II KZ 1/17
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy utrzymał w mocy postanowienie o odmowie przyjęcia kasacji od orzeczenia o dalszym stosowaniu środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w zakładzie psychiatrycznym, uznając kasację za niedopuszczalną.
Sąd Najwyższy rozpatrywał zażalenie na zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji od postanowienia utrzymującego w mocy środek zabezpieczający w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym. Sąd uznał, że kasacja była niedopuszczalna, ponieważ dotyczyła postanowienia o dalszym stosowaniu środka zabezpieczającego, a nie o jego zastosowaniu, co wyłącza możliwość jej wniesienia przez stronę w tym trybie. W związku z tym zażalenie zostało oddalone.
Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał zażalenie wnioskodawcy na zarządzenie zastępcy przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 6 grudnia 2016 r., które odmawiało przyjęcia kasacji od prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 8 listopada 2016 r. Postanowienie Sądu Apelacyjnego utrzymywało w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 6 października 2016 r. o dalszym stosowaniu wobec M. P. środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym. Sąd Najwyższy, opierając się na art. 519 k.p.k., stwierdził, że kasacja przysługuje jedynie od prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania lub o zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a k.k. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia kasacją było postanowienie o dalszym stosowaniu środka zabezpieczającego, a nie o jego zastosowaniu, co czyniło kasację niedopuszczalną. Zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji zostało zatem uznane za słuszne, a w konsekwencji zażalenie obrońcy zostało oddalone. Sąd Najwyższy odniósł się również do przywołanego przez obronę orzeczenia II KK 144/12, wskazując, że dotyczyło ono innej sytuacji prawnej.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, kasacja w takim przypadku jest niedopuszczalna.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 519 k.p.k., kasacja przysługuje od prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania lub o zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a k.k. Postanowienie dotyczące dalszego stosowania środka zabezpieczającego nie mieści się w tych kategoriach, co czyni kasację niedopuszczalną.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie
Strona wygrywająca
Skarb Państwa
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. P. | osoba_fizyczna | wnioskodawca/internowany |
Przepisy (7)
Główne
k.p.k. art. 519
Kodeks postępowania karnego
Określa przypadki, w których przysługuje prawo do wniesienia kasacji od postanowień.
Pomocnicze
k.p.k. art. 530 § § 2
Kodeks postępowania karnego
Podstawa do odmowy przyjęcia kasacji przez zastępcę przewodniczącego wydziału.
k.p.k. art. 429 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Podstawa do odmowy przyjęcia kasacji przez zastępcę przewodniczącego wydziału.
k.k.w. art. 204
Kodeks karny wykonawczy
Podstawa orzeczenia o stosowaniu w dalszym ciągu środka zabezpieczającego.
k.k.w. art. 201 § § 2
Kodeks karny wykonawczy
Podstawa określenia miejsca wykonywania środka zabezpieczającego.
k.k. art. 93a
Kodeks karny
Określa środki zabezpieczające, od których zastosowania przysługuje kasacja.
k.p.k. art. 437 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Podstawa do utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Kasacja była niedopuszczalna, ponieważ dotyczyła postanowienia o dalszym stosowaniu środka zabezpieczającego, a nie o jego zastosowaniu. Art. 519 k.p.k. precyzyjnie określa katalog postanowień, od których przysługuje kasacja.
Odrzucone argumenty
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który doprowadził do nieuprawnionej odmowy przyjęcia kasacji.
Godne uwagi sformułowania
kasacja była niedopuszczalna nie zasługiwało na uwzględnienie większość przywołanej na jej poparcie argumentacji należy ocenić, jako bezprzedmiotową
Skład orzekający
Jerzy Grubba
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja dopuszczalności wniesienia kasacji od postanowień dotyczących środków zabezpieczających w postępowaniu karnym."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej związanej z kasacją od postanowień o dalszym stosowaniu środka zabezpieczającego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii proceduralnej w prawie karnym - dopuszczalności kasacji, co jest istotne dla praktyków prawniczych.
“Kiedy kasacja jest niedopuszczalna? Sąd Najwyższy wyjaśnia w sprawie środka zabezpieczającego.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II KZ 1/17 POSTANOWIENIE Dnia 17 stycznia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba w sprawie M. P. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 stycznia 2017 r., zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie zastępcy przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. o odmowie przyjęcia kasacji od prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego w W/ z dnia 8 listopada 2016 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 6 października 2016 r. o stosowaniu w dalszym ciągu wobec M. P. środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Zażalenie obrońcy M. P. nie mogło zostać uwzględnione. Postanowieniem z dnia 6 października 2016 r. Sąd Okręgowy na podstawie art. 204 k.k.w. orzekł o stosowaniu w dalszym ciągu wobec M. P. środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym, zaś postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 r. Sąd Okręgowy, w trybie art. 201 § 2 k.k.w. określił, że miejscem wykonywania tego środka zabezpieczającego będzie zakład psychiatryczny dysponujący podstawowym poziomem zabezpieczenia. Orzeczenie to zaskarżył obrońca i internowany. Postanowieniem z dnia 8 listopada 2016 r. Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Kasacje od tego postanowienia złożył obrońca internowanego. Zarządzeniem z dnia 6 grudnia 2016 r. zastępca przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. odmówił przyjęcia tej kasacji. Zażalenie na to postanowienie złożył obrońca internowanego podnosząc w nim zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, co doprowadziło do nieuprawnionej odmowy przyjęcia kasacji. Brak jest podstaw do uwzględnienia zażalenia. Zgodnie z dyspozycją art. 519 k.p.k. stronie przysługuje prawo do wniesienia kasacji jedynie od dwóch kategorii postanowień : - prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania, - zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a k.k. We wszystkich pozostałych przypadkach postanowienia sądów mogą być skarżone kasacją jedynie przez podmioty szczególne wskazane w art. 521 k.p.k. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia kasacją stało się postanowienie o stosowaniu w dalszym ciągu wobec M. P. środka zabezpieczającego, nie zaś o zastosowaniu tego środka. Sporządzenie i wniesienie kasacji przez stronę było zatem niedopuszczalne i słusznie wydano zarządzenie o odmowie jej przyjęcia. Wspomnieć jeszcze można, że orzeczenie Sądu Najwyższego, na które powołuje się obrona (z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie II KK 144/12) dotyczyło całkowicie innej sytuacji niż zaistniała w niniejszej sprawie. Rozstrzygnęło bowiem o tym, czy postanowienia wydawane w toku postepowania wykonawczego mogą mieć charakter kończący (w rozumieniu art. 521 k.p.k.). Nie zaś tego, jaki podmiot w omawianej konfiguracji procesowej jest uprawniony do wniesienia skargi kasacyjnej. Ta, w przywołanej sprawie, została prawidłowo wniesiona przez podmiot szczególny. Powyższe powoduje, że tak sformułowane zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, a większość przywołanej na jej poparcie argumentacji należy ocenić, jako bezprzedmiotową. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. kc
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI