IV KZ 48/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy utrzymał w mocy zarządzenie o odmowie przyjęcia skargi z powodu wniesienia jej po terminie, oddalając argumentację skarżącego o naruszeniu prawa do obrony.
Sąd Najwyższy rozpatrzył zażalenie R.W. na zarządzenie o odmowie przyjęcia skargi wniesionej po terminie. Skarga dotyczyła wyroku sądu odwoławczego, a termin 7 dni od doręczenia uzasadnienia został przekroczony. Sąd Najwyższy uznał, że sąd pierwszej instancji prawidłowo obliczył terminy i odrzucił skargę. Argumentacja skarżącego o naruszeniu prawa do obrony, wynikająca z rzekomego obowiązku obrońcy z urzędu do złożenia skargi, została uznana za nieuzasadnioną, ponieważ skarżący sam złożył skargę po terminie.
Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał zażalenie R.W. na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego VII Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 17 września 2024 r., które odmówiło przyjęcia skargi wniesionej po terminie. Skarga dotyczyła wyroku sądu odwoławczego, a zgodnie z art. 539b § 1 k.p.k., powinna zostać wniesiona w ciągu 7 dni od doręczenia wyroku z uzasadnieniem. Wyrok z uzasadnieniem został doręczony R.W. 5 lipca 2024 r. poprzez skuteczne doręczenie zastępcze, natomiast skarga wpłynęła dopiero 27 sierpnia 2024 r. Przekroczenie tego terminu zawitego skutkowało odmową merytorycznego rozpatrzenia skargi. R.W. wniósł zażalenie, argumentując, że choć sam złożył wniosek o doręczenie uzasadnienia, to skargę powinien złożyć jego obrońca z urzędu, co jego zdaniem naruszyło jego prawo do obrony. Sąd Najwyższy uznał, że sąd odwoławczy prawidłowo obliczył terminy i odrzucił skargę. Sąd Najwyższy stwierdził, że argumentacja skarżącego jest niezrozumiała, ponieważ to on samodzielnie wniósł skargę po terminie. Twierdzenie, że wszystkie czynności powinien podejmować obrońca z urzędu, zostało uznane za nieuzasadnione, zwłaszcza że skarżący nie przedstawił dowodów na to, że obrońca miał dyspozycję do złożenia skargi. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie z powodu braku przekonywujących argumentów.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, wniesienie skargi po upływie terminu zawitego nie narusza prawa do obrony, jeśli strona samodzielnie złożyła skargę po terminie, a nie przedstawiła dowodów na to, że obrońca z urzędu miał dyspozycję do jej złożenia.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że sąd odwoławczy prawidłowo obliczył terminy i odrzucił skargę wniesioną po terminie. Argumentacja skarżącego o naruszeniu prawa do obrony została odrzucona, ponieważ skarżący sam złożył skargę po terminie, a jego twierdzenia o obowiązku obrońcy z urzędu nie znalazły potwierdzenia w przedstawionych okolicznościach.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie
Strona wygrywająca
Sąd Okręgowy w Olsztynie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| R. W. | osoba_fizyczna | skarżący |
Przepisy (1)
Główne
k.p.k. art. 539b § § 1
Kodeks postępowania karnego
Skargę na wyrok sądu odwoławczego wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Prawidłowe obliczenie terminu zawitego przez sąd odwoławczy. Skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu. Brak dowodów na to, że obrońca z urzędu miał dyspozycję do złożenia skargi.
Odrzucone argumenty
Naruszenie prawa do obrony poprzez odmowę przyjęcia skargi, która powinna być złożona przez obrońcę z urzędu.
Godne uwagi sformułowania
Przekroczenie tego terminu zawitego, uniemożliwiło merytoryczne rozpatrzenie skargi i stanowiło podstawę do jej odrzucenia Twierdzenie skarżącego jest o tyle niezrozumiała, że nie jego obrońca, a on samodzielnie wniósł skargę. Twierdzenie w zażaleniu, że wszystkie czynności w sprawie powinien podejmować jego obrońca z urzędu jest nieuzasadnione.
Skład orzekający
Włodzimierz Wróbel
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Potwierdzenie rygorystycznego stosowania terminów zawitych w postępowaniu karnym, w tym w kontekście skargi na wyrok sądu odwoławczego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej i braku aktywności obrońcy z urzędu w kontekście złożenia skargi przez stronę.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa ma charakter czysto proceduralny i dotyczy rutynowego zastosowania przepisów o terminach w postępowaniu karnym. Brak w niej nietypowych faktów czy zaskakujących rozstrzygnięć.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN IV KZ 48/24 POSTANOWIENIE Dnia 22 stycznia 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel w sprawie R. W. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 stycznia 2025 r. zażalenia R.W. na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego VII Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 17 września 2024 r. (sygn. akt VII Ka 383/24) o odmowie przyjęcia skargi określonej w art. 539b § 1 k.p.k., p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zastępca Przewodniczącego VII Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Olsztynie zarządzeniem z dnia 17 września 2024 r. (sygn. akt VII Ka 383/24) odmówił przyjęcia skargi R. W., ponieważ została ona wniesiona po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z art. 539b § 1 k.p.k., skargę na wyrok sądu odwoławczego wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem. Wyrok z uzasadnieniem został doręczony R. W. w dniu 5 lipca 2024 r., poprzez skuteczne doręczenie zastępcze (dwukrotne awizowanie), a skarga została wniesiona dopiero 27 sierpnia 2024 r. Przekroczenie tego terminu zawitego, uniemożliwiło merytoryczne rozpatrzenie skargi i stanowiło podstawę do jej odrzucenia, niezależnie od ewentualnych innych jej braków. Na to zarządzenie zażalenie wniósł R. W. argumentując, że co prawda to on złożył wniosek o doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego, ale samą skargę powinien złożyć obrońca z urzędu. Wobec tego naruszono jego prawo do obrony. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Nie budzi wątpliwości, że Sąd odwoławczy prawidłowo obliczył biegnące w sprawie terminy zawite i uzasadnił, że skarga została wniesiona po terminie. Argumentacja skarżącego jest o tyle niezrozumiała, że nie jego obrońca, a on samodzielnie wniósł skargę. Twierdzenie w zażaleniu, że wszystkie czynności w sprawie powinien podejmować jego obrońca z urzędu jest nieuzasadnione. W żadnym fragmencie swojego pisma żalący nie przedstawia jakichkolwiek informacji, że ów obrońca samodzielnie złożył wniosek o doręczenie uzasadnienia wyroku i miał dyspozycję oskarżonego do następczego złożenia skargi. Nie jest jasne, jak żalący wyobraża sobie swoją procesową sytuację, gdyż jak się wydaje zakłada, że jego wniosek o doręczenie wyroku z uzasadnieniem winien obligować Sąd do podejmowania działań w zakresie np. wyznaczenia mu obrońcy na potrzeby złożenia skargi. Wobec braku przekonywujących argumentów, zażalenia należało oddalić. ł.n [a.ł]
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI