IV KZ 61/15
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy utrzymał w mocy zarządzenie Sądu Apelacyjnego o odmowie przyjęcia kasacji wniesionej osobiście przez wnioskodawcę, uznając zażalenie za bezzasadne.
Wnioskodawca D.L. złożył zażalenie na zarządzenie Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie odmawiające przyjęcia jego kasacji wniesionej osobiście, kwestionując również odmowę ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za oczywiście bezzasadne, stwierdzając, że Sąd Apelacyjny dochował wszelkich wymogów procesowych i prawidłowo odmówił przyjęcia kasacji wniesionej z naruszeniem przepisów.
Sprawa dotyczy zażalenia wniesionego przez D.L. na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 20 sierpnia 2015 r., które odmówiło przyjęcia kasacji wniesionej osobiście przez wnioskodawcę. Wcześniej Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu oddalił wniosek D.L. o odszkodowanie z tytułu niewątpliwie niesłusznego zatrzymania, a Sąd Apelacyjny utrzymał to orzeczenie w mocy. Wnioskodawca wniósł kasację, a po odmowie ustanowienia pełnomocnika z urzędu i złożeniu opinii o braku podstaw do wniesienia kasacji, Sąd Apelacyjny odmówił przyjęcia jego osobistej kasacji. Sąd Najwyższy, po uchyleniu wcześniejszego zarządzenia i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania w celu wyznaczenia pełnomocnika, stwierdził, że wyznaczony pełnomocnik z urzędu również nie znalazł podstaw do wniesienia kasacji. Ostatecznie Sąd Najwyższy uznał zażalenie D.L. za oczywiście bezzasadne, podkreślając, że Sąd Apelacyjny dochował wszelkich wymogów procesowych i prawidłowo postąpił, odmawiając przyjęcia kasacji wniesionej z naruszeniem przepisów.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli przepisy takie jak art. 526 § 2 k.p.k. stanowią inaczej.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny prawidłowo odmówił przyjęcia kasacji wniesionej osobiście przez wnioskodawcę, wskazując na wymóg sporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika, zgodnie z art. 526 § 2 k.p.k.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie
Strona wygrywająca
Sąd Apelacyjny w Rzeszowie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| D. L. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
Przepisy (3)
Główne
k.p.k. art. 526 § § 2
Kodeks postępowania karnego
Wymóg sporządzenia kasacji przez obrońcę lub pełnomocnika, chyba że ustawa stanowi inaczej.
k.p.k. art. 530 § § 2
Kodeks postępowania karnego
Podstawa do odmowy przyjęcia kasacji wniesionej z naruszeniem przepisów.
Pomocnicze
k.p.k. art. 120 § § 2
Kodeks postępowania karnego
Dotyczy kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z urzędu.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Kasacja wniesiona osobiście narusza wymóg sporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 526 § 2 k.p.k.). Sąd Apelacyjny dochował wszelkich wymogów procesowych w postępowaniu okołokasacyjnym. Brak podstaw do uwzględnienia argumentów i wniosku końcowego zażalenia wnioskodawcy.
Odrzucone argumenty
Kwestionowanie odmowy przyjęcia kasacji. Kwestionowanie nieustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Godne uwagi sformułowania
zażalenie jest bezzasadne w stopniu oczywistym procedując w tzw. postępowaniu okołokasacyjnym, Sąd Apelacyjny dochował wszelkich wymogów procesowych
Skład orzekający
Józef Dołhy
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących wymogów formalnych kasacji w sprawach karnych oraz zasad wyznaczania pełnomocników z urzędu."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej, gdzie strona domaga się wniesienia kasacji mimo braku podstaw wskazanych przez profesjonalnych pełnomocników.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa ilustruje proceduralne aspekty wnoszenia kasacji i rolę pełnomocników z urzędu, co jest istotne dla praktyków prawa karnego, ale może być mniej interesujące dla szerszej publiczności.
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt IV KZ 61/15 POSTANOWIENIE Dnia 30 października 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy w sprawie D. L. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron, w dniu 30 października 2015 r., zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt II AKa 50/14 o odmowie przyjęcia kasacji, p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu wyrokiem z dnia 13 grudnia 2013 roku, sygn. akt II Ko 170/13 oddalił wniosek D.L. o odszkodowanie z tytułu niewątpliwie niesłusznego zatrzymania. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 26 czerwca 2014 roku, sygn. akt II AKa 50/14 utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Od tego orzeczenia kasację wniósł osobiście wnioskodawca D. L. Zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2014 roku, sygn. akt II AKa 50/14 wyznaczono wnioskodawcy pełnomocnika z urzędu. Pismem z dnia 02 września 2014 roku adwokat M.K. poinformował Sąd Apelacyjny o braku podstaw do wniesienia kasacji w sprawie. Dnia 22 września 2014 roku wnioskodawca złożył wniosek o wyznaczenie mu innego pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 03 listopada 2014 roku, sygn. akt II AKa 50/14 Sąd Apelacyjny w Rzeszowie odmówił uwzględnienia wniosku D. L.. Zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2015 roku, sygn. akt II AKa 50/14, wskazując na wymóg, o którym mowa w art. 526 § 2 k.p.k. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie odmówił przyjęcia kasacji osobistej wnioskodawcy. Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył osobiście wnioskodawca. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt IV KZ 5/15, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone zarządzenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania i podjęcia kroków w celu wyznaczenia skazanemu nowego pełnomocnika w celu rozważenia istnienia podstaw do wniesienia kasacji. Zarządzeniem z dnia 12 marca 2015 r. wyznaczono wnioskodawcy pełnomocnika z urzędu w osobie adw. P. O. Wyznaczony pełnomocnik z urzędu złożył opinie prawne (z dnia 24 marca 2015 r. i dnia 16 maja 2015 r.) o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia kasacji w sprawie wnioskodawcy. Zarządzeniem z dnia 25 maja 2015 r. wezwano wnioskodawcę do ewentualnego ustanowienia pełnomocnika z wyboru celem sporządzenia kasacji i pouczono go o terminie do jej wniesienia. Wezwanie to wnioskodawca odebrał w dniu 28 maja 2015 r., zaś w dniu 30 czerwca 2015 r. złożył pismo, w którym wystąpił z kolejnym wnioskiem o ustanowienie innego pełnomocnika z urzędu. Zarządzeniem z dnia 20 sierpnia 2015 r. Przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 120 § 2 k.p.k., odmówił przyjęcia „osobistej” kasacji wniesionej przez D. L. Na powyższe zarządzenie zażalenie złożył wnioskodawca kwestionując odmowę przyjęcia kasacji i nieustanowienie pełnomocnika z urzędu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie jest bezzasadne w stopniu oczywistym Skarżący nie wykazał, że przedmiotowe rozstrzygnięcie dotknięte jest uchybieniami, które mogłyby doprowadzić do uchylenia kwestionowanego zarządzenia. Procedując w tzw. postępowaniu okołokasacyjnym, Sąd Apelacyjny dochował wszelkich wymogów procesowych, odniósł się do kolejnego wniosku o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu. W świetle pełnej i przekonującej argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia, brak podstaw do uwzględniania argumentów i wniosku końcowego zażalenia wnioskodawcy.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI