II KZ 53/14

Sygn. akt II KZ 53/14
POSTANOWIENIE
Dnia 16 grudnia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras
w sprawie skazanego
R. S.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu,
w dniu 16 grudnia 2014r.
zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 19 września 2014 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia w sprawie sygn. akt V Ka
[…]
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 524 § 1 k.p.k. i w zw. z art. 528 § 1 k.p.k.
p
o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem odmówiono przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku uznając, że skazany uchybił terminowi do złożenia wniosku z własnej winy, znając termin rozprawy odwoławczej.
W zażaleniu skazany podniósł, że nie zostało mu doręczone postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu, a nadto, zarzucił postanowieniu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu, iż niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn zależnych od skazanego, w sytuacji, gdy nie został zawiadomiony o terminie rozprawy odwoławczej; podnosząc takie zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie jest niezasadne. Na wstępie trzeba stwierdzić, że dwa pierwsze zarzuty zawarte w zażaleniu odnoszą się do kwestii doręczenia postanowienia o odmowie przywrócenia terminu i mylnego powiadomienia skazanego o tym, iż postanowienie to jest niezaskarżalne, w sytuacji, gdy zażaleniu skazanego nadano jednak bieg, a zatem nie zablokowano możliwości kontroli tego postanowienia przez Sąd Najwyższy. Rzeczywiście, w treści protokołu (k. 927) zawarta został informacja, iż na to postanowienie nie przysługuje zażalenie, wbrew zapisowi art. 528 § 1 pkt 3 k.p.k.
a contrario
, który to przepis – a nie art. 126 § 3 k.p.k. (z uwagi na zapis art. 426 § 1 i § 2 k.p.k., które to przepisy  wyłączają stosowanie art. 126 § 3 k.p.k. co do orzeczenia sądu odwoławczego), jak mylnie wskazuje skarżący – stanowi podstawę do zaskarżenia tego postanowienia. Rzecz jednak w tym, że uchybienie to nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenie terminu do dokonania czynności o której mowa w art. 524 § 1 zdanie drugie k.p.k. Z jednej bowiem strony nadano bieg zażaleniu, a zatem uznano, iż jednak przysługuje środek odwoławczy, a ponadto, Sąd Najwyższy rozpoznaje środek odwoławczy (zażalenie) pod kątem istnienia wszystkich podstaw odwoławczych, a zatem stosując szeroką formułę kontroli odwoławczej. Nadmienić należy, że skarżącemu znana jest treść zaskarżonego postanowienia, co wynika z treści samego zażalenia.
Dokonując takiej kontroli Sąd Najwyższy stwierdzić musi, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i oparte jest na prawidłowych ustaleniach faktycznych. Nie sposób zgodzić się ze skarżącym co do tego, iż wadliwe jest ustalenie że został powiadomiony prawidłowo o terminie rozprawy odwoławczej. Znajdująca się w aktach sprawy koperta zawierająca zawiadomienie o terminie rozprawy odwoławczej dla skazanego (k. 774) zawiera bowiem wszystkie wymagane przepisami art. 133 § 1 i § 2 k.p.k. oraz § 6 i § 7 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu doręczenia pism sądowych w postepowaniu karnym (Dz. U. Nr 108, poz. 1022) adnotacje i pieczęcie operatora pocztowego, co dowodzi, iż  sąd II instancji trafnie uznał w protokole rozprawy odwoławczej, że R. S. został powiadomiony o terminie rozprawy (k. 776). Przyznać należy zatem rację sądowi odwoławczemu, który w zaskarżonym postanowieniu tę okoliczność uznał za wskazującą na to, iż uchybienie w złożeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienie wyroku leży wyłącznie po stronie skazanego, co z kolei oznacza, że nie został spełniony warunek ujęty w art. 126 § 1 k.p.k. Odmienne twierdzenia skazanego, włączywszy oświadczenie P. N., nie mogą obalić domniemania prawidłowości doręczenia tej korespondencji.
Z tych powodów należało orzec jak w postanowieniu.
[aw]