IV P 1293/23

Sygnatura akt IV P 1293/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Wrocław, dnia 24 września 2025 roku Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie: Przewodniczący: Asesor Sądowy Krzysztof Trnka Ławnicy: Ławnik Danuta Szczęśniak, Ławnik Maciej Wojakowski Protokolant: Przemysław Studziński po rozpoznaniu w dniu 10 września 2025 roku we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa E. B. przeciwko spółce (...) sp. z o. o. z siedzibą we W. o zapłatę odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, o zapłatę wynagrodzenia za pracę oraz o zapłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. I. zasądza od pozwanej spółki (...) sp. z o. o. z siedzibą we W. na rzecz powódki E. B. kwotę 19.643,07 (dziewiętnastu tysięcy sześciuset czterdziestu trzech złotych i siedmiu groszy) brutto tytułem wynagrodzenia za pracę, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi względem następujących kwot: - względem kwoty 6.880,24 złotych (sześciu tysięcy ośmiuset osiemdziesięciu złotych i dwudziestu czterech groszy) brutto od dnia 11 września 2023 roku do dnia zapłaty; - względem kwoty 3.858,53 złotych (trzech tysięcy ośmiuset pięćdziesięciu ośmiu złotych i pięćdziesięciu trzech groszy) brutto od dnia 11 października 2023 roku do dnia zapłaty; - względem kwoty 8.904,30 złotych (ośmiu tysięcy dziewięciuset czterech złotych i trzydziestu groszy) od dnia 11 listopada 2023 roku do dnia zapłaty; II. zasądza od pozwanej spółki (...) sp. z o. o. z siedzibą we W. na rzecz powódki E. B. kwotę 2.137,20 złotych (dwóch tysięcy stu trzydziestu siedmiu złotych i dwudziestu groszy) brutto tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia 8 listopada 2023 roku do dnia zapłaty; III. zasądza od pozwanej spółki (...) sp. z o. o. z siedzibą we W. na rzecz powódki E. B. kwotę 6.547,69 złotych (sześciu tysięcy pięciuset czterdziestu siedmiu złotych i sześćdziesięciu dziewięciu groszy) tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia 8 stycznia 2024 roku do dnia zapłaty; IV. oddala powództwo w pozostałym zakresie: V. zasądza od pozwanej spółki (...) sp. z o. o. z siedzibą we W. na rzecz powódki E. B. kwotę 5.937,12 złotych (pięciu tysięcy dziewięciuset trzydziestu siedmiu złotych i dwunastu groszy) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia prawomocności niniejszego wyroku do dnia zapłaty; VI. nadaje niniejszemu wyrokowi w zakresie punktu I sentencji rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 6.547,69 złotych (sześciu tysięcy pięciuset czterdziestu siedmiu złotych i sześćdziesięciu dziewięciu groszy). Sygnatura akt IV P 1293/23 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 28 listopada 2023 r. (data nadania w placówce pocztowej) powódka E. B. wniosła o zasądzenie od strony pozwanej (...) sp. z o.o. we W. : 1. kwoty 11.680,50 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwot: - 5.020,63 zł od dnia 11 września 2023 r. do dnia zapłaty, - 2.959,87 zł od dnia 11 października 2023 r. do dnia zapłaty, - 6.400,0 zł od dnia 11 listopada 2023 r. do dnia zapłaty; 2. kwoty 7.500,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia. Nadto, powódka domagała się zwrotu kosztów postępowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie stosownie do norm przepisanych. Uzasadniając swoje powództwo powódka podniosła, że pozostawała zatrudniona u strony pozwanej na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony na stanowisku dyrektora generalnego. Wyjaśniła, że pracodawca nie wywiązał się ze swoich obowiązków i częściowo nie wypłacił jej wynagrodzenia za pracę w sierpniu i wrześniu 2023 r., a za październik 2023 r. w całości, przy czym nie poinformował powódki o przyczynach takiego postępowania. Ponadto, powódka zaznaczyła, że nie zgadza się ze wskazanymi w oświadczeniu pracodawcy przyczynami rozwiązania z nią umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia. Wyjaśniła, że latem 2023 r. złożyła wniosek o urlop wypoczynkowy w październiku 2023 r. Pracodawca w żaden sposób się do niego nie odniósł, w związku z czym powódka skorzystała z przysługującego jej prawa do wypoczynku w dniach 16 – 20 października 2023 r. Zaznaczyła, że jej nieobecność nie spowodowała jakiejkolwiek dezorganizacji pracy spółki. Odnośnie drugiej przyczyny wskazanej przez pracodawcę powódka podała, że została ona sformułowana w sposób na tyle ogólny, że odniesienie się do niej jest znacznie utrudnione. Dodała, że w 2021 r. strona pozwana zatrudniała innych pracowników, którzy z racji wykonywanych obowiązków także brali udział w obrocie dokumentami istotnymi z punktu widzenia prowadzenia ksiąg rachunkowych. Zaprzeczyła także, by „pobrała” dokumentację kadrową spółki. W odpowiedzi na pozew strona pozwana (...) sp. z o.o. we W. wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska strona pozwana wskazała, że rola powódki w pozwanej spółce była zdecydowanie istotniejsza niż powódka próbuje wykazać, sprowadzając zakres swoich obowiązków do roli szeregowego pracownika. Rolą powódki było niejako prowadzenie wszelkich spraw spółki, o czym świadczy jej szerokie umocowanie oraz wysokie stanowisko kierownicze i związany z nim zakres obowiązków i uprawnień. Odnosząc się do żądania powódki w zakresie wynagrodzenia strona pozwana wskazała, że w 2022 r. doszło do istotnego spowolnienia jej działalności produkcyjnej i spółka zasadniczo nie otrzymuje dalszych zleceń, co wiąże się z brakiem wpływów. Do wygaszenia działalności produkcyjnej i usługowej doszło z wyłącznej winy powódki. Ponadto, powódka zasadniczo od grudnia 2022 r. nie pojawiała się w siedzibie pozwanej spółki ze względu na niezdolność do pracy. Powyższe jednoznacznie świadczy o tym, że w rzeczywistości nie istniała konieczność wykonywania jakichkolwiek czynności związanych z reklamacjami, bowiem nie było innego niż powódka pracownika, zaś powódka niemal cały 2023 rok przebywała na zwolnieniu lekarskim. Mimo, że powódka w miesiącach sierpień – październik 2023 r. formalnie pozostawała w stosunku pracy, to nie wykonała na rzecz pracodawcy żadnych czynności. Nie zostały przy tym spełnione przypadki, w których pracownik mógłby zachować prawo do wynagrodzenia w okresie nieświadczenia pracy, gdyż powódka nie wykazywała jakiejkolwiek gotowości do pracy w tych miesiącach. Dalej, w ocenie strony pozwanej samowolne rozpoczęcie przez powódkę urlopu wypoczynkowego w sytuacji, w której powódka była jedynym pracownikiem spółki, bez informowania o tym zamiarze kogokolwiek stanowiło ciężkie naruszenie jej podstawowego obowiązku pracowniczego dotyczącego przestrzegania czasu pracy. Powódka odmawiała także wydania pobranej dokumentacji kadrowej, księgowej i korporacyjnej spółki, która została wyprowadzona przez nią z siedziby spółki. Strona pozwana zaznaczyła, że brak aktywnej produkcji nie zwalniał powódki od obowiązku dalszego działania na jej rzecz w niezbędnym zakresie. Jednocześnie podkreśliła, że nie ma wiedzy o tym, dlaczego dokumentacja spółki została przez powódkę przekazana poza siedzibę spółki osobom trzecim, nieuprawnionym do posiadania i wglądu w dokumentację. W piśmie procesowym z dnia 21 maja 2025 r. (k. 232) powódka rozszerzyła pozew w ten sposób, że wniosła o zasądzenie od strony pozwanej kwoty 21.780,27 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi do dnia zapłaty, na którą to kwotę składały się 6.880,14 zł z odsetkami od dnia 11 września 2023 r., 3.858,53 zł z odsetkami od dnia 11 października 2023 r., 8.904,30 zł z odsetkami od dnia 11 listopada 2023 r. oraz ekwiwalent za niewykorzystany urlop w wysokości 2.137,20 zł wraz z odsetkami od dnia 8 listopada 2023 r. do dnia zapłaty. Na terminie rozprawy w dniu 10 września 2025 r. pełnomocnik powódki wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotnej stawki minimalnej. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Strona pozwana (...) sp. z o.o. we W. została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 18 czerwca 2019 r. Przedmiotem jej przeważającej działalności jest (...) 22, 23, Z, produkcja wyrobów dla budownictwa z tworzyw sztucznych. Dowód: - informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców, stan na dzień 28.11.2023 r., k. 24 – 25. Pozwana spółka założona została w celu obsługi inwestycji deweloperskich prowadzonych przez grupę H. . Strona pozwana miała zakład produkcyjny, który początkowo znajdował się przy ul. (...) , ale potem został przeniesiony do budynku przy ul. (...) . Pozwana spółka obsługiwała nie tylko zamówienia od grupy H. , ale też zamówienia pochodzące od innych podmiotów. Maszyny produkcyjne, w które był wyposażony zakład produkcyjny pozwanej spółki były stare, trzydziestoletnie i energochłonne. Trudno było utrzymać konkurencyjne ceny produktów wytworzonych przy ich użyciu. Pełnomocnikiem innych spółek z grupy H. , reprezentującym je w kontaktach z pozwana spółka, był P. J. . Dowód: - zeznania świadka P. J. , e-protokół rozprawy z dn. 29.01.2025 r. protokół skrócony k. 166 – 166. Jednym z udziałowców pozwanej spółki była spółka Grupa (...) sp. z o. o. z siedzibą we W. , której członkiem zarządu i dyrektorem zarządzającym był J. W. . Kolejnym udziałowcem strony pozwanej była spółka (...) sp. z o.o. , której reprezentantem był R. P. . Dowód: - zeznania świadka J. W. , e-protokół rozprawy z dn. 29.01.2025 r. protokół skrócony k. 163 – 165, - informacje odpowiadające odpisowi pełnemu z rejestru przedsiębiorców, stan na dzień 06.03.2025 r., k. 209 – 221. Od założenia pozwanej spółki w 2019 r. do czerwca 2021 r. prezesem zarządu spółki była powódka. W tamtym okresie czasu powódka nie była pracownikiem pozwanej spółki. Z pozwana spółką łączył ją stosunek wyłącznie korporacyjny. Za kontakty z księgowością w tamtym czasie była odpowiedzialna pracownica pozwanej spółki (...) . Na początku działalności pozwana spółka zatrudniała około 17 pracowników. Z biegiem czasu redukowała zatrudnienie. Od jesieni 2022 roku powódka była jedynym pracownikiem pozwanej spółki. Dowód: - przesłuchanie powódki, e-protokół rozprawy z dn. 21.05.2025 r. protokół skrócony k. 245 - 246, - zeznania świadka P. J. , e-protokół rozprawy z dn. 29.01.2025 r. protokół skrócony k. 166 – 166. W dniu 1 czerwca 2021 r. powódka zawarła z (...) sp. z o.o. umowę o pracę na czas nieokreślony, na podstawie której została zatrudniona na stanowisku dyrektora generalnego w pełnym wymiarze czasu pracy za miesięcznym wynagrodzeniem zasadniczym w kwocie 4.400,00 zł netto. Wynagrodzenie za pracę było wypłacane raz w miesiącu, 10. dnia następnego miesiąca kalendarzowego. Do obowiązków powódki na zajmowanym przez nią stanowisku należało: zapewnianie funkcjonowania i ciągłości pracy przedsiębiorstwa, warunków jego działania i organizacji pracy, nadzorowanie i koordynowanie działań operacyjnych wszystkich działów, kierowanie podległym zespołem kierowników i pracowników, optymalizowanie i zarządzanie zasobami i kosztami firmy, w tym kapitałem ludzkim oraz zasobami materialnymi, nadzorowanie realizacji budżetu całego przedsiębiorstwa, realizowanie celów finansowych postawionych przez zarząd, reprezentowanie przedsiębiorstwa, w ramach posiadanych upoważnień, w stosunkach z pracownikami i kontrahentami, utrzymywanie relacji z otoczeniem biznesowym przedsiębiorstwa, sprawowanie nadzoru nad zapewnianiem przestrzegania przepisów o tajemnicy ustawowo chronionej oraz tajemnicy przedsiębiorstwa, sprawowanie nadzoru nad zapewnieniem bezpiecznego środowiska pracy oraz przestrzeganiem tajemnicy służbowej, zasad etyki zawodowej oraz przepisów bhp, ochrony ppoż. i ochrony środowiska. Zgodnie z zakresem czynności obowiązującym powódkę jej zastępcą był J. W. . W dniu 28 września 2021 r. zarząd strony pozwanej udzielił powódce samoistnej prokury do reprezentowania spółki. Od dnia 1 stycznia 2023 r. wynagrodzenie powódki wynosiło 6.400,00 zł netto miesięcznie. Strony zawarły aneks do umowy o pracę, zmieniający wysokość wynagrodzenia powódki. Powódka parafowała aneks w imieniu spółki, czyniąc to za wiedzą i zgodą prezesa zarządu pozwanej spółki (...) . Dowód: - umowa o pracę na czas nieokreślony z dn. 01.06.2021 r., k. 9, 62 oraz w aktach osobowych powódki, - zakres czynności pracownika z dn. 01.06.2021 r., k. 11, 63 oraz w aktach osobowych powódki, - informacja o warunkach zatrudnienia z dn. 01.06.2021 r., k. 12, 64 oraz w aktach osobowych powódki, - uchwała zarządu spółki z dn. 28.09.2021 r., k. 66, - oświadczenie zarządu spółki z dn. 28.09.2021 r., k. 65, - aneks do umowy o pracę z dn. 30.12.2022 r., k. 10, 67 oraz w aktach osobowych powódki; - przesłuchanie powódki, e-protokół rozprawy z dn. 21.05.2025 r. protokół skrócony k. 245 – 246. J. W. otrzymał pełnomocnictwo do zastępowania pozwanej spółki, które udzielone zostało mu uchwałą zgromadzenia wspólników i nie odwołano go po tym, jak spółka (...) przestała być udziałowcem pozwanej spółki. Dowód: - zeznania świadka J. W. , e-protokół rozprawy z dn. 29.01.2025 r. protokół skrócony k. 163 – 165. Pozwana spółka powierzyła prowadzenie swoich spraw kadrowych oraz prowadzenie i przechowywanie dokumentacji pracowniczej spółce (...) sp. z o. o. z siedzibą we W. . Pozwana spółka powierzyła również spółce (...) sp. z o. o. z siedzibą we W. prowadzenie swojej księgowości i sprawozdawczości finansowej. Dokumentacja była prowadzona w segregatorach (z podziałem na wezwania do zapłaty, faktury VAT i inne dokumenty finansowe) oraz teczkach (akta osobowe pracowników). W okresie pandemii strona pozwana zmieniła prowadzenie dokumentacji na cyfrową, w tym m.in. skanowano faktury. Wszystkie dokumenty kadrowe, księgowe i finansowe były dostarczane w formie fizycznej lub elektronicznej do biura rachunkowego (...) . W listopadzie/grudniu 2022 r. spółka (...) poinformowała pozwaną spółkę, że w związku z brakiem płatności za świadczone usługi nie będzie już prowadzić księgowości strony pozwanej. Prezes zarządu pozwanej spółki R. P. został o tym zawiadomiony. (...) zwróciło się o odbiór dokumentów, które biuro rachunkowe zgromadziło świadcząc usługi na rzecz pozwanej spółki, w szczególności faktur VAT, zgromadzonych zanim pozwana spółka przeszła na faktury elektroniczne. W dniu 27 lutego 2023 powódka odebrała dokumenty kadrowe, księgowe i finansowe pozwanej spółki z biura rachunkowego (...) i wszystkie przewiozła do siedziby spółki przy ul. (...) . W tym samym budynku miał swoje biuro prezes zarządu pozwanej spółki R. P. . R. P. miał swobodny dostęp do tych dokumentów. R. P. przychodził do siedziby spółki aby podpisać deklaracje podatkowe i sprawozdania finansowe spółki. W budynku przy ul. (...) swoje biuro rachunkowe prowadzi również księgowa A. K. , której pozwana spółka powierzyła prowadzenie swojej księgowości po tym, jak usługi tego rodzaju na rzecz pozwanej spółki przestało świadczyć biuro rachunkowe (...) . Dowód: - przesłuchanie powódki, e-protokół rozprawy z dn. 21.05.2025 r. protokół skrócony k. 245 - 246, - zeznania świadka P. J. , e-protokół rozprawy z dn. 29.01.2025 r. protokół skrócony k. 166 – 166; - protokoły przekazania dokumentów księgowych z dn. 27.02.2023 r., k. 69 - 70, - korespondencja mailowa, k. 68, - korespondencja mailowa z (...) , k. 109 – 111. W okresie pandemii strona pozwana otrzymywała mniej zleceń i zaczęły pojawiać się problemy z płatnościami. Do września/października 2022 r. kontynuowano działalność produkcyjną. W pewnym momencie zatrudnione pozostawały tylko 3 osoby, a ostatecznie jedynym pracownikiem była powódka. Jesienią 2022 r. powódka rozwiązała ostatnią umowę o pracę z pracownikiem pozwanej spółki. Mimo wszystko starała się szukać nowych zleceń. Dowód: - przesłuchanie powódki, e-protokół rozprawy z dn. 21.05.2025 r. protokół skrócony k. 245 – 246; - zeznania świadka P. J. , e-protokół rozprawy z dn. 29.01.2025 r. protokół skrócony k. 166 – 166. Spółka (...) .com sp. z o.o. z siedzibą we W. , której udziałowcem i prezesem zarządu jest J. W. , dzierżawiła teren przy ul. (...) , gdzie pozwana spółka pierwotnie miała swoja siedzibę i prowadziła zakład produkcyjny. W październiku/listopadzie 2022 r. rozwiązała się umowa dzierżawy ww. nieruchomości przez spółkę (...) .com i pozwana spółka musiała się przenieść do nowej siedziby przy ul. (...) . W ramach przeprowadzki przenoszono dokumenty w segregatorach, urządzenia i maszyny. W przeprowadzce braki udział: powódka, J. W. , P. J. i M. B. . Jesienią 2023 roku R. P. zażądał od J. W. , żeby wydał mu wszystkie dokumenty spółek z grupy H. , w których posiadanie wszedł z racji tego, że był ich pełnomocnikiem oraz tego, że reprezentował spółki, które były udziałowcami w spółkach z grupy H. . J. W. wszystkie posiadane dokumenty spółkę z grup H. zwrócił. Część dokumentów wydał M. B. , działającemu jako pełnomocnik R. P. . Pozostałą cześć wydał A. L. , działającemu jako pełnomocnik R. P. . Dowód: - zeznania świadka J. W. , e-protokół rozprawy z dn. 29.01.2025 r. protokół skrócony k. 163 – 165; - oświadczenie z dn. 09.10.2023 r., k. 82. Jesienią 2022 roku obiekt przy ulicy (...) został całkowicie opróżniony i wszystko co należało do spółki, w tym dokumenty, zostały przeniesione do nowej lokalizacji. Prezes zarządu R. P. bywał tam i miał do nich dostęp. Dokumentacja kadrowa pozwanej spółki trafiła do biura rachunkowego (...) . Dowód: - zeznania świadka P. J. , e-protokół rozprawy z dn. 29.01.2025 r. protokół skrócony k. 166 - 166, - przesłuchanie powódki, e-protokół rozprawy z dn. 21.05.2025 r. protokół skrócony k. 245 – 246. Po przeniesieniu na ul. (...) produkcji, strona pozwana nie uruchomiła produkcji. Jej kontynuowanie nie było opłacalne ekonomicznie. Korzystając z bazy klientów powódka przyjmowała zlecenia, które były realizowane przez zewnętrznych producentów. Powódka zajmowała się reklamacjami, jeśli wpływały. S. z siedziby przy ul. (...) zostały zezłomowane. Decyzję o tym podjął pełnomocnik R. P. M. B. . Dochód z zezłomowania starych maszyn trafił na rachunek bankowy spółki. W 2023 r. spółka już niczego nie produkowała. Produkcja została przerwana z uwagi na jej nieopłacalność. Strona pozwana kupowała okna od innych producentów i sprzedawała z marżą. Od jesieni 2022 roku do chwili zwolnienia praca powódki polegała na rozpatrywaniu reklamacji klientów oraz na szukaniu klientów, przyjmowaniu i realizacji zleceń (na towary wyprodukowane przez innych producentów, sprzedawane przez pozwaną spółkę za marżą). Od momentu, gdy powódka odeszła z zarządu w 2021 roku, nie podejmowała samodzielnych decyzji gospodarczych. Wszystkie decyzje gospodarcze podejmował R. P. , czasami konsultując je z J. W. lub P. J. . Decyzje prezesa (i jedynego członka zarządu) R. P. były powódce przekazywane przez pełnomocnika pozwanej spółki (...) . Osobisty kontakt powódki z prezesem R. P. był sporadyczny. R. P. nie pytał się powódki o sprawy spółki. R. P. pojawiał się w siedzibie spółki co jakiś czas, aby podpisać przygotowane przez księgową deklaracje podatkowe i dokumenty sprawozdawcze. Dowód: - zeznania świadka J. W. , e-protokół rozprawy z dn. 29.01.2025 r. protokół skrócony k. 163 - 165, - zeznania świadka P. J. , e-protokół rozprawy z dn. 29.01.2025 r. protokół skrócony k. 166 - 166, - przesłuchanie powódki, e-protokół rozprawy z dn. 21.05.2025 r. protokół skrócony k. 245 – 246; - zestawienie zajęć na rachunku bankowym spółki, k. 91-95. Powódka dokonywała wypłat gotówki z rachunku bankowego spółki. Były to kwoty rzędu 1.500,00-4.000,00 złotych. Powódka przeznaczała te kwoty na bieżące zobowiązania spółki, czyli opłacanie faktur VAT i wynagrodzenia za pracę innych pracowników pozwanej spółki. dowód: - przesłuchanie powódki, e-protokół rozprawy z dn. 21.05.2025 r. protokół skrócony k. 245 – 246; - wyciąg z rachunku bankowego, k. 96-99. W 2023 roku powódka pozostawała niezdolna do pracy z powodu choroby w następujących okresach: 31 stycznia – 3 lutego, 2 – 10 marca, 11 – 17 marca, 20 marca – 28 kwietnia, 29 kwietnia – 22 maja, 23 – 26 maja, 27 maja – 16 czerwca, 17 czerwca – 14 lipca, 11 lipca – 7 sierpnia, 14 – 30 września. Po powrocie ze zwolnienia lekarskiego, na przełomie września i października 2023 roku, przed pójściem na urlop, powódka wróciła do świadczenia pracy i w dalszym ciągu poszukiwała zleceń dla spółki. Dowód: - zaświadczenia lekarskie, k. 80; - przesłuchanie powódki, e-protokół rozprawy z dn. 21.05.2025 r. protokół skrócony k. 245 – 246. Sprawozdanie z działalności zarządu spółki, przedłożenie bilansu, rachunku zysków i strat leżało w gestii zgromadzenia wspólników. Spółka złożyła roczne sprawozdanie finansowe, sprawozdanie z działalności i uchwałę o zatwierdzeniu rocznego sprawozdania finansowego za lata 2020, 2021, 2022 i 2023. Dokumenty te podpisał R. P. . Zadania z zakresu sprawozdawczości nie zostały nigdy powódce jako pracownikowi spółki powierzone. Dowód: - wydruk z systemu KRS, k. 112-113; - protokoły Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników, k. 114-115v, 136-136v, 141-141v i 146-146v; - sprawozdania finansowe, k. 137-140, 142-145v. R. P. działający jako jedyny członek zarządu spółki (...) sp. z o.o. odwołał w dniu 16 sierpnia 2023 r. ze skutkiem natychmiastowym udzieloną powódce prokurę. Dowód: - odwołanie prokury z dn. 16.08.2023 r., k. 71-72. Pismem z dnia 20 września 2023 r. strona pozwana wezwała powódkę do wydania dokumentów księgowych (...) sp. z o.o. oraz (...) sp. z o.o. odebranych przez nią w dniu 27 lutego 2023 r. oraz wszelkich innych dokumentów znajdujących się w jej posiadaniu oraz do złożenia dokładnego sprawozdania z wykonywanych czynności jako prezes zarządu, a następnie prokurent (...) sp. z o.o. Dowód: - wezwanie do zwrotu dokumentów oraz złożenia sprawozdania z dokonywanych czynności z dn. 20.09.2023 r., k. 73. W odpowiedzi na wezwanie do zwrotu dokumentów powódka wskazała, że w dniu 27 marca 2023 r. pojechała do spółki (...) celem odebrania dokumentów strony pozwanej w związku z rozwiązaniem współpracy. Na miejscu D. M. wydając jej dokumenty strony pozwanej poprosił o zabranie również dokumentów spółki (...) , które osobiście wsadził powódce do samochodu, a następnie poprosił o podpisanie protokołu. Powódka zaznaczyła, że wskazywała, iż nie wie nic na ten temat, natomiast wypakowanie ww. dokumentów było z jej strony niemożliwe, z uwagi na ich wagę. Powódka podkreśliła, że D. M. był świadomy tego, że jest ona osobą nieuprawnioną do przewozu ww. dokumentów i to z jego strony doszukiwałaby się niedopatrzenia. Dalej powódka wyjaśniła, że dokumenty obydwu spółek zostały przetransportowane na ul. (...) do działu księgowości i z jej wiedzy wynikało, że były one na tym miejscu wraz z całą masą pozostałej dokumentacji Zakładów Produkcyjnych (...) celem ich archiwizacji, gdyż zawierały dane wrażliwe pracowników spółki. Powódka dodała, że z jej wiedzy wynikało również, że owe dokumenty (...) Centrum (...) zostały już przekazane. Natomiast w przypadku H. G. and M. miały być przekazane i tym samym musiały być zarchiwizowane przez ilość lat wymaganą przez ustawę. Powódka zaznaczyła, że jest otwarta na wszelką pomoc dotyczącą ustaleń strony pozwanej i że nigdy podczas pełnienia funkcji członka zarządu i prokurenta nie działała na niekorzyść spółki. Dowód: - odpowiedź na wezwanie o zwrot dokumentów z dn. 02.10.2023 r., k. 78. Pismem z dnia 28 września 2023 r. strona pozwana zwróciła się do powódki z wnioskiem o złożenie dodatkowych i odrębnych wyjaśnień obejmujących historię majątku (...) sp. z o.o. od momentu rozpoczęcia jej działalności. Dowód: - wezwanie do złożenia odrębnych wyjaśnień w zakresie majątku spółki z dn. 28.09.2023 r., k. 76. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 28 września 2023 r. powódka wskazała, że według jej wiedzy strona pozwana dysponowała starymi urządzeniami. Z uwagi na ich wiek i rozszerzające się potrzeby klientów przestały one spełniać założone wymagania, w wyniku czego stały się zbędne i podjęto wówczas decyzję o ich zezłomowaniu. W 2022 r. M. B. , pracownik spółki (...) zajął się złomowaniem ww. urządzeń, a środki uzyskane ze sprzedaży złomu zostały przelane na kontro strony pozwanej. Powódka dodała, że pozostałości niezezłomowanych materiałów do produkcji stolarskiej znajdowały się w magazynie przy al. (...) we W. , którego administratorem był J. W. i to on mógł udzielić szczegółowych informacji. W zakresie złożenia przez powódkę sprawozdań z działań na rzecz spółki powódka zaznaczyła, że brak jest podstaw prawnych i faktycznych do składania szczegółowych raportów czy przedkładania pisemnych wyjaśnień. Ani umowa o pracę, ani jakakolwiek inna umowa wiążąca ją ze spółką nie przewidywała obowiązku sporządzania sprawozdań z wykonywanych czynności. Dowód: - odpowiedź na wezwanie z dn. 12.10.2023 r., k. 79. W pozwanej spółce istniała praktyka, że wnioski urlopowe innych jej pracowników były składane do powódki, natomiast powódka składała wnioski urlopowe do prezesa zarządu R. P. . Do momentu, w którym biuro rachunkowe (...) przestało świadczyć usługi na rzecz pozwanej spółki, wnioski urlopowe były następnie przesyłane do biura rachunkowego. Dowód: - przesłuchanie powódki, e-protokół rozprawy z dn. 21.05.2025 r. protokół skrócony k. 245 – 246. Wnioskiem z dnia 3 października 2023 r. powódka zwróciła się o udzielenie jej w dniach 3 – 25 października 2023 r. przysługującego jej za rok 2023 urlopu. Wniosek został przez nią przesłany do prezesa zarządu drogą elektroniczną. Powódka nie otrzymała od pracodawcy żadnej informacji zwrotnej – czy jej wniosek został zaakceptowany czy odrzucony. Wcześniej gdy powódka wnioskowała o urlop także nie dostawała żadnej informacji zwrotnej od pracodawcy w zakresie akceptacji wniosku. Jednocześnie, nigdy wcześniej pracodawca nie zarzucił jej, że rozpoczęła urlop samowolnie. Dowód: - wniosek o urlop z dn. 03.10.2023 r., k. 81 oraz w aktach osobowych powódki, - wydruk korespondencji mailowej, k. 116, - przesłuchanie powódki, e-protokół rozprawy z dn. 21.05.2025 r. protokół skrócony k. 245 – 246. Oświadczeniem z dnia 2 listopada 2023 r. strona pozwana rozwiązała łączącą ją z powódką umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia. Jako przyczynę podała ciężkie naruszenie przez powódkę obowiązków pracowniczych polegających na: - samowolnym rozpoczęciu urlopu wypoczynkowego w dniu 3 października 2023 r. w warunkach braku zgody pracodawcy na jego rozpoczęcie, czego skutkiem była dezorganizacja pracy spółki, ponieważ powódka nie wyznaczyła odpowiedniego zastępstwa w okresie jej nieobecności; - niedbałe i nieprawidłowe prowadzenie spraw spółki wyrażające się w braku odpowiedniego i kompletnego dokumentowania jej zobowiązań oraz następcze pozbawienie spółki dostępu do jej podstawowej dokumentacji księgowej, kadrowej i korporacyjnej poprzez jej przekazanie przez powódkę poza siedzibę spółki, czym naruszyła ona obowiązek zapewnienia funkcjonowania i ciągłości jej pracy. Uzasadniając pierwszą z ww. przyczyn strona pozwana wyjaśniła, że po powrocie do pracy po długotrwałym zwolnieniu powódka wystosowała wniosek o udzielenie jej urlopu (bez wskazania jego rodzaju) od dnia 3 października do dnia 25 października 2023 r. oraz opatrzyła go swoim podpisem. Nie poinformowała nikogo o zamiarze rozpoczęcia urlopu, a pracodawca nie udzielił jej zgody na jego rozpoczęcie z uwagi na brak poinformowania go o tym zamiarze (wniosek nie został zaadresowany do spółki). Zachowanie powódki spowodowało dezorganizację pracy spółki, bowiem w okresie jej nieobecności spółka została pozbawiona głównego decydenta, co de facto świadczyło o przerwie w jej bieżącym funkcjonowaniu (powódka sprawowała funkcję dyrektora generalnego). Na powyższe wskazywał m.in. fakt, braku wyznaczenia stosownego zastępstwa w okresie nieobecności powódki. Ponadto, z uwagi na brak akceptacji wniosku urlopowego powódki przez przełożonego, jej nieobecność w pracy była nieusprawiedliwiona. W zakresie drugiej z przyczyn rozwiązania umowy o pracę z powódką strona pozwana podała, że w dniu 27 lutego 2023 r. powódka pobrała dokumentację kadrową spółki jako jej dyrektor generalny, a następnie przekazała ją do J. W. na ul. (...) we W. . Powódka nie poinformowała pracodawcy o tym fakcie, a do dnia sporządzenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę nie wskazała motywów, jakimi kierowała się przy ich przekazywaniu na zewnątrz. Ponadto, powódka poświadczyła nieprawdę jakoby do wydania dokumentów doszło na skutek ich przymusowego przekazania, czym wprowadziła pracodawcę w błąd. W dniu 30 października 2023 r. spółce przekazano zabrane przez powódkę dokumenty – znalazły się w niej również losowo wybrane faktury oraz obszerna dokumentacja projektowa zawierająca m.in. rysunki techniczne i architektoniczne. Stanowiło to potwierdzenie niedbałego prowadzenia spraw spółki, gdyż na podstawie przekazanych dokumentów pracodawca nie był w stanie dokonać rzetelnego audytu oraz ocenić kondycji finansowej spółki. Powyższe stanowiło jednoznaczne i celowe działanie na jej niekorzyść, co tym samym uzasadnia wypowiedzenie umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym. Powódka została pouczona o przysługującym jej prawie wniesienia odwołania do sądu pracy. Oświadczenie pracodawcy zostało doręczone powódce w dniu 7 listopada 2023 r. Dowód: - rozwiązanie umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z dn. 02.11.2023 r. wraz z wydrukiem z systemu śledzenia przesyłek, k. 19 – 23, 84. Pismem z dnia 15 listopada 2023 r. strona pozwana ponownie wezwała powódkę do wydania dokumentów oraz złożenia dodatkowych wyjaśnień. W odpowiedzi powódka podtrzymała swoją dotychczasową argumentację. Dowód: - odpowiedź z dn. 12.12.2023 r., k. 89. Strona pozwana naliczyła powódce następujące wynagrodzenie: - za sierpień 2023 r. – 6.880,24 zł brutto, - za wrzesień 2023 r. – 3.858,53 zł brutto, - za październik 2023 r. – 8.904,30 zł brutto, - ekwiwalent za niewykorzystany urlop - 2.137,20 zł brutto. Żadnej z powyższych kwot powódce nie wypłacono. Dowód: - zaświadczenie z dn. 22.01.2024 r., k. 55 i 203, - listy płac, k. 56 – 58. Średnie miesięczne wynagrodzenie powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 6.547,69 zł brutto. Dowód: - zaświadczenie z dn. 22.01.2024 r., k. 55 i 203. Jesienią 2023 roku stosunki pomiędzy powódką, J. W. i P. J. a R. P. , które wcześniej były bardzo dobre, uległy nagłemu pogorszeniu. R. P. zerwał kontakt z tymi osobami i zaczął oskarżać je o działania sprzeczne z prawem. dowód: - wydruki wiadomości SMS, k. 86-88; - przesłuchanie powódki, e-protokół rozprawy z dn. 21.05.2025 r. protokół skrócony k. 245 – 246; - zeznania świadka J. W. , e-protokół rozprawy z dn. 29.01.2025 r. protokół skrócony k. 163 - 165, - zeznania świadka P. J. , e-protokół rozprawy z dn. 29.01.2025 r. protokół skrócony k. 166 – 166. Strona pozwana złożyła w Prokuraturze Rejonowej dla W. P. we W. zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez powódkę, polegającego na tym, że w okresie od dnia 9 sierpnia 2019 r. do dnia 10 października 2022 r. we W. i Ś. , działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, najpierw jako członek zarządu, a następnie prokurent samoistny (...) sp. z o.o. upoważniony do korzystania z rachunku bankowego należącego do ww. spółki i przeznaczonego na jej bieżącą działalność oraz zobowiązany do zajmowania się sprawami majątkowymi ww. spółki, dokonywała nieautoryzowanych wypłat środków z rachunku bankowego (...) sp. z o.o. poprzez automaty bankomatowe na wydatki nieuzasadnione działalnością (...) sp. z o.o. i nieznajdujące pokrycia w decyzjach tej spółki, czym wyrządziła (...) sp. z o.o. znaczną szkodę w łącznej wysokości 636.430,00 zł i wypełniła znamiona przestępstwa z art. 296 § 1 k.k. w zb. z art. 284 § 2 w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Śledztwo z zawiadomienia pozwanej spółki jest prowadzone pod sygnaturą akt 4360-1.Ds.182.2024. Śledztwo jest w fazie in rem. Nikomu nie postawiono zarzutów. W śledztwie przeprowadzono przesłuchania świadków: J. W. , D. M. , M. B. , E. B. , E. K. , A. W. , A. W. - Ł. , A. K. i P. J. . Świadek M. B. zeznał, że na polecenie R. P. wykonał zestawienie wypłat z bankomatu z rachunku bankowego spółki. Zeznał, że powódka dokonywała z rachunku bankowego spółki wypłat w kwotach 1.500,00-5.000,00 złotych. Powódka zeznała, że dokonywała wypłat z konta na bieżące płatności spółki i że wszystkie wypłacone kwoty zostały ujęte w księgach spółki. E. K. zeznała, że pracowała w pozwanej spółce w latach 2019-2021, gdzie zajmowała się księgowością. Zeznała też, że powódka dokonywała wypłat z rachunku bankowego spółki, które były przeznaczone na bieżące wydatki, np. opłacanie faktur VAT. Wszystkie te kwoty były rozliczane. Wpisywano je do tabelki w programie Excel, wraz ze wzmianką na jaki cel i komu te pieniądze wypłacono. A. W. zeznała, że pracuje w biurze (...) 4D, Zeznała, że w grudniu 2021 roku wysłała do E. B. , która była wówczas członkiem zarządu spółki (...) sp. z o. o. z siedzibą we W. , że na rachunku spółki sa nierozliczone wydatki na ok. 450.000,00 złotych. Świadek zeznała, że tamta wiadomość e-mail nie dotyczyła spółki (...) . Świadek zeznała, że w większości spółek nie ma fizycznie wyodrębnionej kasy, tj. miejsca do przechowania gotówki, więc kiedy zachodzi potrzeba gotówkowego opłacenia faktur czy wynagrodzenia za pracę, pieniądze wypłaca się z rachunku bankowego. A. K. zeznała, że jako księgowa obsługiwała pozwaną spółkę. Zeznała, że prezes zarządu pozwanej spółki R. P. otrzymywał od niej i podpisywał bilans, rachunek wyników, informację dodatkową, sprawozdanie zarządu i protokół walnego zgromadzenia. Pozostali świadkowie nie mieli wiedzy o dokonywanych przez powódkę wypłatach z rachunku bankowego spółki. Śledztwo pozostaje zawieszone postanowieniem z dnia 6 czerwca 2025 roku. Dowód: - zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa z dn. 29.04.2024 r., k. 236 – 243, 286 – 289, - postanowienie o wszczęciu śledztwa z dn. 21.06.2024 r., k. 290, - zawiadomienie o wszczęciu śledztwa z dn. 21.06.2024 r., k. 235, - protokoły przesłuchania świadków, k. 291-357; - postanowienie o zawieszeniu śledztwa, k. 358–359. Dochodzenie w sprawie z zawiadomienia pozwanej spółki o podejrzeniu popełnienia przestępstwa polegającego na uzyskaniu w nieustalonym miejscu i czasie bez uprawnienia dostępu do dokumentacji księgowej spółek (...) sp. z o.o. , (...) S.A. , (...) sp. z o.o. i (...) sp. z o.o. zostało umorzone postanowieniem z dnia 23 grudnia 2024 r. zatwierdzonym przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia Psiego- P. , wobec braku znamion czynu zabronionego. Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2025 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu XII Wydział Karny nie uwzględnił zażalenia na postanowienie o umorzeniu dochodzenia i pozostawił zaskarżone postanowienie w mocy. Dowód: - postanowienie o umorzeniu dochodzenia, k. 369, - zażalenie z dn. 17.01.2025 r., k. 370 – 372, - postanowienie z dn. 05.06.2025 r., k. 375 - 377. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo jako zasadne podlegało uwzględnieniu w przeważającej większości. W niniejszej sprawie powódka E. B. domagała się ostatecznie zasądzenia od strony pozwanej kwoty 21.780,27 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi do dnia zapłaty, na którą to kwotę składały się: 6.880,14 zł z odsetkami od dnia 11 września 2023 r., 3.858,53 zł z odsetkami od dnia 11 października 2023 r., 8.904,30 zł z odsetkami od dnia 11 listopada 2023 r. oraz ekwiwalent za niewykorzystany urlop w wysokości 2.137,20 zł wraz z odsetkami od dnia 8 listopada 2023 r. do dnia zapłaty, a ponadto odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia w wysokości 7.500,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Z kolei strona pozwana wnosiła o oddalenie powództwa w całości. Obydwie strony żądały zasądzenia zwrotu kosztów procesu. W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do oddalenia wniosku pełnomocnika strony pozwanej o zawieszenie postępowania w sprawie z uwagi na toczące się postępowania karne. Wskazać należy, że jedno z nich (dochodzenie w sprawie uzyskania w nieustalonym miejscu i czasie bez uprawnienia dostępu do dokumentacji księgowej spółek (...) sp. z o.o. , (...) S.A. , (...) sp. z o.o. i (...) sp. z o.o. ) zostało zakończone – prawomocnie umorzone z uwagi na brak znamion czynu zabronionego. Wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie do zakończenia tamtego postępowania karnego był zatem bezprzedmiotowy. Z kolei jeśli chodzi o drugie z postępowań, to należy wpierw podkreślić, że złożone przez stronę pozwaną zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa dotyczyło rzekomego czynu powódki, polegającego na tym, że w okresie od dnia 9 sierpnia 2019 r. do dnia 10 października 2022 r. we W. i Ś. , działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, najpierw jako członek zarządu, a następnie prokurent samoistny (...) sp. z o.o. upoważniony do korzystania z rachunku bankowego należącego do ww. spółki i przeznaczonego na jej bieżącą działalność oraz zobowiązany do zajmowania się sprawami majątkowymi ww. spółki, dokonywała nieautoryzowanych wypłat środków z rachunku bankowego (...) sp. z o.o. poprzez automaty bankomatowe na wydatki nieuzasadnione działalnością (...) sp. z o.o. i nieznajdujące pokrycia w decyzjach tej spółki, czym wyrządziła (...) sp. z o.o. znaczną szkodę w łącznej wysokości 636.430,00 zł i wypełniła znamiona przestępstwa z art. 296 § 1 k.k. w zb. z art. 284 § 2 w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Podczas gdy drugi z zarzutów względem powódki zawartych w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę dotyczyły rzekomego zachowania powódki objawiającego się niedbałym i nieprawidłowym prowadzeniem spraw spółki wyrażającym się w braku odpowiedniego i kompletnego dokumentowania jej zobowiązań oraz następcze pozbawienie spółki dostępu do jej podstawowej dokumentacji księgowej, kadrowej i korporacyjnej poprzez jej przekazanie przez powódkę poza siedzibę spółki , czym naruszyła ona obowiązek zapewnienia funkcjonowania i ciągłości jej pracy. Pełnomocnik strony pozwanej argumentował w toku rozprawy, że „niedbałe i nieprawidłowe prowadzenie spraw spółki”, opisane w drugim z zarzutów stanowiących podstawę rozwiązania stosunku pracy, obejmuje również dokonywanie nieupoważnionych wypłat z rachunku bankowego spółki. Argument ten jest całkowicie nieprzekonujący. W oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę pracodawca nie powołał się na jakiekolwiek, niesprecyzowane „niedbałe i nieprawidłowe prowadzenie spraw spółki”, ale konkretnie na: „niedbałe i nieprawidłowe prowadzenie spraw spółki wyrażające się w braku odpowiedniego i kompletnego dokumentowania jej zobowiązań oraz następcze pozbawienie spółki dostępu do jej podstawowej dokumentacji księgowej, kadrowej i korporacyjnej poprzez jej przekazanie przez powódkę poza siedzibę spółki, czym naruszyła ona obowiązek zapewnienia funkcjonowania i ciągłości jej pracy”. Niedopuszczalne jest modyfikowanie przez pracodawcę treści oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę poprzez wprowadzanie do niego nowych zarzutów względem pracownika, których w oświadczeniu tym pierwotnie nie było i co za tym idzie – pracownik nie miał szansy ich rozważyć i się do nich ustosunkować. W oświadczeniu strony pozwanej o rozwiązaniu z powódką umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia nie znalazły się zarzuty sformułowane przez stronę pozwaną w zawiadomieniu o możliwości popełnienia przestępstwa w zakresie nieprawidłowego sprawowania zarządu nad majątkiem spółki. Przedmiotem analizy Sądu są wyłącznie przyczyny podane przez pracodawcę w oświadczeniu o rozwiązaniu z pracownikiem umowy o pracę i nie można ich w toku postępowania rozszerzać. W myśl art. 8 k.p. nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Strona pozwana do zamknięcia rozprawy nie sformułowała zarzutu nadużycia prawa podmiotowego przez powódkę. Przy czym nawet gdyby skutecznie taki zarzut sformułowała przed zamknięciem rozprawy, argumentując, że sprzeczne z zasadami współżycia społecznego byłoby zasądzenie wynagrodzenia za pracę, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop i odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie na rzecz powódki, która dokonywała nieupoważnionych wypłat z rachunku bankowego spółki, to i tak zarzut ten byłby bezzasadny . Sąd Rejonowy zapoznał się z aktami śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową dla W. P. we W. pod sygnaturą akt 4360-1.Ds.182.2024.i dokumenty z akt tamtej sprawy dopuścił jako dowody w niniejszej sprawie. Z przeprowadzonych w śledztwie dowodów, w szczególności zeznań świadków, nie wynika, aby powódka przywłaszczyła sobie czy ukradła środki pieniężne stanowiące własność pozwanej spółki. W tamtym śledztwie E. K. zeznała, że pracowała w pozwanej spółce w latach 2019-2021, gdzie zajmowała się księgowością. Zeznała też, że powódka dokonywała wypłat z rachunku bankowego spółki, które były przeznaczone na bieżące wydatki , np. opłacanie faktur VAT. Wszystkie te kwoty były rozliczane . Wpisywano je do tabelki w programie Excel, wraz ze wzmianką na jaki cel i komu te pieniądze wypłacono. A. W. zeznała, że prowadziła z powódką korespondencję dotyczącą rzekomo nierozliczonych kwot na rachunku bankowym, ale nie pozwanej spółki, tylko innej spółki - (...) sp. z o. o. z siedzibą we W. . Co więcej, z zeznań A. W. wynika, że praktyka polegająca na wypłacaniu przez powódkę gotówki z rachunku bankowego spółki na pokrycie bieżących zobowiązań spółki istniała już w 2021 roku . A. K. zeznała, że jako księgowa obsługiwała pozwaną spółkę. Zeznała, że prezes zarządu pozwanej spółki R. P. otrzymywał od niej i podpisywał bilans, rachunek wyników, informację dodatkową, sprawozdanie zarządu i protokół walnego zgromadzenia . Zaś z dowodów z dokumentów przeprowadzonych w niniejszym procesie wynika, że strona pozwana złożyła dokumenty sprawozdawcze za lata 2020, 2021, 2022 i 2023. Skoro prezes zarządu pozwanej spółki R. P. dokumenty te podpisał, to znał ich treść. A zatem pracodawca , mający cały czas dostęp do dokumentów finansowych spółki i opierający się na nich przy składaniu sprawozdań, wiedział o rzekomych nieprawidłowościach w finansach spółki co najmniej od 2021 roku . Jest niewiarygodne, żeby strona pozwana, będąc przekonana o rzekomym jej okradaniu przez powódkę, jeszcze przez dwa lata, do 2023 roku, zatrudniała powódkę. Skoro strona pozwana przez dwa lata akceptowała pobieranie przez powódkę gotówki na pokrycie bieżących zobowiązań spółki, to nie sposób uwierzyć, że traktowała działania powódki jako przestępstwo . Akceptowanie tej praktyki przez lata wskazuje jednoznacznie, że strona pozwana wiedziała, że powódka używa gotówki na działalność spółki. Nagłe zgłoszenie przez stronę pozwaną do Prokuratury poprzednio akceptowanego zachowania jako rzekomego przestępstwa wpisuje się w to, co opisywali świadkowie i powódka – że prezes zarządu pozwanej spółki R. P. , sfrustrowany nietrafionymi inwestycjami m.in. w pozwaną spółkę, zwrócił się przeciwko swoim partnerom biznesowym. Po przeanalizowaniu materiałów z akt sprawy karnej w ocenie Sądu nic nie wskazuje na to, żeby powódka miała przywłaszczyć sobie czy ukraść pieniądze spółki. Jako wiarygodne jawią się jej tłumaczenia, że wypłacała gotówkę na opłacenie zobowiązań spółki - faktur VAT i wynagrodzeń. Biorąc pod uwagę, że przedmiot drugiego postępowania karnego nie był powiązany z przedmiotem niniejszego procesu , z przyczyn opisanych wyżej, wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie należało oddalić. Należy też podkreślić, że nawet gdyby uznać, że powódka dopuściła się zachowania zarzucanego jej przez pracodawcę, to i tak nie wpłynęłoby to na zasadność jej roszczenia o zapłatę wynagrodzenia za pracę i ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Nawet dopuszczenie się przez pracownika ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych nie prowadzi do utraty oprawa do wynagrodzenia . Strona pozwana, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zgłosiła zastrzeżenia do protokołu w terminie określonym w art. 162 § 1 k.p.c. w związku z oddaleniem wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie . Strona pozwana mogła to uczynić najpóźniej na terminie rozprawy w dniu 27 czerwca 2025 roku. Biorąc pod uwagę, że pozwana spółka wiedziała o rzekomych nieprawidłowościach w finansach spółki już w 2021 roku, fakt ten nie mógłby stanowić podstawy rozwiązania umowy o pracę, zważywszy na termin określony w art. 52 § 2 k.p. Przechodząc bezpośrednio do roszczeń powódki, wskazać w pierwszej kolejności należy, że zgodnie z art. 22 § 1 k.p. , przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca – do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem . Z samej istoty stosunku pracy wynika zatem zobowiązanie pracodawcy do wypłacania pracownikowi wynagrodzenia za wykonaną pracę. Zaznaczyć należy, że wykonanie pracy nie musi przedstawiać się jakimś konkretnym, materialnym rezultatem, albowiem zobowiązanie pracownika polega na starannym działaniu . Przez wykonaną pracę należy rozumieć czynności spełnione przez pracownika w okresie poprzedzającym wypłatę wynagrodzenia. Charakterystyczne dla stosunku pracy jest i to, że to na pracodawcy jako podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą spoczywają ryzyka z tą działalnością związane. Najczęściej wyróżnia się cztery takie ryzyka: ekonomiczne, techniczne, socjalne i osobowe. W doktrynie wskazuje się, że ryzyko ekonomiczne polega na obciążeniu podmiotu zatrudniającego obowiązkiem wypłaty wynagrodzenia i realizacji innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy w zamian za wykonaną pracę, niezależnie od uzyskanych z tego tytułu przez pracodawcę efektów ekonomicznych . Pracownik jako podmiot zależny od pracodawcy nie ma wpływu na podejmowane decyzje i kierunki działalności pracodawcy, a zatem nie może być obciążony ryzykiem powodzenia przedsięwzięć gospodarczych. Stosunek pracy nie przypomina bowiem stosunku spółki, w którym wspólnicy dzielą między siebie ryzyko, ale i zyski. Co więcej, pracodawca jest zobowiązany wypłacać wynagrodzenie także za czas nieświadczenia pracy z przyczyn techniczno-organizacyjnych, jeśli pracownik był gotowy do wykonywania pracy (ryzyko techniczne) lub w razie nieobecności pracownika w pracy z ważnych względów osobistych ( np. choroby , opieki nad dzieckiem itd. – ryzyko socjalne). W judykaturze można spotkać bardzo rygorystyczne podejście do kwestii wypłaty wynagrodzenia, abstrahujące od rozmiarów szkody wyrządzonej pracownikowi takim zachowaniem oraz nasilenia winy pracodawcy. Przyjmuje się bowiem, że pracodawca, który nie wypłaca pracownikowi w terminie całego należnego wynagrodzenia, narusza swój podstawowy obowiązek z winy umyślnej, nawet jeśli niepozyskanie środków finansowych na ten cel było przezeń niezawinione, a nieterminowe realizowanie obowiązku dotyczy części wynagrodzenia za pracę (zob. wyr. SN: z 4.4.2000 r., I PKN 516/99, OSNAPiUS 2001, Nr 16, poz. 516; z 5.7.2005 r., I PK 276/04, Wok. 2006, Nr 2, poz. 23; z 8.8.2006 r., I PK 54/06, OSNP 2007, Nr 15–16, poz. 219). Ryzyka związane z zatrudnianiem pracowników, w tym w szczególności ryzyko ekonomiczne, nie mogą być w żaden sposób przerzucane na pracownika. Innymi słowy, zobowiązanie pracodawcy do terminowej i prawidłowej wypłaty wynagrodzenia nie jest uzależnione od ekonomicznej sytuacji przedsiębiorstwa. Pracodawca jest zatem niewątpliwie obowiązany terminowo i prawidłowo wypłacać wynagrodzenie za pracę ( art. 94 pkt 5 k.p. ). Powyższy obowiązek został skonkretyzowany w przepisach rozdziału Ia i rozdziału II działu III Kodeksu pracy , w których uregulowano zasady wypłacania wynagrodzenia za pracę oraz ochrony tego wynagrodzenia. W myśl art. 85 § 1 k.p. , wypłaty wynagrodzenia za pracę dokonuje się co najmniej raz w miesiącu, w stałym i ustalonym z góry terminie. Wynagrodzenie za pracę płatne raz w miesiącu wypłaca się z dołu, niezwłocznie po ustaleniu jego pełnej wysokości, nie później jednak niż w ciągu pierwszych 10 dni następnego miesiąca kalendarzowego ( art. 85 § 2 k.p. ). Naruszenie zasady terminowości wypłaty wynagrodzenia daje pracownikowi możliwość dochodzenia odsetek przed sądem pracy. Jeśli ich wysokość nie została ustalona między stronami, należne będą odsetki ustawowe, począwszy od terminu płatności wynagrodzenia wynikającego z przepisów wewnątrzzakładowych ( art. 481 KC w zw. z art. 300 KP ). Jak wynika z art. 80 k.p. , wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną. Za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko wówczas, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią. Wynika to bowiem z tego, iż umowa o pracę jest bowiem umową wzajemną, którą pracownik zobowiązuje się do świadczenia pracy, a pracodawca wypłacenia za nią wynagrodzenia. Jeżeli pracownik nie wywiązuje się ze swego zobowiązania, nie świadcząc pracy, pracodawca nie jest zobowiązany do wypłaty świadczenia wzajemnego, tj. wynagrodzenia z wyjątkami określonymi przez prawo ( W. Muszalski (red.), Kodeks pracy. Komentarz. Wyd. 12, Warszawa 2019). Zgodnie z powyższym, aby pracownikowi przysługiwało wynagrodzenie za dany okres, musi on faktycznie w tym czasie pracę świadczyć. Kodeks pracy wskazuje na liczne przypadki, w których pracownik, nie wykonując pracy, jest uprawniony do wynagrodzenia. Do takich okresów należy zaliczyć m.in.: zwolnienie na poszukiwanie pracy, czas pozostawania bez pracy, w przypadku przywrócenia do pracy, czas do upływu ustawowego okresu wypowiedzenia w przypadku, gdy pracodawca zastosował krótszy okres niż jest wymagany, czas przestoju, czas usprawiedliwionej nieobecności w pracy z powodu choroby , urlop wypoczynkowy, zwolnienie kobiety ciężarnej na badanie lekarskie, przerwy na karmienie piersią, 2 dni zwolnienia na opiekę nad dzieckiem, zwolnienie na przeprowadzenie badań okresowych i kontrolnych, zwolnienie w celu wzięcia udziału w szkoleniach z zakresu bhp (K. Walczak (red.) Kodeks pracy. Komentarz. Wyd. 29, 2019). Podkreślić należy, że w razie sporu co do faktu zapłaty wynagrodzenia za pracę ciężar dowodu, że zobowiązanie w postaci wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę zostało wykonane, spoczywa na dłużniku, a więc pracodawcy ( art. 6 k.c. w związku z art. 300 k.p. ). Ponadto, w myśl art. 171 k.p. w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny. Wymiar urlopu wynosi 20 dni – jeżeli pracownik jest zatrudniony krócej niż 10 lat i 26 dni – jeżeli pracownik jest zatrudniony co najmniej 10 lat ( art. 154 § 1 k.p. ). Do okresu zatrudnienia, od którego zależy prawo do urlopu i wymiar urlopu, wlicza się okresy poprzedniego zatrudnienia, bez względu na przerwy w zatrudnieniu oraz sposób ustania stosunku pracy ( art. 154(1) § 1 k.p. ). W ocenie Sądu żądanie powódki zarówno w zakresie wynagrodzenia za pracę, jak i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy zasługiwało na uwzględnienie . Zaznaczyć na wstępie należy, że pomiędzy stronami nie było sporu co do wysokości należnego powódce wynagrodzenia i ekwiwalentu , które to wynikały z przedłożonego przez pracodawcę zaświadczenia , w którym wskazano także, że wynagrodzenie za sierpień, wrzesień i październik 2023 r. oraz ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy nie zostały powódce wypłacone . Powódka nie zakwestionowała ustaleń strony pozwanej i odpowiednio zmodyfikowała swoje pierwotne żądanie. Spór między stronami dotyczył wyłącznie zasadności ww. roszczeń powódki. Nie było pomiędzy stronami sporne, że skutecznie zawarto pomiędzy nimi umowę o pracę. Strona pozwana sygnalizowała kwestię podpisu złożonego pod aneksem do umowy o pracę. Powódka zeznała, że to ona parafowała aneks do umowy, czyniąc to jednak za zgodą i wiedzą zarządu pozwanej spółki. Sąd zaznacza, że zawarcie umowy o pracę i zmiana jej warunków może nastąpić również ustnie, a nawet per facta concludentia . Biorąc pod uwagę, że strona pozwana naliczała i wypłacała wynagrodzenie w zwiększonej wysokości i że do zwiększenia wynagrodzenia doszło ze zgodnej woli powódki i pozwanej spółki , reprezentowanej przez zarząd, w ocenie Sądu, niezależnie od kwestii podpisu pod aneksem, doszło do skutecznego zwiększenia wynagrodzenia powódki . Pracodawca powinien wiedzieć, na jakiej podstawie i na jakich zasadach wypłaca pracownikom poszczególne składniki wynagrodzenia. Dodać trzeba, że mogą one być wypłacane nawet w oparciu o prawo zwyczajowe i wówczas również pracownik ma roszczenie o ich zapłatę. Wypracowane i akceptowane przez pracodawcę zwyczaje – w zakresie relacji między stronami dotyczące wzajemnych praw i obowiązków, stają się swoistym prawem zakładowym, na które może się powołać zarówno pracownik, jak i pracodawca (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 22 września 2021 r., III PSKP 33/21, OSNP 2022/6/55 w którym za źródło prawa pracy przyjęto zwyczaj). Jak wynika z powołanego już wyżej stanowiska judykatury, pracownikowi przysługuje prawo do wynagrodzenia za pracę także w okresach, gdy jej on nie świadczy, w tym m.in. z przyczyn techniczno-organizacyjnych, jeśli pracownik był gotowy do wykonywania pracy bądź gdy jest to niemożliwe lub utrudnione z powodu wadliwej organizacji procesu pracy przez samego pracodawcę. W niniejszej sprawie powyższe stanowisko znajduje pełne zastosowanie. W miesiącach sierpień – październik 2023 r. powódka przez pewien czas nie świadczyła pracy, gdyż była niezdolna do pracy z powodu choroby (11 lipca – 7 sierpnia, 14 – 30 września). Za okres usprawiedliwionej nieobecności z powodu choroby powódka zachowuje prawo do wynagrodzenia. W pozostałych dniach spornego okresu powódka była gotowa do świadczenia pracy i ją świadczyła , przy czym z uwagi na zakończenie działalności produkcyjnej przez spółkę polegało to na rozpatrywaniu reklamacji klientów oraz na szukaniu klientów, przyjmowaniu i realizacji zleceń (na towary wyprodukowane przez innych producentów, sprzedawane przez pozwaną spółkę za marżą). Pracodawca nie może zarzucać powódce, że ta nie wykonywała nic ponad obsługę reklamacji i zleceń, gdyż to pracodawca powinien organizować pracę w sposób pozwalający na maksymalnie efektywne wykorzystanie czasu pracy pracowników . Jeśli pracodawca nie interesował się działalnością zakładu pracy i nie powierzał powódce wystarczającej ilości zadań, to nie może tym usprawiedliwiać braku wypłacenia wynagrodzenia . Nieprzekonujące jest też tłumaczenie strony pozwanej o faktycznym zakończeniu działalności. Powódka w dalszym ciągu była przez stronę pozwaną zatrudniona. Jeśli strona pozwana nie potrzebowała już pracy powódki, powinna była rozwiązać z nią umowę o pracę. Kontynuując zatrudnienie, miała obowiązek dalej wypłacać powódce wynagrodzenie . W świetle powyższego Sąd uznał, że powódka zachowała w miesiącach sierpień – październik 2023 r. prawo do wynagrodzenia. Należny był jej również ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop. Roszczenie jej były zasadne, zaś co do wysokości – niesporne . Zaznaczyć należy, że roszczenie powódki o wynagrodzenie za pracę ma charakter samodzielny i niezależny od roszczenia o odszkodowanie . Zwolnienie pracownika w tzw. trybie dyscyplinarnym nie wyłącza w żaden sposób jego prawa do dochodzenia zaległego i należnego mu wynagrodzenia za pracę . Przechodząc do roszczenia powódki w zakresie odszkodowania podać należy, że powódka domagała się ochrony prawnej na podstawie przepisu art. 56 § 1 k.p. , w myśl którego pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. Zgodnie z przepisem art. 58 k.p. , odszkodowanie, o którym mowa w art. 56 , przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. W przypadku rozwiązania umowy o pracę zawartej na czas określony odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres wypowiedzenia. Rozstrzygając zasadność dochodzonego roszczenia, należało zatem ustalić, czy strona pozwana dokonując rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia na zasadzie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. uczyniła to w sposób prawidłowy, a więc czy rozwiązanie spełniało wymogi formalne (np. konsultacji związkowych, formy pisemnej, podania przyczyny wypowiedzenia, zachowania terminu), a następnie – jeżeli zostały zachowane wszelkie wymagania formalne – czy podane przyczyny rozwiązania umowy były rzeczywiste i prawdziwe. Ponadto rolą Sądu było zbadanie, czy wskazane przyczyny rozwiązania umowy uzasadniały zastosowanie trybu z art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Sąd zważył w pierwszej kolejności, że oświadczenie pracodawcy zostały złożone w formie pisemnej, do czego zobowiązuje art. 30 § 3 k.p. Ponadto, w zgodzie z art. 30 § 4 k.p. , wskazane zostały przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy. Oświadczenie pracodawcy zawierało także pouczenie o przysługującym powódce prawie odwołania do Sądu pracy. Odnosząc się do wymogu przewidzianego w art. 30 § 4 k.p. wskazać należy, że dla uznania, że pracodawca spełnił rzeczony wymóg konieczne jest, by wskazana przyczyna rozwiązania umowy o pracę była konkretna i rzeczywista. Jak słusznie zważył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 maja 2000 r. (sygn. akt I PKN 641/99, OSNP 2001/20/618, Pr.Pracy 2001/1/33 ), naruszenie art. 30 § 4 k.p. ma miejsce wówczas, gdy pracodawca nie wskazuje w ogóle przyczyny rozwiązania umowy, bądź gdy wskazana przez niego przyczyna jest niedostatecznie konkretna, a przez to niezrozumiała dla pracownika. Warunku podania pracownikowi przyczyn uzasadniających wypowiedzenie umowy o pracę nie może zastąpić ocena pracodawcy, iż przyczyna ta była znana pracownikowi. Podanie pracownikowi przyczyny wypowiedzenia ma umożliwić mu dokonanie racjonalnej oceny, czy ta przyczyna w rzeczywistości istnieje i czy w związku z tym zaskarżenie czynności prawnej pracodawcy może doprowadzić do uzyskania przez pracownika odpowiednich korzyści – odszkodowania lub przywrócenia do pracy (zob. wyrok SN z dnia 1 października 1997r., sygn. akt I PKN 315/97, OSNP 1998/14/427 ). W ocenie Sądu kryterium konkretności przyczyn rozwiązania umowy o pracę nie zostało przez pracodawcę spełnione . W treści oświadczenia o rozwiązaniu umowy w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. strona pozwana wskazała na ciężkie naruszenie przez powódkę podstawowych obowiązków pracowniczych polegające na samowolnym rozpoczęciu przez powódkę urlopu wypoczynkowego w dniu 3 października 2023 r. w warunkach braku zgody pracodawcy na jego rozpoczęcie, czego skutkiem była dezorganizacja pracy spółki, ponieważ powódka nie wyznaczyła odpowiedniego zastępstwa w okresie jej nieobecności oraz niedbałe i nieprawidłowe prowadzenie spraw spółki wyrażające się w braku odpowiedniego i kompletnego dokumentowania jej zobowiązań oraz następcze pozbawienie spółki dostępu do jej podstawowej dokumentacji księgowej, kadrowej i korporacyjnej poprzez jej przekazanie przez powódkę poza siedzibę spółki, czym naruszyła ona obowiązek zapewnienia funkcjonowania i ciągłości jej pracy. O ile w przypadku pierwszej z przyczyn wskazanych przez pracodawcę (samowolne rozpoczęcie urlopu) kryterium konkretności zostało przez pracodawcę spełnione w dostatecznym stopniu, to drugiej z przyczyn nie można uznać za dostatecznie konkretną . Strona pozwana wskazała bowiem wyłącznie na brak odpowiedniego i kompletnego dokumentowania jej zobowiązań oraz następcze pozbawienie spółki dostępu do jej podstawowej dokumentacji księgowej, kadrowej i korporacyjnej, nie wskazując jednocześnie, jakie określone i konkretne dokumenty miała na myśli i jakich konkretnie materiałów brakowało. Zauważyć należy, że także w toku postępowania strona pozwana nie doprecyzowała ww. zarzutu i nie podała chociażby przykładów powołanej abstrakcyjnie, rzekomo brakującej dokumentacji . Skoro w ocenie pracodawcy chodziło o dokumentację księgową, kadrową i korporacyjną, możliwe było odwołanie się w tym zakresie do konkretnych aktów, standardów czy przepisów ustawowych ( kodeksu pracy czy np. ustawy o rachunkowości , itd.). Jeśli niekompletna była dokumentacja kadrowa, można było wskazać np. że w aktach osobowych konkretnych pracowników brakuje konkretnych dokumentów, takich jak umowa o pracę czy świadectwo pracy, które zgodnie z przepisami powinny się tam znajdować. Jeśli niekompletna była dokumentacja księgowa, można było wskazać np. że brak jest deklaracji podatkowych dotyczących konkretnego podatku za konkretny okres czasu. Jeśli niekompletna była dokumentacja korporacyjna, można było np. wskazać, że brak jest dokumentów sprawozdawczych za konkretne lata. Jednakże strona pozwana nie potrafiła wskazać, czego konkretnie w dokumentacji spółki brakuje. To na pracodawcy spoczywa ciężar dowodu w zakresie przyczyn rozwiązania umowy o pracę. To pracodawca powinien był należycie sprecyzować swoje twierdzenia w tym zakresie i je wykazać, czego nie potrafił jednak uczynić. Sąd próbował, poprzez zasygnalizowanie stronom niedostatecznego sprecyzowania zarzutów pracodawcy względem powódki, uzyskać od pełnomocnika strony pozwanej bardziej konkretne twierdzenia. Pełnomocnik strony pozwanej aż do zamknięcia rozprawy nie sprecyzował swoich twierdzeń. Pomimo poprzestania strony pozwanej na ogólnikowych twierdzeniach dotyczących rzekomej niekompletności dokumentacji spółki, Sąd prowadził postepowanie dowodowe w tym przedmiocie , przeprowadzając dowody osobowe i z dokumentów. Nic w zgromadzonym materiale dowodowym nie potwierdza tego zarzutu pracodawcy. Co więcej, powódka i tak nie mogłaby być pociągnięta do odpowiedzialności za ewentualne braki w dokumentacji. Zauważyć należy, że strona pozwana zatrudniała podmioty zewnętrzne do obsługi kadrowej i księgowej (wpierw biuro rachunkowe (...) , następnie A. K. ), zatem podmioty te zajmowały się tą dokumentacją i nieścisłości w tym zakresie czy jakiekolwiek braki obciążały te właśnie podmioty. Ponadto, mimo iż początkowo (do 2021 roku) powódka zajmowała stanowisko prezesa zarządu strony pozwanej, to w ciągu ostatnich dwóch lat pracy nie pełniła tej funkcji i była jedynie pracownikiem strony pozwanej. Dokumenty korporacyjne, w tym sprawozdania finansowe spółki leżały w gestii członków zarządu i to oni odpowiadali za ich prawidłowość i kompletność. Zatem, nawet gdyby strona pozwana wskazała na konkretne braki w powoływanej przez nią dokumentacji, to brak byłoby podstaw do przypisania powódce odpowiedzialności w tym zakresie. Do obowiązków pracowniczych powódki nie należało prowadzenie ksiąg spółki, dokumentacji kadrowej czy składanie sprawozdań finansowych Jednocześnie należy stwierdzić, że po przeprowadzeniu postępowania dowodowego za wykazane jawi się, że powódka odebrała dokumenty pozwanej spółki (bez znaczenia jest tu kwestia dokumentów całkowicie odrębnej spółki A. C. ) z biura rachunkowego (...) i przeniosła je do nowej siedziby spółki przy ul. (...) . Nic w zgromadzonym materiale dowodowym nie wskazuje na to, żeby przy okazji przenosin powódka zabrała cokolwiek z dokumentacji spółki (przy czym strona pozwana i tak nie potrafiła wskazać jakie konkretne dokumenty powódka miałaby zabrać). Biorąc pod uwagę, że biuro rachunkowe (...) wypowiedziało pozwanej spółce umowę o świadczenie usług księgowo-kadrowych, powódka musiała dokumenty spółki stamtąd odebrać . Nie sposób jej tu niczego zarzucić. Należy podkreślić – w budynku przy ul. (...) mieściła się nowa faktyczna siedziba spółki. R. P. bywał tam i podpisywał dokumenty. Działała tam też księgowa spółki A. K. . Niezrozumiały jest zarzut, że przenosząc tam dokumenty, powódka udostępniła je „na zewnątrz”. Strona pozwana nie wykazała, żeby powódka przekazała dokumenty spółki (...) , przy czym biorąc pod uwagę, że osoba ta była wówczas reprezentantem spółki będącej udziałowcem w pozwanej spółce i pełnomocnikiem pozwanej spółki , jego dostęp do dokumentów nie byłby niezgodny z prawem. J. W. pomagał w przenosinach zakładu spółki, w tym dokumentów spółki, z dawnego zakładu pozwanej spółki przy ul. (...) do nowego zakładu przy ul. (...) . Przenosiny miały miejsce w październiku 2022 roku. Brali w nich też udział M. B. i P. J. . To M. B. podjął decyzje o zezłomowaniu starych maszyn. J. W. był wówczas reprezentantem spółki będącej udziałowcem w pozwanej spółce i pełnomocnikiem pozwanej spółki. Sąd Rejonowy nie dostrzega żadnych przewinień powódki związanych z tymi przenosinami, które mogłyby uzasadniać rozwiązanie z nią umowy o pracę. Okoliczności dotyczące przenosin nie były podane w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę. Przenosiny mały miejsce na rok przed rozwiązaniem umowy o pracę (Sąd ponownie zwraca uwagę na art. 52 § 2 k.p. ). W myśl art. 52 § 1 pkt 1 k.p. pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Przepis ten nie zawiera katalogu określającego, choćby przykładowo, na czym polega ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych przez pracownika. Z jego treści oraz z wieloletniego doświadczenia orzeczniczego wynika jednak, że nie każde naruszenie przez pracownika obowiązków może stanowić podstawę rozwiązania z nim umowy w tym trybie – musi to być naruszenie podstawowego obowiązku, zaś powaga tego naruszenia rozumiana musi być jako znaczny stopień winy pracownika. Rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 k.p. , jako nadzwyczajny sposób rozwiązania stosunku pracy, powinno być stosowane przez pracodawcę wyjątkowo i z ostrożnością. Musi być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które w zakresie winy pracownika polegają na jego złej woli lub rażącym niedbalstwie (por. wyrok SN z 2 czerwca 1997 r., sygn. akt I PKN 193/97, OSNAPiUS 1998/9/269 ). Z powyższego wynika, że nie każde naruszenie przez pracownika obowiązków może stanowić podstawę rozwiązania umowy w tym trybie. Musi to być naruszenie podstawowych obowiązków, spowodowane przez pracownika świadomie, w sposób przez niego zawiniony oraz stwarzać zagrożenie dla interesów pracodawcy. Przy ocenie ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych należy brać pod uwagę zarówno stopień natężenia złej woli pracownika, jak i rozmiar szkody, jaką może pociągać za sobą naruszanie obowiązków pracowniczych. Natomiast ocena, czy dane naruszenie obowiązku jest ciężkie, zależy od okoliczności każdego indywidualnego przypadku. Wskazać należy dalej, że mimo braku choćby przykładowego katalogu podstawowych obowiązków pracowniczych, określonego przez ustawodawcę, miejsce szczególne wśród przepisów określających powinności pracownika zajmuje przepis art. 100 k.p. Formułuje on uniwersalne standardy zachowań pracowników w stosunkach pracy, którym zazwyczaj, ze względu na ich doniosłość dla zabezpieczenia prawidłowego przebiegu procesów pracy, można nadać cechę podstawowości. W § 1 cytowanego artykułu przewidziano, iż pracownik jest obowiązany wykonywać pracę sumiennie i starannie oraz stosować się do poleceń przełożonych, które dotyczą pracy, jeżeli nie są one sprzeczne z przepisami prawa lub umową o pracę. W § 2 rzeczonego przepisu ustawodawca wskazał do czego w szczególności zobowiązany jest pracownik. Prawodawca przywołał m.in. obowiązek przestrzegania czasu pracy ustalonego w zakładzie pracy ( art. 100 § 2 pkt 1 k.p. ), przestrzegania ustalonego w zakładzie pracy porządku ( art. 100 § 2 pkt 2 k.p. ), dbania o dobro zakładu pracy ( art. 100 § 2 pkt 4 k.p. ) czy przestrzegania w zakładzie pracy zasad współżycia społecznego ( art. 100 § 2 pkt 6 k.p. ). Zaznaczyć należy, że zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą wskazanie w pisemnym oświadczeniu pracodawcy przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy o pracę przesądza o tym, że spór przed sądem pracy toczy się tylko w granicach przyczyny podanej w pisemnym oświadczeniu pracodawcy . Tym samym pozbawiony on jest możliwości powoływania się w toku postępowania na inne przyczyny, które również mogłyby uzasadniać wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy o pracę (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt I PK 122/09). Obowiązek udowodnienia przyczyn rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika spoczywa na pracodawcy zgodnie z art. 6 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w ocenie Sądu przyczyna wskazana w oświadczeniu pracodawcy o rozwiązaniu z powódką umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia w postaci samowolnego rozpoczęcia urlopu wypoczynkowego w dniu 3 października 2023 r. w warunkach braku zgody pracodawcy na jego rozpoczęcie, czego skutkiem była dezorganizacja pracy spółki, ponieważ powódka nie wyznaczyła odpowiedniego zastępstwa w okresie jej nieobecności, okazała się nieprawdziwa i nierzeczywista i nie uzasadniała rozwiązania z powódką umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym. Jak wynikało ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, u strony pozwanej zasadą było, że powódka, jako dyrektor zarządzający, wnioski urlopowe kierowała do zarządu spółki, tj. do R. P. , który nigdy w sposób formalny wniosków tych nie zatwierdzał, a jedynie w milczący sposób akceptował. W dniu 3 października 2023 r. powódka przesłała drogą mailową wypełniony na formularzu wniosek o udzielenie jej w dniach 3 – 25 października 2023 r. do prezesa zarządu. Powódka nie otrzymała od prezesa żadnej odpowiedzi i rozpoczęła korzystanie z ww. urlopu. Wcześniej gdy powódka wnioskowała o urlop także nie dostawała żadnej informacji zwrotnej od pracodawcy w zakresie akceptacji wniosku. Jednocześnie, nigdy wcześniej pracodawca nie zarzucił jej, że rozpoczęła urlop samowolnie. Z powyższego wynika, że powódka zachowała drogę formalną wnioskowania o urlop i nie udzieliła sobie urlopu sama, tylko skierowała wniosek do prezesa zarządu . Prezes zarządu w żaden sposób do prośby powódki nie ustosunkował się, co – w świetle wcześniejszej praktyki składania przez powódkę wniosków – należało uznać za przyzwolenie na skorzystanie przez powódkę z urlopu we wnioskowanym przez nią terminie. Co więcej, nie można było uznać, że nieobecność powódki w jakikolwiek sposób zdezorganizowała pracę spółki , ponieważ w tamtym czasie strona pozwana nie prowadziła już praktycznie działalności, produkcja od dawna nie była kontynuowana, a powódka była jedynym pracownikiem strony pozwanej. Pracodawca nie przedstawił żadnego dowodu na to, że poniósł straty z powodu nieobecności powódki i nie zostało przez stronę pozwaną wykazane, by powódka swoją nieobecnością naraziła stronę pozwaną na jakiekolwiek negatywne konsekwencje. Poza tym, zastępca powódki był wyznaczony – był nim J. W. (wskazany zresztą w zakresie obowiązków powódki jako jej formalny zastępca), gdyż udzielone mu uchwałą zgromadzenia wspólników pozwanej spółki pełnomocnictwo do zastępowania powódki, nie zostało w żadnym czasie odwołanie, nawet po tym, jak spółka J. W. przestała być udziałowcem pozwanej spółki. W świetle powyższego należało uznać, że nie doszło w przypadku powódki do samowolnego skorzystania przez nią z urlopu w okresie 3 – 25 października 2023 r. Strona pozwana zarzucała w toku procesu, że powódka, będąc dyrektorem zarządzającym, nieumiejętnie prowadziła sprawy spółki z gospodarczego punktu widzenia. Nie zostało to jednak wskazane jako przyczyna rozwiązania umowy o pracę. Twierdzenia te były więc pozbawione znaczenia dla sprawy. Co więcej, pozostają ogólnikowe i całkowicie niewykazane, a biorąc pod uwagę, że pogorszenie sytuacji gospodarczej spółki nastąpiło jesienią 2022 roku – okoliczność ta nie mogłaby stanowić przyczyny rozwiązania umowy o pracę w myśl art. 52 § 2 k.p. W konsekwencji, w ocenie Sądu zachowanie powódki nie uzasadniało rozwiązania z nią umowy o pracę łączącej strony i decyzję pracodawcy w tym przedmiocie należało uznać za nieprawidłową. Sąd doszedł do przekonania, że powódka nie dopuściła się zarzucanych jej przez pracodawcę naruszeń, a zatem zasługiwała na ochronę prawną. Stąd żądanie powódki o odszkodowanie co do zasady zasługiwało na uwzględnienie. W myśl art. 58 k.p. , odszkodowanie, o którym mowa w art. 56 k.p. przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. Powódka była zatrudniony u strony pozwanej od dnia 1 czerwca 2021 r., a więc co najmniej 6 miesięcy, ale mniej niż 3 lata. Powódkę obowiązywał zatem jednomiesięczny okres wypowiedzenia zgodnie z art. 36 § 1 pkt 2 k.p. Z przedłożonego przez stronę pozwaną zaświadczenia o dochodach wynikało, że średnie miesięczne wynagrodzenie powódki z ostatnich trzech miesięcy wynosiło 6.547,69 zł brutto. Powódka domagała się zasądzenia odszkodowania w kwocie 7.500,00 zł, zatem jej roszczenie ponad kwotę 6.547,69 zł podlegało oddaleniu. Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd oparł się na dowodach z dokumentów powołanych w treści uzasadnienia, bowiem żadna ze stron nie podważyła w toku postępowania ich prawdziwości i wiarygodności i nie budziły one również uzasadnionych wątpliwości Sądu co do ich prawdziwości oraz zgodności ich treści z rzeczywistym stanem faktycznym. Strona pozwana zaczęła w pewnym momencie (nieprzekonująco) kwestionować wiarygodność dokumentu, który sama przedstawiła (zaświadczenie o zarobkach na k. 55), jednakże wycofała się z tego. Nie sporządzono notatki służbowej z interwencji Policji w dniu 25 października 2023 roku (k. 147), więc dowód ten był niemożliwy do przeprowadzenia jako nieistniejący. Sąd uwzględnił również dowód z zeznań świadków w niniejszej sprawie. Przedmiotowe zeznania świadków Sąd ocenił w większości jako wiarygodne, albowiem były one spójne, logiczne oraz szczegółowe. Na terminie rozprawy w dniu 21 maja 2025 r. tut. Sąd na podstawie art. 235(2) § 1 pkt 3 i 5 k.p.c. pominął dowód z zeznań świadka M. B. jako nieprzydatny do wykazania danego faktu oraz zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania, z uwagi na fakt, że świadek nie był pracownikiem pozwanej spółki. Sąd pominął ten dowód na zgodny wniosek pełnomocników obydwu stron. Wyjaśnienia powódki Sąd uwzględnił, gdyż były w pełni wiarygodne i przystawały do pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Powódka w ocenie Sądu wypowiedziała się szczerze i spontanicznie. Jej wypowiedź była spójna. Na podstawie art. 235(2) § 1 pkt 4 k.p.c. tut. Sąd pominął dowód z przesłuchania strony pozwanej jako niemożliwy do przeprowadzenia, z uwago na to, iż prezes zarządu pozwanej spółki wezwany skutecznie do osobistego stawiennictwa na terminach rozprawy w dniach 29 stycznia i 21 maja 2025 r. celem przesłuchania za stronę pozwaną pod rygorem pominięcia dowodu z przesłuchania strony w przypadku nieusprawiedliwionego niestawiennictwa, nie stawił się na rozprawie i nie usprawiedliwił swojego niestawiennictwa. Pełnomocnik pozwanej spółki oświadczył na rozprawie, że R. P. wie o wezwaniu go do osobistego stawiennictwa i że nie wie, jaka jest przyczyna jego nieobecności . Sąd nie dysponuje instrumentami pozwalającymi na zmuszenie strony do zeznawania w sprawie wbrew jej woli. Strona pozwana, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zgłosiła zastrzeżenia do protokołu w terminie określonym w art. 162 § 1 k.p.c. w związku z pominięciem dowodu z przesłuchana strony pozwanej . Strona pozwana mogła to uczynić najpóźniej na terminie rozprawy w dniu 27 czerwca 2025 roku. Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I sentencji wyroku zasądził od pozwanej spółki na rzecz powódki kwotę 19.643,07 zł brutto tytułem wynagrodzenia za pracę, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego. O odsetkach rozstrzygnięto na podstawie art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Pracownik może domagać się odsetek, jeżeli pracodawca opóźnia się ze spełnieniem świadczenia. Z informacji o warunkach zatrudnienia wynikało, że wynagrodzenie powódki płatne było raz w miesiącu, 10. dnia następnego miesiąca kalendarzowego. Zatem odsetki należały się powódce od dnia następującego po dniu płatności wynagrodzenia, tj. odpowiednio 11 września 2023 r., 11 października 2023 r. i 11 listopada 2023 r. W punkcie II sentencji wyroku Sąd zasądził od pozwanej spółki na rzecz powódki kwotę 2.137,20 zł brutto tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia 8 listopada 2023 roku do dnia zapłaty. Odsetki ustawowe od kwoty ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy zasądzone zostały od dnia następującego po dniu ustania stosunku pracy powódki, gdyż ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy staje się wymagalny w ostatnim dniu trwania stosunku pracy , co w przypadku powódki miało miejsce w dniu 7 listopada 2023 r. W punkcie III sentencji wyroku Sąd zasądził od pozwanej spółki na rzecz powódki kwotę 6.547,69 zł tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia 8 stycznia 2024 roku do dnia zapłaty. Orzeczenie o odsetkach Sąd oparł o art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. , biorąc pod uwagę fakt, iż pozew został doręczony stronie pozwanej w dniu 8 stycznia 2024 r. W punkcie IV sentencji wyroku Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie, tj. w zakresie odszkodowania ponad kwotę 6.547,69 zł (powódka żądała kwoty 7.500,00 zł) oraz odsetek od odszkodowania za wcześniejszy okres (powódka żądała odsetek od dnia wniesienia pozwu). W punkcie V sentencji wyroku Sąd – mając na uwadze, iż powódka wygrała proces w zdecydowanej mierze - działając na podstawie art. 98 k.p.c. zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 5.937,12 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia prawomocności niniejszego wyroku do dnia zapłaty. Na powyższą kwotę składała się kwota 2.700,00 zł ustalona na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w zakresie roszczenia o wynagrodzenie i ekwiwalent za urlop wypoczynkowy oraz kwota 268,56 zł ustalona na podstawie § 9 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w zakresie roszczenia o odszkodowanie (kwota 360,00 zł pomniejszona z uwagi na częściowe oddalenie tego roszczenia). W zakresie roszczenia o odszkodowanie obydwie strony poniosły koszty procesu w kwocie po 360,00 złotych (zastępstwo procesowe). Powódka żądała 7.500,00 złotych tytułem odszkodowania. Powództwo zostało w zakresie odszkodowania uwzględnione co do kwoty 6.547,69 złotych, a zatem w 87,3%. W zakresie roszczenia o odszkodowanie, w myśl art. 100 k.p.c. , powódce przysługiwał zwrot kosztów procesu w kwocie 314,28 złotych (87,3% z 360,00), zaś stronie pozwanej – 45,72 złotych (12,7% z 360,00). Po stosunkowym rozdzieleniu powódce przysługiwał więc zwrot 268,56 złotych. Sąd zasądził dwukrotność kosztów procesu (2.700,00 zł razy 2 plus 268,56 zł razy 2) mając na uwadze, iż pełnomocnik powódki włożył istotny nakład pracy w niniejszej sprawie. Strona pozwana zgłaszała liczne wnioski dowodowe (w tym i spóźnione), które generowały konieczność czasochłonnego ustosunkowania do nich i poczynienia zwiększonych nakładów pracy. Jednocześnie strona pozwana bardzo oszczędnie dozowała informacje o stanie toczących się równolegle postępowań karnych (dobrze jej znane, gdyż była tam pokrzywdzoną i była tam zastępowana przez tego samego profesjonalnego pełnomocnika), co przedłużyło proces, gdyż Sąd musiał samodzielnie dokonywać ustaleń w tym przedmiocie. O odsetkach od kosztów zastępstwa procesowego orzeczono z urzędu na podstawie art. 98 § 1(1) k.p.c. Sąd w punkcie VI sentencji wyroku nadał wyrokowi w punkcie I. rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 6.547,69 złotych. Zgodnie bowiem z art. 477(2) § 1 k.p.c. zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, Sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. O kosztach sądowych Sąd rozstrzygnął odrębnym postanowieniem, w trybie z art. 108(1) k.p.c. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.