IV P 149/13

Sygn. akt VPa 59/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 maja 2014 roku Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy w składzie następującym: Przewodniczący – SSO Jacek Wilga (spr.) Sędziowie: SSO Andrzej Marek SSO Krzysztof Główczyński Protokolant: Ewa Sawiak po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2014 roku w Legnicy na rozprawie sprawy z powództwa A. S. i D. S. przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K. o przywrócenie do pracy na skutek apelacji powódek od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy w Lubinie z dnia 27 stycznia 2014 roku sygn. akt IV P 149/13 I. oddala apelację, II. nie obciąża powódek kosztami zastępstwa procesowego należnymi stronie pozwanej w postępowaniu apelacyjnym. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt IV P 149/13 Sąd Rejonowy w Lubinie oddalił powództwo A. S. i D. S. skierowane przeciwko (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. o przywrócenie do pracy (punkt I), nie obciążając powódek kosztami zastępstwa procesowego należnymi stronie pozwanej (punkt II). Powyższe rozstrzygnięcie Sąd I instancji powziął po ustaleniu, że D. S. i A. S. były zatrudnione w (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. na podstawie umów o pracę zawartych na czas nieokreślony jako kasjerki-sprzedawczynie. Sąd Rejonowy ustalił dalej, że w dniu 21 kwietnia 2013 r. A. S. , wbrew obowiązującej u strony pozwanej zasadzie zakupu przecenionych towarów po godzinach pracy lub w czasie przerwy śniadaniowe, odłożyła w miejsce niedostępne dla klientów przecenione piersi z kurczaka, za które powódki zapłaciły o godz. 21:10. Przed tym zdarzeniem, około godz. 20:53 D. S. udała się zaś na stoisko delikatesy nabiał, gdzie ukroiła sobie i zjadła dwa spore kawałki kiełbasy. Pismem z dnia 29 maja 2013 r. strona pozwana rozwiązała umowy o pracę z A. S. oraz z D. S. z zachowaniem okresu wypowiedzenia z uwagi na naruszenie Regulaminu Pracy, polityk i procedur obowiązujących u Pracodawcy i ustalonego w zakładzie pracy porządku, naruszenie obowiązku przestrzegania czasu pracy ustalonego w zakładzie pracy oraz utratę zaufania związaną z wyżej wskazanymi okolicznościami powodującą, że pracodawca nie widzi możliwości kontynuowania zatrudnienia powódek, zwłaszcza że zajmowały one stanowisko, na którym miały stały kontakt i pieczę nad jego mieniem. Przy tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał powództwo A. S. i D. S. za nieuzasadnione. Wskazał, że przyczyny rozwiązania z powódkami umów o pracę za wypowiedzeniem były prawdziwe. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało bowiem, że powódki znały procedurę zakupu towarów przecenionych obowiązujących u strony pozwanej, a mimo to odłożyły filety z kurczaka w miejsce niedostępne dla klientów w celu ich późniejszego zakupu. Jednocześnie pracownice nie zdołały wykazać, że ich zachowanie było aprobowane ze strony przełożonych. Sąd I instancji argumentował dalej, że nagranie z monitoringu oraz zeznania przesłuchanych w sprawie świadków potwierdziły okoliczność, że w dniu 21 kwietnia 2013 r. D. S. udała się na stoisko delikatesy nabiał, gdzie skonsumowała dwa kawałki kiełbasy. Z treści ewidencji czasu pracy powódek wynikało zaś, że A. S. i D. S. poświadczyły, że zmianę w tym dniu zakończyły o godz. 21:15, podczas gdy o godz. 21:10 dokonywały płatności za odłożony wcześniej towar. Zdaniem Sądu Rejonowego tak opisane, nieuczciwe zachowania powódek uzasadniały utratę zaufania ze strony pracodawcy, a przez to wypowiedzenie umów o pracę. Powyższy wyrok zaskarżyły w całości A. S. i D. S. , zarzucając naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. , poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego, skutkującej przyjęciem, że przyczyny rozwiązania z powódkami stosunków pracy były prawdziwe i uzasadniały podjęcie decyzji o rozwiązaniu stosunków pracy z powódkami oraz przepisów dotyczących wypowiedzenia umowy o pracę poprzez podanie przyczyny nierzeczywistej w okolicznościach, gdy mimo istnienia wcześniejszych regulaminów pracodawca w sposób dorozumiany zmienił zasady postępowania. Wskazując na powyższe, powódki wniosły o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. W odpowiedzi na apelacje strona pozwana wniosła o jej oddalenie. Wskazała, że zarzuty podniesione w apelacji są bezpodstawne i nieuzasadnione, gdyż Sąd I instancji nie naruszył przepisów prawa procesowego. Sąd Okręgowy uznając ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy za prawidłowe i przyjmując je za własne zważył, co następuje: Apelacja jest nieuzasadniona. Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Ocena wiarygodności i mocy przeprowadzonych dowodów powinna odpowiadać regułom logicznego myślenia wyrażającym formalne schematy powiązań między podstawami wnioskowania i wnioskami oraz uwzględniać zasady doświadczenia życiowego będące wyznacznikiem granic dopuszczalnych wniosków i stopnia prawdopodobieństwa ich przydatności w konkretnej sytuacji. Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to taka ocena dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 § 1 k.p.c. , choćby dowiedzione zostało, że z tego samego materiału dałoby się wysnuć równie logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski odmienne. Tylko w przypadku wykazania, że brak jest powiązania, w świetle kryteriów wyżej wzmiankowanych, przyjętych wniosków z zebranym materiałem dowodowym, możliwe jest skuteczne podważenie oceny dowodów dokonanej przez sąd. Nie jest wystarczająca sama polemika naprowadzająca wnioski odmienne, lecz wymagane jest wskazanie, w czym wyraża się brak logiki lub uchybienie regułom doświadczenia życiowego w przyjęciu wniosków kwestionowanych. Zdaniem Sądu Odwoławczego Sąd I Instancji wyprowadził ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprawny logicznie wniosek, że wskazane powódkom w oświadczeniach z dnia 29 maja 2013 r. przyczyny wypowiedzenia umów o pracę były rzeczywiste. Przede wszystkim należy podkreślić, że w (...) Sp. z o.o. w K. obowiązywały jasne zasady nabywania przecenionych produktów spożywczych, które były znane zatrudnionym tam pracownikom. Powyższe wynika z zeznań świadków M. M. , U. T. , B. B. , A. B. , W. S. , M. Ć. , Ł. W. oraz J. J. , którzy zgodnie wskazali, że mieli prawo zakupu przecenionych towarów po godzinach pracy lub w czasie przerwy śniadaniowe, zaś praktyka odkładania przecenionych towarów w miejsce niedostępne dla klientów, w celu późniejszego zakupu nie była akceptowana. Reguły te zostały również formalnie utrwalone w treści pisma z dnia 3 lutego 2012 r. zatytułowanego „zasady korzystania z przecen, obniżek oraz sezonowych wyprzedaży przez pracowników (...) , z którym zaznajamiano pracowników, a w tym również D. S. , która odmówiła jego podpisania. Jakkolwiek przesłuchana w sprawie S. S. zeznała, że przełożeni powódek wiedzieli o odkładaniu przecenionych towarów, w celu późniejszego zakupu i wręcz zachęcali do tego rodzaju postępowania, to jednak twierdzenia te były odosobnione. Jak zauważył przy tym Sąd Rejonowy, stosunek pracy S. S. w (...) Sp. z o.o. w K. ustał właśnie z tej przyczyny, że pracownica nie przestrzegała reguł dotyczących nabywania produktów spożywczych po okazyjnych cenach. Jej zeznania musiały być zatem ocenione z dużą ostrożnością i zasadnie Sąd Rejonowy nie dał im wiary w pełni. Wskazać należy ponadto, że ewentualna wiedza przełożonych o praktyce odkładania przecenionych towarów nie pozbawiała ich prawa do reakcji w sytuacji stwierdzenia tego typu uchybień u powódek i nie czyniła z tej przyczyny wypowiedzenia nieuzasadnionym. Przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę nie musi mieć bowiem szczególnej wagi i doniosłości. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostawała podnoszona w apelacji okoliczność, że A. S. odłożyła dla siebie i D. S. filety z kurczaka dopiero po trzeciej obniżce cen, gdy ze strony klientów nie było zainteresowania tym towarem. Istotą zarzutu pracodawcy było bowiem postępowanie sprzeczne z obowiązującymi procedurami nabywania przecenionych produktów, a pośrednio również załatwianie spraw prywatnych w czasie przeznaczonym na realizację obowiązków pracowniczych. Powódkom nie zarzucano nawet spowodowania jakiejkolwiek straty w mieniu pracodawcy. Odnosząc się do dalszych zarzutów apelacji należy wskazać, że za przecenione produkty spożywcze powódki zapłaciły przy kasie samoobsługowej około godz. 21:10, podczas gdy zgodnie z ewidencją i rozliczenia czasu pracy D. S. z kwietnia 2013 r. wynikało, że tego dnia pracownice zakończyły zmianę o godz. 21:15. Jednocześnie z treści zeznań M. Ć. , przełożonej powódek wynikało, że fakt wcześniejszego zakończenia pracy w danym dniu każdorazowo znajdował odzwierciedlenie w treści dokumentów ewidencjonujących czas pracy. Okoliczność tę potwierdziła przesłuchana w sprawie E. W. oraz J. J. . Jeśli wiec uznać, że D. S. i A. S. w dniu 21 kwietnia 2013 r. zakończyły pracę o godz. 21:00, to umieszczenie na wpisie do ewidencji i rozliczenia czasu pracy innej, późniejszej godziny było poświadczeniem nieprawdy, gdyż stwierdzało stan sprzeczny z rzeczywistością. Nie sposób podzielić również zarzutu apelacji, że spożycie przez D. S. dwóch kawałków kiełbasy w czasie pracy służyło degustacji na prośbę klientów. Zarzucana czynność miała bowiem miejsce tuż przed zakończeniem zmiany w czasie, gdy przy stoisku delikatesy nabiał nie było już klientów. Wskazać należy ponadto, że o ile w treści apelacji powódki sformułowały wprost jedynie zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, to jednak z jego treści dało się wyprowadzić również zarzut naruszenia prawa materialnego. W tym względzie należy zauważyć jednak, że zarzut apelacji musi być przez stronę podany w sposób na tyle szczegółowy, aby Sąd drugiej instancji mógł przeprowadzić postępowanie w odpowiednim kierunku oraz aby zarzucane przez skarżącego wadliwości wyroku lub postępowania stanowiły właściwe uzasadnienie wniosków apelacyjnych. Tymczasem w uzasadnieniu apelacji powódki nie wyjaśniły, naruszenia jakiego przepisu w ich ocenie dopuścił się Sąd Rejonowy oraz na czym miała polegać zarzucona obraza prawa materialnego. W tym stanie rzeczy, apelacja pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu w oparciu o treść art. 385 k.p.c. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania Sąd Odwoławczy oparł na podstawie art. 102 k.p.c. uwzględniając okoliczności dotyczące stanu majątkowego i sytuacji życiowej powódek.