, oprócz roszczeń z tytułu prawa do uposażenia, także do roszczeń z tytułu świadczeń oraz należności pieniężnych, które wynikają ze stosunku służby w Policji, nie wyłączając z tego jakichkolwiek świadczeń lub należności pieniężnych. Art. 123 § 1 k.c. stanowi, że bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia. Zgodnie zaś z art. 124 § 1 k.c. po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo. W razie przerwania przedawnienia przez czynność w postępowaniu przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie to nie zostanie zakończone ( art. 124 § 2 k.c. ). Dodać przy tym należy, że w myśl art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Reasumując powyższe nie ulega wątpliwości, że termin przedawnienia roszczeń w tym wypadku wynosił 3 lata. W toku postępowania ustalono, że powódka już 14 listopada 2018 r. zainicjowała postępowanie administracyjne celem uzyskania wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Po jego zakończeniu, powódka wszczęła także postępowanie sądowo-administracyjne, które zakończyło się dopiero wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 11 lipca 2024 r. w sprawie III OSK 1223/23, oddalającym skargę kasacyjną. Z uwagi zatem na treść art. 123 i 124 k.c. skonstatować trzeba, że bieg terminu przedawnienia roszczenia o wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop został przerwany w dacie złożenia przez powódkę wniosku do Komendanta Wojewódzkiego Policji we J. o wypłatę ekwiwalentu, a zaczął biec na nowo dopiero po zakończeniu postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Z uwagi zaś na to, że roszczenie odsetkowe ma charakter akcesoryjny w stosunku do świadczenia głównego i zasadniczo dzieli jego los, to powyższe wnioski należy odnieść także do roszczenia o odsetki ustawowe za opóźnienie od wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Jedynie na marginesie Sąd wskazuje, że nawet, gdyby istniały do podstawy do uznania, że dochodzone w niniejszej sprawie roszczenie rzeczywiście jest przedawnione, to przedmiotowy zarzut nie mógłby zostać uwzględniony ze względu na zaistnienie wyjątkowej okoliczności, o której mowa w art. 107 ust. 2 ustawy z 1990 r. o Policji. Jak wskazuje się bowiem o orzecznictwie, za wyjątkową okoliczność w rozumieniu art. 107 ust. 2 ustawy z 1990 r. o Policji należy uznać stwierdzenie niekonstytucyjności normy prawnej stanowiącej podstawę wyliczenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 4 czerwca 2019 r., II SA/Ol 313/19, LEX nr 2689431). Taką okolicznością jest niewątpliwie wydanie w dniu 30 października 2018 r. wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt K 7/15, w którym stwierdzono niezgodność z Konstytucją art. 115a cytowanej ustawy (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 lutego 2020 r., III SA/Kr 1282/19 , LEX nr 2784911). Nie sposób wreszcie czynić powódce zarzutu, że nie sformułowała wcześniej roszczeń odsetkowych, kiedy od 2018 r. do 4 października 2024 r. była w sporze o świadczenie główne. Uznanie w tych realiach zarzutu przedawnienia byłoby więc także naruszeniem zasad współżycia społecznego. Mając powyższe na uwadze, powództwo należało uwzględnić w całości. Zasądzona w punkcie I sentencji wyroku kwota 3.163,31 zł, jak wspomniano wcześniej, nie była kwestionowana przez stronę pozwaną w zakresie jej wysokości. Od ww. kwoty Sąd zasądził dalsze odsetki za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu, tj. od 5 listopada 2024 r. do dnia zapłaty. Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowi art. 482 § 1 k.c. , który stanowi, że od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa, chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy. W punkcie II sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 477 2 § 1 k.p.c. nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności co do kwoty 3.163,31 zł. Zgodnie z treścią ww. przepisu, zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Z treści pisma Komendy Wojewódzkiej Policji we J. z dnia 20 stycznia 2025 r., którego powódka nie kwestionowała, wynikało zaś, że średnie miesięczne uposażenie powódki z ostatnich trzech miesięcy służby wyniosło 5.039,17 zł. O nieuiszczonych kosztach sądowych orzeczono w punkcie III sentencji wyroku, na podstawie art. 97 i 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.2023.1144). Strony procesu były z mocy prawa zwolnione od ponoszenia kosztów sądowych (art. 94 i art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy), a więc w tej sytuacji brak jest podstaw do obciążania którejkolwiek ze stron tymi kosztami, które musiał w związku z tym ponieść Skarb Państwa.