IV Kz 64/13

Sąd Okręgowy we Wrocławiu rozpoznał zażalenie oskarżonego P.S. na postanowienie Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia, które złożyło do depozytu sądowego dowody rzeczowe i orzekło przepadek umów pożyczkowych. Sąd Rejonowy uzasadniał swoje rozstrzygnięcie wątpliwościami co do własności przedmiotów złożonych do depozytu oraz faktem, że umowy służyły do popełnienia przestępstwa. Oskarżony w zażaleniu domagał się zwrotu przedmiotów, wskazując na ich własność. Sąd Okręgowy uznał zażalenie za zasadne. Stwierdził, że zgodnie z art. 231 § 1 kpk, złożenie do depozytu jest możliwe w przypadku wątpliwości co do tego, komu należy wydać rzecz. Jednak w tej sprawie brak było dowodów na to, że przedmioty złożone do depozytu pochodzą z przestępstwa. Fakt zastawiania przez oskarżonego w lombardzie przedmiotów pochodzących z przestępstwa nie mógł skutkować domniemaniem, że wszystkie zastawiane przez niego przedmioty pochodzą z przestępstwa. Sąd Okręgowy podkreślił, że posiadanie rzeczy przez oskarżonego stanowi domniemanie jego własności (art. 341 k.c.), a domniemanie legalności pochodzenia rzeczy nie zostało podważone. W związku z tym, brak było podstaw do zastosowania art. 231 § 1 kpk, a przedmioty powinny zostać zwrócone oskarżonemu na podstawie art. 230 § 2 kpk jako zbędne dla postępowania. Pozostałe zarzuty oskarżonego, dotyczące niemożności naprawienia szkody pokrzywdzonym, uznano za nieistotne dla rozstrzygnięcia w przedmiocie depozytu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający