IV P 200/24

Sygn. akt IV P 200/24 ​ ​ ​ WYROK ​ W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 maja 2025 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Pabian Protokolant: Małgorzata Biełajczuk po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2025 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa (...) sp. z o.o. z siedzibą we G. przeciwko G. J. o odszkodowanie z tytułu naruszenia zakazu konkurencji I. 
        zasądza od pozwanego G. J. na rzecz (...) sp. z o.o. z siedzibą we G. kwotę 42 000,00 zł (czterdzieści dwa tysiące złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 29 listopada 2023 r. do dnia zapłaty; II. 
        zasądza od pozwanego G. J. na rzecz (...) sp. z o.o. z siedzibą we G. kwotę 4 800,00 zł (cztery tysiące osiemset złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia prawomocności wyroku do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt IV P 200/24 UZASADNIENIE Pozwem z 9 stycznia 2024 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) strona powodowa (...) sp. z o.o. z siedzibą we G. wniosła o zasądzenie od pozwanego G. J. kwoty 42.000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 29 listopada 2023 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł. Uzasadniając swoje żądania, strona powodowa podniosła, że zatrudniała pozwanego od 1 listopada 2003 r. Z dniem 23 lutego 2018 r. pozwany awansował na stanowisko dyrektora działu przemysłu, a od dnia 1 marca 2019 r. pełnił stanowisko menadżera do spraw kluczowych klientów. Stanowiska te wiązały się z dostępem do danych mających szczególne znaczenie dla spółki takich jak: dane klientów, dostawców, warunków handlowych, cen, rabatów, terminów płatności, warunków handlowych z dostawcami (rabaty, bonusy), zasad i procedur obowiązujących u strony powodowej. Z tego względu w dniu 28 lutego 2019 r. strony zawarły umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy oraz o zachowaniu tajemnicy przedsiębiorstwa. Zgodnie z umową, pozwany zobowiązał się w okresie 6 miesięcy od ustania stosunku pracy m.in.: nie prowadzić działalności konkurencyjnej w szczególności nie świadczyć pracy na podstawie umowy o pracę lub na innej podstawie na rzecz podmiotów prowadzących działalność konkurencyjną wobec pracodawcy, utrzymywania kontaktów, zabiegania lub prób odebrania pracodawcy jakiegokolwiek podmiotu, który jest klientem, dostawcą lub współpracownikiem pracodawcy, a z którymi pracownik miał kontakt w okresie zatrudnienia lub posiadał wiedzę w przedmiocie dostarczania lub nabywania od tych podmiotów towarów lub usług. W uzasadnieniu pozwu podano także, że za działalność konkurencyjną uważana jest w rozumieniu umowy działalność każdego podmiotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zorganizowaną w dowolnej formie prawnej, której zakres obejmuje działalność chociażby w części pokrywająca się z zakresem przedmiotu przedsiębiorstwa pracodawcy faktycznym lub tym wskazanym w odpowiednim rejestrze, w szczególności na tym samym rynku co pracodawca wprowadza lub może wprowadzić, względnie kupuje lub może zakupić te same albo inne towary lub usługi o ile te towary albo usługi zostaną uznane przez odbiorców jako substytut lub zamiennik. Za działalność konkurencyjną uważa się również podejmowanie przez pracownika lub osoby, z którymi pozostaje w związkach natury faktycznej, osobistej lub cywilnoprawnej i innej, działalności konkurencyjnej w stosunku do klientów oraz dostawców pracodawcy. Pismem z dnia 29 grudnia 2022 r. pozwany złożył wobec strony powodowej oświadczenie o rozwiązaniu umowy z zachowaniem okresu wypowiedzenia ze skutkiem na dzień 31 marca 2023 r. W zamian za powstrzymywanie się od działalności konkurencyjnej, pozwanemu przysługiwało odszkodowanie w wysokości 50% wynagrodzenia brutto otrzymywanego przed ustaniem stosunku pracy przez okres odpowiadający okresowi obowiązywania zakazu konkurencji. W czasie obowiązywania zakazu konkurencji pozwanemu wypłacano odszkodowanie w wysokości 3.500,00 zł brutto miesięcznie, tj. łącznie 21.000,00 zł. W okresie obowiązywania umowy o zakazie konkurencji po ustaniu łączącego strony stosunku pracy, pracodawca powziął informacje, iż pozwany zatrudnił się w spółce konkurencyjnej – tj. spółce (...) sp. z o.o. sp.k. we G. . Dlatego też pismem z dnia 30 października 2023 r. pozwany został wezwany do zapłaty kary umownej z tytułu naruszenia zakazu konkurencji w kwocie 21.000,00 zł (odpowiadającej wysokości wypłaconego odszkodowania) oraz zwrotu bezpodstawnie pobranego odszkodowania w kwocie 21.000,00 zł (3v. - 7v.). Odpowiadając na pozew, pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od strony powodowej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko, pozwany zarzucił, że strona pozwana wymusiła na nim zawarcie umowy o zakazie konkurencji, wykorzystując jego przymusowe położenie, bowiem jak twierdził pozwany w momencie zawierania umowy był w trudnej sytuacji rodzinnej i musiał zgodzić się na obniżenie wynagrodzenia i podpisanie umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku prawnego. Pozwany podnosił, że wcześniej pracował również na stanowisku handlowym i miał szerszy zakres dostępu do informacji, a nie wymagano od niego zawarcia umowy lojalnościowej. Dodatkowo pozwany miał zostać zapewniony, że jest to zmiana tymczasowa i docelowo przyniesie ona dla niego korzyści, bowiem miał otrzymywać wynagrodzenie w postaci prowizji od planów sprzedażowych. Jednoczenie pozwany podał, że nie miał możliwości negocjowania treści umowy o zakazie konkurencji. Pozwany zarzucił ponadto, iż umowa o zakazie konkurencji jest nieważna, albowiem zakres objęty zakazem sprowadza się praktycznie do zamknięcia możliwości zatrudnienia u jakiegokolwiek podmiotu, co wynika z zakresu terytorialnego, jak również z (...) strony powodowej, który jest nieprawdopodobnie wręcz szeroki, niemal nieograniczony, pozbawiający możliwości zatrudnienia w jakimkolwiek przedsiębiorstwie w kraju, gdyż jego zakresem zostali objęci nawet dostawcy strony powodowej. Pozwany nie mógłby nawet podjąć zatrudnienia jako kierowca u dostawcy np. drukarek dla strony powodowej. Zatem zakres umowy jako godzący w istotę instytucji zakazu konkurencji, nie mógł zdaniem pozwanego zostać uznany za wywołujący skutki prawne. Pozwany zarzucił dalej brak ekwiwalentności praw i obowiązków wynikających z umowy sprowadzający się do rażącego wychylenia zakresu praw na rzecz strony powodowej jako pracodawcy, który wyłącznie dla siebie zachował dyskrecjonalną możliwość jednostronnego rozwiązania umowy o zakazie konkurencji w dowolnym momencie jej obowiązywania, która to sytuacja uzależniona została od dowolnego uznania przez pracodawcę. Takie zastrzeżenie godzi w istotę uprawnień gwarancyjnych pracownika wynikających z umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy, powodując jej nieważność. Z ostrożności procesowej pozwany podniósł także, na wypadek niestwierdzenia nieważności umowy, iż działalność spółki w której podjął zatrudnienie nie może być uznana za konkurencyjną, bowiem spółka ta kupuje towar od strony powodowej, a zatem oczywistym jest, iż nie ma możliwości zaproponowania potencjalnym odbiorcom lepszych warunków od strony powodowej. Pozwany wskazał również, iż pierwsza rata odszkodowania została wypłacona z 20 dniowym opóźnieniem, a zatem przez sam fakt braku wywiązywania się przez stronę powodową ze swojego obowiązku, zakaz konkurencji przestał obowiązywać. Dalej pozwany wskazał również, iż znane mu są informacje, że strona powodowa odstępuje od zakazu konkurencji wobec innych pracowników, którzy wypowiadali umowy w podobnym czasie. Skoro zatem on został potraktowany mniej korzystnie w stosunku do innych pracowników w tej samej sytuacji, to należy to ocenić jako przejaw dyskryminacji. Pozwany zarzucił również, iż nie spełniły się warunki uznania jego nowego zatrudnienia jako konkurencyjnego, bowiem zakresy działalności obu podmiotów nie pokrywają się, a przy tym pozwany podnosił, że umowa, wbrew treści pozwu nie zawierała zwrotu „choćby w części” (k. 80-82). W piśmie procesowym z dnia 25 marca 2025 r. (data prezentaty tutejszego Sądu) strona powodowa przeczyła m.in. aby wymusiła zawarcie umowy o zakazie konkurencji, wskazując na suwerenną decyzję pozwanego w tym przedmiocie, przecząc jednocześnie dyskryminacji finansowej pozwanego. Strona powodowa podkreślała także, że nie mogą w tym wypadku występować wątpliwości, że spółka (...) sp. z o.o. sp. k. we G. jest spółką konkurencyjną względem strony powodowej, gdyż oferuje tożsame produkty do sprzedaży. Zakres umowy został przy tym zdaniem strony powodowej ukształtowany w sposób jednoznaczny i dopuszczalny w ramach swobody umów. Pozwany tymczasem zdając sobie sprawę co do zamiaru stron i celu umowy świadomie naruszył zakaz konkurencji, co determinować powinno zdaniem strony powodowej konieczność uwzględnienia żądania w zakresie wypłaconego odszkodowania jak i roszczenie o wypłatę odszkodowania z tytułu naruszenia zakazu konkurencji. Na dalszym etapie strony sporu podtrzymywały dotychczasowe stanowiska, przy czym pozwany w piśmie z 24 października 2024 r. podnosił, że w realiach sprawy doszło do nierównego traktowania pozwanego z uwagi na zwolnienie R. D. z umowy o zakazie konkurencji bez dodatkowych warunków, a ponadto na rozprawie przeprowadzonej w dniu 7 maja 2025 r. (w czasie przedstawiania stanowisk końcowych) pełnomocnik pozwanego wskazywał dodatkowo, że z uwagi na konieczność ujawnienia stosunku dominacji pomiędzy spółkami wchodzącymi w skład grupy nie sposób było traktować posiadanych przez pozwanego informacji jako informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa strony powodowej. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Strona powodowa (...) sp. z o.o. z siedzibą we G. jest wpisana do rejestru KRS pod nr: (...) . Zgodnie z wpisem do KRS dokonanym w dniu 27 września 2017 r.: 1. przedmiotem przeważającej działalności spółki jest: - 46, 90, Z, sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana 2. przedmiot pozostałej działalności spółki jest: - 27, 11, Z, produkcja elektrycznych silników, prądnic i transformatorów - 27, 40, Z, produkcja elektrycznego sprzętu oświetleniowego - 27, 90, Z, produkcja pozostałego sprzętu elektrycznego - 33, 11, Z, naprawa i konserwacja metalowych wyrobów gotowych - 33, 20, Z, instalowanie maszyn przemysłowych, sprzętu i wyposażenia - 46, 43, Z, sprzedaż hurtowa elektrycznych artykułów użytku domowego - 46, 52, Z, sprzedaż hurtowa sprzętu elektronicznego i telekomunikacyjnego oraz części do niego - 46, 69, Z, sprzedaż hurtowa pozostałych maszyn i urządzeń - 49, 41, Z, transport drogowy towarów. Wspólnikiem spółki jest W. (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. , zarejestrowana w bazie Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem (...) . Spółka posiada udział na poziomie 7.103 o wartości 14 206 000 zł. Powyższa spółka przejęła w części spółkę (...) sp. z o.o. ( (...) ) oraz (...) S.A. ( (...) ). Jedynym akcjonariuszem (...) S.A. jest W. (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. . W. (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. jest także jedynym wspólnikiem spółki (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. ( (...) ) - 412.700 udziałów o łącznej wysokości 41 270 000 zł. dowód: - odpis pełny KRS z 20.03.2024 r. – karta 105-114; - dane KRS spółki zarejestrowanej pod numerem (...) ; - dane KRS spółki zarejestrowanej pod numerem (...) ; - dane KRS spółki zarejestrowanej pod numerem (...) ; (...) sp. z o.o. z siedzibą we G. oferuje produkty elektrotechniczne, narzędzia, elektronarzędzia w tym m.in. wykazuje aktywność w zakresie sprzedaży: końcówek kablowych, przepustów, opasek kablowych, systemów prowadzenia przewodów, taśm izolacyjnych, termokurczliwych materiałów izolacyjnych, oznaczników kablowych, koszulek termokurczliwych, elementów złącznych. dowód: - wydruk oferty handlowej, k. 38-58; - zeznania świadka V. G. złożone na rozprawie w dniu 28.08.2024 r.; protokół skrócony karta v. 135-v. 136; G. J. był zatrudniony u strony pozwanej na podstawie umowy o pracę od 1 listopada 2003 r. Od dnia 23 lutego 2018 r. powierzono pozwanemu stanowisko dyrektora działu przemysłu, a od 1 marca 2018 r. ustalono jego wynagrodzenie zasadnicze na kwotę 10.000,00 zł brutto. Od dnia 1 marca 2019 r. powierzono pozwanemu stanowisko menadżera ds. kluczowych klientów, za wynagrodzeniem zasadniczym w kwocie 7.000,00 zł brutto. dowód: - umowy o pracę – karta 8-10; - porozumienia zmieniające – karta 22-23; W lutym 2019 r. podjęto decyzję o zamknięciu działu przemysłu strony powodowej. G. J. odbył wówczas rozmowę z ówczesnym prezesem zarządu strony powodowej V. G. oraz prokurentem S. W. . Wówczas przedstawiono mu dwie propozycje. Jedną z wypowiedzeniem umowy o pracę z uwagi na likwidację stanowiska pracy, a drugą z przejściem do działu sprzedaży we G. na stanowisko menadżera ds. kluczowych klientów, przy jednoczesnym przystąpieniu do umowy o zakazie konkurencji. dowód: - zeznania świadka V. G. złożone na rozprawie w dniu 28.08.2024 r.; protokół skrócony karta v. 135-v. 136; - przesłuchanie pozwanego G. J. złożone na rozprawie w dniu 07.05.2025 r.; protokół skrócony karta 165-v. 165; W dniu 28 lutego 2019 r. strony zawarły umowę o zakazie konkurencji po ustaniu zatrudnienia oraz zachowaniu tajemnicy przedsiębiorstwa. Pracownik zobowiązuje się przez okres 6 miesięcy po ustaniu stosunku pracy zawartego z Pracodawcą nie prowadzić działalności konkurencyjnej wobec Pracodawcy przez co w szczególności rozumie się zakaz: a) świadczenia pracy na podstawie umowy o pracę lub na innej podstawie na rzecz podmiotu prowadzącego działalność konkurencyjną wobec Pracodawcy; b) obejmowania funkcji w organach podmiotów prowadzących działalność konkurencyjną wobec Pracodawcy, a także podejmowania funkcji doradczych w tych podmiotach; c) uczestniczenia w przedsięwzięciach lub podmiotach prowadzących działalność konkurencyjną wobec Pracodawcy, w szczególności przez wkład, nabywanie lub obejmowanie udziałów lub akcji; d) podejmowania lub prowadzenia działalności gospodarczej na własny lub cudzy rachunek, a także świadczenia usług w szczególności na podstawie umowy zlecenia, agencyjnej lub umowy o dzieło, a także jakiejkolwiek innej umowy nienazwanej, jeżeli jest ona konkurencyjna wobec Pracodawcy; e) uczestniczenia w przedsiębiorstwach oraz w zakładaniu przedsiębiorstw które prowadzą działalność konkurencyjną wobec Pracodawcy, a także wspieranie pomocą i radą takich procesów, f) świadczenia usług doradztwa na rzecz podmiotów konkurencyjnych, g) zakazy określone w ppkt. a) - f) dotyczą również działalności Pracownika w odniesieniu spółek, w których podmiot prowadzący działalność konkurencyjną wobec pracodawcy jest wspólnikiem albo posiada udziały lub akcje, h) osobistego jak i za pośrednictwem osób trzecich werbowania (rekrutowania) osób, które świadczą pracę lub usługi na rzecz Pracodawcy lub jakiejkolwiek innej spółki należącej do grupy G. w celu świadczenia przez nich usług lub pracy na podstawie jakiegokolwiek tytułu prawnego na rzecz podmiotu konkurencyjnego, i) utrzymywania kontaktów, zabiegania lub prób odebrania Pracodawcy jakiegokolwiek podmiotu, który jest klientem, dostawcą lub współpracownikiem Pracodawcy, a z którymi Pracownik miał kontakt w okresie zatrudnienia lub posiadał wiedzę w przedmiocie dostarczania lub nabywania od tych podmiotów towarów lub usług (§ 2 ust. 1). Za działalność konkurencyjną uważa się działalność każdego podmiotu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, zorganizowaną w dowolnej formie prawnej, której zakres obejmuje działalność pokrywającą się z zakresem przedmiotu przedsiębiorstwa Pracodawcy faktycznym lub tym wykazanym w odpowiednim rejestrze, w szczególności, który na tym samym rynku co Pracodawca wprowadza lub może wprowadzić, względnie kupuje lub może zakupić te same albo inne towary lub usługi, o ile te towary albo usługi zostaną uznane przez odbiorców jako substytut lub zamiennik (§ 2 ust. 2). Za działalność konkurencyjną uważa się również podejmowanie przez Pracownika lub osoby, z którymi pracownik pozostaje w związkach natury faktycznej, osobistej lub cywilnoprawnej i innej, działalności konkurencyjnej w stosunku do Klientów oraz Dostawców Pracodawcy (§ 2 ust. 3). Pracownik zobowiązuje się do 5 dnia każdego miesiąca składać Pracodawcy oświadczenie, że nie wykonywał w miesiącu poprzedzającym działalności konkurencyjnej o której mowa w § 2 (§ 3 ust. 1). Pisemne oświadczenie Pracownika będzie podstawą do wypłaty odszkodowania przez Pracodawcę o którym mowa w § 5 (§ 3 ust. 2). Jeżeli Pracownik naruszy ustalenia niniejszej Umowy, a w szczególności naruszy postanowienia § 2 lub § 3, będzie zobowiązany do zapłaty na rzecz Pracodawcy kary umownej w wysokości 50% wynagrodzenia otrzymanego przez pracownika przed ustaniem stosunku pracy przez okres odpowiadający okresowi obowiązywania zakazu konkurencji (§ 4 ust. 1). Pracodawca jest uprawniony do dochodzenia odszkodowania przenoszącego wysokość kary umownej, a także do żądania zwrotu bezpodstawnie pobranego odszkodowania, o którym mowa w § 5 (§ 4 ust. 2). Pracownikowi przysługuje przez okres zakazu konkurencji odszkodowanie w wysokości 50% wynagrodzenia otrzymanego przez pracownika przed ustaniem stosunku pracy przez okres odpowiadający okresowi obowiązywania zakazu konkurencji (§ 5 ust. 1). Odszkodowanie będzie wypłacane w miesięcznych ratach z dołu do 10 dnia miesiąca po miesiącu obowiązywania zakazu, nie wcześniej niż po otrzymaniu przez Pracodawcę oświadczenia o którym mowa w § 3 (5 ust. 2). Pracownik jest zobowiązany do zachowania w tajemnicy wszystkich poufnych informacji, które uzyskał lub pozyskał w związku z powierzonymi mu obowiązkami Pracownika, lub których opublikowanie mogłoby przyczynić się do powstania szkody (§ 6 ust. 1). Pracownik zobowiązuje się do zachowania w tajemnicy wszystkich informacji otrzymanych od pracodawcy i pozyskanych w związku z wykonywaniem pracy i swoich obowiązków służbowych dotyczących działalności pracodawcy oraz jego oferty handlowej w szczególności m.in.: cen zakupów i sprzedaży, marży handlowych, rabatów handlowych, katalogu dostawców i klientów, danych technicznych i technologicznych, danych handlowych, danych na temat wartości dystrybucji i organizacji tego procesu (§ 6 ust. 2). Strony mogą w każdym czasie rozwiązać Umowę za porozumieniem na obustronnie uzgodnionych warunkach, w razie braku odmiennych ustaleń rozwiązanie Umowy za porozumieniem powoduje ustanie zakazu i wygaśnięcie wzajemnych roszczeń (§ 7 ust. 1). Pracodawca zastrzega sobie prawo odstąpienia od niniejszej Umowy, najpóźniej w dniu ustania stosunku pracy. Wystarczające jest wysłanie w tym dniu do Pracownika pisemnego oświadczenia o odstąpieniu od Umowy. Pracodawca może odstąpić od Umowy jeżeli w jego ocenie ustaną przyczyny uzasadniające zakaz konkurencji lub z innych przyczyn które według Pracodawcy są zasadne (§ 7 ust. 2). W przypadku odstąpienia o którym mowa w ust. 2 powyżej przez Pracodawcę, Umowę uważa się za niezawartą, co oznacza że Pracownik nie jest objęty zakazem konkurencji, a Pracodawca nie ma obowiązku wypłaty odszkodowania (§ 7 ust. 3). W razie wcześniejszego ustania przyczyn uzasadniających istnienie zakazu konkurencji lub obowiązku zachowania tajemnicy przedsiębiorstwa (warunek rozwiązujący), Pracodawca może zwolnić Pracownika odpowiednio z zakazu konkurencji lub obowiązku zachowania tajemnicy przedsiębiorstwa, informując go o tym fakcie, wskutek czego Strony są zwolnione ze wzajemnych świadczeń (§ 7 ust. 4). Po ustaniu stosunku pracy, Pracodawca może również wypowiedzieć Umowę z zachowaniem 1 - miesięcznego terminu wypowiedzenia (§ 7 ust. 5). dowód: - umowa z dnia 28.02.2019 r. o zakazie konkurencji po ustaniu zatrudnienia oraz zachowaniu tajemnicy przedsiębiorstwa – karta 24-26; G. J. nie miał wpływu na treść umowy o zakazie konkurencji. dowód: - przesłuchanie pozwanego G. J. złożone na rozprawie w dniu 07.05.2025 r.; protokół skrócony karta 165-v. 165; G. J. odpowiadał u strony powodowej przede wszystkim za pozyskanie nowych klientów, rozwój klientów, których mu powierzono, rozwój sprzedaży, reprezentował spółkę na spotkaniach z klientami. Miał także rozwijać e-comemerce. Odpowiadał za region H. , a także okolice Ł. . Praca pozwanego na stanowisku menadżera kluczowych klientów polegała także między innymi na obsłudze klientów. dowód: - zeznania świadka V. G. złożone na rozprawie w dniu 28.08.2024 r.; protokół skrócony karta v. 135-v. 136; - przesłuchanie pozwanego G. J. złożone na rozprawie w dniu 07.05.2025 r.; protokół skrócony karta 165-v. 165; Strona powodowa ma zbudowany system oparty o bazę z klientami oraz tzw. bazę towarową, czyli indeksy, gdzie można było zweryfikować każdy towar i sprawdzić cenę katalogową, zakupu i bonus. Figurujący tam bonus nie zawsze odpowiadał temu jaki konkretna firma miała faktycznie upust, bowiem wpływała na to także umowa z dostawcami. Jednocześnie niektóre warunki negocjowano indywidualnie np. przy dużej sakli zamówienia. dowód: - zeznania świadka R. O. (1) złożone na rozprawie w dniu 07.05.2025 r.; protokół skrócony karta 164-165; - przesłuchanie pozwanego G. J. złożone na rozprawie w dniu 07.05.2025 r.; protokół skrócony karta 165-v. 165; Spółki: R. , X. oraz strona powodowa są spółkami sprzedażowymi, gdzie 65% pracowników stanowiły osoby związane z handlem. Pracownicy z tych spółek mają zapewniony niezbędny dostęp do tego, aby sprzedać dany produkt. Spółki konkurowały ze sobą. Wszystkie spółki miały jeden wspólny magazyn. W przeszłości zdarzały się pomyłki dotyczące realizacji zamówień. Spółka W. (...) (jedyny wspólnik, lub odpowiednio jedyny akcjonariusz w/w spółek) realizowała w tym wypadku wobec spółek także cały tzw. black office czyli księgowość, dział zakupu, marketing. Pracownicy spółki W.EG kontaktowali się bezpośrednio z dostawcami, podpisywali umowy. Spółka (...) .EG miała dostęp do wszystkich danych handlowych. G. J. miał dostęp do bazy klientów z G. , warunków zakupowych, informacji o rabatach, stosowanych marżach, limitach zakupowych. dowód: - zeznania świadka V. G. złożone na rozprawie w dniu 28.08.2024 r.; protokół skrócony karta v. 135-v. 136; - przesłuchanie pozwanego G. J. złożone na rozprawie w dniu 07.05.2025 r.; protokół skrócony karta 165-v. 165; Pismem z dnia 29 grudnia 2022 r. G. J. wypowiedział łączącą strony umowę o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Umowa o pracę uległa rozwiązaniu z dniem 31 marca 2023 r. dowód: - wypowiedzenie umowy o pracę z dnia 29.12.2022 r. – karta 27; - świadectwo pracy – karta 28-29; W związku z rozwiązaniem umowy o pracę, z inicjatywy pozwanego doszło do spotkania pozwanego G. J. z R. O. (2) i V. G. , w ramach którego G. J. ubiegał się o zwolnienie go z zakazu konkurencji. Składając wypowiedzenie pozwany dał do zrozumienia, iż nie jest już zainteresowany pracą w spółce, a przy tym wskazał, że zawiązuje współpracę zawodową z klientem spółki, który to klient nie jest firmą konkurencyjną, która stwarzałaby jakiekolwiek zagrożenie dla strony powodowej. Na zakończenie spotkania prezes strony powodowej zwrócił się do pozwanego aby ten złożył pisemne oświadczenie z kim nawiązuje współpracę, co umożliwi podjęcie decyzji w przedmiocie zwolnienia z zakazu konkurencji. Pozwany nie złożył oświadczenia, o którym mówił prezes, gdyż bał się, że będzie to oświadczenie na tzw. „zająca”, tj. że sam się podłoży. dowód: - zeznania świadka V. G. złożone na rozprawie w dniu 28.08.2024 r.; protokół skrócony karta v. 135-v. 136, - przesłuchanie pozwanego G. J. złożone na rozprawie w dniu 07.05.2025 r.; protokół skrócony karta 165-v. 165; Po rozwiązaniu stosunku pracy ze stroną powodową, pozwany od 1 kwietnia 2023 r. podjął zatrudnienie w spółce (...) sp. z o.o. sp. k. we G. . dowód: - przesłuchanie pozwanego G. J. złożone na rozprawie w dniu 07.05.2025 r.; protokół skrócony karta 165-v. 165; Spółka (...) sp. z o.o. sp. k. z siedzibą we G. jest wpisana do rejestru KRS pod nr: (...) . Zgodnie z wpisem do KRS: a. Przedmiotem przeważającej działalności spółki jest: - 46, 90, Z, sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana. b. Przedmiot pozostałej działalności spółki jest: - 46, 74, z, sprzedaż hurtowa wyrobów metalowych oraz sprzętu i dodatkowego wyposażenia hydraulicznego i grzejnego, - 46, 1, ---, sprzedaż hurtowa realizowana na zlecenie, - 52, 10, b, magazynowanie i przechowywanie pozostałych towarów. dowód: - odpis KRS z 03.01.2024 r. – karta 59v.-61v.; Spółka (...) świadczy usługi dystrybucyjne dla firm, które chcą dokonać od spółki zakupu produktów. Spółka sprzedaje różne produkty, między innymi takie jak strona powodowa. Jeżeli klient tego wymaga to spółka (...) sprzedaje między innymi: końcówki kablowe, przepusty, opaski kablowe, systemy prowadzenia przewodów, taśmy izolacyjne, materiały izolacyjne, koszulki termokurczliwe. Towary te sprzedawała również strona powodowa. W trakcie zatrudnienia u strony powodowej, pozwany był opiekunem firmy (...) , czyli dbał o klienta, przedstawiał mu oferty, realizował zamówienia. dowód: - wydruk ze strony internetowej spółki (...) – karta 37-37v.; - wydruk ze strony internetowej strony powodowej – karta 38-58v.; - zeznania świadka V. G. złożone na rozprawie w dniu 28.08.2024 r.; protokół skrócony karta v. 135-v. 136; - przesłuchanie pozwanego G. J. złożone na rozprawie w dniu 07.05.2025 r.; protokół skrócony karta 165-v. 165; Strona powodowa i spółka (...) prowadziły relacje biznesowe. Obsługiwały tych samych klientów. Spółka (...) mogła dalej odsprzedawać produkty zakupione u strony powodowej podmiotom trzecim. Wówczas sprzedaż realizowana była z wyższą marżą. Mogła także zaopatrywać się u innych podmiotów i odsprzedawać towar podmiotom trzecim. W momencie kiedy pomiędzy spółką (...) sp. z o.o. a G. J. zawisł spór G. J. doprowadził do zaniechania zaopatrywania spółki (...) za pośrednictwem strony powodowej. dowód: - zeznania świadka V. G. złożone na rozprawie w dniu 28.08.2024 r.; protokół skrócony karta v. 135-v. 136; - przesłuchanie pozwanego G. J. złożone na rozprawie w dniu 07.05.2025 r.; protokół skrócony karta 165-v. 165; Większość sprzedaży w spółce (...) jest prowadzona poprzez system R. . (...) tego nie posiada ani spółka W.EG ani zależnie od niej spółki sprzedażowe. R. jest to wyciągnięty outsourcing od klienta na zewnątrz, czyli spółka pilnuje u klienta dostaw, zamówień, uzupełnia stany towarowe oferowane przez klienta. dowód: - przesłuchanie pozwanego G. J. złożone na rozprawie w dniu 07.05.2025 r.; protokół skrócony karta 165-v. 165; Skala działalności spółki (...) sp. z o.o. sp. k. we G. w obszarze sprzedaży jest znacznie mniejsza niż w przypadku spółki (...) sp. z o.o. z siedzibą we G. . (...) sp. z o.o. z siedzibą we G. miała miesięcznie 10 milionów obrotów z czego 100% to sprzedaż elektroniki. (...) sp. z o.o. sp. k. we G. mała około 500 tysięcy obrotu, z czego około 100 tysięcy to była elektronika. Spółka W.EG zaopatrza firmy (...) , (...) oraz (...) sp. z o.o. z siedzibą we G. . Spółka (...) sp. z o.o. sp. k. we G. zaopatrywała się m.in. w (...) sp. z o.o. z siedzibą we G. . dowód: - zeznania świadka R. D. złożone na rozprawie w dniu 07.05.2025 r.; protokół skrócony karta v. 163-164; - przesłuchanie pozwanego G. J. złożone na rozprawie w dniu 07.05.2025 r.; protokół skrócony karta 165-v. 165; W związku z umową o zakazie konkurencji, G. J. złożył wobec (...) sp. z o.o. z siedzibą we G. następujące oświadczenia o niewykonywaniu w miesiącu poprzedzającym działalności konkurencyjnej: - w dniu 5 maja 2023 r., - w dniu 5 czerwca 2023 r., - w dniu 4 lipca 2023 r., - w dniu 3 sierpnia 2023 r., - w dniu 5 września 2023 r., - w dniu 4 października 2023 r. dowód: - oświadczenia pozwanego G. J. – kserokopia akt osobowych cz.C. karty 6-10; Z tytułu zakazu konkurencji strona powodowa przelała na konto pozwanego G. J. następujące kwoty: - 3.110,00 zł w dniu 29.05.2023 r.; - 3.110,00 zł w dniu 28.06.2023 r.; - 3.110,00 zł w dniu 07.07.2023 r.; - 3.110,00 zł w dniu 09.08.2023 r.; - 3.110,00 zł w dniu 08.09.2023 r.; - 3.110,00 zł w dniu 09.10.2023 r.; dowód: - potwierdzenia transakcji karta 30-35; - karta wynagrodzeń – karta 36; G. J. skonsumował pieniądze z odszkodowania z uwagi na to, iż w spółce (...) zarabiał mniej, a był jednocześnie przekonany, że jest to rekompensata w zamian za to, że nie pracuje na rzecz podmiotu konkurencyjnego. dowód: - przesłuchanie pozwanego G. J. złożone na rozprawie w dniu 07.05.2025 r.; protokół skrócony karta 165-v. 165; Pismem z dnia 30 października 2023 r. w związku z naruszeniem przez pozwanego umowy o zakazie konkurencji, strona powodowa wezwała G. J. do zapłaty kary umownej w wysokości 21.000,00 zł oraz zwrotu bezpodstawnie pobranego odszkodowania w kwocie 21.000,00 zł. dowód: - wezwanie do zapłaty wraz z dowodem nadania i śledzeniem przesyłek– karta 62-65; Pismem z dnia 9 listopada 2023 r. pozwany odmówił wypłaty żądanej kwoty uznając, iż nie naruszył zakazu konkurencji. dowód: - pismo pozwanego z dnia 09.11.2023 r. – karta 66-67; R. O. (1) pracował u strony powodowej w dziale handlowym. Był przełożonym pozwanego od 2019 r. W. on szerszy zakres wiedzy na temat klientów niż pozwany, który pracował w jednym z 4 zespołów, których pracę nadzorował R. O. (1) . R. O. (1) również pozostawał związany ze stroną powodową umową o zakazie konkurencji. Pod koniec sierpnia 2023 r. R. O. (1) złożył wypowiedzenie umowy o pracę. Otrzymał on następnie od prezesa zarządu strony powodowej propozycję przejścia do innej spółki z grupy. Informowano go, że jeżeli przejdzie do innej spółki z grupy to otrzyma nowa umowę o zakazie konkurencji. Ostatniego dnia sierpnia 2023 r. otrzymał od strony powodowej dokumenty wraz ze zwolnieniem z umowy o zakazie konkurencji. Zwolnienie z zakazu konkurencji było bez warunków, za porozumieniem stron, bez okresu wypowiedzenia. R. O. (1) toczył wówczas zaawansowane rozmowy w sprawie zatrudnienia w spółce (...) , ale z uwagi na „niejasności personalne” (potencjalną perspektywę wewnętrznych konfliktów), nie zdecydował się na współpracę. Po około 2- 3 tygodniach we wrześniu 2023 r. podjął pracę w innym miejscu w innej hurtowni. R. O. (1) został zwolniony z zakazu konkurencji, gdyż przekazał informację, że przechodzi do spółki (...) wchodzącej w skład grupy spółek (...) , zaś spółka (...) sp. z o.o. we G. liczyła na przejście do tego podmiotu. Na moment gdy okazało się, że R. O. (1) nie będzie współpracował z firmą (...) – umowa o zakazie konkurencji była już rozwiązana, a (...) sp. z o.o. nie uchylała się już od złożonego oświadczenia w tym przedmiocie. dowód: - oświadczenie z dnia 22.08.2023 r., karta 143; - zeznania świadka V. G. złożone na rozprawie w dniu 28.08.2024 r.; protokół skrócony karta v. 135-v. 136; - zeznania świadka R. O. (1) złożone na rozprawie w dniu 07.05.2025 r.; protokół skrócony karta 164-165; R. D. był doradcą techniczno-handlowym i pracował z pozwanym u strony powodowej w jednym zespole sprzedażowym. Miał zawartą umowę o zakazie konkurencji. R. D. pracował u strony powodowej do 31 sierpnia 2023 r. Składająca wypowiedzenie umowy o pracę został zwolniony z umowy o zakazie konkurencji bez żadnej inicjatywy ze swojej strony. Nie wyjaśniano mu dlaczego jest zwolniony z zakazu konkurencji. Otrzymał on dokumenty razem z obiegówką. Bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia u strony powodowej zatrudnił się w hurtowni (...) sp. z o.o. jako przedstawiciel handlowy. R. D. spodziewał się, że może w ten sposób naruszyć zakaz konkurencji, jednak firma do której przechodził zadeklarowała gotowość pokrycia ewentualnych kosztów wynikających z naruszenia zakazu konkurencji. dowód: - zeznania świadka R. D. złożone na rozprawie w dniu 07.05.2025 r.; protokół skrócony karta v. 163-164; - oświadczenie o odstąpieniu od umowy o zakazie konkurencji – karta 143; Nie wszyscy pracownicy (...) sp. z o.o. we G. zostają zwolnieni z zawartej umowy o zakazie konkurencji. Przykładem takiej osoby obok G. J. jest S. R. . dowód: - zeznania świadka R. D. złożone na rozprawie w dniu 07.05.2025 r.; protokół skrócony karta v. 163-164; Sąd Rejonowy zważył co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił w oparciu o zaoferowane przez strony postępowania, dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, dopuszczonych przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 2 k.p.c. , których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu i nie została skutecznie zakwestionowana przez żadną ze stron. Dowody z dokumentów nie budziły w zasadzie żądnych wątpliwości, czy kontrowersji. Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się także na zeznaniach świadków: V. G. , R. D. i R. O. (2) dając im wiarę jako spójnym, logicznym, wewnętrznie uporządkowanym, wzajemnie ze sobą korespondującym i znajdującym także potwierdzenie w złożonych do akt sprawy dokumentach. Świadkowie składali zeznania szczerze i spontaniczne. Zgodnie potwierdzają wzajemne relacje pomiędzy stroną powodową a spółka (...) . Podobnie wiarygodnie zeznawali co do zakresu współpracy obu spółek, co znajduje również potwierdzenie w dowodach z dokumentów chociażby w postaci zakresu ofert obu spółek, a także dostępu do istotnych informacji handlowych spółki. Należy wskazać, iż świadkowie R. D. i R. O. (2) pracowali w spółce razem z pozwanym i podobnie jak on zajmowali się sprzedażą produktów. Mieli więc bezpośrednią wiedzę odnośnie pracy pozwanego, zakresu dostępu do informacji wrażliwych spółki. Aktualnie nie są już pracownikami strony powodowej. Nie mieli więc powodów aby zeznawać na korzyść którejkolwiek ze stron procesu. Jednocześnie zeznania R. D. i R. O. (2) były o tyle istotne, że dostarczały wiedzy na temat okoliczności w których w/w świadkowie zostali zwolnieni z umowy o zakazie konkurencji, gdyż co istotne, świadków niewątpliwie także wiązały analogiczne umowy co pozwanego G. J. . Zeznaniom pozwanego G. J. , Sąd dał wiarę niemal w całości. Były one zgodne z zeznaniami świadków i zgromadzonymi w sprawie dowodami z dokumentów. Zaznaczenia jednak wymaga, że wyjaśnienie pozwanego w zakresie w jakim twierdził on, iż działalność spółki (...) nie stanowiła konkurencji dla strony pozwanej pozostają w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie. W tym akurat fragmencie Sąd nie zgodził się z pozwanym, przy czym dotyczył on pewnej oceny faktu przez samego pozwanego, która miała wspierać jego linię obrony. Trudno bowiem uznać przejście do spółki będącej klientem pracodawcy, która równocześnie podobnie jak strona powodowa oferuje na rynku sprzedaż produktów tożsamych z tymi oferowanymi przez stronę powodową za działanie niekonkurencyjne. Jednocześnie sama forma prowadzonej sprzedaży, czy też skala też sprzedaży nie są w tym wypadku relewantne dla dokonywanej oceny. Liczy się bowiem fakt tożsamości oferowanego asortymentu oraz okoliczność wprowadzania go do obrotu. Istotne jest przy tym, że (...) sp. z o.o. nie stanowiła jedynego dostawcy (...) sp. z o.o. sp.k. we G. . Stanowisko to należy więc uznać za przejaw przyjętej strategii procesowej, a nie realne odzwierciedlenie rzeczywistości. Przechodząc do oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego, należy po pierwsze wskazać, że regulacje prawne dotyczące zakazu konkurencji uregulowane są w Kodeksie pracy w dziale czwartym , rozdział IIa. Zgodnie z art. 101 1 § 1 k.p. w zakresie określonym w odrębnej umowie, pracownik nie może prowadzić działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy, ani też świadczyć pracy w ramach stosunku pracy lub na innej podstawie na rzecz podmiotu prowadzącego taką działalność (zakaz konkurencji). Natomiast w myśl art. 101 2 § 1 k.p. , przepis art. 101 1 § 1 stosuje się odpowiednio, gdy pracodawca i pracownik mający dostęp do szczególnie ważnych informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę, zawierają umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. W umowie określa się także okres obowiązywania zakazu konkurencji oraz wysokość odszkodowania należnego pracownikowi od pracodawcy, z zastrzeżeniem przepisów § 2 i 3 . Zakaz konkurencji przestaje obowiązywać przed upływem terminu, na jaki została zawarta umowa, w razie ustania przyczyn uzasadniających taki zakaz lub niewywiązywania się pracodawcy z obowiązku wypłaty odszkodowania ( art. 101 1 § 2 k.p. ) Odszkodowanie nie może być niższe od 25% wynagrodzenia otrzymanego przez pracownika przed ustaniem stosunku pracy przez okres odpowiadający okresowi obowiązywania zakazu konkurencji; odszkodowanie może być wypłacane w miesięcznych ratach. W razie sporu o odszkodowaniu orzeka sąd pracy. ( art. 101 1 § 3 k.p. ). Powoływane powyżej przepisy przewidują możliwość zawarcia odrębnej umowy zakazującej pracownikowi prowadzenia działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy w czasie trwania stosunku pracy, jak i po jego ustaniu. Umowa ta może być zawarta jednocześnie z umową o pracę, a w sensie technicznym może być nawet jej częścią, pomimo to ma jednakże samodzielny byt prawny. Zgodnie z art. 101 3 k.p. umowy, o których mowa w art. 101 1 § 1 i w art. 101 2 § 1 , wymagają pod rygorem nieważności formy pisemnej. W sprawie nie było sporu co do tego, iż w dniu 28 lutego 2019 r. strony zawarły na piśmie umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. Zgodnie z § 2 ust. 1 umowy, zakaz konkurencji obowiązywał pozwanego przez okres 6 miesięcy po ustaniu stosunku pracy. W toku postępowania pozwany przede wszystkim kwestionował ważność samej umowy, co w ocenie Sądu było nieuzasadnione. Odnosząc się kolejno do zarzutów sformułowanych w odpowiedzi na pozew należy wyjaśnić, że chybiony jest zarzut związany z wymuszeniem zawarcia umowy. W zakresie wad oświadczenia woli sięgnąć należny do przepisów prawa cywilnego – art. 82-88 k.c. (błąd, groźba), które znajdują zastosowanie w prawie pracy w zw. z art. 300 k.p. W świetle przepisów kodeksu cywilnego , wady oświadczenia woli, które mogłyby powodować nieważność oświadczenia pozwanego, to: brak możliwości świadomego i swobodnego podjęcia decyzji, błąd, podstęp, groźba bezprawna. Należy wskazać, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego stan wyłączający świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli może być rozumiany tylko jako stan, w którym możliwość wolnego wyboru jest całkowicie wyłączona, a zatem gdy występuje brak rozeznania, niemożność rozumienia zachowań własnych i innych osób, niezdawanie sobie sprawy ze znaczenia i skutków własnego postępowania. Stan taki musi przy tym wynikać z przyczyny wewnętrznej, a więc ze stanu, w jakim znajduje się osoba składająca oświadczenie woli, a nie z okoliczności zewnętrznych, w jakich osoba ta się znalazła, dlatego sugestia osób trzecich nie wyłącza swobody w powzięciu decyzji, w przeciwnym wypadku niemal każde oświadczenie woli dotknięte byłoby omawianą wadą, rzadko bowiem człowiek działa zupełnie swobodnie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2004 r. III CSK 523/02, Lex 585812 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2006 r., IV CSK 7/05, LEX nr 180191, wyrok z dnia 1 lipca 1974 r. III CRN 119/74). Z zeznań pozwanego, potwierdzonych zeznaniami świadka V. G. wynika, iż na początku 2019 r. w spółce podjęto decyzję o zamknięciu działu przemysłu, w którym pracował pozwany. Decyzja była podyktowana względami ekonomicznymi, gdyż dział generował straty. Wtedy też w lutym 2019 r. przedstawiono pozwanemu dwie propozycje. Jedną z wypowiedzeniem umowy o pracę z uwagi na likwidację stanowiska pracy, a drugą z przejściem do działu sprzedaży we G. na stanowisko menadżera ds. kluczowych klientów, przy czym wiązało się to z koniecznością podpisania umowy o zakazie konkurencji. Zaoferowano przy tym pozwanemu zarówno bazę wyjściową klientów jak i stałą premię na poziomie kwoty 1 000,00 zł. Tego typu decyzje, jak uczy doświadczenie życiowe, choć są dla każdego przeciętnego człowieka trudne życiowo do podjęcia, nie rzadko uwarunkowane sytuacją życiową i rodzinną, to jednak same w sobie nie wyłączają świadomości w ich podejmowaniu. Czym innym jest bowiem wybór pomiędzy lepszą bądź gorszą propozycją, a brakiem świadomości dokonanego wyboru. Pozwany zdecydował się na kontynuację zatrudnienia. Natomiast z okoliczności faktycznych nie wynika, aby w trakcie podejmowania tej decyzji pozwany znajdował się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli. Takich okoliczności pozwany nie wykazał, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że miał wówczas trudną sytuację życiową. Twierdzenie nie jest oczywiście ani uprawdopodobnieniem danego faktu, ani także jego udowodnieniem. Zwrócić przy tym należało uwagę, że pozwany był także chroniony okresem wypowiedzenia, a nie wykazano, aby zwolnienie miało odbyć się z dnia na dzień. Nie można też mówić, aby doszło do wymuszenia na pozwanym zawarcia umowy o zakazie konkurencji. Przede wszystkim zgodnie z art. 88 k.c. , musi być to groźba bezprawna. Groźba polega na tym, że oświadczenie woli zostaje złożone pod wpływem stanu obawy, wynikającego z zapowiedzi spowodowania jakiegoś zła przez autora groźby. W takiej sytuacji pracownik staje przed alternatywą, albo dokona żądanej czynności prawnej, albo narazi się na realizację stanu rzeczy określonego w groźbie (uzasadnienie wyroku SN z 2 marca 2012 r., I PK 109/11; OSNP 2013/3-4/27). Za groźbę bezprawną nie można jednak uznać wskazanie pracownikowi możliwości rozwiązania z nim stosunku pracy w razie odmowy podjęcia pracy na nowym stanowisku pracy. Nie można, bowiem uznać za bezprawną groźby, gdy strona wskazuje na możliwość zastosowania środków, do użycia, których jest uprawniona w świetle prawa (wyrok SN z 10 października 2002 r., I PKN 439/01; Prawo Pracy 2003 nr 4). W trakcie rozmowy w lutym 2019 r. pozwanemu przedstawiono pewne alternatywne rozwiązania, w związku z podjętą przez pracodawcę decyzja o likwidacji nie rentownego rynku przemysłowego, za który odpowiadał pozwany. Należy tutaj podkreślić, iż umowa o zakazie konkurencji w kontekście Kodeksu pracy jest jak najbardziej prawnie dopuszczalna. Dlatego też nie można uznać aby do zawarcia przez pozwanego umowy o zakazie konkurencji doszło pod ewentualną groźbą pracodawcy, iż w przeciwnym wypadku zostanie z nim rozwiązany stosunek pracy. Należy podkreślić, iż likwidując nierentowny dział przemysłu, strona powodowa nie była zobligowana proponować pozwanemu ewentualnego dalszego zatrudnienia na innym stanowisku w innej komórce organizacyjnej. Mogła po prostu wypowiedzieć mu umowę o pracę. Pozwanemu przedstawiono jednak alternatywne rozwiązanie z uwagi na to, iż nie chciano go zwalniać. Trudno jednocześnie uznać, aby stosowano w tym zakresie szantaż ekonomiczny. W tych realiach wykluczono jednocześnie działanie pod wpływem błędu, czy podstępu. Pozwany niewątpliwie zdawał sobie sprawę z istoty przedstawionych propozycji i dokonał wyboru w sposób świadomy. Decyzję niewątpliwie pozwany oceniał na tamtą chwilę jako rozwiązanie najbardziej optymalne. Jeżeli zaś chodzi o podstęp, to ten należało wykluczyć a priori , gdyż propozycje przedstawiono w sposób otwarty, stąd nie sposób doszukiwać się tego rodzaju działania po stronie pracodawcy. Poza tym zgodnie z art. 88 k.c. , uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli, które zostało złożone innej osobie pod wpływem błędu lub groźby, następuje przez oświadczenie złożone tej osobie na piśmie. Prawo do uchylenia się od skutków oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu może być realizowane w okresie roku od jego wykrycia. Po tym terminie wygasa. Pozwany takiego oświadczenia nie złożył stronie powodowej, trudno więc przyjąć aby skutecznie uchylił się od zawarcia umowy o zakazie konkurencji pod wpływem ewentualnej groźby. Nieuzasadniony okazał się również zarzut dotyczący określenia zakresu działalności konkurencyjnej. Odnosząc się do tej kwestii należy wskazać, iż określenie zakresu (przedmiotu) zakazu konkurencji jest konieczne w celu zapobieżenia nadmiernemu ograniczeniu pracownika co do możliwości podjęcia pracy lub działalności gospodarczej, co stanowiłoby ograniczenie wolności wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy ( art. 65 ust. 1 Konstytucji RP ) albo wolności działalności gospodarczej ( art. 20 Konstytucji RP ). Pracodawca nie może więc w sposób dowolny określić zakresu zakazu konkurencji. Nie może być to zakres wykraczający poza przedmiot działalności pracodawcy. Zupełny brak określenia zakresu zakazu konkurencji powoduje z kolei nieważność umowy o zakazie konkurencji. To pracodawca określa, jakie informacje uznaje za ważne dla siebie ze swojego (subiektywnego) punktu widzenia, jakie informacje powinny być chronione z punktu widzenia jego istotnych interesów. Można się przy tym zgodzić co do zasady z poglądem, że działalnością konkurencyjną może być nie tylko działalność identyczna z wpisaną do dokumentów rejestrowych pracodawcy, ale także inna działalność, która prowadzi do faktycznego naruszenia lub zagrożenia interesów pracodawcy jako przedsiębiorcy. Jednak wymaga to wyraźnego opisania w treści umowy o zakazie konkurencji (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 2 grudnia 2010 r., II PK 134/10, LEX nr 738555 oraz z dnia 6 lutego 2014 r., I PK 179/13, LEX nr 1444595). Przepisy prawa pracy nie regulują kwestii związanych z formułowaniem tego zakazu, dlatego też istotnym jest, aby zakaz został wystarczająco sprecyzowany, tak, aby umożliwiał byłemu pracownikowi ustalenie – bez nadmiernego wysiłku i na podstawie dostępnych mu danych – jego treści (zob. teza 2 wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt I PK 97/08, Legalis). Obowiązek konkretyzacji zakazu konkurencji oznacza, że zakaz ten nie powinien ograniczać się do powołania w umowie o zakazie konkurencji ogólnej klauzuli ustawowej ani ograniczać się do odwołania ogólnie do przedmiotu działalności pracodawcy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia: 8 maja 2002 r., sygn. akt I PKN 221/01, OSNP 2004, Nr 6, poz. 98; 19 maja 2004 r., sygn. akt I PK 534/03, OSNP 2005, Nr 5, poz. 63; 10 września 2004 r., sygn. akt I PK 592/03, OSNP 2005, Nr 14, poz. 202; 24 października 2006 r., sygn. akt II PK 39/06, OSNP 2007, Nr 19–20, poz. 276). Zakres ten może być uzależniony od tego, jakie stanowisko pracy zajmował były pracownik w okresie zatrudnienia u byłego pracodawcy i jaki w związku z tym miał dostęp do szczególnie ważnych informacji. Zakaz konkurencji nie oznacza jednak zakazu wykonywania tego samego rodzaju aktywności zawodowej jak u byłego pracodawcy, związanej z wyuczonym zawodem, a jedynie wykorzystywania jej w procesie wytwarzania takich dóbr i usług, które stanowią przedmiot działalności tego pracodawcy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II PK 108/10, Legalis). Konkurencyjną działalność stanowi zatem aktywność byłego pracownika przejawiana w tym samym zakresie przedmiotowym co u byłego pracodawcy i skierowana do tego samego kręgu odbiorców. W ocenie Sądu w § 2 ust. 2 umowy, strona powodowa w sposób wystarczający i zrozumiały określiła co uważa za działalność konkurencyjną. W przepisie tym wskazano na zakres obejmujący działalność pokrywającą się z zakresem działalności pracodawcy, faktycznym, lub tym wskazanym w odpowiednim rejestrze, w szczególności, który na tym samym rynku co pracodawca wprowadza lub może wprowadzić, względnie kupuje lub może zakupić te same albo inne towary lub usługi, o ile te towary albo usługi zostaną uznane przez odbiorców jako substytut lub zamiennik. Należy podkreślić, iż zapis ten wyraźnie wskazuje na faktyczny lub wskazany w odpowiednim rejestrze zakres działalności innych podmiotów, który uważa się za działalność konkurencyjną. Dalsza część tego przepisu wskazuje pewne okoliczności, które w szczególności będą uważane za działalność konkurencyjną. Zakres ten został więc wystarczająco precyzyjnie określony. Jednocześnie oczekiwanie aby za podmiot konkurencyjny uznawać wyłącznie podmiot, który posiada tożsamy przedmiot działalności co strona powodowa jest w tych realiach nieuprawnione. Po pierwsze takiego rodzaju interpretacja niemal całkowicie, lub prawie całkowicie wyłączyłaby realne możliwości stosowania zakazu – bowiem sytuacja pełnej tożsamości treści (...) należy raczej do rzadkich. Po drugie niewątpliwie nie taki cel przyświecał autorom treści umowy, by w praktyce zakaz był nieskuteczny, a wywieść to należy z samych reguł wykładni oświadczeń woli ( art. 65 k.c. w zw. z art. 300 k.p. ) – tak wyrok Sądu Najwyższego – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt I PKN 221/01 (Legalis 61654). Wreszcie jak sygnalizowano w zapisie zawarto odwołanie do faktycznego zakresu działalności – który w tych realiach okazał się tożsamy. Odnoszą się natomiast do § 2 ust. 3 umowy, należy podzielić stanowisko pozwanego, iż zapis ten został wadliwie skonstruowany. Określenie działalności konkurencyjnej jako działalności podejmowanej przez pracownika w stosunku do klienta lub dostawy strony powodowej, został określony zbyt ogólnikowo. Zakaz konkurencji winien mieć związek z prowadzoną przez pracodawcę działalnością gospodarczą, gdyż tylko w takim przypadku może wystąpić zagrożenie interesów pracodawcy, które mogłoby uzasadniać ustanowienie zakazu konkurencji. Należy mieć tu na uwadze, iż zakaz konkurencji nie może ograniczać ponad niezbędne minimum określonego w art. 65 Konstytucji prawa każdego człowieka do podejmowania zatrudnienia. Trudno więc uznać za działalność konkurencyjną, podjęcie pracy przez byłego pracownika strony powodowej u dostawcy przykładowo materiałów biurowych, niezbędnych przecież w każdym przedsiębiorstwie, w przypadku gdy faktyczny zakres działalności strony powodowej nie jest objęty tym zakresem. Wadliwość konstrukcji tego przepisu, nie powoduje jednak nieważności całej umowy. Taki skutek można byłoby ewentualnie wywieść w przypadku gdyby działalność konkurencyjna została określona tylko w przepisie § 2 ust. 3 umowy. Taka sytuacja jednak nie ma miejsca, gdyż § 2 ust. 2 zawiera odrębne od ust. 3 określenie działalności konkurencyjnej. Zatem wyeliminowanie treści § 2 ust. 3 umowy, nie powoduje, iż w umowie brak jest określenia zakresu zakazu konkurencji, a tym samym nieważności całej umowy. W tym zakresie konieczne pozostaje odwołanie do reguł z art. 58 § 3 k.c. w zw. z art. 300 k.p. – gdzie wskazuje się, że jeżeli nieważnością jest dotknięta tylko część czynności prawnej, czynność pozostaje w mocy co do pozostałych części, chyba że z okoliczności wynika, iż bez postanowień dotkniętych nieważnością czynność nie zostałaby dokonana. Taki kierunek postępowania potwierdza orzecznictwo Sądu Najwyższego w tym m.in. wyrok Sądu Najwyższego – Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 2 kwietnia 2008 r., wydany w sprawie o sygn. akt II PK 268/07 (Legalis (...) ) , które należy w pełni zaaprobować. W powołanym orzeczeniu wyraźnie wskazano, że „gdyby więc strony stosunku pracy zawarły umowę o zakazie konkurencji w czasie jego trwania, w której wprowadziłyby zakaz podejmowania dodatkowego zatrudnienia niebędącego prowadzeniem działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy, to postanowienie to (ten zakaz; ta część czynności prawnej) byłoby nieważne, chyba że z okoliczności wynika, iż bez nich (postanowień umowy dotkniętych nieważnością), umowa o zakazie konkurencji nie zostałaby zawarta ( art. 58 § 3 k.c. ). Kluczowe pozostaje więc to czy możliwe jest rozdzielenie poszczególnych postanowień i ewentualne zweryfikowanie, czy bez wadliwych postanowień możliwe jest realizowanie umowy zgodnie z jej celem oraz bez zmiany jej charakteru – co w ocenie Sądu w niniejszej sprawie jest możliwe. Nie można też przyjąć, iż działalność spółki (...) sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w G. nie miała charaktery działalności konkurencyjnej w stosunku do strony powodowej. W sprawie bezsporne było, iż po rozwiązaniu stosunku pracy, pozwany z dniem 1 kwietnia 2023 r. podjął zatrudnienie w spółce (...) . Nie było też sporu, iż spółka ta była klientem strony powodowej. Z uwagi na wadliwość § 2 ust. 3 umowy, spółki (...) nie sposób uznać za podmiot konkurencyjny w stosunku do strony powodowej tylko i wyłącznie z tego powodu, iż spółka ta była klientem strony powodowej. Jednakże w świetle określenia zawartego w § 2 ust. 2 umowy, był to podmiot niewątpliwie konkurencyjny w stosunku do strony powodowej. W świetle tego zapisu za działalność konkurencyjną uważana była działalność innego podmiotu, którego zakres obejmował działalność pokrywającą się z faktyczną lub wskazaną w odpowiednim rejestrze działalnością strony powodowej. Obie spółki były wpisane do KRS. Porównanie zakresu ich działalności wskazuje, iż w jednym punkcie pokrywały się ze sobą. Zgodnie z wpisem zawartym w dziale 3, rubryka 1 przedmiotem przeważającej działalności obu spółek była sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana (46, 90, Z). Ponadto, jak wynika z przeprowadzonego postępowania dowodowego, działalności obu spółek pokrywały się nie tylko w zakresie przedmiotu działalności wpisanego do KRS, ale również w zakresie faktycznej działalności. Świadkowie jak również sam pozwany, jednoznacznie zeznają, iż obie spółki zajmują się między innymi sprzedażą galanterii elektrycznej i komponentów elektrotechnicznych, takich jak: końcówki kablowe, przepusty, opaski kablowe, systemy prowadzenia przewodów, taśmy izolacyjne, materiały izolacyjne, koszulki termokurczliwe. Nie powinno zatem ulegać wątpliwości, iż spółka (...) , w której zatrudnił się pozwany, prowadziła działalność konkurencyjną w stosunku do strony powodowej. Jak sygnalizowano wcześniej bez znaczenia jest natomiast to, iż spółka (...) prowadziła swoją działalność sprzedażową w innej formie niż strona powodowa, czy też skala tej działalności. Docelowo bowiem obie spółki handlują towarem, który w części się pokrywa i w tym kontekście jest to działalność konkurencyjna. Deprecjonowanie skali działalności prowadziłby do sankcjonowania działań o charakterze godzącym w interesy strony chronionej umową o zakazie konkurencji. Wielokrotne przyzwolenie na „drobne naruszenie zakazu konkurencji” z uwagi na mniejszą skale działania pozbawia w istocie sensu umowę o zakazie konkurencji, zaś nie jest rzeczą Sądu określenie skali naruszenia, a jedynie przesądzenie o samym fakcie jego wystąpienia. Niniejszy Sąd nie podziela także zarzutu pozwanego związanego z opóźnieniem w płatności odszkodowania i ewentualnymi tego skutkami. Zgodnie z treścią art. 101 2 § 2 k.p. , zakaz konkurencji, o którym mowa w § 1, przestaje obowiązywać przed upływem terminu, na jaki została zawarta umowa przewidziana w tym przepisie, w razie ustania przyczyn uzasadniających taki zakaz lub niewywiązywania się pracodawcy z obowiązku wypłaty odszkodowania. W orzecznictwie, jak również w doktrynie spotykany jest pogląd, że zaprzestanie przez byłego pracodawcę wypłaty byłemu pracownikowi odszkodowania z tytułu obowiązywania umowy o zakazie konkurencji skutkuje zwolnieniem z obowiązku przestrzegania przez byłego pracownika tego zakazu, natomiast w żadnym wypadku nie powoduje wygaśnięcia obowiązku wywiązania się przez byłego pracodawcę z obowiązku wypłaty odszkodowania (patrz. W. Ostaszewski, M. Raczkowski [w:] M. Gersdorf, K. Rączka, A. Zwolińska, W. Ostaszewski, M. Raczkowski, Kodeks pracy. Komentarz, wyd. IV, Warszawa 2024, art. 101(1), art. 101(2), art. 101(3) oraz K. Jaśkowski [w:] E. Maniewska, K. Jaśkowski, Komentarz aktualizowany do Kodeksu pracy, LEX/el. 2025, art. 101(2); postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2024 r., III PSK 124/23, LEX nr 3775180., czy też wyrok SN z 12 czerwca 2024 r., II PSKP 52/22, LEX nr 3735931 oraz wyrok SN z 8 lipca 2020 r., II PK 219/18, Legalis nr 2490696). Jednakże inaczej należy spojrzeć na sytuację opóźnienia w wypłacie odszkodowania. W ostatnim czasie wskazuje się w orzecznictwie, iż wypłata przez pracodawcę odszkodowania z tytułu zakazu konkurencji po upływie uzgodnionego terminu nie musi być traktowana jako niewykonanie tego obowiązku, prowadzące do ustania zakazu konkurencji ( art. 101 2 § 2 k.p. ), lecz może być oceniona jako nienależyte jego wykonanie (opóźnienie lub zwłoka), powodujące sankcje przewidziane w art. 481 i art. 491 k.c. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2003 r., I PK 528/02; wyrok Sądu Najwyższego z 5 listopada 2020 r., II PK 14/19). O tym czy w konkretnym stanie faktycznym doszło do niewykonania zobowiązania czy też do nienależytego jego wykonania decyduje zachowanie wierzyciela (uprawnionego). W sprawie bezsporne było, iż dwie pierwsze raty strona powodowa wypłaciła pozwanemu z opóźnieniem (za kwiecień – 29 maja 2023 r., za maj – 28 czerwca 2023 r.). Niewątpliwie więc po stronie powodowej doszło do naruszenia umowy o zakazie konkurencji. Jednakże kluczowa dla oceny skutku jaki nastąpił w związku z opóźnieniem w płatnościach pierwszych dwóch rat była ocena zachowania wierzyciela – pozwanego w realiach analizowanego przypadku. Pozwany co miesiąc składał oświadczenie, iż nie podejmuje działalności konkurencyjnej i jako wierzyciel należności przyjmował kolejne raty odszkodowania, nie wskazując przy tym aby doszło do rozwiązania umowy, czy też aby była ona nieważna. Dlatego też została ona wykonana przez stronę powodową w całości. Już po rozwiązaniu umowy o pracę pozwany nie wracał do kwestii umowy o zakazie konkurencji, a także zapewniał stronę o tym, że jej interesy nie są zagrożone. Przyjmował konsekwentnie odszkodowanie. Pozwany nie złożył przy tym odrębnego oświadczenia w myśl, którego manifestowałby uwolnienie się od zakazu konkurencji. Tym samym należało uznać, że pozwany – jako wierzyciel odszkodowania z umowy o zakazie konkurencji doprowadził do wypłaty świadczeń, których równowartość sięgała 21 000,00 zł brutto – trwając przy tym jednocześnie w konkurencyjnym zatrudnieniu. Nie może też ujść z pola widzenia fakt, iż pozwany podjął pracę w spółce konkurencyjnej w stosunku do strony powodowej już w dniu 1 kwietnia 2023 r., tj. bezpośrednio po rozwiązaniu stosunku pracy. Tymczasem termin płatność pierwszej raty odszkodowania przypadał najpóźniej na dzień 10 maja 2023 r. W tym czasie nie istniał jeszcze zatem stan niewywiązywania się przez stronę powodową z obowiązku wypłaty odszkodowania. Natomiast z uwagi na naruszenie przez pozwanego obowiązku niepodejmowania działalności konkurencyjnej, należy stwierdzić, iż strona powodowa niezależnie od możliwości żądania na podstawie art. 471 k.c. odszkodowania za naruszenie zakazu konkurencji, była upoważniona - do powstrzymania się od spełnienia świadczenia na zasadzie art. 488 k.c. i zaprzestania wypłaty dalszych rat odszkodowania (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2008 r., I PK 94/08, LEX nr 565993; z dnia 6 kwietnia 2011 r., II PK 229/10, LEX nr 863983; z dnia 26 czerwca 2012 r., II PK 279/11, OSNP 2013 nr 13, poz. 155). Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, że pozwany odmówił wskazania podmiotu z którym nawiązuje współpracę, na polecenie ówczesnego prezesa strony pozwanej. W tym stanie rzeczy w ocenie niniejszego Sądu nie można mówić, iż opóźnienie w wypłacie pierwszych dwóch rat odszkodowania wywołało ex lege skutek określony w art. 101 2 § 2 k.p. , tj. aby umowa o zakazie konkurencji przestała obowiązywać. W ocenie Sądu niezasadny jest również zarzut pozwanego odnoszący się do możliwości jednostronnego rozwiązania umowy przez pracodawcę bez zapewnienia takiej możliwości pracownikowi – jako zapisu determinującego ustalenie braku ekwiwalentności świadczeń. Umowa o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy jest umową na pograniczu prawa pracy i prawa cywilnego. Sam Kodeks pracy nie przewiduje możliwości jej rozwiązania, jednakże kwestie te należy rozpatrywać także w kontekście przepisów prawa cywilnego. Ponieważ umowa ta ma charakter terminowy na podstawie art. 395 k.c. w zw. z art. 300 k.p. strony mogą, choć wcale nie muszą, wprowadzić do jej treści zastrzeżenia co do odstąpienia od umowy. Takie zastrzeżenia w spornej umowie zostały wprowadzone przez strony w § 7 umowy. Zgodnie z ust. 1 umowy strony mogły rozwiązać umowę w każdym czasie za porozumieniem stron. Nie jest więc zasadne twierdzenie, iż strona powodowa zachowała tylko dla siebie dyskrecjonalną możliwość rozwiązania umowy. Choć analiza dalszych zapisów § 7 umowy wskazuje wprawdzie, iż strona powodowa zastrzegła sobie możliwość jednostronnego odstąpienia od umowy zarówno w czasie trwania stosunku pracy jak również i po jego zakończeniu, to nie może to być jednak postrzegane przez pryzmat nieważności samej umowy. Należy podkreślić, iż celem umowy o zakazie konkurencji jest ochrona interesów pracodawcy przed działalnością konkurencyjną pracownika, zarówno w trakcie trwania stosunku pracy, jak i po jego zakończeniu. Dlatego też to od pracodawcy zależy uznanie czy dalsze związanie stron umową o zakazie konkurencji jest uzasadnione z punktu widzenia jego interesów, w szczególności czy ustały już przyczyny uzasadniające ten zakaz. Trudno więc oczekiwać, aby w takich okolicznościach pracownik mógł jednostronnie, dyskrecjonalnie wypowiedzieć taką umowę. To nie pracownik może bowiem decydować o tym czy istnieje realna dalsza potrzeba ochrony interesów pracodawcy, czy też nie. Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie aby strony umowy za obopólną zgodą rozwiązały taką umowę. Wreszcie nieuzasadnione są zarzuty pozwanego, jakoby zaniechanie zwolnienia pozwanego przez stronę powodową z zakazu konkurencji było przejawem dyskryminacji. W sprawie bezsporne było, iż w 2023 r. doszło do rozwiązania umowy o pracę między innymi z R. O. (1) oraz R. D. . Osoby te, podobnie jak pozwany miały zawarte umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. W ich przypadku, umowy te w związku z zakończeniem stosunku pracy zostały jednak rozwiązane przez stronę powodową. Niemniej jednak z całą stanowczością podkreślić trzeba, iż sytuacja tych osób była zgoła odmienna od sytuacji pozwanego. Osoby te pracowały wprawdzie w dziale handlowym razem z pozwanym, jednakże na innych stanowiskach i co do zasady nie można porównywać ich sytuacji z sytuacją pozwanego. R. O. (1) od 2019 r. był przełożonym pozwanego. W. on szerszy zakres wiedzy na temat klientów niż pozwany, który pracował w jednym z 4 zespołów. Natomiast R. D. był doradcą techniczno-handlowym i pracował na niższym stanowisku niż pozwany. Z okoliczności faktycznych wynika natomiast, iż do rozwiązania umowy o zakazie konkurencji z R. O. (1) doszło z tego względu, iż otrzymał on od prezesa propozycję przejścia do innej spółki z grupy – spółki (...) . Po przejściu do spółki miał otrzymać nową umowę o zakazie konkurencji. Jednakże z uwagi na niejasności personalne, ostatecznie nie zdecydował się na zawarcie umowy ze spółką (...) . Rozwiązaniu umowy o zakazie konkurencji towarzyszyły więc szczególne okoliczności, jeżeli chodzi o R. O. (1) . Dalej należy zauważyć, że sytuacja R. D. nie jest sytuacją tożsamą do sytuacji pozwanego, albowiem nie zachodzi tutaj tożsamość stanowisk. Podsumowując ten element, należy także podkreślić ponownie, że pozwany nie podał pracodawcy z którym nawiązuje współpracę, a jednocześnie nie tylko on nie został zwolniony z umowy o zakazie konkurencji. Ogólnie stwierdzić przy tym należy, że nie można czynić wierzycielowi wielu należności zarzutu z tego względu, że swoje uprawnienia realizuje wobec wybranego dłużnika, czy wybranych dłużników. W tych realiach zachodzi analogiczna sytuacja, natomiast co szczególnie istotne, sytuacje prawne zwolnionych pracowników nie są tożsame do sytuacji prawnej powoda ze względu na różnice stanowisk, różnicę co do okoliczności rozwiązania umowy oraz z uwagi na fakt, że pozwany nie podał pracodawcy miejsca w którym podejmuje kolejne zatrudnienie. Reasumując Sąd uznał, że umowa łącząca strony, chociaż częściowo wadliwa wiązała strony, zaś pozwany naruszył reguły dotyczące zakazu konkurencji. Odmienne podejście do analizowanego stanu faktycznego w istocie sankcjonowałoby sytuację w której pozwany pozostawał świadomie w stosunkach konkurencyjnych, mimo wyraźnego zobligowania się do powstrzymania się od tego rodzaju działań, przy jednoczesnym pobieraniu z tego tytułu odszkodowania, które finalnie sięgało 21.000,00 zł. Tego rodzaju działanie nie zostało zaaprobowane, gdyż Sąd ważąc słuszne interesy, nie mógł pominąć również interesów pracodawcy, który podejmował działania zmierzające do ochrony swoich interesów w sposób dopuszczalny i proporcjonalny. Sąd nie podziela na koniec zarzutu jakoby w tym wypadku nie było w ogóle mowy o tajemnicy przedsiębiorstwa z uwagi na powiązania kapitałowo – osobowe pomiędzy spółkami grupy W.EG oraz z uwagi na nieujawnienie w tym wypadku stosunku dominacji spółki W.EG. – zgodnie z regułami z art. 21 1 i następne kodeksu spółek handlowych z dnia 15 września 2000 r. (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 18). W literaturze przedmiotu, a także w orzecznictwie sądów w zakresie tajemnicy przedsiębiorstwa powszechnie odwołuje się, przesądzając, czy pracownik podjął działania konkurencyjne, do przesłanki z art. 11 ustawy z 16.4.1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.jedn.: Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.). Przepis ten definiuje tajemnicę przedsiębiorstwa ( art. 11 ust. 4 ). W myśl tego przepisu wykorzystanie lub ujawnienie informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi czyn nieuczciwej konkurencji, w szczególności gdy następuje bez zgody uprawnionego do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi i narusza obowiązek ograniczenia ich wykorzystywania lub ujawniania wynikający z ustawy, czynności prawnej lub z innego aktu albo gdy zostało dokonane przez osobę, która pozyskała te informacje, dokonując czynu nieuczciwej konkurencji. Jednocześnie sama umowa o zakazie konkurencji w § 6 umowy określała informacje traktowane jako tajemnice przedsiębiorstwa. Biorąc pod uwagę powyższe, nie można traktować sytuacji w których z woli wspólnika, czy jedynego akcjonariusza spółki jakaś pula informacji zostaje udostępniono zarówno świadomie formalnie podmiotom trzecim – skoro następuje to za zgodą uprawnionego. Istotą zakazu konkurencji jest bowiem ograniczenie wypływu danych poza krąg podmiotów, który to krąg swobodnie określa pracodawca. Tym bardziej jednocześnie incydentalny wypływ informacji pod wpływem błędu, czy pomyłki nie będzie niwelował charakteru informacji, które stanowią o funkcjonowaniu danej jednostki, będących jej tajemnicą przedsiębiorstwa. Zgodnie z § 4 ust. 1 umowy, w przypadku naruszenia przez pozwanego umowy, był on zobowiązany do zapłaty na rzecz strony powodowej kary umownej w wysokości 50% wynagrodzenia otrzymanego przed ustaniem stosunku pracy przez okres odpowiadający okresowi obowiązywania zakazu konkurencji. Natomiast zgodnie z § 4 ust. 2 umowy, strona powodowa była uprawniona do dochodzenia odszkodowania przenoszącego wysokość kary umownej, a także do żądania zwrotu bezpodstawnie pobranego odszkodowania, o którym mowa w § 5. W tym miejscu należy podkreślić, iż zastrzeżenie kary umownej w umowie o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy jest jak najbardziej dopuszczalne. Czym innym jest bowiem umowa o zakazie konkurencji w czasie trwania stosunku pracy, a czym innym po jego ustaniu. Dlatego też w takim przypadku należy odnieść się do art. 483 § 1 k.c. (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2003 r., I PK 528/02, OSNP 2004 nr 19, poz. 336; z dnia 27 stycznia 2004 r., I PK 222/03, PiZS 2006 nr 8, s. 31; z dnia 5 kwietnia 2005 r., I PK 196/04, OSNP 2005 nr 22, poz. 354; z dnia 4 lipca 2007 r., II PK 359/06, OSNP 2008 nr 15-16, poz. 223 i z dnia 23 stycznia 2008 r., II PK 127/07, OSNP 2009 nr 13-14, poz. 168). Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I wyroku, zasądził od pozwanego na rzecz strony powodowej łączną kwotę 42.000,00 zł, z czego kwota 21.000,00 zł stanowiła karę umową, a kwota 21.000,00 zł stanowiła zwrot wypłaconego pozwanemu odszkodowania. W sprawie nie było sporu co do tego, iż 50% wynagrodzenia pozwanego otrzymywanego przed ustaniem stosunku pracy wynosiło 3.500,00 zł, co przy 6-cio miesięcznym okresie obowiązywania umowy dawało odszkodowanie w łącznej kwocie 21.000,00 zł (6 x 3.500,00 zł). Zasądzoną kwotę Sąd na podstawie art. 481 § 1 k.c. przyznał wraz z odsetkami ustawowymi za zwłokę, zgodnie z żądaniem pozwu, liczonymi od dnia 29 listopada 2023 r. do dnia zapłaty. Pozwany został wezwany do zapłaty pismem z dnia 30 października 2023 r., które zostało odebrane przez niego w dniu 21 listopada 2023 r. Zatem w zwłoce pozostawał od 22 listopada 2023 r. O kosztach postępowania w punkcie II wyroku, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 98 § 1 k.p.c. Pozwany przegrał proces w całości, w związku z czym zobowiązany był do zwrotu stronie powodowej kosztów postępowania. Na koszty te złożyły się: - opłata od pozwu w kwocie 2.100,00 zł ustalona na podstawie § 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U.2024.959), - opłata za czynności radcy prawnego, której wysokość została ustalona na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) i wynosiła 2.700,00 zł (¾ z 3.600,00 zł). Razem było to więc 4.800,00 zł (2.100,00 zł + 2.700,00 zł). Opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa nie podlega zwrotowi bowiem w sprawach z zakresu prawa pracy w ustawie o opłacie skarbowej jest podmiotowe zwolnienie z obowiązku jej uiszczania w tej kategorii spraw (art. 2 ust. 1 pkt 1 lit f ustawy o opłacie skarbowej). O odsetkach od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c.