IV NSM 418/17

Wnioskodawca D. F. złożył wniosek o zagrożenie uczestniczce K. M. nakazaniem zapłaty kwoty 150 zł za każde uniemożliwienie kontaktu z małoletnią córką N. F., powołując się na wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2015r. (sygn. XI C 242/15), który ustalił prawo do kontaktów dwa razy w miesiącu w weekendy oraz dwa tygodnie wakacji. Wnioskodawca twierdził, że nie miał możliwości kontaktu z córką od grudnia 2016r. Uczestniczka wniosła o oddalenie wniosku, argumentując, że wnioskodawca nieregularnie korzystał z kontaktów, kontaktował się w ostatniej chwili i zdarzało mu się nie pojawiać na umówionych terminach. Sąd Rejonowy w Wieliczce, po analizie materiału dowodowego, ustalił, że strony nigdy nie doprecyzowały szczegółowo sposobu realizacji kontaktów. Kontakty odbywały się nieregularnie, a ustalenia były każdorazowo telefoniczne. Sąd wskazał, że wyrok rozwodowy nie nałożył na matkę dziecka sprecyzowanych obowiązków, które mogłyby być egzekwowane w trybie przepisów o zagrożeniu nakazaniem zapłaty (art. 598^15 kpc). Brak było obowiązku przygotowania dziecka do kontaktów czy wydania go ojcu. Sąd uznał, że treść uprawnienia do kontaktów była zbyt ogólna, aby mogła stanowić podstawę do określenia zobowiązania uczestniczki bez wcześniejszego porozumienia stron. Brak porozumienia między stronami wykluczał realizację kontaktów, a uczestniczka nie mogła być „karana” za brak porozumienia z byłym mężem. W związku z tym wniosek został oddalony. Przyznano pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający